فصل پانزده
ابروهایش را بالا می برد.
-نمی خواد؟
توي نگاه پرسشگرش غرق می شوم و با لذت می گویم:
-نچ!
با حرص کیفم را روي دوشم می اندازم و می گویم:
-زودتر بریم که دارم خفه می شم.
/
دستش را پشتم می گذارد و به بیرون از سالن هدایتم می کند. بازدمم را با صدا بیرون می دهم و می گویم:
-انگلیسی با لهجه ترکی نوبره والا. بعد ادعاي اروپایی بودنشونم می شه. هیچی از حرفاشون رو نفهمیدم.
نیشخندي رو لبش می نشیند. شالش را گره می زند و می گوید:
/
-یعنی حرفاي منو کامل متوجه شدي؟
طعنه کلامش را می گیرم اما به روي خودم نمی آورم.
-تو هم لهجه بریتانیایی خیلی غلیظی داري اما بهتر از ترکا و هندیا بودي ولی خداییش آمریکاییا محشر بودن. سلیس بودن و روون. نود درصد حرفاشون رو فهمیدم.
دستی به موهایش می کشد. نگاهش به جایی که نمی دانم کجاست خیره مانده. براي این که چیزي گفته باشد جواب می دهد!
-آمریکاییا گند زدن تو زبان و ادبیات انگلیسی. قواعد رو هرجوري که دلشون خواسته تغییر دادن. انگار نه انگار که هر زبانی، دستور و قوانین خودش رو داره.
دستم را به زور از درز بین بازو و بدنش عبور می دهم و می گویم:
-علت پیشرفتشونم همینه. خودشون رو درگیر قواعد و رسوم دست و پا گیر نمی کنن؛ مثل انگلیسیا، یا بهتر بگم ایرانیا. واسه هر حرکتشون هزارتا راه و رسم نمی تراشن. راحتن. راحتم زندگی می کنن. هیچی رو سخت نمی گیرن. به نظر من اینا عیب نیست. وقتی می تونن به راحتی قید و بنداي دست و پاگیر رو کنار بزنن و اون جوري که دلشون می خواد نفس بکشن، جاي تحسین دارن! خودتم که بهتر می دونی. از هر لحاظ که فکرش رو بکنی حرف اول رو می زنن! من که ندیدم، ولی شک ندارم اون قدري که می گن، کافر و از خدا بی خبر و هیچی ندار هم نیستن. فقط مسائل رو قاطی همدیگه نمی کنن. وقت کار، کار. وقت تفریح، تفریح. وقت عبادت، عبادت! اما ما چی؟ وقت کار، ریا! تفریح که استغفرا...! بلند بخندي، جات تو جهنمه! وقت عبادت؟ هه! هر کاري می کنیم به جز عبادت! در واقع، از تنها کسی که توي زندگیمون شرم نمی کنیم، همون خداي بالا سریه. اون قدر غرق در خرافات و نگران از حرف مردمیم که خدا، همون اصل کاریه، یادمون می ره! اونا اگه یه روز در هفته می رن کلیسا، خالصانه می رن. به خاطر خود خدا می رن! ولی ما پنج بار در روز نماز می خونیم. حتی به معنی پنج کلمش هم توجه نمی کنیم! حالا ببین اون کافراي بی دین نجس کجان و ما کجاییم. ما ادعاي تمدن دو هزار و پونصد ساله داریم ولی اونا فقط چهارصد ساله که حکومت تشکیل دادن!
تنها افتخارمون، کوروش بزرگه اما دریغ از این که بتونیم ده دقیقه در مورد خودش، آرماناش و افتخاراتش، درست و علمی حرف بزنیم! ولی حالا برو از یه دانشجوي آمریکایی در مورد سلسله هخامنشیان سوال کن. عین بلبل تا دو ساعت واست توضیح می ده. ما هنوز نمی دونیم حافظ قصیده می گه؟ دوبیتی میگه؟ اصلا شاعره یا دانشمند؟ اما اشعارش الهام بخش گوته آلمانی می شه و سر در دانشگاه ها و مدارس آلمان حکشون می کنن! کتاب قانون ابن سینا تا دویست سال رفرنس دانشجوهاي پزشکی غرب بوده اما دریغ از یه دانشجوي ایرانی که حتی واسه یه بار، فقط به خاطر آشنایی با مشاهیر کشورش، این کتاب رو خونده باشه! واسه امامامون سیاه می پوشیم. عزاداري می کنیم. با چاقو و قمه خودزنی می کنیم؛ اما کوچک ترین اطلاعاتی از اهدافشون، انگیزه هاشون و خواسته هاشون نداریم! برداشتاي سطحی، نگرش خرافی، تعصبات بی پایه ،اعتقادات بی مطالعه و انتظارات بی جا از خدا و بنده هاي خاصش، تن پروري و تن دادن به قضا و قدر، اووف! نتیجش همینه دیگه. این میشه ایران امروز که من و تو این قدر از حال روزش متعجب و متاثریم و غرب، که جاي همشون با وجود تمام خدماتی که روزانه به نوع بشر ارائه می دن، تو جهنمه!
