ویرانه‌های گورلان

فصل سیزده

فقط چی؟

ویل بر روي پاهایش جا به جا شد، در حالی که آرزو می کرد که اي کاش زبانش پیوسته او را با زیاده گویی در این موقعیت ها قرار نمی داد .کلمات با چنان سرعتی پدیدار می شد، که او زمانی براي فکر در مورد این که آنها را بگوید یا نه، نداشت. ویل به آرامی جمله اش را تمام کرد.

فقط ... هلت هیچ وقت لبخندم نمی زنه. اون همیشه در مورد همه چی جدیه.

ویل حس می کرد که بارون لبخند دیگري را عقب می راند. بارون ارالد گفت:

خب، رنجر بودن یه شغل جدیه، می دونی که. مطمئنم که هلت همیشه این رو بهت یادآور میشه.

ویل با غم گفت:

همیشه.

و این بار بارون نتوانست جلوي لبخند زدنش را بگیرد. او گفت:

فقط به اون چیزایی که می گه توجه کن، جوون. تو داري شغل مهمی رو اونجا یاد می گیري.

بله قربان.

ویل کمی حیرت کرد وقتی متوجه شد با بارون موافق است. بارون ارالد به جلو اسب خم شد تا افسارش را جمع کند.

ویل با تردید گفت:

ببخشید، قربان.

و بارون به سمت او برگشت. او پرسید:

بله، ویل؟

ویل دوباره بر روي پاهایش جابه جا شد، بعد ادامه داد.

قربان، وقتی که با مرگارث جنگیدید رو یادتون میاد؟ صورت بشاش بارون ارالد با اخمی متفکرانه درهم رفت. او گفت:

اون ماجراها رو با این سرعت یادم نمی ره، پسر. چی شده؟

قربان، هلت بهم گفته که یه رنجر به سواره نظام یه راه مخفی براي عبور از اسلیپساندر نشون داده، براي همین اونها تونستن که به جناحین دشمن حمله کنن...

ارالد گفت:

درسته.

ویل حرفش را تمام کرد:

یه جورایی کنجکاو بودم قربان، اسم اون رنجر چی بوده؟

در حالی که احساس می کرد به خاطر جسارتش صورتش گلگون شده است.

بارون پرسید:

هلت بهت نگفته؟

ویل شانه هایش را بالا انداخت.

اون گفت اسم ها مهم نیستن. اون گفت که شام مهمه، اما اسم ها نه.

بارون گفت:

اما تو فکر می کنی که اسم ها مهمن، علی رغم اون چیزي که استادت بهت گفته؟ به نظر دوباره اخم کرد. ویل آب دهانش را فرو برد و ادامه داد. او گفت:

فک میکنم اون رنجر خود هلت بوده، قربان. و متعجبم چرا براي مهارتش نشان و یا مدال نجابتی دریافت نکرده؟

بارون لحظه اي فکر کرد و بعد دوباره صحبت کرد. او گفت:

خب، حق با توه، ویل. اون رنجر هلت بود. و من می خواستم براي کارش، اون رو مفتخر کنم ،اما اون بهم اجازه نداد. اون بهم گفت که این روش رنجرها نیست.

ویل با لحنی حیرت زده گفت:

اما....

اما بارون ارالد دستش را بالا آورد تا او را از ادامه حرفش منع کند.

شما رنجرها، راه و روش خودتون رو دارین، ویل، که مطمئنم تو یادش می گیري. گاهی بعضی مردم رنجرها رو درك نمی کنن. فقط به حرفهاي هلت گوش کن و هر کاري که اون می کنه رو انجام بده و من مطمئنم که تو زندگی پر از افتخاري رو در پیش روت داري.

بله قربان.

وقتی بارون افسار را به آرامی بر گردن اسب زد و آن را به سمت نمایشگاه برگرداند، ویل دوباره اداي احترام نظامی کرد. بارون گفت:

حالا، بسه .ما نمی تونیم همه ي روز رو وراجی کنیم. من براي نمایش مرخصی دارم. شاید امسال بتونم یه پرتاب بر روي اون میله هاي لعنتی داشته باشم.

بارون شروع کرد به دور شدن. بعد به نظر فکري به ذهنش هجوم آورد و او، به یکباره افسار را کشید. او با صداي بلندي گفت:

ویل؟

بله قربان؟

به هلت نگو که من گفتم اون سواره نظام رو راهنمایی کرده .نمی خوام از دستم عصبانی بشه.

