ویرانه‌های گورلان

فصل ده

شمشیر تمرینی صداي خفه اي بر روي تیرك چرمی، وقتی مورد ضربه واقع می شد، ایجاد می کرد. ریتم حرکت عالی بود. ضربات انجام شده بی عیب بودند. اما این بار، ردنی متوجه شد که هیچ ضربه ي اضافی وجود ندارد. ضربه ي بک هند ساید کات سریع و سبک ظاهر نشد. او فکر کرد، دلیلش را می داند. هوراس این بار تمام حواسش را، براي این که فرم را درست انجام دهد، جمع کرده بود. او قبلا غریزي عمل می کرد.

سر کارل، که به خاطر دخالت سر ردنی، در یکی از قسمت هاي تمرین دسته جمعی معمول توجهش جلب شده بود، قدم زنان به درون صف کارآموزان، که کنار جایگاه تمریناتشان خبردار ایستاده بودند، وارد شد. ابروهایش با حالتی سوالی رو به سر ردنی بالا رفته بود. به عنوان یک شوالیه ارشد، او اجازه ي چنین رفتار غیر رسمی را داشت. رئیس مدرسه نظامی دوباره دستش را بالا آورد. او نمی خواست در این لحظه هیچ چیزي توجه هوراس را به هم ریزد. اما خوشحال بود که کارل این جاست تا شاهد آن چیزي باشد که او مطمئن بود اتفاق افتاده است.

با همان صداي محکم گفت:

دوباره.

و یک بار دیگر هوراس فرم را انجام داد. وقتی کارش تمام شد، ردنی با صدایی شلاق وار گفت:

- دوباره!

و دوباره هوراس پنجمین فرم را انجام داد. این بار وقتی که کارش تمام شد، ردنی فریاد زد:

فرم شماره سه!

هوراس وقتی که حرکات را اجرا می کرد فریاد زد:

تراست! تراست! بک استپ! کراس پري2! شیلد بلاك! ساید کات!

حالا سر ردنی می توانست ببیند که آن پسر به سبکی بر روي انگشتان پایش حرکت می کند ،شمشیرش زبانه اي درخشان بود که به خارج، داخل و این سو و آن سو می رقصید. بدون این که متوجه آن شود، هوراس داشت ضربات را، تقریبا به همان سرعتی که استاد تمرینات براي ضربات فریاد می کرد، اجرا می کرد. کارل نگاه ردنی را جلب کرد. او با قدردانی سري به موافقت تکان داد. اما ردنی هنوز کارش تمام نشده بود. قبل از این که هوراس وقتی براي فکر کردن داشته باشد، او دوباره فرم شماره پنج را درخواست کرد و پسر جواب داد:

تراست! ساید کات! بک هند ساید! اورهند! اورهد بک هند!

سر ردنی بی درنگ فریاد زد:

بک هند ساید!

و در جواب آن، شمشیر هوراس، تقریبا با میل خودش، سوسو زنان آن حرکت مرگبار و اضافه را اجرا کرد. سر ردنی صداهاي کوتاهی از حیرت از جانب مرتن و کارل شنید. آنها مفهوم آن چه را که دیده بودند درك کردند. سرباز ارشد پل، آنقدر سریع نبود که متوجه آن شود، که احتمالا قابل درك بود. نهایت چیزي که فهمیده بود این بود که کارآموز به یک دستور اضافه ي رئیس مدرسه نظامی پاسخ داده است. مسلما او آن را خوب انجام داده بود، و مطمئنا او این گونه به نظر می رسید: " اه، ببین پایان کار یک شمشیر چیه. " اما این همه ي چیزي بود که آن سرباز دیده بود.

سر ردنی دستور داد:

- آزاد باش!

و هوراس اجازه داد که نوك شمشیر به داخل خاك فرو رود، با دستی بر روي قبضه اش، با پاهایی که با دسته شمشیر، که در مقابل سگگک کمربندش جاي گرفته بود، جدا شده بودند، در موقعیت آزاد باش رژه.

رئیس مدرسه نظامی به آرامی گفت:

حالا، هوراس، یادت میاد که اولین بار ضربه بک هند ساید کات رو به فرم اضافه کردي؟ هوراس اخم کرد، بعد با حالت پذیرش چشمانش را به زیر انداخت. او مطمئن نبود، اما حالا که رئیس مدرسه نظامی حافظه اش را به فعالیت واداشته بود، فکر کرد که ممکن است این کار را کرده باشد .