دستم را از بازویش جدا می کند و همراه با دست خودش، توي جیب پالتویش فرو می برد. صدایش ملایم و آرام است.
-تو که این قدر دلت خونه، واسه چی موندي؟ چرا نمی ري؟ تو که در هر دو صورت تنهایی. چه ایران، چه هر جاي دیگه!
/
دندان هایم را روي هم فشار می دهم. با سرما می جنگم و می گویم:
-چون با همه این شرایط، ایران رو دوست دارم. مردمش رو دوست دارم. جاي دیگه دووم نمیارم. بین غریبه ها نمی تونم نفس بکشم. دیدن کسی که همزبان و هم دردمه، تسکینم می ده. با مردم خودم کلی حرف مشترك دارم. کلی درد مشترك دارم. توي ایران هر چی که مرده باشه اما عاطفه و عشق هنوزم موج می زنه. برم بین آدماي یخ بسته اروپایی و آمریکایی که چی بشه؟ از اینی که هستم تنهاتر بشم؟
دستم را محکم فشار می دهد. انگشتانم را تکان می دهم. نگاهش همچنان به جایی است که نمی دانم کجاست. سوالش خونم را منجمد می کند.
-چرا نامزدیت رو با پویا به هم زدي؟انتظارش را داشتم؛ پویا!
-همسایمون بودن. فراتر از همسایه. دوستمون، فامیلمون؛ نزدیک تر از فامیلمون! من و سامان با پویا و پریسا بزرگ شدیم! تا وقتی که شرع و عرف اجازه می داد تو سر و کله هم زدیم و بالا اومدیم. وقتی هم اون قدر عقلمون رسید که فهمیدیم چرا دیگه نمی تونیم با هم بازي کنیم ،احساسات خفتمون بیدار شد. من عاشق پویا شدم، پریسا عاشق سامان! پویا رو که دیدي. شاید ظاهر فوق العاده اي نداشته باشه، اما از اون دسته پسراست که رفتار و طرز برخوردش هوش از سر دختراي رویایی می بره. یه جذابیت و مردونگی خاص و منحصر به فرد داره! می دونستم اونم نسبت به من بی میل نیست ولی سکوت کرد. تا وقتی که دانشگاه قبول شد و یه کار نیمه وقت پیدا کرد. من هنوز دیپلمم رو نگرفته بودم اما اومد خواستگاریم. می ترسید از دستش برم. یه انگشتر تو دستم انداخت و محرمم شد.
چشمانم می سوزند. از سرماست؟
-بابا رفت و آمد زیادي رو قدغن کرده بود. می گفت دختر و پسر عین پنبه و آتیشن. پیش هم بمونن گر می گیرن! خداییش من و پویا هم رعایت می کردیم. خب هر دومون تو خونواده هاي مذهبی بزرگ شده بودیم. شرم و حیاي وجودیمون ریشه دار بود. پا رو از گلیم خودمون اون ورتر نمی ذاشتیم. گاهی که پویا آروم و یواشکی صورتم رو می بوسید، احساس سکته بهم دست می داد. از خوشی، از خجالت، از ترس! خب مگه چند سالم بود؟ همش هفده سال!
سوزش چشمانم بیشتر می شود. لعنت به این سرماي ترکیه!
-یه هفده ساله ي چشم و گوش بسته. پویا می گفت همین نابلدیم رو دوست داره. همین که این قدر بکر و دست نخوردم؛ هم جسمم، هم ذهنم ،هم روحم! می گفت هیچی واسه یه مرد لذت بخش تر از این نیست که اولین لمس کننده یه زن باشه! اولین عشقش، اولین و آخرین هم بسترش! اون می گفت و من هزار تا رنگ عوض می کردم. پویا به معناي واقعی کلمه اولیش بود. یعنی من به جز بابا و سامان و پویا، مرد دیگه اي رو نمی شناختم!
