ویرانه‌های گورلان

فصل شش

او از میان در گذشت و بیرون رفت. نگهبان ها هنوز در روي پاگرد بالاي پله ها بر سر پستشان بودند، اما هلت رفته بود. یا حداقل، در ظاهر رفته بود. در مورد رنجرها، شما هرگز نمی توانستید کاملا مطمئن باشید.

/

احساس خیلی عجیبی بود که بعد از این همه سال در حال ترك قصر بود. ویل در دامنه ي تپه برگشت، بقچه ي دارایی هایش بر روي شانه اش آویزان بود و او به آن دیوارهاي عظیم خیره شد.

قصر ردمونت بر کل چشم انداز چیره بود. بر بالاي تپه ي کوچکی ساخته شده بود، یک بناي سه گوشه ي عظیم که تقریبا رو به غرب داشت و در هر گوشه اش یک برج وجود داشت. در مرکز، که به وسیله سه دیوار محافظت می شد، حیاط قصر و دژ، و چهارمین برج قصر سر به آسمان برده و از همه بالاتر رفته بود ،و منزلگاه بخش هاي اداري بارون و آپارتمان هاي خصوصی اش بود، و همه ي آن صاحب منصب هاي ارشدش.

قصر با سنگ آهن ساخته شده بود- صخره اي که تقریبا نابودنشدنی بود، و در زمانی که خورشید پایین بود، در ساعات اولیه صبح و شامگاهان، به نظر می رسید که با نور قرمز خفیفی می درخشد. این مشخصه اي بود که به قصر نامش را عطا کرده بود- ردمونت یا کوههاي قرمز. در دامنه ي تپه و در طرف دیگر رودخانه ي تارباس، دهکده ي ونزلی گسترده شده بود، دسته اي از خانه هاي پراکنده و شاد، با یک کاروانسرا و تعدادي از مغازه هاي پیشه وري که لازم بود تا نیازهاي روزانه ي روستا را برطرف کنند- یک خمره ساز، یک چرخ ساز، یک آهنگر، و یک ابزار اسب فروشی.

تمام زمین هاي دورتادور تا دورها صاف شده بودند، هم براي این که مزارعی براي روستایی ها پدید آید تا محصولات کشاورزي پرورش دهند، و هم براي مانع شدن از این که دشمنان قادر باشند بدون این که دیده شوند نزدیک روستا شوند. در زمان هاي خطر ،روستایی ها از روي پل چوبی، که بر روي تارباس گسترده شده بود، عبور می کردند، و جایگاه پشت سرشان را رها می کردند و پشت دیوارهاي آهنی قصر پناه می گرفتند، که توسط سربازان بارون و شوالیه هایی که در مدرسه ي نظامی ردمونت آموزش می دیدند، محافظت می شد.

کلبه ي هلت به یک فاصله از روستا و قصر قرار داشت، و در زیر پناه درختان آشیان کرده بود .

وقتی که ویل به کابین چوبی رسید، خورشید تازه بر بالاي درخت ها رسیده بود .دود پیچان ظریفی از دودکش بالا می رفت، براي همین ویل نتیجه گرفت که هلت بیدار شده و آماده است. او به روي بالکن، که به دور یکی از کناره هاي خانه کشیده شده بود پا گذاشت، لحظه اي مکث کرد، بعد نفس عمیقی کشید، و با حالتی مصمم بر روي در کوبید.

صدایی از داخل گفت:

بیا تو.

ویل در را باز کرد و به داخل کلبه رفت. کوچک بود، اما به طرز شگفت آوري مرتب و راحت به نظر می رسید. او خودش را در اتاق اصلی یافت، ترکیبی از اتاق پذیرایی و اتاق نهارخوري، با آشپزخانه اي کوچک در یک گوشه اش، که با استفاده از یک نیمکت کاج از بخش اصلی جدا می شد. صندلی هاي راحتی به دور آتش گرد آمده بودند، یک میز چوبی بسیار صاف و کتري ها و ظروف آشپزخانه از تمیز و صافی زیاد می درخشیدند. حتی کوزه اي از گل هاي وحشی خوش رنگ بر روي تاقچه بالاي بخاري وجود داشت، و نور صبحگاهی با شادي از میان پنجره بزرگ به داخل می تابید. دو اتاق دیگر به اتاق اصلی ختم می شدند. هلت بر روي یکی از صندلی ها نشسته بود، پاهاي چکمه پوشش بر روي میز استراحت می کرد. او با ترشرویی گفت:

حداقل وقت شناسی. صبحونه خوردي؟ ویل گفت:

بله، قربان.

