فصل هفت
البته که نمی تونی! اکثر پسرها نمی تونن. براي همین باید بهت راهش رو نشون بدم. یالا.
او به سمت آشپزخانه به راه افتاد و ویل را با اسرار آشپزي آشنا کرد: پوست کندن و ریز کردن پیاز، انتخاب تکه اي از گوشت گاو از روي قفسه ي گوشت، پاك کردن و ریز کردن آن به قطعات کوچک و مربعی، بعد ریز کردن سبزي جات، سرخ کردن گوشت در تابه و سرانجام اضافه کردن چند قطره اي شراب قرمز و چیزي که هلت آن را افزودنی اسرار آمیز می خواند.
نتیجه همه ي اینها تاس کباب خوش بو و مطبوعی بود، در حال جوشیدن بر روي اجاق.
حالا، در مدتی که منتظر بودند تا شام آماده شود، در اوایل غروب، در بالکن نشستند و به آرامی مشغول صحبت شدند .
رنجرها در حدود 150 سال قبل در دوره ي شاه هربرت1 به وجود اومدند. چیزي در مورد شاه هربرت می دونی؟
هلت از پهلو به پسري که در کنارش نشسته بود نگاه کرد، سوالش را سریع پرسید تا واکنشش را ببیند.
Herbert
ویل مکثی کرد. او به طور مبهمی آن اسم را از درس هاي تاریخ در ساختمان تحت الحمایه ها به یاد می آورد، اما هیچ جزئیاتی را نمی توانست در موردش به یاد آورد. با این حال، تصمیم گرفت تا بلوفی در مورد آن بزند. او نمی خواست تا در اولین روزش با رئیس جدیدش خیلی نادان به نظر آید .او گفت:
اه ... بله. شاه هربرت. ما در موردش خوندیم.
رنجر با بی قیدي گفت:
واقعا؟ شاید بتونی یه کمی در موردش برام بگی؟
او به پشت تکیه داد و پاهایش را به روي هم انداخته، و خودش را در وضعیت راحتی قرار داد. ویل با ناامیدي به میان خاطراتش حمله برد، در حالی که سعی می کرد حتی قسمتی هر چند اندك از جزئیات مربوط به شاه هربرت را به خاطرآورد. او کاري انجام داده بود... چیزي، اما چه کاري؟
اون ....
ویل مکث کرد، در حالی که تظاهر می کرد که در حال جمع آوري افکارش است.
اون شاه بود.
حداقل چیزي بود که از آن مطمئن بود، و نگاه کوتاهی به هلت کرد تا ببیند آیا حالا می تواند ادامه ندهد. هلت لبخند خشکی زد و با دستش اشاره اي چرخان کرد، بدین معنی که ادامه دهد.
ویل، در حالی که سعی می کرد صدایش مطمئن باشد، گفت:
اون پادشاه بود ... 150 سال قبل.
رنجر به او لبخند زد و دوباره اشاره کرد که ادامه دهد.
ویل با امیدواري گفت:
اووووم.... خب، یادم میاد که اون کسی بود که دسته ي رنجرها رو پایه ریزي کرد.
هلت با حیرتی ساختگی ابروهایش را بالا برد. او گفت:
واقعا این طوري یادت میاد، آره؟
و ویل دلش هري ریخت چون به یاد آورد که هلت فقط گفته بود که رنجرها در زمان حکومت او به وجود آمدند، نه لزوما توسط او. ویل گفت:
آه ه ه ه، خب، وقتی می گم اون دسته ي رنجرها رو به وجود آورد، در حقیقت منظورم اینه که وقتی دسته ي رنجرها پایه ریزي شد، اون شاه بود.
هلت فوري گفت:
150 سال قبل؟
ویل با قطعیت سري به موافقت تکان داد.
درسته.
رنجر، در حالی که ابروهایش شبیه ابرهاي صاعقه زا بر روي چشمانش فرود می آمدند، گفت:
خب، خیلی چشم گیره وقتی می بینم چطور این حقایق رو من یکی دو دقیقه قبل خودم بهت گفتم.
ویل فکر کرد بهتر است چیزي نگوید. سر انجام رنجر با لحنی آرام گفت:
پسر، اگه چیزي رو نمی دونی، سعی نکن که با بلوف زدن راهت رو باز کنی. خیلی ساده بگو ،نمی دونم. واضحه؟
ویل با چشمانی فرو افتاده گفت:
بله، هلت.
