ویرانه‌های گورلان

فصل دوازده

باب چشمانش را به سمت بالا چرخاند، در حالی که تظاهر می کرد به خاطر نمی آورد. بعد چهره اش از هم باز شد. او گفت:

اه، آره. یادم اومد! این کوچولو که اینجاست، قبل از این که سوارش بشی، لازمه ازش بپرسی که " اشکالی نداره؟" ویل تکرار کرد:

اشکالی نداره؟

و باب سرش را به علامت نه تکان داد.

بچه جون، اون رو به من نگو! توي گوش اسبه بگو!

با اندکی احساس حماقت، و البته، نه کاملا مطمئن از این که آنها در این موقعیت سرکارش نگذاشته اند، ویل گامی به جلو برداشت و به آرامی در گوش تاگ گفت:

اشکالی نداره؟

تاگ به نرمی شیهه اي کشید. ویل با تردید به دو مرد نگاه کرد، و باب با دلگرمی سري به موافقت تکان داد.

برو! حالا سوارش شو! تاگ جوون حالا دیگه اذیتت نمی کنه.

خیلی با دقت، ویل دوباره خودش را به روي پشت پشمالوي پونی تاب داد و سوارش شد. هنوز کمرش از تلاش قبلی اش درد می کرد. لحظه اي آنجا نشست. هیچ اتفاقی نیفتاد. بعد، به آرامی پاشنه هایش را به دنده هاي تاگ زد. او به آرامی گفت:

یالا، پسر.

گوش هاي تاگ به یک باره سیخ شد و او به آرامی گامی به جلو برداشت.

ویل که هنوز محتاط بود، اجازه داد او یکی دوبار به دور محوطه محصور قدم زند، بعد دوباره با پاشنه هایش به دنده هاي اسب کوبید. تاگ به یورتمه اي آرام تغییر وضعیت داد. ویل به آسانی با ریتم حرکت اسب هماهنگ شد و هلت با تایید به او نگاه کرد. آن پسر یک اسب سوار مادرزاد بود. رنجر طناب کوتاهی، که ورودي محوطه را قفل می کرد، را کنار زد و در ورودي را کاملا باز کرد. او داد زد:

اون رو بیرون ببر، ویل، و ببین واقعا چه کارایی می تونه بکنه!

با فرمان برداري، ویل، تاگ را به سمت ورودي برد، وقتی که آنها از میان آن به سمت محوطه ي باز در دوردست ها می رفتند، بار دیگر پاشنه هایش را بر پهلوي تاگ زد. او احساس کرد که پونی کوچک تنومند در زیر پایش به یک باره خودش را جمع کرد، و ناگهان تاگ شروع کرد به یک چهار نعل سریع.

باد به سرعت از کنار گوش هاي ویل می گذشت، و او به سمت جلو، بر روي گردن پونی خم شد، در حالی که او را براي سرعت بیشتر ترغیب می کرد. گوش هاي تاگ در جواب آن سیخ ایستاد و حتی سریع تر از قبل به حرکتش ادامه داد. او باد را دوست داشت. پاهاي کوتاهش وقتی آن پسر را با سرعت بیشتر به سمت حاشیه ي درخت ها می برد، به خاطر سرعت زیاد، محو به نظر می رسیدند. ویل به آرامی، در حالی که مطمئن نبود پونی چه واکنشی نشان خواهد داد، فشاري به سمت چپ افسار وارد کرد.

فورا، تاگ به سمت چپ تغییر مسیر داد، در حالی که با زاویه از درخت ها دور می شد. ویل فشار آرام را بر روي افسار نگه داشت تا وقتی که تاگ دوباره رویش به سمت محوطه ي تمرین اسب بود. ویل از حیرت به نفس نفس افتاد، وقتی که دید چه مسافتی را طی کرده اند. هلت و باب پیر ،حالا شبیه انگشتان کوچکی در دوردست ها بودند. اما آنها به سرعت بزرگتر شدند، وقتی که تاگ بر روي چمن زار ناهموار به سمت شان پرواز کرد.

یک الوار در مقابلشان افتاده بود و قبل از این که ویل بتواند واکنشی براي دوري از آن نشان دهد، تاگ خودش را جمع کرد، ایستاد و از روي مانع پرید. ویل جیغی از هیجان زد و پونی در جواب آن شیهه ي کوتاهی کشید.