در حالی که با شیفتگی به رنجر خیره شده بود. این اولین بار بود که هلت را بدون شنل سبزخاکستري و کلاهش می دید. رنجر لباس هاي پشمی خاکستري و قهوه اي ساده، و چکمه هاي چرمی که به نظر نرم می رسید، پوشیده بود. او بیشتر از چیزي که ویل متوجه اش شده بود پیر بود. موي و ریشش کوتاه و تیره بودند، اما با رگه هاي خاکستري. هم مو و هم ریشش کاملا مرتب بودند و ویل فکر کرد که طوري به نظر می آیند مثل این که هلت خودش آنها را با چاقوي شکارش کوتاه کرده باشد.

رنجر بلند شد. او به طور شگفت آوري ریز نقش بود. این هم چیزي بود که ویل هرگز متوجه آن نشده بود. شنل خاکستري چیز هاي زیادي را در مورد هلت پنهان کرده بود. او لاغر اندام بود، اما نه بلند قامت. در حقیقت او به طور قابل توجهی کوتاهتر از اندازه قامت متوسط بود. اما حسی از قدرت و مقاومت راسخ در موردش وجود داشت، براي همین فقدان قد و حجم عضله به هیچ وجه او را به فردي بی جرات و ترسان مبدل نمی کرد. ناگهان رنجر پرسید:

زل زدنت تموم شد؟

ویل با دستپاچگی از جا پرید. او گفت:

بله، قربان. متاسفم، قربان!

هلت غرغري کرد. او به یکی از اتاق هاي کوچک، که ویل وقت واردشدنش متوجه شان شده بود، اشاره کرد.

اون اتاق توه. می تونی چیز میزات رو اون جا بذاري.

او به سمت اجاق چوبی در آشپزخانه رفت و ویل مرددانه وارد اتاقی شد که او نشانش داده بود.

کوچک بود، اما مثل بقیه ي کلبه تمیز و راحت به نظر می رسید. یک تختخواب کوچک در کنار یکی از دیوارها قرار گرفته بود. یک کمد لباس و یک میز زمخت با یک کاسه و پارچ براي شستشو بر روي آن وجود داشت. همین طور، ویل متوجه شد، گلدان دیگري از گل هاي وحشی چیده شده ي تازه، نقطه ي رنگی روشنی به اتاق اضافه کرده بود. او بقچه ي کوچک لباس و دارایی هایش را بر روي تختخواب گذاشت و به اتاق اصلی برگشت.

هلت هنوز سرش به اجاق گرم بود، و پشتش به ویل بود. ویل عذرخواهانه سرفه اي کرد تا توجه او را به خودش جلب کند. هلت به ریختن قهوه ي جوش به داخل کتري روي اجاق ادامه داد .

ویل دوباره سرفه کرد.

رنجر بدون اینکه برگردد پرسید:

سرما خوردي، پسر؟

ار... نه، قربان.

هلت در حالی که برگشت تا روبروي ویل شود، پرسید:

پس براي چی سرفه می کنی؟

ویل تردید کرد. او با حالتی نامطمئن شروع به صحبت کرد:

خب، قربان، من فقط می خواستم ازتون بپرسم... رنجرها واقعا کارشون چیه؟ هلت گفت:

اون سوالاي بی مورد نمی کنه، پسر! اون چشمها و گوشهاش رو باز نگه می داره، و می بینه و می شنوه، و سرانجام، اگه خیلی پنبه توي گوشهاش نچپونده باشه، یاد می گیره!

ویل گفت:

اه، فهمیدم.

که نفهمیده بود و حتی با این که متوجه شده بود که احتمالا زمان مناسبی براي پرسیدن سوال بیشتر نیست، نتوانست جلوي خودش را بگیرد و کمی سرکشانه تکرار کرد:

فقط کنجکاو بودم بدونم که کار رنجرها چیه، همش همین.

هلت تنی در صدایش انداخت و به سمت او چرخید، با نور غریبی در چشمانش. او گفت:

خب پس فکر کنم بهتره بهت بگم. اون چه رنجرها انجام می دن، یا درستتر بگم، اونچه کارآموزاي رنجر انجام می دن، خونه داریه.

