شاه شطرنج

فصل چهارده

می دونی، واقعیتش اینه که توي ایران تعریف درستی از رابطه پسر و دختر وجود نداره. خب من توي تمام مدتی که انگلستان بودم، یه دوست دختر داشتم و با تعداد زیادي دختر دوست بودم. دوست دخترم، همخونم بود. مثل یه همسر و تا مدتی که زیر یه سقف بودیم به هم موفادار موندیم و دخترهاي دیگه، دوستم بودند. درست مثل پسر باهاشون رفتار می کردم. ازدواج توي اروپا و آمریکا فقط واسه کسانیه که می خوان خانواده تشکیل بدن. بچه دار شن و از حق و حقوق همدیگه سهم داشته باشن اما رابطه دوستی واسه تنها نبودن و تامین نیازهاي جسمی و روحیه ولی اکثریت به همین رابطه بی قانون، پایبندن و این وضعیتی که توي ایران الان می بینی اون جا کمتر به چشم میاد. اگه مردي تنوع طلب باشه ،معمولا دوست دختر و همخونه انتخاب نمی کنه. آدم واسه رابطه هاي یه شبه زیاده. پول می ده و به چیزي که می خواد می رسه. بدون کلک ،بدون دروغ، بدون پنهان کاري؛ اما این جا چی؟ دختره با صد تا پسر دوسته و همه رو هم می پیچونه. یا پسر با هزار تا دختر ارتباط داره و به بهانه ازدواج، از همشون سوء استفاده می کنه. نمی خوام وارد مشکلات فرهنگی و اعتقادي جامعه بشم. به هر حال ایران همیشه یک فضاي سنتی و خاص خودش رو داشته. مشکل سنت نیست. مشکل این حالت تعلیق مردم بین فضاي غرب و شرقه. فرهنگمون یه چیز می گه، اما جامعه چیز دیگه اي رو می طلبه. دخترا و زنامون رو مجبور می کنیم حجاب داشته باشن؛ چون علاوه بر حکومت، تعصبات خودمون هم اجازه نمی ده که زن رو آزاد بذاریم که پوشش رو خودش انتخاب کنه. نتیجه چی میشه؟ شرایطی که توي خیابونا می بینی! واقعا خانوم هاي بی حجاب اروپایی و آمریکایی بیشتر جلب توجه می کنن، یا زناي ما با این حجاب عجیب و غریبشون؟ دختري که من باهاش تو انگلستان بودم پدر داشت، مادر داشت، تحصیل کرده بود، مستقل بود. خودش تصمیم گرفت وسایلش رو جمع کنه بیاد پیش من. کسی هم مانعش نشد. چون از نظر حقوقی یه فرد بالغ محسوب می شد که می تونه به تنهایی واسه زندگی خودش تصمیم بگیره. نمی گم کار اون درسته ولی حداقل همه چیش روئه. مشخصه.