آه... بله، قربان. فکر کنم. متاسفم، قربان. منظوري نداشتم. یه جورایی ... خودش اتفاق افتاد. ردنی نگاه کوتاه و سریعی به روساي تمریناتش انداخت. او می توانست ببیند که آنها مفهوم آنچه را که در اینجا اتفاق افتاده بود درك کرده اند. او سري به موافقت براي آنها تکان داد، در حالی که پیامی بی آوا را منتقل می کرد، این که او نمی خواهد هیچ چیزي از این ماجرا بروز دهند- هنوز.

خب، هیچ اتفاقی نیافتاده. اما بعد از این بیشتر دقت کن و فقط اون ضرباتی که سر کارل میگه رو اجرا کن، خیلی خب؟ هوراس خبر دار ایستاد:

بله، قربان!

او چشمانش را بر روي استاد تمرینات انداخت و اضافه کرد:

متاسفم قربان.

و کارل موضوع را با حرکت دستش بخشید.

در آینده بیشتر دقت کن.

کارل سري به موافقت به ردنی تکان داد، در حالی که احساس می کرد که رئیس مدرسه نظامی می خواهد که او مراقب هوراس باشد.

ممنون، قربان. اجازه می دین ادامه بدیم؟ سر ردنی به تصدیق سري تکان داد:

ادامه بدین، استاد.

او شروع کرد به برگشتن، بعد مثل این که چیز دیگري به خاطر می آورد برگشت، و با لحنی غیر رسمی اضافه کرد:

اه، ضمنا، می توانم شما رو در بخشم ببینم، بعد از این که غروب کلاس هاتون تموم شد؟ کارل گفت:

البته قربان.

با همان لحن غیر رسمی، در حالی که می دانست سر ردنی می خواهد در مورد این پدیده صحبت کند، اما نمی خواهد که هوراس از توجه نظرش آگاه شود.

سر ردنی با گام هایی آهسته به قسمت ریاست مدرسه نظامی برگشت. پشت سرش، او دستورات مقدماتی کارل را می شنید، و بعد بار دیگر تکرار صداي تامپ، تامپ، تامپ، تامپ- تامپ، تامپ بر روي تیرك هاي پر شده ي چرمی شروع شد.

/

هلت هدفی را که ویل به آن تیراندازي می کرد، از نظر گذراند و سري به موافقت تکان داد. او گفت:

بدك نیست، هدف گیریت کاملا پیشرفت کرده.

ویل نتوانست جلوي نیشخند زدنش را بگیرد. در حقیقت، این تایید و تمجید باارزشی از طرف هلت بود. هلت حالتش را دید و فورا اضافه کرد:

با تمرین بیشتر- خیلی بیشتر- حتی ممکنه به حد متوسط برسی.

ویل کاملا مطمئن نبود که حد متوسط چیست، اما حس کرد که چیز خوبی نیست، و نیشش بسته شد و هلت موضوع را با حرکت دستش عوض کرد. او گفت:

براي حالا تیراندازي کافیه. بیا بریم.

بلند شد و با گام هایی بلند، به سمت مسیر باریکی در جنگل رهسپار شد. ویل پرسید:

داریم کجا می ریم؟ تقریبا داشت می دوید تا بتواند هم پاي گام هاي بلند رنجر قدم بردارد. هلت به درختان بالاي سرش نگاه کرد. او از آنها پرسید:

چرا این پسر این قدر سوال می پرسه؟ طبیعتا، درختها جوابی ندادند.

آنها یک ساعتی راه رفتند تا این که به مجموعه ي کوچکی از ساختمان هاي پنهان در دل جنگل رسیدند. ویل داشت در درد پرسیدن سوال هاي بیشتر می سوخت. اما ،حالا یاد گرفته بود که هلت قصد پاسخ گویی به سوال هایش را ندارد، براي همین جلوي زبانش را گرفت و براي لحظه ي مناسب چشم انتظار ماند. او می دانست، دیر یا زود، خواهد فهمید چرا به این جا آمده اند. هلت راهش را به سمت بزرگترین کلبه ي مخروبه ادامه داد، بعد ایستاد، در حالی که به ویل علامت می داد همان کار را انجام دهد. او فریاد زد:

سلام، باب پیر!