ته دل ویل فرو ریخت وقتی که بدگمانی به درونش رخنه کرد که او اشتباهی اساسی انجام داده است. او تکرار کرد:

خو... خونه داري؟

هلت سري به موافقت تکان داد و کاملا آشکارا از خودش راضی و خرسند بود.

درسته، یه نگاهی به این دور و بر بکن.

او مکثی کرد و اشاره اي به دور و اطراف داخل کابین کرد تا ویل آنچه را او پیشنهاد کرده انجام دهد، بعد ادامه داد:

هیچ خدمتکاري می بینی؟ ویل به آرامی گفت:

نه، قربان.

هلت گفت:

نه قربان، حقیقتا. چون این جا یه قصر بزرگ با انبوهی از خدمتکار نیست. این جا یه کابین کوچیکه. و باید آب آورده بشه و هیزم ها شکسته بشه و کف اتاق ها سابیده بشه و قالیچه ها تکونده بشه. و کی باید همه ي اونها رو انجام بده، پسر؟

ویل سعی کرد به جوابی فکر کند، به غیر از آن جوابی که به نظر بدیهی بود. هیچ چیزي به ذهنش خطور نکرد، براي همین بالاخره با صدایی شکست خورده گفت:

من باید انجامشون بدم، قربان؟ رنجر به او گفت:

فکر کنم همین طور باشه.

بعد به خشکی لیستی از دستورها را قطار کرد.

سطل اونجاست. بشکه ي آب، بیرون در. آب توي رودخونه. تبر توي انباري، هیزم ها پشت کابین. جارو کنار در و فکر کنم می تونی احتمالا ببینی که کف اتاق کجاست؟ ویل، در حالی که شروع کرده بود به بالا زدن آستین هایش، گفت:

بله، قربان.

وقتی به آنجا می آمد متوجه بشکه ي آب شده بود، که مشخصا حاوي آب روزانه اي بود که مورد مصرف کابین قرار می گرفت. او تخمین زد که آن بشکه با بیست یا سی سطل آب پر شود. با یک آه، او متوجه شد که صبح شلوغی را در پیش رو دارد.

وقتی با سطلی خالی در یک دستش، به سمت بیرون می رفت، صداي رنجر را، که داشت براي خودش یک لیوان قهوه می ریخت و دوباره می نشست، شنید که با رضایت مندي می گفت: - فراموش کرده بودم داشتن یه کارآموز چقدر می تونه عالی باشه.

ویل نمی توانست باور کند که آن کلبه کوچک، که مرتب به نظر می رسید، می توانست این قدر تمیزکاري و کاراي تاسیساتی کلی داشته باشد. بعد از این که بشکه آب را با آب تازه رودخانه پر کرد ( سی و یک سطل آب پر)، از دسته اي از الوار جمع شده در پشت کابین هیزم شکست، و هیزم هاي شکسته را مرتب بر روي هم کپه کرد. او کابین را جارو کرد، بعد از آن هلت تصمیم گرفت که قالیچه ي اتاق پذیرایی به تکاندن نیاز دارد، او آن را لوله کرد و بیرون برد و بر روي طنابی که بین دو درخت بسته شده بود، پهن کرد و چنان بیرحمانه با چوب به جان آن افتاد که ابري از گرد و غبار به هوا برخاست. گاه بی گاه، هلت سرش را از پنجره بیرون می آورد و به او دلگرمی می داد، که معمولا شامل نظراتی اجمالی مثل: "یک کمی اونطرف تر ،قسمت چپ رو جا گذاشتی" یا "یک کمی انرژي خرج کن، پسر" بود.

وقتی که قالیچه بر روي کف اتاق پهن شد، هلت تصمیم گرفت که تعدادي از ظروف آشپزي اش به اندازه ي کافی نمی درخشند. او گفت:

ما باید اونها رو یکی کمی بسابیم.

کم و بیش با خودش بود. اما ویل حالا می توانست آن جمله را ترجمه کند: " تو مجبوري که یک کمی اونها رو بسابی. "

به همین خاطر بدون هیچ حرفی، ظروف را به لبه ي رودخانه برد و آنها را تا نیمه از آب و شن نرم پر کرد و مشغول سابیدن و برق انداختن فلز شد تا وقتی که آنها می درخشیدند. هلت در همین حال به صندلی پارچه اي بر روي بالکن نقل مکان کرده بود و آن جا در حال خواندن کوهی از اوراق بود که به نظر نامه هاي اداري بودند. بعد از یکی دو بار سرکشی کردن، ویل متوجه شد که چند تا از برگه ها با نشان و علامت هاي خانوادگی پوشیده شده، در حالی که اکثر آنها تنها در بالایشان یک طرح ساده از یک برگ بلوط قرار داشت.

