ویرانه‌های گورلان

فصل نه

او بر روي بقچه خم شد و ساق بند بلندي را ،که از چرم سختس ساخته شده بود، بیرون کشید. آن را به آرامی به داخل بازوي چپ ویل سراند که این گونه می توانست ویل را از زه کمان محافظت کند. با درد، ویل متوجه شد که هلت هم ساق بند مشابهی پوشیده است. حتی بدتر از آن، او متوجه شد که قبلا متوجه وجود آن شده است، اما هرگز در مورد سبب وجودش کنجکاو نشده بود. هلت گفت:

حالا دوباره امتحانش کن.

ویل پیکان دیگري برداشت و آن را در زه کمان قرار داد. وقتی که زه را به عقب می کشید هلت او را متوقف کرد. او گفت:

نه با شصت و انگشتت. بزار پیکان بین اولین و دومین انگشتت بر روي زه قرار بگیره... مثل این.

او به ویل نشان داد که چطور انتهاي پیکان را در زه قرار دهد و نگه دارد- در حقیقت زه را محکم گرفت و پیکان را در مکانش قرار داد. به او نشان داد که چطور اجازه دهد که زه کمان در اولین اتصالش از اولین، دومین و سومین انگشتش قرار گیرد، اولین انگشتش بر نوك آخرین شیار پیکان و بقیه در زیر آن. در نهایت، او نشانش داد که چطور زه را شل کند تا پیکان از چله ي کمان رها شود. او گفت:

حالا بهتر شد.

وقتی که ویل پیکان را عقب کشید، ادامه داد:

سعی کن از عضلات پشتت هم استفاده کنی، نه فقط از عضلات بازوت. یه چیزي مثل این که لبه ي کتف هات رو به هم فشار می دي ...

ویل آن کار را انجام داد و به نظرش کمان کمی راحتتر کشیده شد. او متوجه شد که حالا می تواند آن را استوارتر از قبل نگه دارد. او دوباره شلیک کرد. این بار، او فقط تنه ي درختی را که هدف قرار داده بود از دست داد.

هلت گفت:

تو به تمرین نیاز داري. حالا اون رو کنار بذار.

با دقت، ویل کمان را بر روي زمین قرار داد. او حالا مشتاق بود که ببیند هلت چه چیزي از بقچه بیرون خواهد کشید. هلت گفت:

اینها چاقوهاي رنجر هستن.

او یک غلاف دوگانه، مثل همانی که خودش در سمت چپ کمربندش داشت، به دست ویل داد. ویل غلاف دو گانه را گرفت و آن را امتحان کرد. چاقوها بر بالاي یکدیگر قرار گرفته بودند. چاقوي بالایی کوتاهتر بود. آن چاقو یک قبضه ي سنگین و ضخیم ساخته شده از یک سري دیسک دایره وار چرمی، که بر روي هم سوار شده بودند، داشت. یک قبضه ي صلیبی برنجی بین دسته و تیغه وجود داشت و چاقو یک قبه برنجی تطبیقی داشت.

هلت گفت:

بیرون بیارش. این کار رو با دقت بکن.

ویل چاقوي کوتاه را از غلاف بیرون کشید. یک شکل غیر معمول داشت. با دسته ي باریکش، به تندي باریک تر می شد، در حالی که در سه چهارم طولش ضخیم تر و پهن تر می شد تا یک تیغه پهن را تشکیل دهد، با وزنی که به سمت نوکش جمع شده بود، بعد دوباره چنان باریک می شد که یک نوك تیز برنده ایجاد می کرد. او با کنجکاوي به هلت نگاه کرد.

رنجر گفت:

این براي پرتاب کردنه. پهنی زیادش در نوك، تعادل دسته رو حفظ می کنه. و وزن ترکیبی این دو تا کمک می کنه که چاقو وقتی پرتابش می کنی در مکان مورد نظر جا بگیره. نگاه کن.

دستش با آرامی و چابکی به سمت چاقوي پهن در کمر خودش حرکت کرد. با ضربه ي سریع و آرامی آن را از غلافش آزاد کرد و با حرکت آرامی آن را، چرخان به سمت نزدیکترین درخت پرت کرد. چاقو با صداي رضایت بخش و خفه ي تاپ مانندي در چوب نشست. ویل به هلت نگاه کرد، در حالی که از مهارت و سرعت رنجر حیرت کرده بود. او پرسید:

چطوري یاد گرفتی این کار رو انجام بدي؟ هلت به او نگاه کرد.