/

جنی، الیس و جورج مدت کوتاهی بعد از آن رسیدند. و همین طور که قول داده بود، جنی تعداد زیادي پاي تازه را، که در پارچه اي قرمز پیچیده بود، به همراه آورده بود. او آنها را با دقت بر زمین، در زیر درخت سیب گذاشت، و بقیه آن جا جمع شدند. حتی الیس، که معمولا سنگین و با وقار بود، به نظر بسیار مشتاق بود تا یکی از آن شاهکارهاي جنی را در دست بگیرد.

جورج گفت:

یالا! دارم از گشنگی می میرم!

جنی سرش را تکان داد. او گفت:

باید منتظر هوراس بمونیم.

در حالی که براي دیدن او به اطراف سر می چرخاند، اما هوراس در میان جمعیتی که عبور می کردند، دیده نمی شد. جورج لابه کنان درخواست کرد:

اه، یالا، من همه ي صبح خیلی سخت روي یه شکایت بزرگ براي بارون کار می کردم.

الیس چشمانش را تاب داد. او گفت:

شاید بهتر باشه شروع کنیم. در غیر این صورت، اون یه بحث حقوقی راه میندازه و همه ي روز رو باید این جا بمونیم. می تونیم یه کمی براي هوراس کنار بذاریم.

ویل لبخند زد. جورج حالا خیلی متفاوت تر از آن پسرك خجالتی روز انتخاب بود. مدرسه ي کاتبان به وضوح باعث شکوفایی استعدادهایش شده بود. جنی به هر کدامشان دو پاي داد و دو پاي هم براي هوراس کنار گذاشت. او گفت:

براي شروع این کافیه.

بقیه با اشتیاق و اشتها شروع کردن به خوردن و به زودي همگی در حالا تعریف و تجمید از پاي ها بودند. معروفیت جنی زبانزد خاص و عام بود. جورج، در حالی که بالاي سرشان ایستاده بود و دستانش را چنان باز کرده بود مثل این که دادگاهی خیالی را خطاب قرار می دهد، گفت:

این، تنها نمی تونه به عنوان یه پاي صرف توصیف بشه، سرورم. با توصیف این به عنوان یه پاي، ناعدالتی شرم آوري رخ خواهد داد، چیزي که شبیه آن را هرگز قبلا این دادگاه ندیده باشد!

ویل به سمت الیس برگشت. او پرسید:

چه مدته اون این شکلی شده؟ الیس لبخند زد.

اونها با یه چند ماه تمرین این شکلیش کردن. این روزا، مشکل اصلی مون با جورج اینه که چه جوري کاري کنیم خفه خون بگیره.

جنی گفت:

اه، بشین جورج.

در حالی که از تعریف او قرمز شده بود، اما با این وجود از آن لذت برده بود.

تو یه احمق واقعی هستی.

شاید، بانوي زیباي من. اما این جادوي خالص کار هنري شماست که مغز مرا آشفته کرده.

این ها پاي نیستن، این ها هارمونی موادند!

او نیمه ي باقی مانده ي پایش را رو به بقیه بالا آورد، با تقلید حرکتی براي سلامت نوشی.

من به شما عرضه می کنم ... سمفونی پاي بانو جنی رو!

الیس و ویل در حالی که به هم و به جورج لبخند می زدند، پاي هایشان در جواب بالا آوردند و جمله را تکرار کردند. بعد هر چهار کارآموز از خنده ترکیدند.

خیلی بد شد که هوراس دقیقا همان لحظه را براي از راه رسیدن انتخاب کرد. تنها در میان آنها ،او در موقعیت جدیدش تیره روز بود. کارش سخت و مداوم بود و نظم و انضباط در مدرسه نظامی، محکم و سختگیرانه. البته، او انتظارش را داشت و در شرایط نرمال، می توانست از پسش برآید، اما ،زیر نظر کینه توزانه ي برین، الدا و جرم بودن، زندگی اش را به معناي واقعی به کابوسی شبانه مبدل کرده بود. سه سرباز سال دومی، در هر ساعت از شبانگاه او را از رختخوابش بیرون می آوردند، و او را مجبور به انجام طاقت فرساترین و تحقیر کننده ترین کارها می کردند.