این جا دخترا از صبح تا شب پیش دوست پسراشونن ولی قبل از تاریکی هوا باید خونه باشن. نمی دونم خونواده ها چی فکر کردن. بغل خوابی فقط مال شبه؟ تو روز هیچ خطري دخترشون رو تهدید نمی کنه؟ این طرز تفکرهاي غلط، این تعصبات بیجا، این بین زمین و آسمون موندن ،ایران رو به این روز انداخته! بچه هامون حریص شدن. گستاخ شدن. ارزش هاي جامعه ضد ارزش شدن! ضد ارزش ها، با ارزش شدن! تعدد دوست دختر، اوج مردي یه پسر رو نشون می ده. دم دستی بودن دخترا، خواستنی بودنشون رو ثابت می کنه! نمی گم غرب خوبه، یا اون جا همه چی تکمیله، همه چی درسته؛ اما شرایط ایران امروز رو هیچ جاي دنیا نداره. خودت ببین. توهین کردن به قومیت هاي مختلف، جوك ساختن واسشون، خندیدن به لهجه و رفتاراي هم وطنامون، بزرگ ترین تفریحمون شده. طرز رفتار آدما رو با هم ببین. با فحش دادن به همدیگه ابراز محبت می کنن. با فحش دادن، همدیگه رو صدا می زنن و غش غش به این شرایط می خندن! تو زندگی اطرافیانمون سرك می کشیم. دنبال یه نقطه سیاه می گردیم که دست مایه مسخره کردنشون کنیم. به حریم شخصی و اعتقادات همدیگه احترام نمی ذاریم. خودمون رو تو هر رابطه اي محق می دونیم. محق به قضاوت کردن، به راي صادر کردن، به محکوم کردن! اینا به کنار. لباس پوشیدن پسرامون رو ببین. به زودي شاهد آرایش کردنشونم هستیم. مرد ایرانی، همیشه به جبروت و مردانگی معروف بوده. تو واقعا می تونی به این پسرا بگی مرد؟ یا می تونی به عنوان یه دختر، به پسري که زیر ابرو برمی داره و بینی عمل می کنه و سه ساعت جلو آینه مو درست می کنه، تکیه کنی؟ یا من به عنوان یه پسر، می تونم دخترایی رو که هیچی از قیافه واقعیشون پیدا نیست رو به عنوان همسر بپذیرم؟ توي غرب آرایش واسه دختراي هفده هیجده ساله خنده داره. چون یه دختر به این سن، اون قدر پوستش شاداب و قشنگه که نیازي به این همه رنگ و روغن نداره. بلایی به سر خودشون میارن که تو سی سالگی نمیشه نگاشون کنی. از بس مواد شیمیایی به پوستشون می زنن و ژل و لیپید و هزار تا کوفت و زهرمار به خودشون تزریق می کنن که آدم می ترسه نگاشون کنه. یکی نیست به اینا بگه بابا این کار مال سن پنجاه به بعده، نه الان؛ که تو اوج جوونی و زیبایی طبیعیت هستی! هر روز رنگ موهاشون رو عوض می کنن و اسمش رو می ذارن کلاس؛ اما نمی دونن دارن با دست خودشون تار به تار موها رو می سوزونن و نابود می کنن! نمی گم آرایش بده. نمیگم رنگ کردن مو بده. این چیزا واسه زنه. زیباتر شدن مال زنه، اما هر چیزي اگه از حدش بگذره، فاجعه به بار میاره! هیچ جاي دنیا، به اندازه ایران عملاي زیبایی انجام نمیشه! هیچ کس تو بهترین و مدرن ترین کشور هم حاضر نیست به خاطر خوشگل تر شدن، ریسک عمل رو بپذیره. مگر افراد خاص و هنرپیشه ها. آدم هاي اون جا اون قدر واسه خودشون و سلامتیشون ارزش قائلند که تا زمانی که جدا بیمار نباشن زیر تیغ عمل نمی رن. اما این جا ... هه! ببین اعتماد به نفس جووناي ما با چه روش هایی بالا می ره!

صورتش برافروخته شده. آه می کشد.

ـ ازدواج کردن سخت شده، چون این قدر همه هفت خطن و تا آخر همه چی رفتن که نمی تونن به طرفشون اعتماد کنن؛ یا این که این قدر توي روابط باز و آزاد غرق شدن که نمی تونن به یه نفر وفادار بمونن! من نگرانم. نگران ایران! ایرانی که داره به قهقرا می ره و هیچ کس هم نیست که یه فکري به حالش کنه!

روي نیمکتی می نشینیم. مستی از سرم پریده. تفکرات پسر فرنگ رفته احتشام، مستی را از سرم پرانده. دستش را دور شانه ام می اندازد و می گوید:

-سال ها ایران نبودم اما هیچ وقت نتونستم نسبت به شرایط مملکتم بی تفاوت باشم. سعی می کنم حرص نخورم اما نمی تونم. دلم می سوزه!

دلم می سوزه وقتی می بینم دختر چهارده ساله، به جاي این که پولاش رو جمع کنه و کتاب بخره، دزدکی می ره سراغ لوازم آرایش. یا به جاي درس خوندن، با پسري که نهایتا دو سال از خودش بزرگ تره اس ام اس بازي می کنه؛ و این میشه جزو افتخاراتش. آینده ایران رو کی قراره بسازه؟ ایران داره به کجا می ره؟

سرم را به بازویش تکیه می دهم و می گویم:

-چقدر دلت پره.

دوباره آه می کشد.