سکوتی به وجود آمد و بعد ویل گفت:
هلت؟
بله؟ ویل تایید کرد:
در مورد شاه هربرت... واقعا چیزي نمی دونم.
رنجر خرناس کوچکی کشید. او گفت:
خب، هرگز نمی تونستم اون رو حدس بزنم، اما مطمئنم که وقتی بهت بگم اون کسی بود که قبایل شمالی رو به پشت مرزهاي هاي لند1 عقب روند یادت میاد.
و البته، وقتی که هلت این موضوع را یادآوري کرد، ویل به خاطر آورد. شاه هربرت به عنوان "پدر آرالوئن مدرن" شناخته می شد. او پنجاه بخش پادشاهی را با اتحادي قدرتمند به گرد هم
Highlands
آورد تا قبایل شمالی را شکست دهد. ویل می توانست حالا راهی را جلوي رویش ببیند تا اندکی اعتبار در مقابل هلت بدست آورد. اگر او لقب پدر آرالوئن مدرن را یادآوري می کرد شاید رنجر ...
اون گاهی با عنوان پدر آرالوئن مدرن شناخته می شه.
هلت داشت می گفت و ویل متوجه شد که دیگر خیلی دیر شده است.
اون اتحاد بین پنجاه بخش پادشاهی رو ایجاد کرد که هنوز ساختار پادشاهی مون همونه.
ویل وارد حرفش شد.
حالا یه چیزایی یادم میاد.
او فکر کرد که اضافه کردن عبارت "یه چیزایی" کمک می کند که جمله اش مثل این نباشد که حالا که معما حل شده، او باهوش شده است. هلت به او نگاه کرد و یکی از ابروهایش بالا رفت، بعد ادامه داد:
اون موقع، شاه هربرت احساس کرد که براي پایداري امنیت، پادشاهی نیاز به یه نیروي موثر جاسوسی داره.
ویل گفت:
یه نیروي باهوش؟
باهوش نه. هوشیار. اگر چه خیلی به درد می خوره اگه نیروي جاسوسی تون باهوش هم باشن. جاسوسی دانشیه براي این که بدونی دشمنانت، یا دشمناي بالقوه ات، در چه حالی هستن. اونها در حال طرح ریزي چه نقشه هایی هستن. اونها در چه موردي فکر می کنن. اگه این چیزها رو کامل بدونی، معمولا می تونی نقشه اي بریزي تا اونها رو متوقف کنی. به خاطر همین، اون دسته ي رنجرها رو پایه ریزي کرد- براي این که پادشاهی رو آگاه نگه داره. براي این که اونها به عنوان گوش ها و چشم هاي پادشاهی عمل کنن.
ویل، در حالی که حالا علاقه اش برانگیخته شده بود، پرسید:
چطوري این کار رو می کنین؟
هلت متوجه تغییر تن صداي ویل شد و پرتویی آنی از رضایت در چشمانش درخشید.
ما چشم ها و گوش هامون رو باز نگه می داریم. در کل پادشاهی و دورتر از اون گشت زنی می کنیم. گوش می کنیم. می بینیم .گزارش می دیم.
ویل متفکرانه براي خودش سري تکان داد. بعد پرسید:
براي همین می تونین خودتون رو نامرئی کنین؟
دوباره، رنجر لحظه اي از رضایت و خرسندي را حس کرد. اما مطمئن شد که پسر متوجه آن نشود. او گفت:
ما نمی تونیم خودمون رو نامرئی کنیم. مردم فقط فکر می کنن که ما می تونیم. کاري که ما می کنیم اینه که دیده شدنمون رو خیلی سخت می کنیم. این کار به سال ها یادگیري و تمرین نیاز داره- اما تو همین حالا هم بعضی از مهارت هاي مورد نیاز رو داري.
ویل با حیرت سرش را بلند کرد.
دارم؟
وقتی شب پیش از حیاط قصر رد شدي، از سایه ها و حرکت باد استفاده کردي تا خودت رو پنهون کنی، مگه نه؟
ویل سري به موافقت تکان داد.
بله.
او هرگز قبلا کسی را ندیده بود که حقیقتا مهارتش در حرکت کردن بدون این که دیده شود، را درك کرده باشد. هلت ادامه داد:
ما از همون اصول اولیه استفاده می کنیم: در آمیختن با پشت زمینه ها. استفاده کردن از اون براي پنهان کردن خودمون. جزئی از اون شدن.
ویل به آرامی گفت:
فهمیدم.