تمرین.

او به ویل اشاره اي کرد تا دومین چاقو را بررسی کند. این یکی بلندتر بود. دسته اش همان ساختار دایره اي چرمی را داشت، و یک قبه ي کوتاه و ستبر. تیغه اش سنگین و راست بود و در یک طرف تیز و برنده و در لبه ي دیگر سنگین و ضخیم بود.

هلت گفت:

این براي وقتیه که دشمنت خیلی بهت نزدیک شده باشه. اگر چه، اگه تو یک کمان دار با هر مهارتی باشی، اون هرگز نمی تونه بهت نزدیک بشه. این براي پرتاب هم مناسبه، اما تو همین طور می تونی باهاش ضربه یک شمشیر رو دفع کنی. این به وسیله بهترین اسلحه سازهاي پادشاهی درست شده. مراقبش باش و تیز نگهش دار.

کارآموز، در حالی که چاقوي میان دستانش را با ستایش نگاه می کرد، به آرامی گفت:

همین کار رو می کنم.

هلت به او گفت:

این شبیه اون چیزیه که اسکاندي ها چاقوي ساکس بهش می گن.

ویل به خاطر این نام عجیب اخم کرد و هلت به صحبت ادامه داد تا بیشتر توضیح دهد. او اضافه کرد.

این چاقو در اصل هم یه اسلحه است، هم یه ابزار. یه تبرزین دریایی2. اما با گذشت سالها، دو کلمه با هم ادغام شدند تا کلمه ساکس رو بسازند. دقت کن. کیفیت فولاد در چاقوهاي ما، خیلی خیلی بهتر از چاقوهاي اسکاندي هاست.

ویل از نزدیک چاقو را بررسی کرد، در حالی که ته رنگ آبی ضعیفی را در تیغه اش می دید، و تعادل عالی اش را حس می کرد. با دسته ي چرمی و برنجی اش، چاقو، در ظاهر، ساده و ابتدایی به نظر می رسید. اما اسلحه اي عالی بود و ویل فهمید در مقایسه با شمشیرهاي بدترکیبی که جنگجوهاي قلعه ي ردمونت استفاده می کردند، فولادش خیلی بهتر بود.

هلت به او نشان داد که چه طور غلاف دو گانه را بر روي کمربندش ببندد، که طبعا بتواند دسته ي چاقو ها را حس کند. او گفت:

حالا، همه ي چیزي که باید انجام بدي اینه که یاد بگیري چه طوري ازشون استفاده کنی. و می دونی که این حرف چه معنی می ده، مگه نه؟

ویل سري به موافقت تکان داد، در حالی که نیشش باز بود. او گفت:

یه عالمه تمرین.

/

سر ردنی بر روي حصار چوبی، که به دور محوطه ي تمرین کشیده شده بود، خم شده و مشغول تماشاي تازه سربازان مدرسه نظامی بود، که ببیند در تمرینات شان با اسحله چه می کنند. او متفکرانه چانه اش را مالید، چشمانش در حال مرور اجمالی بیست تازه سرباز بود، اما همیشه نگاهش بر روي یک فرد خاص برمی گشت- پسر چهار شانه از ساختمان تحت الحمایه ها ،کسی که ردنی در روز انتخاب پذیرفته بود. او براي لحظه اي فکر کرد، در حالی که ذهنش را به دنبال اسم پسر جستجو می کرد. هوراس. همین بود.

تمرین در حالت استانداردي بود. هر پسر، یک زره زنجیرباف و کلاه پوشیده و با سپري در دست در پشت یک تیرك چوبی پر شده، به بلندي یک مرد، ایستاده بود.

ردنی معتقد بود، هیچ مزیتی در تمرینات با شمشیر وجود ندارد، مگر این که با سپر، کلاه، و زره همراه باشد، درست مثل موقعی که در یک جنگ هستید. او فکر می کرد که بهتر است پسرها به محدودیت هاي زره و وزن تجهیزات جنگی درست از همان ابتدا عادت کنند.