به علاوه کمبود خواب، و نگرانی در مورد این که هرگز نمی دانست چه وقت ظاهر می شوند تا شکنجه اش کنند، باعث شده بود در کارهاي کلاسی اش هم عقب بیفتد. هم کلاسی هایش، در حالی که حس کرده بودند اگر هیچ همدردي برایش نشان دهند ممکن است به همراه او مورد هدف قرار گیرند، سرگردان رهایش کرده بودند، براي همین، او کاملا در بیچارگی اش تنها بود. اولین چیزي که همیشه برایش مشتاق بود به سرعت در کامش تلخ شده بود. او از مدرسه نظامی متنفر بود، اما نمی توانست راهی براي رهایی از این مخمصه ببیند، بدون این که خودش را بیشتر از این شرمسار و حقیر کند.

حالا، در روزي که او می توانست از تمام آن محدودیت ها و کشمکش هاي مدرسه نظامی رها شود، از راه رسیده بود و دوستان هم دوره ي سابقش را در حالی یافته بود که به خوشگذرانی مشغول بودند، و او عصبانی و زخمی بود، که آنها حتی براي منتظر او ماندن، خودشان را به زحمت نیانداخته بودند.

او نمی دانست که جنی تعدادي پاي برایش کنار گذاشته است. او فکر می کرد که جنی همه را بین دیگران تقسیم کرده و این بیشتر از هر چیزي او را آزار می داد. در بین همه ي هم دوره هاي سابقش، جنی کسی بود که هوراس احساس نزدیکی زیادي نسبت به او می کرد.

جنی همیشه بشاش بود، همیشه مهربان، همیشه قادر بود تا به مشکلات دیگران گوش دهد. هوراس متوجه شده بود که انتظار می کشیده تا امروز او را دوباره ببیند و حالا احساس می کرد جنی او را مایوس کرده است.

او مستعد آن بود تا بدترین فکرها را در مورد بقیه بکند. همیشه به نظر می رسید الیس خودش را از او کنار می کشد، مثل این که هوراس را در حد و اندازه هاي خودش نمی دید، و ویل همیشه وقتش را براي حقه سوار کردن براي او می گذراند، بعد فرار می کرد و از آن درخت بزرگ بالا می رفت، جایی که هوراس نمی توانست دنبالش کند. حداقل هوراس در این موقعیت آسیب پذیر چیزها را این گونه می دید. او به راحتی آن اوقاتی که خودش گوش ویل را پیچانده بود یا چنان سر او را زیر بغلش قفل کرده بود تا پسر کوچکتر به گریه افتاده بود و فریاد زده بود: " تسلیم، تسلیم." را فراموش کرده بود.

در مورد جورج، هوراس هرگز توجه چندانی به او نکرده بود. پسر لاغر همیشه درس خوان و جانسپار کتاب هایش بود و هوراس همیشه او را فردي کسل کننده و رنگ پریده یافته بود. حالا، در این جا، او داشت براي بقیه نمایش اجرا می کرد، در حالی که آنها می خندیدند و پاي هایشان را می خوردند و چیزي برایش باقی نمی گذاشتند و ناگهان از همه یشان متنفر شد. او به تلخی گفت:

- خب، روز خیلی قشنگیه، مگه نه؟

و آنها به سمتش چرخیدند، خنده بر روي صورت هایشان مرد. بدیهی بود، مثل همیشه جنی اولین کسی بود که خودش را بازیافت. او گفت:

هوراس! بالاخره رسیدي!

جنی شروع کرد به سمتش رفتن، اما آن نگاه سرد در چهره ي هوراس متوقفش کرد. هوراس گفت:

بالاخره؟ من فقط چند دقیقه دیر کردم و حالا، بالاخره رسیدم؟ و همین قدرم دیره چون شماها همه ي اون پاي ها رو لمبوندین.

که این حرف براي جنی بیچاره خیلی ظالمانه بود. مثل اکثر آشپزها، وقتی او وعده اي را آماده می کرد، علاقه ي کمی براي خوردنش داشت. لذت واقعی اش آن بود که بنشیند و ببیند که چه طور بقیه از نتیجه ي کارش لذت می برند- و بشنود که چطور کارش را تحسین می کنند. در نتیجه او هیچ پایی نخورده بود. او حالا به سمت آن دو پاي، که در دستمال سفره براي هوراس کنار گذاشته بود، برگشت. او سریع گفت:

نه، نه. هنوز یک کمی مونده! ببین!