-آره، خیلی. می خواستم جواب سوالت رو بدم به این جا کشید. من دوست دختر ندارم. وقتی اومدم ایران، داشتم. یکی دو نفر رو امتحان کردم ولی نتونستم ادامه بدم. چون به من به چشم یه کیسه پول نگاه می کردن. واسه هر حرکتشون انتظار جبران مالی داشتن. من واسه زن ارزش قائلم. نمی خوام واسه رابطه داشتن یا رسیدگی به خونه و زندگیم به کسی پول بدم. احساس بدي بهم می ده. نمی خوام به چشم یه وسیله به زناي دور و برم نگاه کنم. دوست دارم اگه رابطه اي هست، دو طرفه باشه. اون زن، به خاطر من، اون رابطه رو بخواد نه به خاطر پول! من مرد خرابی نیستم که دنبال زن هرجایی باشم. دوست دارم گاهی به جاي رختخواب تو پذیرایی خونم بشینم و با طرف مقابلم مثل یه انسان حرف بزنم. نیازهاي من به اتاق خوابم خلاصه نمیشه. یه دوستی دو طرفه و همه جانبه، خواسته زیادي نیست. من اگه دنبال یکی واسه جسمم باشم، تو خونم راهش نمی دم. خونه حرمت داره. رابطه بدون عشق، تو خونم انجام نمیشه! جالب این جاست که درك حرفام واسه دخترا خیلی سخت شده. باورش نمی کنن و به خساست و هزار تا چیز دیگه متهمم می کنن! در چنین شرایطی، تنهایی رو به بودن به آدمایی که حتی به خودشون و شخصیتشون احترام نمی ذارن، ترجیح می دم!

سرم تیر می کشد. قلبم تیر می کشد. تمام تنم تیر می کشد.

امیرحسین، ماتم کرد. از جسمم براي اسیر کردن چه کسی استفاده کردم؟شاهم. شاه سیاه شطرنج؛ اما با یک حرکت، هم کیش شدم، هم مات!

باختم. بد باختم!

سرم را از روي شانه اش برمی دارم و عقب می روم. او هم دستش را از پشت من برمی دارد و روي سینه اش قلاب می کند. هواي سرد آزارم می دهد. شالم را تا چانه بالا می آورم.

-تفکراتت واسم جالبه!

سرش را به سمتم می چرخاند و به نیمرخ یخ زده ام نگاه می کند.

-من دو سوم عمرم رو بین انگلیسیا گذروندم. با اونا درس خوندم، زندگی کردم و با سیاست هاي خاصشون بزرگ شدم و شکل گرفتم. نمی دونم چقدر مردم انگلیس رو می شناسی و با اخلاقشون آشنایی داري. فوق العاده سیاستمدار، باهوش، دیرجوش و سردن. اصولا اعتماد نمی کنن. یعنی اعتماد رو حماقت می دونن. باهات دست می دن. به ظاهر می گن و می خندن. دوستن. رفیقن؛ اما همیشه دور خودشون یه حصار فلزي الکتریکی و خطرناك دارن و اجازه نمی دن تا یه حدي بیشتر از زندگی خصوصیشون سر در بیاري. تا بوده مردم بریتانیا با همین سبک و سیاق زندگی کردن. منم بین همین مردم و با همین روش بالا اومدم. اعتماد کردن صد در صد رو حماقت می دونم. دست می دم. به ظاهر می گم و می خندم. دوستم. رفیقم؛ اما به هر کسی اجازه ورود به حریم شخصیم رو نمی دم. یاد گرفتم که به آدما تا حدي که نتونن بهم آسیب بزنن نزدیک بشم؛ نه بیشتر از اون! تعداد آدماي مورد اعتماد زندگیم از انگشتاي یه دست هم کمترن اما همیشه سعی کردم معتمد دیگران باشم. اجازه نمی دم تفکرات سخت و منقبضم، دور و وري هام رو آزرده کنه. سعی می کنم یه دوست صادق و رو راست، یه همکار خوب و قابل اعتماد و یه شهروند قانون مدار باشم. اینا تموم چیزاییه که می تونم در مورد خودم بگم.

پوزخند می زنم، به حال و روز خودم.

-پس با این حساب باید بدجوري نسبت به من بدبین و مشکوك باشی.

لبخندي گرمی به رویم می پاشد.

-راستش شاید این همه رك بودن خوب نباشه اما نمی خوام دروغ بگم. دلم می خواست می تونستم یه بار دیگه بهت اعتماد کنم، اما متاسفانه منو تو موقعیت بدي قرار دادي. ضربه سختی به خودم و غرورم زدي. نمی تونم بفهمم کی راست می گی، کی دروغ. دوست ندارم این جوري باشه اما درسته؛ بهت اعتماد ندارم!