ویل شنید که کسی در داخل کلبه حرکت کرد، بعد پیکر چروکیده و خمیده اي در میان درگاه ورودي کلبه پدیدار شد. ریشش دراز، پر از لکه و به رنگ سفید مات بود. سرش تقریبا طاس طاس بود. وقتی به سمتشان حرکت کرد، در حالی که نیشش باز بود و سري به علامت خوشآمدگویی براي هلت تکان می داد، ویل نفسش را گرفت. باب پیر بویی شبیه به یک اصطبل داشت، یکی از آن اصطبل هایی که خیلی تمیز نبود. باب پیر گفت:

صبحت بخیر رنجر! این کیه که براي دیدن من با خودت آوردي؟

او با نگاهی مشتاقانه به ویل خیره شد. نگاه درون چشمانش، هشیار و زیرکانه بود، علی رغم ظاهر کثیف و شانه نخورده اش.

هلت گفت:

این ویله، کارآموز جدیدم. ویل این باب پیره.

ویل مودبانه گفت:

صبح بخیر، قربان.

باب پیر قهقهه زد.

من رو قربان صدا کرد! شنیدي رنجر، من رو قربان صدا کرد! اگه یه رنجر خوب توي دنیا باشه، همین پسره.

ویل به او لبخند زد. علی رغم کثیفی اش، یک چیز دوست داشتنی در مورد باب پیر وجود داشت- شاید این حقیقت که او به هیچ وجه از وجود هلت وحشت نکرده بود. ویل نمی توانست زمانی را به یاد آورد، که کسی را دیده باشد که قبلا با لحنی شبیه این، با رنجر عبوس و ترشرو صحبت کرده باشد. هلت با ناشکیبایی غرغر کرد. او پرسید:

اونها آماده ان؟

پیرمرد دوباره قهقهه زد و چندین بار به علامت بله سرش را تکان داد. او گفت:

حقیقتا آماده ان! اینوري بیا و اونها رو ببین.

او آنها را به پشت کلبه برد، جایی که یک محوطه ي کوچک تمرین اسب حصار بندي شده بود.

در انتهاي آن، یک آلونک سرپوشیده وجود داشت. فقط یک سقف و ستون هاي نگه دارنده اش. دیواري در کار نبود. باب پیر سوت تیزي زد که ویل را از جا پراند. او در حالی که به آلونک اشاره می کرد، گفت:

اونها اونجان، می بینی؟

ویل نگاه کرد و دو اسب کوچک را دید که در میان محوطه یورتمه می آمدند تا به پیرمرد سلام کنند.

وقتی نزدیک تر آمدند ،ویل متوجه شد که یکی از آنها یک اسب و دیگري یک پونی ست. اما هر دو کوچک و پشمالو بودند، اصلا شبیه آن اسب هاي جنگی براق و درنده خو، که بارون و شوالیه هایش در جنگ می راندند، نبودند.

اسب بزرگتر فورا به سمت هلت یورتمه رفت. هلت گردنش را نوازش کرد و از سطلی نزدیک حصار سیبی به او داد. اسب با خوشی آن را زیر دندانهایش خرد کرد. هلت به جلو خم شد و کلماتی را در گوش اسب گفت. اسب سرش را تکان داد و شیهه کشید، مثل این که در حال رد و بدل کردن لطیفه اي خصوصی با رنجر بود.

پونی در کنار باب پیر منتظر شد تا وقتی که باب پیر به او سیبی براي خوردن داد. بعد چشمان باهوش و بزرگش را بر روي ویل چرخاند. پیرمرد گفت:

این یکی اسمش تاگه .به نظر اندازته، مگه نه؟

او بند افسار را به دست ویل داد، که آن را گرفت و به چشمان اسب خیره شد. تاگ حیوان چهارپاي کوچولوي پشمالویی بود. پاهایش کوتاه، اما قوي بودند. بدنش گرد و تنومند، یال و دمش درهم و شانه نشده بود .ویل با خودش فکر کرد، روي هم رفته، به عنوان یک اسب، اصلا قیافه پر ابهتی ندارد .

ویل همیشه در مورد اسبی که روزي به میانه ي میدان جنگ خواهد راند، رویابافی کرده بود: در آن خیال پردازي ها، اسب بلند و شاهانه بود. درنده خو ،و به سیاهی شب، دم و یال شانه شده، و پوستش برس کشیده شده بود، آن قدر که مثل یک زره سیاه رنگ می درخشید .