اما عصبانیت سرکوب شده ي هوراس، مانعش شد که معقولانه حرف بزند و یا عاقلانه عمل کند. او با صدایی بم، با طعنه گفت:

خب، شاید بهتر باشه برگردم و به شما وقتی براي تموم کردن اونها بدم.

هوراس!

اشک در میان چشمان جنی حلقه زد. او هیچ نمی دانست هوراس چه مرگش شده. همه ي آن چه می دانست این بود که نقشه اش براي یه تجدید دیدار لذت بخش با هم دوره هاي قدیمی اش، داشت ویران می شد.

جورج گامی به جلو نهاد، در حالی که با کنجکاوي و دقت به هوراس نگاه می کرد. پسر لاغر و بلند سرش را به یک طرف کج کرده بود، تا کارآموز جنگجو را از نزدیک بررسی کند- مثل این که او وسیله اي نمایشی بود و یا تکه اي از مدارك و شواهد در دادگاه قضایی. او به طور منطقی گفت:

هیچ دلیلی براي این که این قدر ناراحت باشی وجود نداره.

اما حرف منطقی چیزي نبود که هوراس بخواهد بشنود. او آن پسر را با عصبانیت به کناري راند.

او گفت:

ازم دور شو و فکر کن ببین چطوري باید با یه جنگجو صحبت کنی.

ویل با استهزا به هوراس گفت:

تو هنوز یه جنگجو نیستی. تو هنوز یه کارآموزي، مثل بقیه ي ما.

جنی با دستانش اشاره اي کوچک کرد، و از ویل خواست که موضوع را کش ندهد. هوراس، که حالا داشت به خودش در خوردن پاي هاي باقی مانده کمک می کرد، به آرامی به بالا نگاه کرد.

او یکی دو ثانیه به سر تا پاي ویل خیره شد. او گفت:

اوهو! دیدم کارآموز جاسوس امروز با ماست!

او به دیگران نگاه کرد که ببیند آیا به مزاحش می خندند. آنها نخندیدند و این کار تنها او را بیشتر از قبل آزرده کرد.

فکر کنم هلت داره بهت یاد می ده چطوري دزدکی به دور و اطراف بري و جاسوسی همه رو بکنی، مگه نه؟

هوراس گامی به جلو برداشت، بدون آن که منتظر جوابی باشد، و طعنه آمیز به شنل مات ویل دست کشید.

این چیه؟ رنگ کافی نداشتی تا همه اش رو یه رنگ کنی؟ ویل به آرامی گفت:

این یه شنل رنجره.

در حالی که جلوي عصبانیتی را که در وجودش شعله می کشید، می گرفت. هوراس با استهزا خرناسی کشید، نیمی از پاي را در دهانش چپاند، در حالی که خرده هایش را به دور و اطراف پخش می کرد. جورج گفت:

اون قدر ضد حال نباش.

هوراس با صورتی قرمز به سمت کارآموز کاتب برگشت. او فریاد زد:

مراقب زبونت باش، پسر! می دونی که تو داري با یه جنگجو حرف می زنی!

ویل با لحن محکمی تکرار کرد:

یه کارآموز جنگجو.

در حالی که تاکید محکمی بر روي کلمه ي کارآموز کرد.

هوراس قرمزتر شد و نگاهی عصبانی بین آنها رد و بدل شد. ویل خودش را جمع و جور کرد، در حالی که حس می کرد پسر بزرگتر در حال شروع حمله است.

اما چیزي در چشمان ویل و طرز ایستادن آماده اش وجود داشت که هوراس را وادار کرد تا دوباره در مورد آن فکر کند. او هرگز قبلا آن نگاه مبارزه طلبانه را ندیده بود. در گذشته، هرگاه ویل را تهدید می کرد، همیشه ترس را می دید. این اعتماد به نفس نو ظهور عصبانیتش را کمی فرو نشاند. به جاي آن، او به سمت جورج برگشت و ضربه اي سنگین به سینه ي جورج وارد کرد. او گفت:

این چه طوره ،براي ضد حالی؟

و در همین حال، پسر لاغر و بلند به عقب تلوتلو خورد. بازوهاي جورج مثل آسیاب بادي تاب می خورد، در حالی که سعی می کرد خودش را از سقوط نجات دهد. او به طور کاملا تصادفی ضربه ي کوتاهی به پهلوي تاگ زد. پونی کوچک، که با آرامش در حال چرا بود، ناگهان در مقابل بند افسارش بلند شد. ویل گفت:

- آروم، تاگ.