دست هایم را بغل می کنم. سرما شدیدتر شده انگار! آهسته می گویم:

-میشه برگردیم؟ من خیلی سردمه.

سریع از جا بلند می شود. دستش را به سمتم دراز می کند و می گوید:

-آره، بریم. زیاد بیرون موندیم.

لرزش خفیفی در چانه ام حس می کنم. بلند می شوم و انگشت هاي بی حسم را تکانم می دهم. کاپشنش را در می آورد و روي دوشم می اندازد.

نگاهی به بافت ظریف تنش می کنم و می گویم:

-خودت بپوش. سرما می خوري.

/

/

دستش را براي تاکسی تکان می دهد و می گوید:

-من خوبم ولی اگه تو دوباره مریض شی خودمو نمی بخشم.

با اخم نگاهش می کنم.

/

-تاوان الکل خوردن و داغ شدن کله شما رو من باید بدم دیگه؟می خندد. در ماشین را برایم باز می کند و زیر گوشم می گوید:

-اگه مرد بودي و یه افعی خوش خط و خال، این جوري به دهنت مزه کرده بود، حال منو می فهمیدي!

با آرنج ضربه آهسته اي به شکمش می زنم و سوار می شوم و سرم را به شیشه بخار گرفته ماشین می چسبانم.

مقابل اتاق من می ایستیم. دستم را به سمتش دراز می کنم و می گویم:

-ممنونم. شب خوبی بود.

دستم را می فشارد؛ محکم و دوستانه. چشمانش خیره به صورتم مانده. نگاهم را می دزدم و دستم را می کشم اما نگهم می دارد. فاصله بینمان را کم می کند و دست دیگرش را روي بازویم می گذارد. چشمان خسته و نیمه خوابم را به لب هایش می دوزم. فشاري به بازویم می دهد و می گوید:

-از حرفام دلخور شدي؟

با لاقیدي شانه هایم را بالا می اندازم و می گویم:

-نه. هر کسی یه جوره دیگه.

چانه ام را می گیرد و وادارم می کند که در چشمانش نگاه کنم.

-تو اگه امیرحسین بودي، به سایه اعتماد می کردي؟پلک می زنم. فکر می کنم.

-من امیرحسین نیستم و نمی دونم که چه حسی به سایه داره اما تو جایگاه خودم به هر آدمی فرصت جبران می دم چون اگه کسی اشتباه نکنه ،انسان نیست. خداست!

کمی روي پا بلند می شوم.

-ایران مثل انگلستان نیست. ما چیزي از سیاست بازي هاي انگلیسی نمی دونیم. هر چقدر هم که آب زیر کاه و موذي باشیم بازم بدون اعتماد اطرافیانمون دووم نمیاریم. تو یه محیطی مثل انگلیس دیوونه می شیم. دق می کنیم.

پاشنه ام را روي زمین می گذارم.

-اولین شرط هر رابطه اي اعتماده. اگه همین حداقل رو هم نداري، بهتره که همین رفاقت نصفه و نیمه هم تموم شه.

چشمانش می خندند. لپم را می کشد و در حالی که سرش را جلو می آورد و با دقت نگاهم می کند، می گوید:

-تو همین حداقل رو نسبت به من داري؟

از سوالش جا می خورم. جواب دادن به این پرسش عین شمشیر دو لبه عمل می کند. جواب مثبت را کلک و دروغ می خواند، جواب منفی، همه چیز را خراب می کند. با ناامیدي و حسرت به در بسته اتاقم نگاه می کنم و می گویم:

-تو اگه سایه بودي به امیرحسین اعتماد می کردي؟خنده اش را کنترل می کند.

/

-من سایه نیستم و نمی دونم که چه حسی به امیرحسین داره.

از ذکاوت و حاضر جوابی اش خوشم می آید. با لبخند به سمت اتاقم می روم و می گویم:

-اگه فکر کردي با این چرخه شیطانی، می تونی از من حرف بکشی، کور خوندي!

کارت امنیتی را توي شیار در فرو می برم و با سبز شدن چراغ در را هل می دهم. صدایش پایم را شل می کند.

-باشه، پس اول من اعتراف می کنم.

نزدیک می آید و دستش را روي دیوار اتاقم می گذارد. اندامش روي تنم سایه می اندازد. چشمانش پر از سرخوشی است!

-من، امیرحسین احتشام، از همین سایه جسور، با وجود همه خباثت ها، شیطنت ها و کارشکنی هاش، خوشم اومده!