به نظر می رسید آن اسب، آنچه را که ویل در حال فکر کردن به آن بود، حس کرده است، او سرش را به آرامی به روي شانه ویل زد. به نظر می رسید چشمانش چنین می گفتند: "شاید خیلی بزرگ نباشم، اما ممکنه باعث حیرتت بشم." هلت گفت:

خب، در موردش چی فکر می کنی؟

او در حال نوازش بینی نرم اسب دیگر بود. آنها مشخصا دوستان قدیمی بودند. ویل مکثی کرد.

نمی خواست کسی را برنجاند. سرانجام گفت:

اون یه کمی ... کوچیکه.

هلت یادآور شد:

خب تو هم کوچیکی.

ویل جوابی براي آن نداشت. باب پیر با خنده اش خس خس کرد. او پرسید:

اون یه اسب جنگی نیست، مگه نه، پسر؟ ویل با صداي ضعیفی گفت:

خب ... نه، نیست.

او باب را دوست داشت و احساس می کرد که هر عیب گذاري بر روي پونی را ممکن است به خودش بگیرد. اما باب پیر دوباره به سادگی خندید. او با افتخار گفت:

اما اون هر کدام از اون اسب هاي خوش تیپ و خوب رو از میدون به در می کنه! این یکی از اون قدرتمندهاست، این کوچولو. اون می تونه تمام روز به راهش ادامه بده، خیلی خیلی بعدتر از اون که اون اسب هاي شاهونه دراز کشیدند و مردند.

ویل با شک و تردید به حیوان کوچک پشمالو خیره شد. او مودبانه گفت:

مطمئنم می تونه.

هلت بر روي حصار محوطه خم شد. او پیشنهاد کرد:

چرا خودت امتحانش نمی کنی؟ تو خیلی فرز می دوي. رهاش کن و ببین که می تونی دوباره بگیریش.

ویل مبارزه طلبی را در صداي هلت حس کرد. او بند افسار را رها کرد. اسب، مثل این که متوجه شده بود این قسمتی از یک آزمایش است، به آرامی، جست زنان به مرکز محوطه حصار کشی شده رفت. ویل زیر گاردهاي حصار خم شد و به آرامی به سمت پونی رفت. او با حالتی دعوت کننده دستش را کشید. او گفت:

یالا پسر، همون جا بمون.

بعد، دستش را براي گرفتن افسار کشید و اسب کوچک ناگهان به عقب چرخید. او از یک طرف، و بعد از طرف دیگر می جست، براي همین از پهلو به آهستگی به دور ویل حرکت می کرد و با حالتی رقص کنان به سمت عقب، از دسترس ویل دور می شد.

ویل دوباره امتحان کرد. دوباره، اسب به آسانی از دستش در رفت. ویل کم کم داشت احساس حماقت می کرد. به سرعت به سمت اسب رفت و اسب عقب کشید ،و به یکی از گوشه هاي محوطه نزدیک و نزدیکتر شد. ناگهان، درست وقتی که ویل فکر می کرد او را گرفته است ،اسب با چابکی رقص کنان به یک طرفش چرخیده و دوباره دور شده بود.

حالا، ویل عصبانی شده و به دنبالش دوید. اسب با سرخوشی شیهه اي کشید و با داد و فریاد به آسانی از دسترسش دور شد. او از این بازي لذت می برد.

و همین طور ادامه داشت. ویل نزدیک می شد، اسب خم می شد، جاخالی می داد و فرار می کرد. حتی در نزدیکی مرزهاي محوطه ي کوچک، او نتوانست آن اسب را بگیرد.

ویل ایستاد. از این حقیقت آگاه بود که هلت با دقت در حال تماشاي اوست. براي یکی دو دقیقه فکر کرد. باید راهی براي انجام این کار باشد. او هرگز نمی توانست یک اسب مانند این را ،که این قدر بر روي پاهایش فرز بود و با سرعت می دوید ،بگیرد. باید راه دیگري وجود داشته باشد ... نگاهش بر روي سطل سیب ها در بیرون حصار افتاد. به سرعت ،از زیر گارد حصار رد شد و یک سیب از درون سطل قاپید. بعد دوباره به داخل محوطه برگشت و راست و محکم ایستاد، در حالی که سیب را بر روي دست کشیده اش نگه داشته بود. او گفت:

یالا، پسر.

