ویرانه‌های گورلان

فصل دو

حقیقت این بود که کسی نام خانوادگی ویل را نمی دانست. هیچ کس نمی دانست پدر و مادرش چه کسانی بوده اند. نه مثل هم دوره هایش، که در همین قسمت از پادشاهی زندگی کرده بودند قبل از این که پدر و مادرشان بمیرند و شجره نامه ي خانوادگی شان شناخته شده بود، ویل به معناي واقعی کلمه از هیچ کجا ظاهر شده بود، در حالی که یک نوزاد چند روزه بود. او پیچیده شده در یک پتوي کوچک، که در یک سبد جا داده شده بود، بر روي پله هاي ساختمانی که تحت الحمایه هاي بارون آنجا بودند پیدا شد، پانزده سال قبل. یادداشتی بر روي پتو چسبانده شده بود که به طور ساده نوشته بود:

مادرش در هنگام زایمان مرد.

پدرش مثل یک قهرمان مرد.

لطفا ازش مراقبت کنین.

اسمش ویله.

آن سال فقط یک تحت الحمایه ي دیگر به تحت الحمایه هاي بارون افزوده شده بود .پدر الیس ستوان سواره نظامی بود که در جنگی در هکام هیث مرده بود، وقتی که ارتش ورگال هاي مرگارث شکست خورده بودند و به کوهستانها عقب رانده شده بودند. مادر الیس با از دست دادن شوهرش ویران شده و چند روز بعد از تولد الیس با یک تب بالا از پا در آمد .

براي همین تعداد زیادي اتاق خالی براي بچه ي ناشناس در ساختمان تحت الحمایه ها وجود داشت و بارون ارالد هم که قلبا مرد مهربانی بود .اگر چه شرایط غیر معمولی بود، اما او اجازه داده بود تا ویل به عنوان یکی از تحت الحمایه هاي قصر ردمونت پذیرفته شود.

منطقی به نظر می رسید که اگر یادداشت درست باشد، پدر ویل در جنگی علیه مرگارث مرده باشد و چون بارون ارالد فرماندهی یکی از بخش هاي جنگ را به عهده داشت در مقابل شرافت این پدر فداکار ناشناس احساس وظیفه می کرد.

براي همین ویل یکی از تحت الحمایه هاي ردمونت شد، و با بزرگواري و سخاوت بارون بزرگ شد و تحصیل کرد. با گذشت زمان، بقیه به تدریج به او و الیس پیوستند تا این که گروه همسالانشان به پنج نفر رسید. اما با این که بقیه ي آنها از والدین شان خاطره هایی داشتند، یا مثل مورد الیس، افراد دیگري پدر و مادرشان را می شناختند و می توانستند به او چیزي هایی در مورد آنها بگویند، ویل هیچ چیزي در مورد گذشته اش نمی دانست.

پدرش، او می دانست که مرگی قهرمانانه داشته است. براي همین، براي خودش تصویري از او مثل یک قهرمان ساخته بود- یک شوالیه جنگجو در زرهی کامل، در حال مبارزه با دسته اي از ورگال هاي وحشی، در حالی که آنها را از چپ و راست قلع و قمع می کرد تا وقتی که سرانجام توسط تعداد زیادي از آنها از پا در آمده بود. ویل اغلب در ذهنش پیکري بلند قامت تصویر می کرد، و در حالی که هر جزیی از زره و تجهیزاتش را می دید، قادر نبود صورتش را تجسم کند.

به عنوان یک جنگجو، پدرش انتظار داشت که ویل راه او را ادامه دهد. براي همین انتخاب شدن براي مدرسه نظامی براي ویل مهم بود. و با این که انتخاب شدنش هر چه بعیدتر و ناممکن تر به نظر می رسید، او بیشتر به این امید چنگ می زد که ممکن است انتخاب شود.

او از ساختمان تحت الحمایه ها به سمت حیاط تاریک قصر خارج شد. خورشید خیلی وقت بود که غروب کرده بود و مشعل ها هر بیست متر به بیست متر در جایشان قرار داشتند و بر روي دیوار قصر نوري لرزان و سوسو زن می انداختند. او لحظه اي تردید کرد.