حقه اش اینه که مطمئن بشی که هیچ کسی دیگه اي نمی فهمه.
براي یک لحظه، ویل فکر کرد که رنجر در حال شوخی ست. اما وقتی که سر بلند کرد، هلت همان ترشروي همیشگی بود. ویل پرسید:
چند تا رنجر وجود دارن؟
هلت و بارون بیشتر از یک بار به دسته ي رنجرها اشاره کرده بودند، اما ویل فقط یکی از آنها را دیده بود- و آن فرد هلت بود.
شاه هربرت یک دسته ي پنجاه تایی ایجاد کرد. یکی براي هر یک از بخش هاي پادشاهی.
من این جا مستقر شدم. همکارانم در هر یک از چهل و نه قصر دیگر در اطراف پادشاهی مستقر شده اند. علاوه بر جمع آوري اطلاعات در مورد دشمنان بالقوه، رنجرها ضامن اجراي قوانین هم هستن. ما در بخشی که بهمون واگذار شده گشت زنی می کنیم و مطمئن می شیم که قوانین در حال اجرا شدنن.
ویل به میان حرفش پرید:
فکر می کردم بارون اون کار رو می کنه.
هلت به علامت نه سرش را تکان داد.
بارون قاضیه. مردم شکایاتشون رو پیش اون می برن، براي همین اون می تونه اونها رو حل کنه. رنجرها قانون رو اجرا می کنن. ما قانون رو به مردم عرضه می کنیم. اگه یه جرمی رخ بده ،به دنبال مدارك و شواهد می گردیم. ما مخصوصا براي این نقش مناسبیم چون مردم اغلب نمی دونن اون دور و اطراف هستیم. تجسس می کنیم تا ببینیم چه کسی مسئوله.
ویل پرسید:
بعدش چی میشه؟
هلت شانه اي کوتاه بالا انداخت.
گاهی به بارون اون بخش گزارش می دیم و بارون اون فرد رو دستگیر و متهم می کنه.
گاهی اگه موقعیت اضطراري باشه، ما ... خودمون بهش رسیدگی می کنیم.
ویل، قبل از این که بتواند جلوي خودش را بگیرد، پرسید:
چی کار می کنین؟
هلت نگاهی متفکرانه و طولانی به او کرد. او جواب داد:
کار زیادي نیست اگه فقط یه کارآموز چند ساعته باشیم. اونهایی از ما که بیست سال یا بیشتر رنجر هستن می دونن که باید چه کاري انجام بدن، بدون این که بپرسن.
ویل، که کاملا شسته شده و به کناري گذاشته شده بود، گفت:
اه .
هلت ادامه داد:
بعدش، در مواقع جنگ، نقش هاي خاصی رو بر عهده داریم- هدایت کردن ارتش ها، قبل از اونها دیده بانی کردن، به پشت خطوط دشمن می ریم تا موجب آشفتگی خطوط دشمن بشیم و بقیه چیزا.
او به پسرك نگاه کوتاهی کرد.
یک کمی بیشتر از کار کردن بر روي مزارع هیجان داره.
ویل به موافقت سري تکان داد. شاید زندگی به عنوان کارآموز رنجر، بعد از همه ي این ماجراها، جاذبه ي خودش را داشت. او پرسید:
چه دشمنایی؟
بعد از همه ي این حرفها، تا جایی که به یاد می آورد قلعه ردمونت همیشه در صلح و آرامش بود.
هلت به او گفت:
دشمن هاي داخلی و خارجی. افرادي مثل مهاجم هاي دریایی اسکاندي و مرگارث و ورگال هاش.
ویل بر خود لرزید، در حالی که تعدادي از آن داستان هاي فراموش شده در مورد مرگارث، لرد کوهستان هاي باران و شب، را به یاد می آورد. هلت، وقتی واکنش ویل را دید، با نگاهی محزون سري به موافقت تکان داد. او گفت:
بله، مرگارث و ورگالهاش دقیقا همون افرادي هستن که باید نگرانشون باشیم. به همین خاطر رنجرها همیشه یه چشمشون روي اونهاست. ما دوست داریم بدونیم: اگه که در حال جمع شدن به دور هم هستن، اگه دارن براي جنگ آماده میشن.
ویل گفت:
با این حال آخرین باري که اونها حمله کردن، ارتش بارون اکثرشون رو قلع و قمع کرد.
که بیشتر از هر دلیلی در حال قوت قلب دادن به خودش بود.