آنها حالا تقریبا به محوطه رسیده بودند و ویل به آرامی هر دو دهنه را کشید و فورا تاگ سرعتش را کاهش داد و اول چهار نعل، بعد یورتمه و سرانجام به قدم زدنی آرام در آمد ،در حالی که ویل فشار را بر روي افسار حفظ می کرد. او پونی را در کنار هلت متوقف کرد. تاگ سر پشمالویش را تکان داد و دوباره شیهه کشید. ویل به جلو خم شد و گردن پونی را نوازش کرد. او مشتاقانه گفت:

اون بی نظیره! به سرعت باد می تازه!

هلت موقرانه سري به موافقت تکان داد. او گفت:

شاید نه کاملا به سرعت باد، اما مطمئنا می تونه مسافت زیادي رو طی کنه.

او به سمت پیرمرد چرخید.

کارت رو خیلی خوب انجام دادي، باب.

باب پیر سرش را براي اداي احترام خم کرد و به جلو خم شد تا پونی پشمالوي کوچک را از سمت خودش نوازش کند. او همه ي زندگی اش را وقف پرورش، آموزش و آماده سازي اسب هاي دسته ي رنجرها کرده بود و این اسب، در میان بهترین هایی که او دیده بود قرار می گرفت. او با علاقه گفت:

اون سرعتش رو در تمام طول روز حفظ می کنه. اگه یه اسب بتونه اون اسب هاي چاق جنگی رو از میدون به در کنه، این اسبه. این جوونک هم اون رو خوب روند، رنجر، مگه نه؟ هلت ریشش را دست کشید. او گفت:

بدك نبود.

باب عصبانی شد.

بدك نبود؟ تو مرد خیلی سختگیري هستی، رنجر! این جوونک تو اون پرش، به سبکی پر روي اسب نشست!

مرد به ویل نگاه کرد که بر روي پشت پونی نشسته بود، و با تایید زیادي سر تکان داد.

همین طور من هرگز ندیدم کسی با افسار بتونه این کارا رو انجام بده. همین طور با یه تماس خیلی کوچیک با دهنه ي اسب.

ویل به خاطر تحسین مربی تمرین اسب پیر نیشش باز شد. او می خواست که از اسب پیاده شود، اما با عجله جلوي خودش را گرفت.

آیا چیزي هست که قبل از پیاده شدن بهش بگم؟ باب خیلی بلند خندید.

نه، بچه جون. یه بار به اون بگو و تاگ جوون همیشه یادش می مونه- تا وقتی که تو کسی باشی که سوارش می شی.

آسوده خاطر، ویل پایین آمد. او کنار پونی ایستاد و تاگ سرش را با مهربانی به او زد. ویل نگاهی به سطل سیب انداخت. او پرسید:

می تونم یه سیب دیگه بهش بدم؟ هلت سري به موافقت تکان داد. او گفت:

فقط یکی دیگه. یه کاري نکن که براش یه سرگرمی بشه. اگه همه وقت بخواي بهش غذا بدي براي دویدن خیلی چاق می شه .

تاگ خیلی بلند خرخر کرد. ظاهرا او و هلت بر روي این که، یک پونی چند سیب می تواند در یک روز بخورد، اختلاف نظر داشتند.

ویل بقیه روز را در حال یاد گرفتن نکات و تکنیک هاي اسب سواري از باب پیر گذراند، و یاد گرفت که چطور مراقب تاگ باشد و زین و دهنه اش را تعمیر کند و همین طور نکات ریزي در مورد مراقبت از اسب کوچک.

او را برس کشید و پوست پشمالویش را قشو کرد تا وقتی که می درخشید و به نظر، تاگ قدردان کارهایش بود. سر انجام، خسته و کوفته، در حالی که بازوهایش از انجام آن کارها درد می کرد ،بر روي یک تشکچه ي علوفه اي فرو افتاد. البته، آن کار دقیقا مصادف بود با وقتی که هلت قدم زنان وارد اصطبل شد. او گفت:

بلند شو، وقتی براي ول چرخیدن و علاف گشتن نداریم. اگه می خوایم قبل از تاریکی به خونه برسیم، بهتره راه بیفتیم.