نمی توانست به پیش تحت الحمایه ها برگردد و با زخم زبان هاي طعنه آمیز هوراس روبرو شود. این کار باعث می شد که منازعه ي دیگري بین شان درگیرد- مبارزه اي که ویل می دانست احتمالا بازنده ي آن خواهد بود. جورج احتمالا سعی می کرد موقعیت را برایش تحلیل کند و کاملا موضوع دعوا را مغشوش می کرد. می دانست الیس و جنی احتمالا سعی می کردند او را متقاعد کنند، مخصوصا الیس، چون با هم بزرگ شده بودند. اما در این لحظه، او همدردي شان را نمی خواست و نمی توانست با طعنه هاي هوراس روبرو شود، براي همین ویل به سمت جایی رفت که می دانست می تواند خلوتی براي خودش بیابد.

درخت انجیر بسیار بزرگی، که نزدیک برج مرکزي قصر رشد کرده بود، اغلب برایش مکان امنی را به وجود می آورد. بلندي ها ترسی براي ویل ایجاد نمی کردند و او به راحتی از یک درخت بالا می رفت، از این شاخه به آن شاخه، تا جایی که او در میان انبوهی از شاخه هاي سبک در بالاترین نقطه ي درخت بود، که در زیر وزنش خم می شدند و به نوسان در می آمدند. در گذشته، او اغلب از دست هوراس به این بالا فرار می کرد. پسر درشت هیکل نمی توانست با سرعت ویل در بالا رفتن از درخت حریفش شود و او مایل نبود که ویل را تا این بلندي دنبال کند. ویل یک شاخه محکم و راحت پیدا کرد و خودش را در آن جا داد ،بدنش کمی باعث حرکت درخت شد، مانند آن که شاخه ها با نسیم بهاري به حرکت در آمده باشند.

در زیر پایش پیکرهایی تیره از نگهبانان، گشتشان را در حیاط قصر انجام می دادند. او شنید که در ساختمان تحت الحمایه ها باز شد و نگاهی به پایین انداخت. الیس را دید که بیرون آمد و با حالتی بیهوده نگاهی براي دیدنش به حیاط قصر انداخت. دختر بلند قامت مدتی مکث کرد، بعد شانه اي بالا انداخت و به داخل برگشت. نور کشیده شده از در باز در میان حیاط، وقتی که او به نرمی در را پشت سرش بست، محو شد.

ویل فکر کرد، چقدر عجیب، انسان ها چقدر کم به جستجو علاقه مندند.

خشی خشی از پرهاي نرم به وجود آمد و یک جغد انباري در شاخه ي کناري فرود آمد، سرش می چرخید و چشمان درشتش آخرین بارقه هاي ضعیف نور را دریافت می کرد. جغد او را بدون هیچ نگرانی بررسی کرد و به نظر می رسید از بودنش در آنجا هیچ ترسی ندارد. او یک شکارچی بود .یک پرنده خاموش. یکی از حاکمان شب.

ویل به آرامی به پرنده گفت:

حداقل تو می دونی کی هستی.

جغد سرش را دوباره برگرداند، بعد خودش را در تاریکی رها کرد، و او را با افکارش تنها گذاشت. به تدریج، درحالی که او در آنجا نشسته بود، نور پنجره هاي قصر خاموش شدند، یکی پس از دیگري. مشعل ها کم کم می سوختند و به شعله هایی دود کننده مبدل می گشتند. این مشعل ها در نیمه شب توسط نگهبانان شیفت بعدي جایگزین می شدند. در نهایت تنها یک نور وجود داشت که ویل می دانست در اتاق مطالعه ي بارون است، جایی که لرد ردمونت هنوز احتمالا در حال کار بود، و با دقت اوراق و نامه ها را مطالعه می کرد. اتاق مطالعه کاملا هم سطح با جایی بود که ویل بر روي درخت داشت و او می توانست تصویري مبهم از بارون را که پشت میزش نشسته بود ببیند. سرانجام بارون ارالد بلند شد و خودش را کش داد و در حالی که اتاق را ترك می کرد خم شد تا لامپ را خاموش کند، و به سمت اتاق خوابش در طبقه ي بالایی رفت. حالا قصر در خواب بود، به جز نگهبانهاي روي دیوار، که نگهبانی دائمی می دادند.

در کمتر از نه ساعت ویل می فهمید. او با روز انتخاب روبرو می شد. به آرامی و با ناامیدي در حالی که از بدترین حالت ممکن می ترسید، از درخت پایین آمد و به سمت رختخوابش در خوابگاه تاریک پسران در ساختمان تحت الحمایه ها رفت.