هلت موافق بود:
درسته، اما اونم به این خاطر بود که کسی بهشون در مورد حمله اونها هشدار داده بود...
او مکثی کرد و با حالتی معنی دار به ویل نگاه کرد.
پسر پرسید:
یه رنجر؟
درسته. اون یه رنجر بود که این خبر، که ورگال هاي مرگارث تو راهن، رو آورد... بعد سواره نظام رو از یه گدار مخفی کم عمق در رودخانه عبور داد، براي همین اونها تونستن از جناحین به دشمن حمله کنن.
ویل گفت:
اون یه پیروزي بزرگ بود.
مطمئنا بود. و همه ي اونها وابسته به مهارت و هوشیاري یک رنجر، و دانش ردگیري و پیدا کردن راه هاي مخفی ست.
ویل با صدایی آرام تر اضافه کرد:
پدرم توي اون جنگ مرد.
و هلت نگاهی غریب به او کرد. او گفت:
این طوري بوده؟ ویل ادامه داد:
اون یه قهرمان بود. یه شوالیه ي قدرتمند.
رنجر مکثی کرد، تقریبا مثل این بود که در حال تصمیم گیري ست که چیزي را بگوید یا نه .بعد به طور ساده اي جواب داد:
نمی دونستم.
حسی از ناامیدي ویل را در برگرفت. براي لحظه اي احساس کرده بود که هلت چیزي در مورد پدرش می داند، این که او می تواند براي ویل داستان مرگ قهرمانانه اش را بگوید. او براي خودش شانه اي بالا انداخت. بالاخره گفت:
براي همین این قدر مشتاق بودم که به مدرسه ي نظامی برم. براي این که راهش رو ادامه بدم.
هلت به او گفت:
تو استعدادهاي دیگه اي داري.
و ویل به خاطر آورد که بارون چیزي خیلی شبیه به این را شب قبل به او گفته است. او گفت: - هلت....
رنجر سري تکان داد تا او ادامه دهد.
یه جورایی کنجکاو بودم .... بارون گفت تو من رو انتخاب کردي؟ هلت دوباره سري تکان داد و چیزي نگفت.
و هر دوي شما گفتین که من قابلیت هاي دیگه اي دارم- قابلیت هایی که من رو براي کارآموز رنجر شدن مناسب می کنه....
هلت گفت:
درسته.
خب... اونها چی ان؟
هلت به عقب تکیه داد و دستانش را پشت سرش در هم گره کرد. او شروع کرد:
تو فرزي. این براي یه رنجر خوبه. و همین طور که در موردش بحث کردیم، تو می تونی به آرومی حرکت کنی. این خیلی مهمه. تو خیلی فرز و چابک می دوي. و فضولی...
ویل پرسید:
فضول؟ منظورت چیه؟
هلت با حالتی عبوس به او نگاه کرد. او توضیح داد:
همیشه در حال پرسشی. همیشه می خواي جواب ها رو بدونی. براي همین می خواستم بارون تو رو با اون تکه کاغذ امتحان کنه.
اما کی براي اولین بار متوجه من شدي؟ منظورم وقتیه که براي اولین بار فکر کردي من رو انتخاب کنی؟ ویل می خواست بداند.
هلت گفت:
اه، فکر کنم وقتی بود که دیدم اون کیک ها رو از آشپزخونه ي استاد چاب دزدیدي.
فک ویل از حیرت افتاد.
تو من رو دیدي؟ اما اون مال سال ها قبله!
فکري ناگهانی به ذهنش خطور کرد:
کجا بودي؟
هلت گفت:
توي آشپزخونه. وقتی داخل شدي، خیلی سرت شلوغ بود تا متوجه من بشی.
ویل با حیرت سرش را به علامت نه تکان داد. او مطمئن بود که هیچ کسی در آشپزخانه نبوده .
بعد دوباره به یاد آورد که هلت چطور خودش را در شنلش می پیچید و می توانست به معناي واقعی نامرئی شود. او متوجه شد که چیزهاي زیادي براي رنجر شدن وجود دارد، بیشتر از این که بداند چطور آشپزي یا تمیزکاري کند.
هلت گفت:
من با مهارتت تحت تاثیر قرار گرفتم. اما چیز دیگه اي هم بود که من رو بیشتر از پیش تحت تاثیر قرار داد.
ویل پرسید:
اون چی بود؟
بعدش، وقتی استاد چاب ازت سوال کرد، دیدم مکث کردي. می خواستی دزدیدن کیک ها رو انکار کنی. بعدش دیدم که اون کار رو تایید کردي، یادته؟ اون با اون قاشق چوبیش تو سرت کوفت.