علاوه بر سپر، کلاه و زره زنجیرباف، هر پسر یک شمشیر تمرینی که توسط اسحله خانه توزیع شده بود، داشت. شمشیرهاي تمرینی از چوب ساخته شده بودند و اندکی شبیه شمشیر حقیقی بودند، جدا از دسته ي چرم پوش و قبضه ي صلیبی شکلشان. در حقیقت آنها باتوم هاي بلندي بودند که از چوب گردوي سخت و خشک تولید می شدند. اما وزنشان خیلی نزدیک به وزن تیغه هاي فولادي نهایی بود و دسته ي شمشیرها سنگین انتخاب شده بودند تا وزن ثقیل و تعادل شمشیر حقیقی را تقریب زنند.

سرانجام، نوسربازان پیشرفت کرده و به زمان تمرین با شمشیرهاي حقیقی می رسیدند- البته با لبه هاي ضخیم و نوك هاي گرد. اما آن زمان، چند ماه دیگر می رسید، وقتی که نوسربازان نامناسب و غیر مطلوب وجین می شدند. این کاملا نرمال بود که حداقل یک سوم داوطلبین مدرسه نظامی به خاطر سختی تمرینات در سه ماهه ي اول حذف می شدند. گاهی این انتخاب

خود پسرها بود. براي بقیه هم ،این نظر و صلاح دید آموزش دهنده ها و یا در موارد خاص ،نظر خود سر ردنی بود. مدرسه ي نظامی خشن، و استانداردهایش صریح و محکم بودند .

محوطه ي تمرین با صداي برخورد چوب بر روي جایگاه هاي تمرینی ضخیم خورشید خورده و چرمی پر شده بود. در راس محوطه، استاد تمرینات سر کارل ضربات استانداردي، که باید تمرین می شد، را فریاد می زد.

پنج سرباز سال سومی زیر نظر سر مرتن، دستیار آموزش دهنده ي تمرینات، در میان پسرها حرکت می کردند، و به جزئیات ضربات شمشیر پایه رسیدگی می کردند: درست کردن یک حرکت اشتباه اینجا، تغییر زاویه ي ضربه آنجا، و مطمئن می شدند که سپر پسر دیگري، وقتی که ضربه می زند به دوردست ها پرت نشود.

این کاري خسته کننده و تکراري در زیر آفتاب داغ بعد از ظهر بود. اما این کار لازم بود. این حرکات، حرکات پایه اي بودند که این پسرها را در زمان آینده، به فردي زنده یا مرده تبدیل می کردند و حیاتی بود که آنها این حرکات را آن قدر تکرار کنند تا کاملا در ذهنشان بنشیند، به طوري که بتوانند آن را به طور غیرارادي انجام دهند.

این فکر بود که دوباره سر ردنی را به تماشاي هوراس برد. وقتی کارل ضربات پایه اي را پشت سر هم فریاد می کرد، ردنی متوجه شد که هوراس یک ضربه ي تصادفی به آن فرم از ضربات اضافه می کند، و هنوز می تواند کارش را بدون این که عقب بیفتد انجام دهد.

کارل در همان موقع فرم دیگري از ضربات را شروع کرد و سر ردنی با دقت به جلو خم شد ،در حالی که چشمانش بر روي هوراس ثابت مانده بود.

استاد تمرینات فریاد زد:

- تراست! ساید کات! بک هند ساید! اور هند! اور هد بک هند!

و دوباره آن اتفاق افتاد! وقتی که کارل براي ضربه ي اور هد بک هند فریاد می زد، هوراس آن حرکت را انجام داد، اما بعد دوباره به همان خوبی، فورا به وضعیت بک هند ساید کات تغییر وضعیت داد، در حالی که اجازه می داد اولین برشش ستون را از جا بجهاند و او را براي ثانیه ي بعدي مجهز کند. ضربه با چنان سرعت و قدرت گیج کننده اي زده شده بود، که اگر به یک جنگجوي حقیقی وارد می شد، نتیجه اش ویران کننده بود.