/

خیلی خب، داوطلب ها! از این ور! سریع باشین!

سخنگو، خیلی صحیح تر بگوییم، آن جارچی مارتین بود، منشی بارون ارالد. وقتی که صدایش در اتاق انتظار انعکاس کرد، پنج تحت الحمایه با حالتی نامطمئن از روي نیمکت هاي چوبی طویل که بر روي آنها نشسته بودند، بلند شدند. با اضطراب آنی، در مورد این که آن روز بالاخره فرا رسیده بود، شروع کردند با بیقراري به اطراف نگاه کردن، و هیچ کدامشان مایل نبود اولین نفري باشد که از میان در آهنی عبور می کند، دري که مارتین باز نگه داشته بود تا وارد شوند.

مارتین با بداخلاقی فریاد زد:

یالا! بجنبید!

سرانجام الیس انتخاب کرد تا جلوتر از آنها راه بیفتد، همان طور که ویل حدس زده بود .بقیه، دختر بلند قامت بلوند را دنبال کردند. حالا که کسی جلو افتاده بود، بقیه ي آنها خشنود بودند که او را دنبال کنند. ویل، در حالی که وارد اتاق مطالعه بارون می شد، با کنجکاوي به اطراف نگاه کرد. او هرگز تا حالا به این قسمت از قصر نیامده بود. این برج، بخش مدیریتی و آپارتمان هاي خصوصی بارون را شامل می شد، و کمتر توسط افراد پایین رتبه اي مانند تحت الحمایه هاي بارون مورد بازدید قرار می گرفت. اتاق بسیار بزرگ بود .سقف بسیار بلند به نظر می رسید و دیوارها از بلوك سنگ هاي حجیم که با ملاتی ساده در کنار هم ثابت شده بودند، تشکیل شده بود. در روي دیوار شرقی فضایی بزرگ و پنجره مانند قرار داشت که به مکان هاي مهم و اصلی باز می شد، اما کرکره هاي چوبی بزرگی در کنار آن وجود داشت تا بتواند در مواقع هواي بد و طوفانی آن را مسدود کند. ویل متوجه شد این همان پنجره اي بود که شب گذشته از میان آن داخل اتاق را می دید. امروز نورخورشید به داخل می تابید و بر روي میز چوب بلوطی، که لرد ارالد به عنوان میز کار استفاده می کرد، افتاده بود .

بجنبید! به صف شید! به صف شید!

به نظر می رسید مارتین از این قدرت لحظه ایش دارد کمال لذت را می برد .گروه به آرامی صفی تشکیل داد و مارتین آنها را بررسی کرد، دهانش با مخالفت پیچی برداشت.

به قد شید! بلندترین این جا!

او به جایی که می خواست بلندترین فرد از این پنج نفر بایستد، اشاره کرد. به تدریج گروه دوباره مرتب شد. هوراس، البته بلندترین بود .بعد از او ،الیس در جایش قرار گرفت. بعد از او جورج قرار گرفت، که نصف سر از الیس کوتاهتر بود و به طور دردآوري لاغرتر. او با همان حالت معمول خبردارش در صف ایستاد. جنی و ویل تردید کردند. جنی به ویل لبخند زد و اشاره کرد که او قبل از خودش وارد صف شود، حتی با این که او احتمالا یک اینچی بلندتر از ویل بود .این خصوصیت جنی بود. او می دانست ویل تلاش می کند که این حقیقت، که کوچکترین فرد در میان تحت الحمایه هاي قصر است، را انکار کند. وقتی ویل راه افتاد تا در صف قرار گیرد، صداي مارتین او را متوقف کرد.

نه، تو، نه! اون دختر نفر بعدیه!

جنی با عذرخواهی شانه اي بالا انداخت و رفت تا در جایی قرار بگیرد که مارتین نشان داده بود .

ویل، در حالی که آرزو می کرد اي کاش مارتین این قدر آشکارا به ریزنقش بودنش اشاره نکرده بود، در آخرین جا در صف قرار گرفت. مارتین ادامه داد:

بجنبین! صاف وایسین! صاف وایسین! بذارین ببینم می تونین خبردار وایسین!

اما صدایی بم حرفش را قطع کرد.

فکر نکنم این کار خیلی لازم باشه، مارتین.