و در حال گفتن آن، زینی بر روي پشت اسبش گذاشت. ویل خودش را براي اعتراض به این که در حال ول گشتن نبوده ،آن طور که رنجر گفته بود، به زحمت نینداخت. اولا، می دانست که فایده اي ندارد. و ثانیا، او در مورد این که آنها می خواهند از حاشیه ي جنگل، سوار بر اسب به کلبه ي کوچک هلت برگردند، هیجان زده بود. به نظر می رسید که آن دو اسب بخشی دائمی از تشکیلاتشان خواهند شد. او حالا فهمیده بود که حتما اسب هلت قبلا پیشش بوده و رنجر فقط منتظر زمانی بوده که ویل توانایی اش در اسب سواري را نشان دهد و با تاگ رابطه برقرار کند، قبل از این که آنها تاگ را از قلمروش، از اصطبل باب پیر، باز پس گیرند.

وقتی که یورتمه کنان به میان جنگل سبزگون برمی گشتند، اسب ها گاه گاه براي هم شیهه می کشیدند، دقیقا مثل این بود که مکالمه اي را بین خودشان ادامه می دادند. ویل براي سوالاتی که می خواست بپرسد در حال انفجار بود. اما، حالا، او در مورد بلبل زبانی زیاد در مقابل رنجر بسیار محتاط بود. سر انجام، نتوانست بیشتر از این خودش را نگه دارد. به طور آزمایشی گفت:

هلت؟

رنجر خرخري کرد. ویل آن حرکت را نشانه اي براي این که می تواند ادامه دهد، در نظر گرفت.

پسر پرسید:

اسم اسبت چیه؟

هلت به پایین، به او نگاه کرد. اسبش کمی بزرگتر از تاگ بود، اگر چه اصلا نزدیک به سایز آن اسب هاي جنگی غول پیکر، که در اصطبل بارون نگه می داشتند، نبود. او گفت:

به گمونم اسمش ابلارده .

ویل تکرار کرد:

ابلارد؟ این چه جور اسمیه؟ رنجر گفت:

فرانسویه.

در حالی که تن صدایش، به وضوح پایانی بر آن مکالمه بود.

آنها چند کیلومتر در سکوت راندند. خورشید داشت بر روي درخت ها پایین می رفت و سایه هایشان بلند شده بود و بر روي زمین مقابلشان کج و کوله می شد. ویل سایه تاگ را بررسی کرد. به نظر می رسید پونی پاهاي بسیار بزرگی دارد و به طرز خنده داري، بدنی کوتاه. او می خواست که توجه هلت را به آن جلب کند، اما فکر کرد که آن صحنه ي احمقانه، رنجر را تحت تاثیر قرار نخواهد داد. به جاي آن، دل و جراتش را جمع کرد تا سوال دیگري بپرسد، سوالی که چند روز بود ذهنش را مشغول کرده بود.

او دوباره گفت:

هلت؟

رنجر آه کوتاهی کشید. او پرسید:

حالا چیه؟

قطعا لحن صدایش هیچ اشتیاقی براي ادامه مکالمه ایجاد نمی کرد ،اگر چه ویل ادامه داد.

یادت میاد بهم گفتی چطور یه رنجر توي شکست دادن مرگارث نقش داشته؟ هلت خرخري کرد:

اهوووم .

پسر پرسید:

خب، فقط کنجکاو بودم که اسم اون رنجر چیه؟ هلت گفت:

اسمها مهم نیستند. واقعا نمی توونم به خاطر بیارم.

ویل ادامه داد:

تو نبودي؟

در حالی که از آن مطمئن بود.

هلت به سمتش چرخید، دوباره آن نگاه سرد بر روي او بود. هلت تکرار کرد:

گفتم که اسمها مهم نیستن.

چند ثانیه سکوتی بین شان برقرار شد، بعد رنجر گفت:

می دونی چی مهمه؟

ویل سرش را به علامت نه تکان داد.

رنجر گفت:

شام مهمه .و اگه عجله نکنیم دیر بهش می رسیم.

او پاشنه هایش را به پهلوي ابلارد کوبید و اسب، مثل پیکانی که از کمان هلت رها شده باشد، دور شد، در حالی که ویل و تاگ را در کسري از ثانیه پشت سر گذاشت.

ویل پهلوهاي تاگ را با پاشنه هایش لمس کرد و پونی کوچک در تعقیب دوست بزرگترش به سرعت تاخت. ویل مصرانه گفت:

یالا، تاگ! بذار بهشون نشون بدیم یه اسب رنجر چطوري می تونه بتازه.