نگاهم از صورتش پایین می آید و روي سر شانه هایش توقف می کند. الکل ذهنم را کند کرده. هر چند که مثل همیشه هوشیارم! کمی پلکم را بالا می کشم، تا حدي که نگاهم به گودي توي گردنش برسد. زمزمه می کنم:

-خدا کنه تو مثل پدرت نباشی!

کمی خم می شود. آن قدر که چشمانش در راستاي چشمان من قرار بگیرد. خنده و تفریح از نگاهش رفته. صورتش جدي و تا حدي، درهم است! دست داغش را روي گونه ام می گذارد و می گوید:

-امیدوارم تو هم اونی که نشون می دي، نباشی!

پوزخند می زنم و سرم را عقب می کشم. جملات را مزه مزه می کنم و بر زبان می رانم.

-در این مورد، نمی تونم هیچ تضمینی بدم!

خنده به صورتش برمی گردد و با یک حرکت در آغوشم می کشد.

آغوشش سکون دارد. سکوت دارد. آرامش دارد. امنیت دارد. اي کاش من سایه نبودم. اي کاش او احتشام نبود!

گوشی موبایل را بین شانه و صورتم قرار می دهم و در حالی که سعی می کنم صدایم را کنترل کنم می غرم:

-من این حرف ها حالیم نیست امین. وقتی که برگردم می خوام فرمول دوم رو معرفی کنم. تا اون موقع باید جواب آزمایشا واضح و روشن باشه.

صداي او هم بالا می رود.

-د داري زور می گی دیگه. بابا اصلا شاید این فرمول جواب نده.

با دست قطرات آبی که از موهایم می چکد را می گیرم و می گویم:

-سامان از این دارو جواب گرفت. هر دومونم شاهدش بودیم. یه جاي کار شماها ایراد داره. بگردین و تا قبل از اومدن من، مشکل رو پیدا کنین و از بین ببرین. این دارو تیر خلاص منه. نمیشه و جواب نمی ده و مشکل داره، تو کتم نمی ره!

صداي امین پر از اعتراض و خشم است.

/

/

-و اگه مشکل از بین نره؟

گوشی را در دستم می گیرم و دهانم را به دهنی اش می چسبانم و شمرده و محکم می گویم:

-در اون صورت عامل مشکل ساز از بین می ره.

گزینه قطع ارتباط را لمس می کنم و مقابل آینه می ایستم. موهاي خیس و حوله سفیدم، صورتم را رنگ پریده نشان می دهد. ضربه اي به در می خورد. از چشمی، امیرحسین را می بینم و با لبخند در را می گشایم. آماده و مرتب است. بوسه آرامی بر گونه ام می نشاند و می گوید:

-هنوز حاضر نشدي؟

در حالی که به سمت آینه برمی گردم جواب می دهم:

-دیشب خوب نخوابیدم. خواب موندم.

پشت سرم می ایستد. دستانش را دور شکمم حلقه می کند و می گوید:

-اشکال نداره. منتظر می مونم.

حرکت دستش کلافه ام می کند. توي آغوشش می چرخم و به چشمانش خیره می شوم.

-آماده شدنم زیاد طول نمی کشه. به شرط این که شما مثل یه پسر خوب یه گوشه بشینی و بذاري من به کارم برسم.

خنده روي لبش عمق می گیرد. فشار دستش را روي کمرم بیشتر می کند و می گوید:

-اگه نخوام خوب باشم چی میشه؟

از شیطنت نگاهش خنده ام می گیرد. چشمانم را تنگ می کنم و صورتم را نزدیکش می برم. مردمک هاي رقصان و چراغانی اش را نشانه می روم و می گویم:

-اون وقت دوباره خام یه افعی خوش خط و خال می شی و خون پاکت زهرآلود میشه!

لبش را گاز می گیرد بلکه خنده را از صورتش محو کند اما از صدایش، نمی تواند! اندك فاصله بینمان را از بین می برد. سرش را پایین می آورد و آرام می گوید:

-دلم واسه این افعی خانوم خوشگل تنگ شده. می خوام یه بار دیگه زهرش رو بچشم. از نظر تو اشکالی داره؟ضربان قلبم اوج می گیرد. بلافاصله آدرنالین ترشح می شود. دستی به چانه ام می کشم و می گویم:

-خب بستگی به این داره که افعی خانوم هم آتیش سوزان آقاي اژدها رو بخواد.