و تاگ فورا آرام شد. اما حالا هوراس، براي اولین بار متوجه تاگ شده بود. او گامی به جلو برداشت و از نزدیک به پونی پشمالو نگاه کرد. او با حیرتی ساختگی گفت:

این چیه؟ کسی این سگ زشت گنده رو به مهمونی آورده؟ ویل انگشتانش را مشت کرد. او به آرامی گفت:

اون اسبمه.

او می توانست اجازه دهد که هوراس ریشخندش کند، اما قصد نداشت تا کنار بایستد و ببیند که به اسبش توهین می کنند. هوراس خنده اي بلند را رها کرد. او گفت:

یه اسب؟ این یه اسب نیست! ما توي مدرسه نظامی سوار اسباي واقعی می شیم! نه سگاي پشمالو! مثل این که یه حموم خوب هم لازم داره!

او بینی اش را چین داد و از بو کردن تاگ خودداري کرد.

پونی از پهلو نگاهی به ویل کرد. به نظر چشمانش چنین می گفتند: این کلوخ ضدحال کیه؟ بعد ویل، که با دقت نیشخند شریرانه اش، که سعی داشت بر روي صورتش بنشیند، را مخفی می کرد، محتاطانه گفت:

اون یه اسب رنجره. تنها یه رنجر می تونه سوارش بشه.

هوراس دوباره خندید.

مامان بزرگ منم می تونه سوار این سگ پشمالو بشه!

ویل گفت:

شاید اون بتونه، اما شرط می بندم تو نمی تونی.

حتی قبل از این که او بتواند آن جمله ي مبارزه طلبانه را تمام کند، هوراس بند افسار را باز کرد. تاگ به ویل نگاه کرد و پسر می توانست قسم بخورد که اسب به آرامی سري به موافقت تکان داد .هوراس به آسانی خودش را بر روي تاگ بالا کشید. پونی ایستاد، بی حرکت. هوراس فریاد زد:

هیچی نشد!

بعد پاشنه هایش را به پهلوي تاگ فرو کرد.

یالا، سگی! بیا یک کمی بدویم!

ویل همان جمع شدن آشناي آماده باش را در پاها و بدن تاگ دید. بعد پونی با چهار پا به هوا پرید، و در حالی که با خشم به دور خود می پیچید، بر روي پاهاي جلویی اش پایین آمد و قسمت عقبی بدنش را به هوا پرتاب کرد.

هوراس براي چند ثانیه مثل یک پرنده پرواز کرد. بعد، محکم بر روي پشتش، بر روي خاك فرود آمد. جورج و الیس با حیرتی محض به آن صحنه خیره مانده بودند، و پسر غول پیکر یکی دو ثانیه آنجا دراز کشید، با حالتی گیج و از نفس افتاده. جنی گامی به جلو برداشت تا ببیند آیا حال هوراس خوب است. ناگهان لبهایش را بر هم فشار داد و ایستاد. او با خودش فکر کرد:

هوراس حقش بود که آن بلا سرش بیاید.

بعد تنها یک شانس وجود داشت، فقط یه شانس، که تمام آن وقایع آنجا پایان پذیرد. اما ویل نتوانست جلوي وسوسه اش، براي گفتن آخرین جملات را بگیرد. او با قیافه اي بی تفاوت گفت:

شاید بهتر باشه از مادربزرگت بپرسی، ببینی می تونه بهت سواري کردن رو یاد بده.

جورج و الیس سعی کردند که لبخندهایشان را پنهان کنند، اما بدبختانه این جنی بود که نتوانست خنده ي ریزي را که رها کرده بود، متوقف کند.

هوراس، فورا با تقلا بر روي پاهایش بلند شد، صورتش با عصبانیت بی حد تیره بود. او به دور و بر نگاه کرد، شاخه ي افتاده اي از درخت سیب دید، آن را برداشت، در حالی که آن را بر روي سرش تاب می داد، به تاگ حمله برد. او ،در حالی که چوب را با حالتی وحشیانه به سمت تاگ می چرخاند، با خشم فریاد کشید:

بهت نشون می دم، و اون اسب لعنتیت!