/

ویل تاگ را آهسته در میان نمایشگاه شلوغ، که در بیرون دیوارهاي قصر برپا شده بود، می راند. به نظر می رسید تمام روستاییان و همه ي ساکنان قصر بیرون آمده اند و او مجبور بود که با دقت اسب سواري کند، تا مطمئن شود که تاگ بر روي پاي کسی قدم نگذارد.

آن روز، روز جشن برداشت بود، روزي که همه ي محصولات کشاورزي درو شده و براي ماه هاي زمستان پیش رو، ذخیره شده بودند. بعد از یک ماه سخت برداشت محصول، بارون، به رسم سنت، اجازه ي یک روز تعطیلی را به رعایایش می داد. هر سال، در این زمان، سیرکی سیار به قصر می آمد و دکه ها و غرفه هایش را بر پا می کرد. آتش خور ها، شعبده باز ها ،خواننده ها و نقال ها آنجا بودند. همچنین آنجا غرفه هایی بود که می توانستید با پرت کردن توپ هاي نرم چرمی به سمت هرم هایی که از تکه هاي بطري مانند چوبی ساخته شده بودند، یا پرتاب حلقه ها در میله هاي عمودي، جوایزي کسب کنید. ویل گاهی فکر می کرد که آن میله ها شاید کمی از حلقه هایی که به افراد داده می شد تا پرتاب کنند ،بزرگترند و او هرگز واقعا ندیده بود که کسی جایزه اي برده باشد. اما همه ي اینها جالب و سرگرم کننده بود و بارون از جیب خودش پول آنها را می پرداخت.

اگر چه ،در این لحظه ویل دلواپس نمایشگاه و جاذبه اش نبود. زمان دیگري در طول روز براي پرداختن به آن گذاشته بود. در این لحظه، او در راه بود تا دوستان هم دوره ي سابقش را ببیند.

طبق رسم و رسومات، همه ي روساي بخش ها در روز جشن برداشت به کارآموزانشان مرخصی می دادند، اگر چه کارآموزان خودشان هیچ نقش واقعی در برداشت محصول نداشتند. به نظر، رنجر هیچ اعتنایی به رسم و رسومات نداشت و راه و روش خودش را براي انجام کارها داشت. اما، دو شب قبل، تشویش ویل فرو کش کرده بود. هلت با صورتی عبوس به او گفته بود که می تواند تعطیلات داشته باشد، در حالی که اضافه کرده بود که احتمالا همه ي آنچه را که در این سه ماه گذشته یاد گرفته، فراموش خواهد کرد.

آن سه ماه، دوره ي تمرین دائمی اش با کمان و چاقوهایی بود که هلت به او داده بود. سه ماه خرامیدن در میان مزارع بیرون قصر، حرکت از یک تکه کوچک پوشش و استتار به تکه بعدي ،در حالی که سعی می کرد خودش را در برابر چشمان عقاب وار هلت پنهان کند. سه ماه سواري

کردن و مراقبت از تاگ، تا دوستی محکم و خاصی با پونی کوچک ایجاد شود، که ویل فکر می کرد لذت بخش ترین بخش آن دوره همین کار بوده است.

حالا، او براي یک تعطیلی آماده بود، و آماده بود تا از آن کمی لذت برد. حتی فکر این که هوراس آنجا خواهد بود، نمی توانست سرخوشی اش را تیره کند. او فکر کرد، شاید، چند ماه تمرین سخت در مدرسه نظامی رفتار سلطه جویانه ي هوراس را کمی تغییر داده باشد.

این جنی بود که آن ملاقات را براي روز تعطیل تدارك دیده بود، در حالی که دیگران را، با وعده ي تعدادي پاي گوشت تازه که از آشپزخانه با خودش می آورد، تشویق کرده بود تا به او بپیوندند. او حالا، کارآموز سوگلی استاد چاب بود و استاد چاب در مورد هنر جنی براي هر کسی که گوش می کرد لاف می زد- البته با تاکید بسیار مناسب در مورد نقش حیاتی آموزشی اش در پروراندن مهارت جنی .

شکم ویل با فکر آن پاي ها با خوشی قرقر کرد. او داشت از گرسنگی می مرد، چون عمدا صبحانه نخورده بود تا خانه ي معده اش را براي آنها خالی کند. پاي هاي جنی همین حالا هم در کل قصر ردمونت معروف بودند.