وقتی که ویل دوباره از ساحل رودخانه برگشت، قابلمه ها را براي نظارت هلت بالا نگه داشت.

رنجر براي انعکاسش در سطح مسی برق انداخته شده ادا اصولی در آورد. او گفت:

اهوووووووم. بد نیست. می تونم صورتم رو توش ببینم.

بعد بدون هیچ ردي از یک لبخند اضافه کرد:

شاید چیز خیلی خوبی هم نباشه.

ویل هیچ نگفت. اگر کس دیگري بود، او ممکن بود شک کندکه آن جمله یک شوخی است، اما در مورد هلت، شما به این راحتی نمی توانستید چنین چیزي را بگویید. هلت او را براي یکی دو ثانیه بررسی کرد، بعد شانه هایش را براي این که مطلبی را بفهماند بالا برد و بعد به ویل اشاره کرد که قابلمه ها را به آشپزخانه ببرد. ویل در نیمه راه عبور از در بود وقتی که شنید هلت در پشت سرش گفت:

اهووم. عجیبه.

با این پندار که رنجر در حال صحبت با اوست، در کنار در توقف کرد. او با بدگمانی پرسید:

ببخشید؟

هر زمان که هلت کار طاقت فرسایی براي او می یافت تا به آن بپردازد، به نظر می رسید ساختار جمله اش این گونه باشد ،"چقدر غیرعادي. فرش اتاق پذیرایی پر از گرد و خاکه" یا "فکر کنم اجاق بی چاره نیاز به هیزم جدید داره. "

این تظاهري بود که ویل بیشتر از هر چیزي در طول آن روز از آن بدش آمده بود .اگر چه، به نظر می رسید هلت از انجام آن کاملا احساس خرسندي می کند. اما، این بار ویل متوجه شد ،به نظر هلت حقیقتا غرق در افکار خودش است، و در حال خواندن یک گزارش جدید بود، یکی از آن گزارش هاي نشان دار برگ بلوطی. حالا، رنجر نگاهش را بالا آورد ،و از این که ویل او را خطاب قرار داده بود متعجب بود. او گفت:

چی شده؟

ویل شانه بالا انداخت.

متاسفم، وقتی گفتین "عجیبه" فکر کردم دارین با من حرف می زنین.

هلت چندین بار سرش را به علامت نه تکان داد، و هنوز به گزارشی که در دستش بود اخم کرده بود. او با حیرتی سرسري گفت:

نه، نه. فقط داشتم این رو می خوندم...

صدایش به آرامی محو شد و او متفکرانه اخم کرد. ویل، که کنجکاوي اش بیدار شده بود، چشم انتظار منتظر ایستاد. او سرانجام ریسک کرد تا بپرسد.

اون چیه؟

هلت یکی دو ثانیه اي به او نگاه کرد. او بالاخره پرسید:

کنجکاوي، مگه نه؟

و وقتی ویل با حالتی معذب سري به موافقت تکان داد، لحن صداي هلت با حالتی غیرمنتظره نرم شد.

خب، فکر کنم این براي یه کارآموز رنجر خصیصه ي خوبیه. براي همین، ما تو رو با اون کاغذ توي اتاق بارون امتحان کردیم.

شما من رو امتحان کردین؟

ویل یک کتري مسی را کنار در رها کرد.

شما انتظار داشتین که من براي که ببینم روي اون برگه چی نوشته شده، سعی ام رو بکنم؟ هلت سري به موافقت تکان داد.

اگه این کار رو نمی کردي، ناامید می شدم. همین طور می خواستم ببینم که چطوري انجامش می دي.

بعد براي ممانعت از طوفانی از سوال، که همین حالا هم در حال فوران از دهان ویل بود، دستش را بالا آورد. او گفت:

بعدا در این باره بحث می کنیم.