از شدت سرما، اشک به چشمم می آید! با انگشتانش پشت دستم را نوازش می کند. آب بینی ام را بالا می کشم! ادامه دادن برایم سخت است اما تشویقم می کند، به ادامه دادن این سختی!
/
/
-خب، چی شد که جدا شدین؟
سرما انگار روي گلویم هم اثر گذاشته و راه نفسم را بند آورده. سرم را بالا می گیرم که مبادا اشک بچکد. که مبادا این اشک ناشی از سوز زمستان، با اشک ناشی از سوز دل اشتباه گرفته شود!
-وقتی که سامان خودکشی کرد و تو محل انگشت نما شدیم، خانوادش با ازدواجمون مخالفت کردن.
حرکات نوازشگر دستش متوقف می شود.
-پویا هم "بالوالدین احسانا" رو آویزه گوشش کرد و به خاطر آبروي خانوادش، ازم دست کشید.
دماي دست او هم پایین آمده. با تعجب رو به رویم می ایستد و نگاهم می کند. به کفش هایش خیره می شوم. زمزمه می کند:
-به همین راحتی؟زمزمه می کنم:
-از اینم راحت تر!
پوزخندش صدادار است. آن قدر که روحم را خراش می دهد.
-مردانگی خاصی که ازش حرف می زدي همین بود؟چشمانم را می بندم؛ روي او، روي دنیا.
-همین بود.
دستش گرم و آرام روي بازویم می نشیند. نجوا می کند:
-سایه؟
تحمل ترحم محبوس شده در صدایش را ندارم. سرم را بالا می گیرم و مستقیم در چشمانش خیره می شوم.
-نمی خواستم ناراحتت کنم!
باید لبخند بزنم. حتی اگر این خنده چیزي جز کج و معوج شدن خطوط لبم نباشد. زبان سنگینم را تکان می دهم.
-گفت خدا دستور داده مطیع پدر و مادر باشین. گفت خدا دستور داده بالوالدین احسانا. گفت پدر و مادرش عاقش می کنن. خدا هم ازش رو برمی گردونه!
نمی دانم چرا تصویرش پیش چشمم می لرزد. دستم را روي بازویش می گذارم و کنارش می زنم.
-خدا، پویا رو هم از من گرفت!
پریسا قفس پودي را به دستم می دهد و روي مبل می نشیند. با تمام عشقم به جغد خواب آلود می نگرم و آرزو می کنم که اي کاش می توانستم بغلش کنم.
-ول کن اون دیوونه بد اخلاق رو. من نمی دونم از کی تا حالا جغدم جزو حیوانات خانگی محسوب می شه؟ قیافه که نداره. صدا که نداره. اعصابم نداره. همچی نگاه می کنه که آدم قلبش می ریزه. بیا بشین و بگو چه خبر؟
قفس را روي کانتر چوبی می گذارم و با دو فنجان نسکافه شیرین شده به پذیرایی بر می گردم. نگاهش موشکاف و دقیق است. فنجان را برمی دارد و آهسته می گوید:
-البته از این آبی که زیر پوستت رفته و از این برقی که تو چشماته و از این که حاضر نبودین دل بکنین و برگردین، کاملا معلومه که خوش گذشته!
/
به نسکافه کف آلود خیره می شوم. اعترافش سخت است، اما می گویم:
-آره، خوش گذشت؛ بعد از مدت ها!
زمزمه می کند:
-به چیزي که خواستی رسیدي؟
با افسوس سر تکان می دهم. کمی از محتویات فنجان سرامیکی را در حلقم می ریزم و می گویم:
-واسه دوستی و روابط عاطفی تا آخرش میاد اما بحث کار که میشه کلا شخصیتش تغییر می کنه.
نگاهی به صفحه روشن شده موبایلش می اندازد و رد تماس می زند.
-پس کاري از پیش نبردي. حالا می خواي چی کار کنی؟به پرده بنفش و یاسی خانه چشم می دوزم و می گویم:
-از اولم هدف من امیرحسین نبود که بابت نرسیدن بهش ناراحت باشم. چیزي که اذیتم می کنه شاخکاي قوي و فعالشه. هدف این بود که این شاخکا رو از کار بندازم یا به نفع خودم ازشون استفاده کنم، اما نتونستم. امیرحسین اونی نبود که من فکر می کردم. یه جاهایی واقعا شگفت زدم می کنه.
فنجان را توي سینی می گذارد و به سمتم خم می شود.