بارون ارالد بود که از میان دري کوچکتر در پشت میز بزرگش، بدون آن که دیده شود، وارد اتاق شده بود. حالا، این خود مارتین بود که خودش به حالت خبردار ایستاده بود، با آرنج هایی لاغرمردنی که از دوطرفش بیرون زده بود، پاشنه هایش چنان محکم کنار هم چفت شده بودند که پاهاي کمانی شکلش از ناحیه زانو کاملا باز شده بودند، و سرش که به عقب رفته بود .بارون ارالد چشمانش را تاب داد .گاهی شوق منشی اش در این مواقع می توانست کمی طاقت فرسا باشد. بارون، مردي با جثه اي بزرگ بود، چهار شانه و کمري پهن و عضله هایی سخت، همان چیزي که براي یک شوالیه در کل پادشاهی لازم بود .اگر چه خیلی معروف بود که بارون ارالد بسیار به خوردن و آشامیدن علاقه دارد، براي همین جثه ي قابل توجه اش کاملا قابل استناد به ماهیچه هایش نبود.

او ریشی کوتاه، مرتب و پیراسته داشت، درست مانند مویش، که در کنارهایش رگه هایی خاکستري پدید آمده بود و نشانه اي بود از این که او به سن چهل و دو سالگی رسیده است. او فکی محکم و بینی بزرگ و چشمانی مشکی رنگ و کاوشگر در زیر ابروهاي پرپشتش داشت. این صورتی قدرتمند بود، اما ویل فکر کرد، نه صورتی بی عاطفه. به طورشگفت آوري رگه هایی از شوخ طبعی در میان آن چشمان سیاه رنگ وجود داشت. ویل به این خصیصه بارون قبلا توجه کرده بود، در آن مواقعی که او بازدید هاي نادري از ساختمان هاي تحت الحمایه ها می کرد تا ببیند درس ها و برنامه هاي شخصی شان در چه حالی ست.

مارتین با صدایی بلند گفت:

قربان!

که باعث شد بارون کمی خود را عقب بکشد.

دواطلب ها آماده ان!

بارون با شکیبایی پاسخ داد:

می تونم ببینم. شاید بهتر باشه تو از روساي بخش ها هم خواهش کنی که داخل بیان؟ مارتین در حالی که سعی می کرد پاشنه هایش را به هم بکوبد جواب داد:

قربان!

اما چون او کفش هایی از چرم نرم و انعطاف پذیر پوشیده بود، تلاشش به شکستی مفتضحانه منجر شد. او به سمت در اصلی اتاق مطالعه قدم رو رفت، با همان حالت خبردار. آن حالتش ویل را به یاد یک خروس می انداخت. وقتی که مارتین دستش را بر روي دستگیره ي در گذاشت، بارون بار دیگر او را متوقف کرد. او به نرمی گفت:

مارتین؟

وقتی که منشی با حالتی پرسشگر به سمتش برگشت، بارون با لحن آرامی ادامه داد:

از اونها بخواه وارد شن. سرشون داد نزن. روساي بخش مثل این بچه ها نیستن.

مارتین گفت:

چشم، قربان.

در حالی که بادش خالی شده بود. او در را باز کرد و تقلایی واضح کرد تا در تن صدایی آرام تر صحبت کند.

روساي بخش ها، بارون آماده اند .

روساي بخش هاي مختلف قصر بدون هیچ ترتیب خاصی وارد اتاق شدند. به عنوان یک گروه، آنها به همدیگر تعارف می کردند و احترام می گذاشتند و به سختی به حالت تشریفات ایستادند. سر ردنی رئیس مدرسه نظامی، اول وارد شد. بلند و چهارشانه، شبیه بارون، او یک زره زنجیري جنگی استاندارد در زیر شنل سفید رنگش که با نشانه هاي نجابت بر روي سینه اش آراسته شده بود، سر گرگی قرمز رنگ، او این نشان را در جوانی بدست آورده بود، وقتی که به جنگ ولف شیپ هاي اسکاندي هاي دزدان دریایی، که به سواحل شرقی پادشاهی تاخته بودند، رفته بود. او البته یک کمربند به همراه غلاف شمشیرش پوشیده بود .هیچ شوالیه اي بدون شمشیر در ملاعام ظاهر نمی شد. او در همان حول حوش سنی بارون بود، با چشمانی آبی و صورتی که اگر به خاطر بینی بسیار بزرگ شکسته اش نبود به طور فوق العاده اي خوش قیافه بود. او سبیلی بزرگ بر صورتش داشت، اما برخلاف بارون، او ریشی نداشت.