ویل نیشش باز شد و سرش را با تفکر مالید. او هنوز می توانست آن صداي ترق را که از خوردن قاشق به سرش ایجاد شده بود بشنود. او تایید کرد:
مگه نباید راستش رو می گفتم؟
هلت سرش را به آرامی به علامت نفی تکان داد.
اه، نه، ویل. اگه دروغ می گفتی، هرگز شاگردم نمی شدي.
هلت ایستاد و بدنش را کشید، بعد به داخل رفت، به سمت تاس کباب جوشان بر روي اجاق. او گفت:
حال وقتشه که شام بخوریم.
/
هوراس کوله اش را بر روي کف خوابگاه انداخت و بر روي تختخوابش فرو افتاد، در حالی که براي تسکین دردش زیر لب ناله می کرد.
هر عضله در بدنش تیر می کشید. او هیچ گاه فکر نمی کرد که می تواند این قدر احساس خستگی و کوفتگی در بدنش داشته باشد. او هیچ گاه فکر نمی کرد که این همه عضله در بدن انسان وجود داشته باشد که بتوانند این احساس را به انسان منتقل کنند.
این اولین بار نبود، کنجکاو بود که آیا می تواند سه سال آموزشی در مدرسه نظامی را پشت سر بگذارد. او یک تازه سرباز بود، آن هم تنها براي کمتر از یک هفته، و همین حالا هم از نظر جسمی کاملا خرد و متلاشی شده بود.
وقتی براي مدرسه نظامی درخواست داده بود، تصور مبهمی از شوالیه هایی در زره درخشان در ذهن داشت که می جنگیدند، وقتی که افراد طبقه ي پایین تر می ایستادند و آنها را با حالتی از تایید و شیفتگی نظاره می کردند. در تصویر ذهنی اش، دقیقا، دسته اي کوچک از این افراد طبقه ي پایین تر، دختران جذاب بودند، که جنی هم دوره اش در میان تحت الحمایه ها، در میان آنها برجسته بود. براي او، مدرسه نظامی مکانی فریبنده و پر از ماجرا بود، تازه سربازان کسانی بودند که دیگران آنها را می دیدند و حسادت می کردند.
واقعیت چیز دیگري بود. خیلی دورتر از ذهنیاتش، تازه سربازان مدرسه نظامی، افرادي بودند که باید قبل از سپیده دم بیدار می شدند و یک ساعت قبل از صبحانه را در حال انجام دوره اي سخت از تمرینات بدنی بودند: دویدن، وزن برداري، ایستادن در صف هاي ده نفره یا بیشتر براي بلند کردن و نگه داشتن الوار چوبی بر بالاي سرشان. خسته و وامانده از تمام این کارها، بعد به بخش هایشان برمی گشتند، جایی که فقط فرصت آن را داشتند که دوشی کوتاه بگیرند- با آبی که سرد بود- و قبل از آن مطمئن شوند که خوابگاه شان و بخش هاي شستشویشان کاملا تمیز هستند.
بعد از آن بارزس بخششان می آمد ،که بخش درد آوري بود. سر کارل شوالیه ي پیر لاغرمردنی، کسی که بازرسی را انجام می داد، هر حقه ي نانوشته اي را، که شامل میان برهاي تمیز کردن خوابگاه، مرتب کردن تختخواب و جمع کردن وسایل می شد، می دانست. کوچکترین نقص در هر جزیی از وسایل یک نفر از بیست پسر ساکن در خوابگاه، معنی اش این بود که همه ي کوله هایشان بر روي کف اتاق پخش می شد، رختخواب هایشان واژگون می شد، سطل هاي آشغال شان بر روي کف اتاق خالی می شد، و آنها مجبور بودند که برگردند و دوباره شروع کنند- درست در وقتی که می بایست در حال خوردن صبحانه یشان می بودند.
در نتیجه، تازه سربازان جدید فقط یک بار سعی می کردند که سر سر کارل شیره بمالند. صبحانه چیز خاصی نبود. در حقیقت، به نظر هوراس، خیلی هم ابتدایی بود. اما اگر آن را از دست می دادید، آن صبح، صبحی سخت و طاقت فرسا تا ساعت ناهار بود، که با توجه به زندگی اسپارتی2 در مدرسه نظامی، تنها بیست دقیقه دوام می آورد.