-اینا رو من از اول می دونستم، تو قبول نکردي. چیزي بینتون هست؟
نگاهش پر از رنجش و دلخوري است. شاید به خاطر برادرش، شاید به خاطر برادرم. سرم را پایین می اندازم و می گویم:
-قاتل سامان و بابام، یکی دیگه است. امیرحسین بی گناهه.
پوفی می کند و عقب می رود.
-پس یه چیزي هست!
می اندیشم؛ به تمام یک هفته گذشته. هفته اي که حتی یک ثانیه اش بی حضور پررنگ و صمیمی اش سر نشده! دلم می رود؛ براي بودن هاي مردانه و حمایتگرانه اش. براي نوازش هاي گرم و بی دریغش! دلم می رود؛ براي آخر شب هایی که که رو به دریا، سر بر شانه و دست در دستش می گذاشتم. خاطراتم را مرور می کردم و او در سکوت همراهی ام می کرد! دلم می رود؛ براي لب هایی که روي موهایم می نشستند.
بدون بوسه، فقط حس خوب بودن، تنها نبودن را به تن من تزریق می کردند! دلم می رود؛ براي دست هایی که به خاطر هرز نرفتن، هرازگاهی مشت می شدند و روي پاهایش فرود می آمدند! دلم می رود؛ براي چشم هایی که همیشه خندیدند، به جز وقتی که از مرگ مادرش حرف می زد! دلم می رود؛ براي سینه پهن و محکمی که وقت و بی وقت پناهگاه سر سنگین و بی طاقتم می شد و کوبش پر قدرت قلبش، توانایی جسمی مرد کنارم را به رخم می کشید! دلم می رود؛ براي لبخندهایش. حتی پوزخندهایش. حتی همان طعنه کلامش! دلم می رود؛ براي نگاهی که هیچ وقت عمقش را نفهمیدم و حرفش را نخواندم، اما براي گم شدن در روشنی مردمکش بی قرار و بی تاب می شدم! دلم می رود؛ براي رقص هایمان. براي تنگی بازویش. براي شیطنت چشمانش و گاهی اختیار از کف دادنش! دلم می رود؛ براي در آغوش کشیده شدن هاي از پشت و گرمی نفس هایش روي لاله گوشم! دلم می رود؛ براي سماجت هایش، در خوب غذا خوردن، خوب خوابیدن، خوب لباس پوشیدن! دلم می رود؛ براي خشمش، هنگام الکل خوردنم، مست شدنم، رها شدنم! دلم می رود؛ براي داغی تنش، در سرماي زیر صفر زمستان ترکیه! دلم می رود؛ براي افعی گفتن هایش. براي لب برچیدنم و بعد، باز شدن آغوش پرمهر و بی بدیلش! دلم می رود؛ براي تمام" ازت خوشم میاد" هایی که هرگز به "دوستت دارم" تبدیل نشدند! دلم می رود؛ براي عزیزم گفتن هایی که هر چند از سر عادت، اما شیرین و خواستنی بیان می شد! دلم می رود؛ براي نیازش. دلم می رود؛ براي نازم! دلم می رود؛ براي مرد بودنش، نه شاه بودنش. دلم می رود؛ براي زن بودنم، نه شاه بودنم!
دستم عرق می کند، از بخار نسکافه اي که رو به سردي می رود! سنگینی نگاه سرزنشگرش مجبورم می کند از رویا بیرون بیایم و بگویم:
-هر چی هم که باشه، مانع من نمیشه!
ناله اي از گلویش خارج می شود و تکرار می کند:
-پس یه چیزي هست!
نسکافه را سر می کشم و از جا بلند می شوم.
-امیرحسین یه دوست خوبه، فقط همین.
او هم بلند می شود. شالش را روي سرش می اندازد و دکمه هاي پالتویش را می بندد. به دیوار تکیه می دهم و دست به سینه نگاهش می کنم.
عصبانیت از حرکاتش پیداست. نفس عمیقی می کشم و می گویم:
-ما فقط دوستیم پریسا. این چیزي رو عوض نمی کنه.
گوشه لبش واضح و تلخ، بالا می رود. رو به رویم می ایستد و در چشمانم خیره می شود. در چشمانش، پویا را می بینم. سرم را پایین می اندازم.
دستش را روي بازویم می گذارد و می گوید:
-همین که تو عوض شدي، کفایت می کنه. فکر نمی کردم این قدر زود وا بدي.