در حالی که نگاه بامعنایی به کتري و بقیه ي ظروف انداخت. ویل خم شد تا آنها را جمع کند، و یک بار دیگر برگشت تا به داخل خانه رود. اما کنجکاوي هنوز درونش را می سوزاند و او دوباره به سمت رنجر برگشت و در حالی که با سر به گزارش اشاره می کرد، پرسید:

خب، روي اون چی نوشته؟

دوباره، وقتی که هلت او را نگاه می کرد و احتمالا در حال ارزیابی او بود، سکوتی به وجود آمد.

بعد او گفت:

لرد نورثلت مرده. ظاهرا توسط یه خرس کشته شده، هفته گذشته در طول یه شکار.

ویل پرسید:

لرد نورثلت؟

این نام به طور مبهمی برایش آشنا بود، اما نمی توانست آن را به جا آورد. هلت به او گفت:

فرمانده ي ارشد سابق ارتش پادشاه.

و ویل سري به موافقت تکان داد، مثل این که این را می دانست. اما چون به نظر می رسید هلت روي مد جواب دادن به سوالاتش است، جسورانه ادامه داد:

چی در رابطه به این ماجرا غریبه؟ خرسها گهگاه مردم رو می کشن.

هلت سري به موافقت تکان داد.

درسته. اما فکر کردم که براي خرس ها ،بخش کردم1 یکی کمی زیادي به سمت غربه. و فکر کنم نورثلت توي شکار خیلی باتجربه تر از اون بود که به تنهایی به دنبال این یکی بره.

او شانه اي بالا انداخت، مثل این که استدلال هایش را کنار می گذاشت.

اما دوباره، زندگی پر از عجایبه و آدم ها همیشه اشتباه می کنن.

او دوباره به سمت آشپزخانه اشاره کرد، در حالی که آشکار بود که آن مکالمه به اتمام رسیده است. او گفت:

وقتی اونها رو سر جاشون قرار دادي، ممکنه دوست داشته باشی شومینه رو تمیز کنی.

ویل رفت تا آن چه را که او گفته است، انجام دهد. اما چند دقیقه بعد وقتی که از کنار یکی از پنجره ها ،که بخش اعظمی از دیوار اتاق پذیرایی را اشغال کرده بود، به سمت شومینه ي بزرگ می رفت، نگاه کوتاهی به بیرون انداخت، و رنجر را دید که با حالتی متفکرانه بر روي چانه اش می زد و به طور واضحی افکارش در جایی بسیار دورتر سیر می کرد.

Cordom

/

اواخر عصر، سرانجام کارتراشی هلت براي ویل به انتها رسید. او به دور و اطراف کابین نگاهی انداخت، در حالی که به اسباب درخشان آشپزخانه، شومینه ي بی لکه، کف کاملا جاروب شده، و قالیچه ي کاملا بی گرد و خاك توجه می کرد. دسته اي هیزم در کنار شومینه مرتب چیده شده و دسته اي دیگر، بریده شده به ابعاد کوچکتر، سبد حصیري در کنار اجاق آشپزخانه را پر کرده بود. او گفت:

اهوووم. بد نیست. در کل بد نیست.

ویل از آن تحسین ناچیز موجی از خرسندي در خود احساس کرد، اما قبل از این که خیلی بیشتر از خودش خرسند شود، هلت افزود:

می تونی آشپزي کنی، پسر؟ ویل با حالتی نامطمئن پرسید:

آشپزي، قربان؟

هلت چشمانش را چرخ داد. او پرسید:

چرا جوونا همیشه یه سوال رو با سوال دیگه اي جواب می دن؟ بعد وقتی هیچ جوابی دریافت نکرد، ادامه داد:

بله، آشپزي. آماده کردن غذا براي این که کسی بتونه بخورتش. آماده کردن وعده هاي غذایی. فکر کنم می دونی غذا چیه؟ یا وعده هاي غذایی چی ان؟

ویل در حالی که مراقب بود تا هیچ نوع لحن سوالی به کلماتش ندهد جواب داد:

بل...بله.

هلت به او گفت:

خب، همون طور که امروز صبح بهت گفتم، اینجا قصري مجلل نیست. اگه می خوایم اینجا غذا بخوریم، مجبوریم که غذا بپزیم.

ویل با خودش فکر کرد، دوباره کلمه ي ما تکرار شد. هر وقتی که هلت می گفت، "ما مجبوریم"، به نظر می رسید که ترجمه و معنی اش این باشد : "تو مجبوري".

ویل تایید کرد:

من نمی تونم آشپزي کنم.

و هلت دستانش را به هم کوبید و آنها را به هم مالید.