سپر حریفش که بلند می شد تا ضربه ي اورهد کات را سد کند، هرگز نمی توانست واکنشی، به اندازه کافی سریع، براي ممانعت از وارد شدن ضربه به دنده هاي بی دفاعش توسط ضربه ي ساید کات سریعی، که به دنبال ضربه ي اورهد بک هند می آمد، انجام دهد. ردنی چند دقیقه قبل آگاه شده بود که کارآموز داشت ضربه هاي بیشتري به ضربات روتین اضافه می کرد. او ،در حالی که متوجه یک نوسان ظریف در الگوي تمرین دسته جمعی شده بود، ابتدا آن را از گوشه ي چشمانش دیده بود، یک حرکت اضافه ي سریع سوسوزن، که آنجا بود و بعد به همان سرعتی که متوجه آن شده بود رفته بود.

کارل حالا فریاد زد:

- آزاد باش!

و ردنی متوجه آن شد: وقتی که اکثر آنها اسلحه هایشان را می انداختند و ناآماده می ایستادند ،هوراس موقعیت آماده باشش را حفظ می کرد، نوك شمشیرش کمی بالاتر از کمرش بود، و در طول استراحت بر روي پاهایش حرکت می کرد، براي همین ریتم طبیعی اش را از دست نمی داد.

ظاهرا کس دیگري هم متوجه ضربات اضافه ي هوراس شده بود. سر مرتن به یکی از سربازان ارشد اشاره و با او صحبت کرد، در حالی که به سرعت به هوراس اشاره می کرد.

دانش آموز سال اولی، توجه اش هنوز بر روي تیرك آموزشی اش، که دشمنش بود، قرار داشت، و آن تبادل را ندید. وقتی که سرباز ارشد به او رسید و بر سرش فریاد کشید، سر بلند کرد، و با وحشت از جا پرید.

تو که اونجایی! توي موقعیت چهارده! فکر می کنی داري چی کار می کنی؟

نگاه نقش بسته بر صورت هوراس، آشفته، گیج و نگران بود. هیچ نوسرباز سال اولی از کسب توجه هیچ کدام از مربی ها و دستیارانش لذت نمی برد. همه آن تازه سربازان، نسبت به آن سی درصد ریزش نیروي هاي جدید در سه ماهه اول، بسیار هوشیار بودند.

هوراس، با دلواپسی و حالت گنگی از متوجه نشدن سوال، گفت:

قربان؟

سرباز ارشد ادامه داد:

تو حرکت جمعی رو دنبال نمی کنی. اون چیزي رو که سر کارل می گه انجام بده، می فهمی؟

ردنی که با دقت تماشا می کرد، مطمئن شده بود که حالت گیجی هوراس حقیقی است. پسر بلند قامت یک حرکت کوچک با شانه هایش انجام داد، یک چیزي شبیه شانه بالا انداختن، اما نه دقیقا همان. او حالا خبردار ایستاده بود، شمشیر بر بالاي شانه ي راستش قرار داشت و سپرش بالا، در دید کامل. او دوباره نامطمئن گفت:

قربان؟

حالا سرباز ارشد عصبانی شده بود. او خودش متوجه حرکات اضافه ي هوراس نشده بود و مشخصا فکر کرده بود که پسر جوانتر به سادگی فرمی تصادفی از حرکات ساختگی خودش را دنبال می کرده است. او به جلو خم شد، صورتش تنها چند سانتی متر از صورت هوراس فاصله داشت، و با صدایی چنان بلند براي آن دسته ي کوچک تفکیک شده، گفت:

سر کارل یه سري حرکات رو می گه که می خواد تو اجراش کنی. اون رو اجرا کن! فهمیدي؟ هوراس، که حالا صورتش خیلی قرمز شده بود، گفت:

قربان، من ... همون کار رو کردم.

هوراس می دانست که بحث کردن با یکی از مربی ها اشتباه است، اما او می دانست که هر ضربه اي را که سر کارل گفته، اجرا کرده است.

ردنی متوجه شد سرباز ارشد، حالا در یک وضعیت نامساعد است. او خودش واقعا ندیده بود که هوراس چه کاري انجام داده است. او عدم اطمینانش را با بالا بردن صدایش پوشاند.

اه، انجامش دادي؟ پس انجامش دادي؟ خب، شاید بتونی آخرین فرم رو برام اجرا کنی. سر کارل چه فرمی رو می گفت؟ هوراس، بدون تردید، جواب داد:

فرم شماره پنج قربان. تراست. ساید کات. بک هند ساید. اور هند .اورهد بک هند.