بی انصافی است. این همه توقع، از آدمی که این همه تنهاست، بی انصافی است!
آهسته می گویم:
-وا ندادم. اختیار دلم تو دستمه، نگران نباش.
با کف دستش سرم را بالا می آورد. صدایش آرام اما پر از خشم است.
-چطور می خواي از پدر پسري که دوست داري انتقام بگیري؟
سرم را به دیوار می زنم و چشمانم را می بندم. نفس هاي منقطع و گرمش کلافه ام می کند. زمزمه می کنم:
-به راحتی!
هه بلند و پر تمسخري می گوید!
فشارم بالا می رود. چشمم را باز می کنم و توي چشمش براق می شوم.
/
-تمومش کن. گفتم که دوستیم. نه بیشتر، نه کمتر!
صدایش را بالا می برد.
-نه بیشتر، نه کمتر، آره؟ یعنی می خواي باور کنم تو این یه هفته مثل دو تا دوست، به هم شب بخیر گفتین و هر کسی تو اتاق خودش، لا لا؟!
/
خشمگین و پر حرص، انگشت اشاره ام را به سمتش می گیرم و می گویم:
-روابط شخصی من به خودم مربوطه. این که من به کی چه حسی دارم به خودم مربوطه. این که من تو کدوم رختخواب می خوابم، به خودم مربوطه!
نگاه ناباورش، رفته رفته سرد می شود. کیفش را در آغوش می کشد و می گوید:
-راست می گی. به خودت مربوطه. هر چند ...
مکث می کند. رویش را برمی گرداند و به سمت در می رود. دستش را روي دستگیره می گذارد و ضربه آخر را می زند!
-حقم داري. تو که دیگه چیزي واسه از دست دادن نداري. تا امروز نذاشتم پویا بفهمه که چه جونوري شدي. همه جوره حمایتت کردم اما دیگه نمی ذارم بیشتر از این پاسوز تو بشه. مامانم راست می گفت. تو به درد خونواده ما نمی خوري!
نمی دانم چند ساعت زمینی گذشته. براي من که شب شدن روز، کمتر از ثانیه بوده! روي مبل نشسته ام. زانوهایم را توي شکمم جمع کرده ام و چانه ام را روي آن ها گذاشته ام. حتی خشکی تنم هم باعث نمی شود از این حال خارج شوم. کلید در قفل می چرخد. بوي عطر دیوان می پیچد. گونه ام را روي زانو می گذارم و نگاهش می کنم. عصبانی است، از چشمانش پیداست! نگاه از او می گیرم و به دیوار می دوزم. صدایش بلند می شود.
-چرا گوشیت رو جواب نمی دي؟ هزار بار زنگ زدم!
بیشتر در خودم مچاله می شوم. کنارم می نشیند. هیکل تنومندش مقابل دیدم را می گیرد. آهسته می گویم:
-ببخشید. متوجه تماست نشدم.
نزدیک تر می آید. بوي دیوان، شدیدتر می شود!
-سایه، خوبی؟
گفته بودم اختیار دلم، در دستم است، اما انگار نیست. تنظیم ضربان قلب، از عهده من خارج است. آبی براي قورت دادن در دهانم نمانده. زبانم را روي لبم می کشم ومی گویم:
-آره، خوبم.
می داند که نیستم. کاپشنش را در می آورد و روي دوشم می اندازد.
-چقدر خونت سرده. رادیاتورات خاموشن؟
دوباره چانه ام را روي کشکک فیکس شده ام می گذرام و می گویم:
-آره روشنشون نکردم.
دستش، نرم و آرام، روي موهایم می چرخد.
/
/
-نمی خواي بگی چی شده؟
کلمات بی اراده از دهانم خارج می شود.
-امشب پویا می فهمه!
شانه ام را می گیرد و مرا به طرف خودش می کشد. کمرم صدا می دهد. آخ بلندي می گویم اما براي فرو رفتن در آغوشش مقاومت نمی کنم.
مهره هاي کمرم را می مالد و می گوید:
-از کی این طوري نشستی؟آهسته می گویم:
-از وقتی پریسا رفت.
تکیه می زند و سینه اش را حایل تنم می کند.
-کی رفت؟ چی گفت؟ پویا هم این جا بود؟تکان کوچکی به سرم می دهم.
-نه نبود، ولی امشب همه چی رو می فهمه.
لب هایش را روي موهایم می گذارد.
-چیو می فهمه؟
دستم را روي شکمش می گذارم و می گویم:
-