بعد از او ،رئیس اصطبل ها که مسئولیت مراقبت و آموزش اسب هاي جنگی بسیار قدرتمند قصر را بر عهده داشت، وارد شد. او چشمانی زیرك به رنگ قهوه اي داشت، نیرومند و با بازوانی قوي و مچ هایی قدرتمند. او یک جلیقه ي ساده چرمی بر روي پیراهن پشمی و مچ بند پوشیده بود .

چکمه هاي بلند اسب سواري اش که از چرم نرم بود تا بالاي زانوانش می رسید.

بانو پولین به دنبال آنها وارد شد. لاغر، با مویی خاکستري و برازنده، او احتمالا در جوانی زن زیبایی بود و هنوز خوش اندامی اش باعث می شد سرهاي مردها به دنبالش بچرخد. بانو پولین که به خاطر خدماتش در سیاست خارجی براي پادشاهی تحسین شده بود رئیس خدمات دیپلماتیک در قصر ردمونت بود .بارون ارالد به قابلیت هاي بالایش احترام می گذاشت و او یکی از مشاوران و رازداران نزدیکش بود .ارالد اغلب می گفت که دخترها بهترین کارآموزان براي بخش دیپلماسی هستند .آنها مراقب هستند دقیق تر از پسرانی باشند که به طور طبیعی مشتاق پیوستن به مدرسه نظامی اند. و وقتی که پسرها دائما براي حل مشکلاتشان بر راه حل هاي فیزیکی نظر دارند دخترها می توانند بر هوششان تکیه کنند.

شاید این طبیعی بود که نایجل رئیس کاتبان قصر درست پشت سر بانو پولین وارد شد. آنها، وقتی که منتظر بودند تا مارتین آنها را به داخل فرا بخواند، در حال بحث دو طرفه ي جالبی بود .

نایجل و بانو پولین همان قدر که دو همکار حرفه اي بودند، دوستان نزدیکی هم بودند.

این کاتبان دانش آموخته ي نایجل بودند که سندهاي اداري و ابلاغیه هایی را که اغلب توسط دیپلمات هاي بانو پولین تحویل داده می شدند، تهیه می کردند. او همین طور خردمندانه بر روي کلمه بندي سندها نظارت می کرد و معلومات زیادي در مورد موضوعات حقوقی داشت. نایجل مردي کوچک و انعطاف پذیر بود ،با صورتی کنجکاو و سرزنده که ویل را به یاد راسو2 می انداخت. مویش مشکی براق و پیکرش لاغر بود، و چشمان مشکی اش هرگز از کاوش اتاق دست برنداشت.

رئیس چاب، سرآشپز قصر، آخر از همه وارد شد. ضرورتا مردي چاق و شکم دار بود که کلاهی بلند و جلیقه ي سفید آشپزي پوشیده بود. او به عنوان فردي که بسیار زود جوش می آورد، شناخته می شد، او می توانست به همان سرعتی که یک گلوله پر از نفت در آتش منفجر می شود، منفجر شود. و اکثر تحت الحمایه ها با او با احتیاط زیادي روبرو می شدند. با صورتی گلگون و موي عقب زده شده ي قرمز رنگ. رئیس چاب هر جایی که می رفت یک ملاقه ي چوبی به همراهش می برد .این وسیله اي غیر رسمی و نشانه اي از مرکز ریاستش بود .این ملاقه اغلب به عنوان یک اسلحه ي به کار می رفت، که بر سر کارآموزان کند و یا فراموش کار و یا بی دقت آشپزخانه فرود می آمد .تنها در میان گروه آنها، جنی چاب را شبیه چیزي مثل یک قهرمان می دید. او اعتراف کرده بود که می خواهد براي چاب کار کند و مهارت هایش را یاد بگیرد، بدون ملاقه چوبی یا با ملاقه چوبی.

البته بخش هاي دیگري هم در قصر بودند. مثل بخش اسلحه خانه و آهنگري .اما آنها روسایی بودند که جاي خالی براي کارآموزانی که امروز این جا بودند نداشتند.

مارتین که تن صدایش در حال افزایش بود گفت:

روساي بخش ها آماده ان، قربان!