گوش هاي تاگ راست ایستاد. او سیب دوست داشت. همین طور فکر می کرد که این پسر را هم دوست دارد- او این بازي را خیلی خوب انجام داده بود. سرش را با موافقت تکان داد، به جلو یورتمه رفت و به ظرافت سیب را برداشت. ویل گیره ي افسار را قاپید و پونی سیب را در میان دندان هایش خرد کرد. اگه بشه این حرف رو گفت که یه اسب می تونه خوشحال به نظر بیاد، می تونیم بگیم که این اسب هم خوشحال به نظر می رسید.

ویل به بالا نگاه کرد و دید هلت با تایید سري تکان می دهد. رنجر گفت:

نقشه خوبی بود.

باب پیر با آرنج به دنده هاي مرد شنل خاکستري ضربه اي زد. او با قهقهه گفت:

اون، پسر باهوشیه! باهوش و مودب! این پسره با تاگ تیم خوبی می سازن، مگه نه؟ ویل گردن پشمالوي پونی را نوازش کرد و گوش هایش را خاراند. او حالا به پیرمرد خیره شده بود. او پرسید:

چرا اون رو تاگ صدا می کنین؟

در همان لحظه، وقتی که پونی سرش را عقب کشید، نزدیک بود که بازوي ویل از جایش در رود. ویل تکانی خورد، بعد دوباره تعادلش را به دست آورد. صداي خنده ي بلند باب پیر به وضوح به دور محوطه پیچید. او با خرسندي گفت:

فکر کنم خودت بتونی حدس بزنی!

خنده اش واگیر داشت و ویل نتوانست جلوي لبخند زدنش را بگیرد. هلت به خورشید نگاه کوتاهی انداخت، که داشت به سرعت پشت درخت هایی که در حاشیه محوطه ي کلبه ي باب پیر قرار داشتند، و در بیشه زارهاي پشت سر آنها، ناپدید می شد. او گفت:

اون رو به اون آلونک ببر و باب می تونه بهت نشون بده که چطوري اون رو تیمار کنی و خوراکش رو بدي.

بعد رو به پیرمرد اضافه کرد:

ما امشب پیشت می مونیم باب، اگه مشکلی نباشه؟ مربی اسب پیر ،سرش را با خشنودي تکان داد.

از این با هم بودن خوشحال می شم، رنجر. گاهی اون قدر با اسب ها وقت می گذرونم که شروع می کنم به فکر در مورد این که، یکی از اونها هستم.

ناخودآگاه با دستش در سطل سیب شیرجه رفت و یکی از آنها را انتخاب کرد، و با شگفتی آن را لاي دندان هایش خرد کرد، خیلی شبیه به کاري که تاگ چند دقیقه قبل کرده بود.

هلت او را نگاه کرد، یکی از ابروهایش بالا رفته بود. او به خشکی اظهار نظر کرد که:

احتمالا درست به موقع اومدیم. پس، فردا، می بینیم که آیا ویل می تونه به همون خوبی که تاگ رو گرفت از اون سواري بگیره.

در حالی که حدس می زد آنچه گفته است باعث شود که کارآموزش آن شب خیلی کم بخوابد.

حق با او بود.

کابین کوچک باب پیر فقط دو اتاق داشت، براي همین بعد از شام، هلت بر روي کف اتاق کنار شومینه دراز کشید و ویل جایش را در کاه تمیز و گرم اصطبل پهن کرد، در حالی که به صداي تنفس آرام آن دو اسب گوش فرا داده بود. ماه بالا آمد و فرو رفت، و او کاملا بیدار دراز کشیده بود، کنجکاو و نگران، در مورد آنچه که روز بعد ممکن بود به همراه داشته باشد. آیا می توانست از تاگ سواري بگیرد؟ او هرگز سوار اسب نشده بود. آیا همان دقیقه ي اول که این کار را انجام می داد از اسب فرو می افتاد؟ آیا صدمه می دید؟ بدتر از آن، آیا خودش را شرمنده می کرد؟ او باب پیر را دوست داشت و نمی خواست در مقابلش احمق به نظر آید. با اندکی تحیر متوجه شد، که نمی خواهد جلوي هلت هم احمق به نظر آید. وقتی که سرانجام به خواب فرو رفت، هنوز در شگفت بود که چقدر تاییدات و تحسینات هلت برایش باارزش هستند.

/

سر ردنی پرسید:

- اون رو دیدي. در موردش چی فکر می کنی؟