سرباز ارشد مکث کرد. او فکر کرده بود که واقعا هوراس در هپروت به سر می برده است، و هر طوري که می خواسته به تیرك ضربه می زده است؛ اما تا جایی که می توانست به یاد آورد ،هوراس کاملا فرم قبلی را تکرار کرده بود. حداقل او این گونه فکر می کرد. در مجموع، سرباز ارشد خودش از فرم مطمئن نبود، اما کارآموز بدون هیچ تردیدي جوابش را داده بود. او می دانست که بقیه ي دانش آموزان با علاقه ي ویژه اي در حال تماشاي آنها هستند. این واکنشی طبیعی بود. کارآموزان همیشه از این که ببینند کس دیگري براي اشتباهی در حال سرزنش است، لذت می برند. این موجب می شد که توجه مربی ها از زوم بر روي اشتباهات خودشان پرت شود. سر مرتن، دستیار استاد تمرینات دسته جمعی، هیچ از آن همه بحث خوشحال نبود.

اونجا چه خبره، پل؟

او در اصل دستور داده بود که سرباز ارشد کارآموز را براي کم توجهی اش بازخواست کند. این بازخواست باید تا حالا انجام شده و موضوع پایان یافته بود. به جاي آن، کلاس در حال آشفته شدن بود. سرباز ارشد پل خبردار ایستاد.

قربان، کارآموز می گه فرم رو اجرا کرده.

هوراس می خواست به تاکید آشکاري که سرباز ارشد بر روي کلمه "می گه" قرار داده بود، اعتراض کند. بعد فکر بهتري کرد و دهانش را راسخانه بست.

یه لحظه.

سر مرتن و پل با کمی حیرت به اطراف نگاه کردند. آنها نزدیک شدن سر ردنی را ندیده بودند. به دور آنها، بقیه کارآموزان به حالت خبردار ایستادند. با سر ردنی، توسط همه ي اعضا، به خصوص افراد تازه وارد، با ترس و احترام رفتار می شد. مرتن کاملا خبردار نایستاده بود، اما او کمی راست شده و شانه هایش را صاف کرده بود.

هوراس با نگرانی مرگبار لبش را گزید. او می توانست نماي اخراجش از مدرسه ي نظامی را ببیند که در مقابلش جلوه گري می کرد. به نظرش، اول به سه سال دومی، که زندگی اش را جهنم کرده بودند، واگذار شده بود. بعد به زیر ذره بین غیر دوستانه ي سرباز ارشد پل و سر مرتن رفته بود. و حالا، در این لحظه، خود رئیس مدرسه نظامی. و چیزي که این موضوع را بدتر می کرد این بود که او نمی دانست چه کار اشتباهی انجام داده است. او در میان خاطراتش گشت و به طور واضحی به یاد می آورد که وقتی که فرم گفته می شد، دقیقا در حال اجراي آن فرم بوده.

رئیس مدرسه نظامی گفت:

آیا اون فرم رو به یاد می آري، سرباز هوراس؟

تازه سرباز موکدا سري به موافقت تکان داد، بعد متوجه شد که این کار، به عنوان جواب مثبت به یک سوال یک افسر ارشد، مودبانه نیست، براي همین گفت:

بله قربان. فرم شماره پنج، قربان.

ردنی متوجه شد که این بار دوم است که هوراس آن فرم را تعیین می کرد. او می توانست شرط ببندد که هیچ کدام از تازه سربازان دیگر نمی توانند بگویند که کدام فرم از تمرینات دسته جمعی را کامل کرده اند. او شک داشت که حتی سربازان ارشد هم اطلاع بهتري داشته باشند.

سر مرتن می خواست که چیزي بگوید، اما سر ردنی یکی از دستانش را بالا آورد تا او را متوقف کند. او گفت:

شاید حالا بتونی اون رو براي ما تکرار کنی؟

در صداي محکمش، هیچ نشانه اي حاکی از این که احساس علاقه اش در مورد این سرباز در حال افزایش است، وجود نداشت. او به تیرك تمرین اشاره کرد.

برو به موقعیتت. ضربات فرم رو بگو ... شروع کن!

هوراس فرم را بدون هیچ نقصی اجرا کرد، در حالی که نام ضربات را، وقتی که انجامشان می داد ،فریاد می زد .

تراست! ساید کات! بک هند ساید! اورهند! اورهد بک هند!