او خیلی زود به نقطه ي ملاقاتشان رسید، براي همین پیاده شد و اجازه داد تاگ به سایه ي یک درخت سیب رود. پونی کوچک گردن کشید و با نگاهی مشتاق به سیب هاي بالاي شاخه ها خیره شد، که دور از دسترسش بودند. ویل لبخندي به او زد و به سرعت از درخت بالا رفت و سیبی چید و آن را به پونی داد. او گفت:

این همه ي چیزیه که گیرت میاد. می دونی که هلت در مورد خوردن زیاد چی میگه.

تاگ سرش را با بدخلقی تکان داد. هنوز نوعی اختلاف نظر بین او و رنجر وجود داشت. ویل به اطرافش نگاه کرد. هیچ نشانه اي از بقیه نبود، براي همین در سایه درخت نشست و منتظرانه پشتش را به تنه ي زبر و گره دار درخت تکیه داد. صدایی بم در پشت سرش گفت:

چرا، اون ویل جوونه، مگه نه؟

ویل با تقلا و سرعت بر روي پاهایش بلند شد و اداي احترام نظامی کرد. آن مرد، خود بارون ارالد بود، که بر روي اسب جنگی اش نشسته بود، در معیت چند نفر از شوالیه هاي ارشدش.

ویل به طور عصبی گفت:

بله، قربان.

ویل، به این که توسط بارون مورد خطاب قرار گیرد، عادت نداشت.

روز برداشت مبارك، قربان.

بارون براي تشکر سري تکان داد و به جلو خم شد، در حالی که به راحتی از زینش آویزان بود.

ویل مجبور بود که گردن بکشد تا به او در آن بالا نگاه کند. بارون گفت:

باید بگم، مرد جوون، تو کاملا بخشی از اونجا به نظر می رسیدي. به سختی تونستم تو رو در شنل خاکستري رنجر ها ببینم. آیا هلت همه ي اون حقه ها رو بهت یاد داده؟

ویل به شنل سبز- خاکستري که پوشیده بود، زل زد. هلت آن را چند هفته قبل به او داده بود. او به ویل نشان داده بود که چطور رنگ هاي درهم برهم سبز و خاکستري اندام پوشنده ي شنل را به هم می ریزد، و به او کمک می کند تا با پس زمینه ها در هم آمیزد. این یکی از دلایلی بود که او گفته بود، براي این که چرا رنجر ها می توانند به آن راحتی، بدون دیده شدن، حرکت کنند. ویل گفت:

این شنله، قربان.

بارون سري به موافقت تکان داد.

هلت بهش می گه مستتر کننده.

به وضوح با آن وسیله آشنا بود، در صورتی که این مفهوم جدیدي براي ویل بود. بارون با دقتی ساختگی گفت:

فقط مطمئن شو که براي دزدي کیک هاي بیشتر ازش استفاده نکنی.

و ویل به سرعت سرش را به علامت نه تکان داد. او فورا گفت:

اه، نه، قربان. هلت گفته اگه یه کاري مثل اون رو انجام بدم پشتم رو سیاه و کب....

او به سرعت جمله اش را ناتمام گذاشت. مطمئن نبود که آیا کلمه ي پشتم کلمه اي مناسب است که بتوان آن را در مقابل فردي عالی رتبه مثل بارون به کار برد.

بارون دوباره سري به موافقت تکان داد، در حالی که سعی می کرد تا جلوي نشستن لبخند بزرگی بر روي صورتش را بگیرد. او گفت:

مطمئنم این کار رو می کنه. و اوضاع احوالت با هلت چه جوریه، ویل؟ از یادگیري رنجر شدن لذت می بري؟

ویل مکثی کرد. به راستی، او وقتی براي فکر کردن در مورد این که آیا در حال لذت بردن ست یا نه، نداشت. روزهایش با یادگیري مهارت هاي جدید، تمرین با کمان و چاقوها، و کار با تاگ پر شده بود. این اولین بار، در این سه ماهه بود که لحظه اي را واقعا براي فکر کردن در مورد آن بدست آورده بود. او با تردید گفت:

فکر کنم. فقط ...

صدایش خاموش شد و بارون با دقت بیشتري به او نگاه کرد. او فوري پرسید: