ویرانه‌های گورلان

فصل پانزده

ویل نیش خند زد. هلت، در جایی که بر روي یک زانو نشسته بود تا رد پاها را در برف چک کند، بلند شد و ایستاد. او کمی برف را از روي زانویش تکاند و به جایی که پیتر نمکی ایستاده بود و با نگرانی این پا آن پا می شد، رفت. رنجر پرسید:

اون باعث مشکلات زیادي شده؟

و کشاورز پیر به سرعت سرش را به موافقت تکان داد، چندین بار.

آره که شده، قربان. آره که شده! سه تا سگ کشته. مزارع رو به هم ریخته و حصارها رو درهم شکسته، اون این کارا رو کرده. و نزدیک بود پسر خونده ام رو بکشه ،وقتی که سعی داشت جلوش رو بگیره .همون طور که گفتم، قربان، اون یکی از اون شریرهاست!

هلت چانه اش را متفکرانه خاراند. او گفت:

اوهوووم. خب، جاي هیچ بحثی نمی مونه که بهتره در موردش یه کاري بکنیم.

او به خورشید نگاه کرد، که داشت در افق غربی آسمان فرو می رفت، بعد به سمت ویل برگشت.

فک می کنی چقدر از روشنی روز باقی مونده، ویل؟

ویل موقعیت خورشید را بررسی کرد. این روزها، هلت هرگز هیچ موقعیتی را براي آموزشش و یا پرسش از او و یا امتحان دانش و پیشرفت مهارت هایش از دست نمی داد. ویل می دانست که بهتر است قبل از جواب دادن به دقت فکر کند. هلت جواب هاي دقیق را ترجیح می داد، نه جواب هاي سریع را. ویل گفت:

یه کمی بیشتر از یک ساعت؟

او دید که ابروهاي هلت با اخمی در هم گره خوردند و به خاطر آورد که رنجر هنوز از جواب دادن یک سوال با سوال دیگر بیزار است. هلت گفت:

داري ازم می پرسی، یا بهم جواب می دي؟

ویل سرش را تکان داد، در حالی که از دست خودش عصبانی بود. او با اعتماد به نفس بیشتري جواب داد:

یه کمی بیشتر از یه ساعت.

و این بار رنجر سري به موافقت و تایید تکان داد.

درسته.

او دوباره به سمت کشاورز پیر برگشت.

خیلی خب، پیتر نمکی، می خوام که پیامی رو به بارون ارالد برسونی.

کشاور با نگرانی پرسید:

بارون ارالد؟

هلت دوباره اخم کرد. او به ویل گفت:

می بینی چی کار کردي؟ یه کاري کردي که اون هم حالا سوال رو با سوال جواب میده.

ویل من من کنان گفت:

متاسفم.

و علی رغم میلش، نیشش باز شد. هلت سرش را تکان داد و به صحبت با پیتر نمکی ادامه داد.

درسته، بارون ارالد. اون رو توي قصرش چند کیلومتر جلوتر توي همین مسیر پیدا می کنی.

پیتر نمکی با دقت به آن سمت نگاه کرد ،و چنان به مسیر خیره شده بود انگار می توانست قصر را همکنون ببیند. او با صدایی حیرت زده گفت:

تو گفتی یه قصر؟ تا حالا یه قصر ندیدم!

هلت با بی صبري آهی کشید. متمرکز کردن ذهن این آدم روده دراز پیر بر روي موضوع، داشت آمپرش را بالا می برد.

درسته، یه قصر. حالا، به سمت نگهبان ورودي قصر می ري ...

مرد پیر پرسید:

اونجا یه قصر بزرگه؟ هلت به سمت او غرید:

اونجا یه قصر عظیمه!

پیتر نمکی با ترس به عقب پرید. او نگاهی آزرده خاطر به صورتش نشاند. با حالتی قهرآمیز گفت:

لازم نیست عربده بزنی، مرد جوون. فقط داشتم سوال می کردم، همش همین.

رنجر گفت:

خیلی خب، از پریدن وسط حرف من دست بردار. داریم اینجا وقت تلف می کنیم. حالا، داري گوش می کنی؟

پیتر نمکی سري به موافقت تکان داد.

هلت ادامه داد:

خوبه، به سمت نگهبان ورودي می ري، و میگی از طرف هلت یه پیغام براي بارون ارالد داري.

نگاهی از سر آشنایی بر صورت مرد پیر نقش بست. او پرسید:

هلت؟ هلت رنجر؟ هلت با خستگی جواب داد:

بله. هلت رنجر.

پیتر نمکی گفت:

همونی که سربازان کمین گاه رو روي سر ورگالهاي مرگارث خراب کرد؟ هلت با صدایی کوتاه و لحن خطرناکی گفت:

همون.

پیتر نمکی به دور و بر او نگاه کرد. او گفت:

خب، اون کجاست؟

رنجر با صدایی رعد آسا رو به او گفت:

هلت منم!

در حالی که در همین حین صورتش را در چند سانتی متري صورت پیتر نمکی قرار می داد. دوباره کشاورز پیر چند قدمی عقب نشینی کرد. بعد دل و جراتش را جمع کرد و سرش را با ناباوري تکان داد. او با اطمینان گفت:

نه، نه، نه. تو نمی تونی اون باشی. چون، رنجر هلت به بلندي دو تا مرده و خیلی چهارشونه ست. یه مرد غول پیکر، اون این طوریه! شجاع، توي جنگ درنده خو و ژیان، اون این طوریه. تو نمی تونی اون باشی.

هلت از او روي برگرداند، در حالی که سعی می کرد خشمش را فرو نشاند. ویل نمی توانست جلوي لبخندي که دوباره بر روي صورتش نشسته بود، را بگیرد.

رنجر گفت:

من ... هلت ... هستم.

در حالی که بین کلماتش فاصله می انداخت به طوري که پیتر نمکی نمی توانست متوجه مفهوم آن جمله نشود.

وقتی جوونتر بودم بلندتر و کمی هم چهار شونه تر بودم. اما حالا، این اندازه اي ام .

هلت چشمان درخشنده اش را به نزدیکی چشمان کشاورز برد و به او خیره شد.

متوجه شدي؟ پیتر نمکی گفت:

خب، اگه تو این طوري می گی ...

او هنوز حرف رنجر را باور نکرده بود، اما درخشش خطرناکی در چشمان هلت بود که به او هشدار می داد عاقلانه نیست که بیشتر از این با او مخالفت کند.

هلت با لحن سردي گفت:

خوبه. حالا، به بارون میگی که هلت و ویل ...

دهان پیتر باز شد تا سوال دیگري بپرسد. هلت فورا دستش را بر روي دهان پیرمرد گذاشت و به ویل، که در کنار تاگ ایستاده بود، اشاره کرد.

اون ویله، اونجا.

پیتر نمکی سري به موافقت تکان داد، چشمانش بر روي دستی که محکم بر روي دهانش گذاشته شده بود و هر سوال و وقفه اي را متوقف کرده بود، گشاد شده بود، رنجر ادامه داد:

بهش می گی که هلت و ویل دارن یه گراز وحشی رو ردگیري می کنن. وقتی ما لونه ش رو پیدا کردیم، به قصر برمی گردیم. در همین حال، بارون باید مردانش رو براي شکار فردا صبح آماده کنه.

به آرامی دستش را از روي دهان کشاورز برداشت. رنجر پرسید:

همش رو فهمیدي؟

پیتر نمکی با دقت سري به موافقت تکان داد. هلت درخواست کرد:

پس برام تکرارشون کن.

به قصر برم، به نگهبان بگم که پیامی از طرف تو ... هلت ... براي بارون دارم .به بارون بگم که تو ... هلت ... و اون ... ویل ... دارین یه گراز وحشی رو ردگیري می کنین تا لونه اش رو پیدا کنین. بهش بگم که مردانش رو براي شکار فردا صبح آماده کنه.

هلت گفت:

خوبه.

او به ویل اشاره کرد و هر دویشان بر روي زین اسبانشان سوار شدند. پیتر نمکی نامطمئن بر روي مسیر ایستاد ،و به آنها بر روي اسبانشان نگاه می کرد. هلت، در حالی که به سمت قصر اشاره می کرد گفت:

مرخصی، می تونی بري.

کشاورز پیر چند گام کوتاه برداشت، بعد، پنداشت که در فاصله ي مناسب است، برگشت و به سمت رنجر عبوس فریاد کرد:

باور نمی کنم، می دونی که! هیچ کسی با گذر زمان کوتاهتر و باریکتر نمیشه!

هلت آهی کشید و اسبش را به سمت جنگل راند.

/

آنها، در حالی که از طرفین بر روي زین هایشان خم شده بودند تا ردي را که گراز برجا گذاشته بود دنبال کنند، به آرامی در میان تاریک روشن هوا می راندند.

آنها هیچ مشکلی در ردگیري آن نداشتند. بدن بزرگش رد عمیقی بر روي برف ضخیم جا گذاشته بود. ویل فکر کرد، حتی بدون برف، ردگیري اش آسان بود. گراز به وضوح بی اندازه خشمگین بود. او درخت هاي اطراف را انداخته بود، و در مسیري که می پیمود زمین را با دندان هایش شخم زده و مسیري صاف و خالی از ویرانی را در جنگل به جا گذاشته بود. ویل به طور امتحانی، وقتی که یک کیلومتر یا بیشتر در میان درخت هاي درهم فرو رفته ي جنگل پیش رفته بودند، گفت:

هلت؟

هلت با پریشان خیالی گفت:

اهوووم؟

چرا مزاحم بارون بشیم؟ ما خودمون خیلی ساده نمی تونیم اون گراز رو با کمان هامون بکشیم؟

هلت سرش را به علامت نه تکان داد.

اون گراز بزرگیه، ویل. تو می تونی اندازه ي ردپایی رو که جا گذاشته ببینی. ما باید شش هفت تایی پیکان شلیک کنیم تا بتونیم اون رو بکشیم، و حتی بعد از اون هم زمان می بره تا اون بمیره. با یه جانور خشمگین مثل این، بهتره مطمئن عمل کنیم.

چطوري اون کار رو می کنیم؟ هلت لحظه اي به بالا نگاه کرد.

فک کنم تو هیچ وقت یه شکار گراز ندیدي؟

ویل سرش را به علامت نه تکان داد. هلت افسار اسبش را کشید تا براي چند ثانیه، براي توضیح دادن به ویل، اسب را نگه دارد و ویل هم تاگ را در کنار او ایستاند. رنجر گفت:

خب، اول، چند تا سگ نیاز داریم. این یه دلیل دیگه ست براي این که ما نمی تونیم به تنهایی و به سادگی کارش رو با کمان ها یکسره کنیم. وقتی پیداش کنیم، اون احتمالا به یه بیشه زار و یا بوته زار انبوه فرار می کنه جایی که نمی تونیم بگیریمش. سگ ها اون رو از اون جا بیرون می کشن و ما حلقه اي از مردان شکارچی با نیزه ي گرازکش رو به دور لونه ش قرار می دیم.

ویل پرسید:

و اون مردها نیزه ها رو به سمتش پرتاب می کنن؟ هلت سرش را تکان داد. او گفت:

نه اگه یه ذره عقل توي کله شون باشه، نیزه هاي گرازکش بیشتر از دو متر طول دارن، با یه تیغه ي دو لبه و یه ست قبضه در پشت تیغه شون. هدف اینه که گراز به سمت مرد نیزه دار حمله کنه. بعد او انتهاي نیزه رو در زمین فرو می کنه و اجازه می ده که گراز به سمت او بدوه. قبضه ي نیزه از این که گراز بتونه نیزه رو به زمین بکوبه و به مرد نیزه دار برسه جلوگیري می کنه.

ویل با شک و تردید به هلت نگاه کرد.

خطرناك به نظر میاد.

رنجر سري به موافقت تکان داد.

همین طوریه. اما مردانی مثل بارون ارالد و سر ردنی و شوالیه هاي دیگه عاشق این کارن.

اونها هیچ شانسی براي شکار یه گراز رو در هیچ جایی از دست نمی دن.

ویل پرسید:

تو چی؟ تو هم یه نیزه گرازکش به دست می گیري؟ هلت سرش را به علامت نه تکان داد. او گفت:

من درست همین جا بر روي ابلارد می شینم، و تو بر روي تاگ خواهی بود، یه حالت اینه که گراز به سمت حلقه ي مردان دورش می ره و یه حالتم اینه که فقط زخمی می شه و فرار می کنه.

ویل پرسید:

ما چی کار می کنیم اگه این طوري بشه؟ هلت با صورتی عبوس گفت:

ما قبل از این که دوباره بتونه به داخل بیشه زار بره دنبالش می کنیم. اونوقت اون رو با کمان هامون می کشیم.

*****

روز بعدي شنبه بود و بعد از صبحانه دانش آموزان مدرسه نظامی آزاد بودند تا هر طوري که دلشان بخواهد وقت بگذرانند. در مورد هوراس، این معنی اش این بود که سعی کند از زیر نگاه الدا و برین و جرم، که به دنبالش بودند، دور بماند. اما اخیرا آنها متوجه شده بودند که هوراس از آنها اجتناب می کند و در بیرون غذاخوري منتظرش می ماندند. امروز صبح که هوراس به داخل میدان رژه آمد، آنها را دید که منتظرش هستند ،و به او لبخند می زنند .او مکثی کرد. خیلی دیر بود که برگردد. با قلبی که به شدت می تپید، به راهش، به سمت آنها، ادامه داد.

هوراس!

هوراس با آن صدا، که درست از پشت سرش می آمد، از جا پرید. او برگشت و سر ردنی را دید که در حال تماشاي اوست، کنجکاوي در نگاهش نقش بست وقتی که نیم نگاهی به آن سه سرباز سال دومی، که در حیاط منتظر بودند، انداخت. هوراس کنجکاو بود که آیا رئیس مدرسه نظامی در مورد خطري که او داشت به سمتش می رفت آگاه است. او فرض را بر این گذاشت که سر ردنی می داند. هوراس حدس می زد که این قسمتی از روند آموزش در مدرسه نظامی ست.

او جواب داد:

قربان!

در حالی که نگران بود که چه کار اشتباهی انجام داده است. سیماي سر ردنی مهربان بود و او به مرد جوان لبخند می زد. به نظر، به طرز فوق العاده اي، از چیزي خوشحال بود.

آزاد باش هوراس، امروز شنبه ست، تا حالا توي یه شکار گراز بودي؟

ام... نه، قربان.

علی رغم دعوت سر ردنی به آزاد باش، او همچنان محکم در حالت خبردار ایستاده بود.

پس وقتشه که توي یکیش باشی. یه نیزه گرازکش و یه چاقوي شکار از اسلحه خونه بگیر ،اولف یه اسب بهت می ده و بیست دقیقه ي دیگه همین جا برگرد.

هوراس جواب داد:

بله، قربان.

سر ردنی دستانش را با خوشحالی بی حد و آشکاري به هم مالید.

به نظر می رسه هلت و کارآموزش ما رو از خطر یه گراز وحشی آگاه کردن. وقتشه همه مون یه کمی تفریح کنیم.

او با دلگرمی به کارآموزش لبخند زد، بعد با اشتیاق، با گام هایی بلند دور شد تا وسایل خودش را آماده کند. وقتی که هوراس به سمت حیاط برگشت متوجه شد که الدا، برین و جرم هیچ جایی در دید نیستند. شاید بهتر بود در مورد این که چرا آن سه قلدر، وقتی که سر ردنی آن دور و اطراف بود، ناپدید می شدند فکر می کرد، اما هوراس افکار زیادي در ذهنش داشت، و در این مورد نگران بود که انتظار دارند چه کاري در یک شکار گراز انجام دهد.

اواسط صبح بود که هلت گروه شکار را به لانه ي گراز رساند. حیوان عظیم الجثه به داخل دسته اي انبوه از بوته ها در دل جنگل فرار کرده بود. هلت و ویل مخفی گاهش را درست قبل از تاریکی غروب دیشب پیدا کرده بودند. حالا، وقتی که رسیدند، هلت علامتی داد و بارون و شکارچیانش از اسب پایین آمدند ،و اسبانشان را به دست یکی از مراقبان اصطبل، که همراهشان بود، سپردند. آنها چند صد متر آخر را پیاده طی کردند. هلت و ویل تنها کسانی بودند که بر روي اسبشان ماندند.

در مجموع آنجا پانزده شکارچی بود، که هر کدام یک نیزه ي گرازکش، از نوعی که هلت توصیف کرده بود، در دست داشتند. آنها، وقتی که به لانه ي گراز نزدیکتر شدند، در دایره ي بزرگی پخش شدند. ویل کمی تعجب کرد وقتی که دید هوراس یکی از اعضاي گروه شکار بود.

او تنها کارآموز جنگجو در این مهمانی بود. بقیه ي آنها شوالیه بودند.

بعد از چند صد متر پیشروي، هلت دستش را بالا آورد ،و به شکارچی ها علامت داد تا بایستند. او سریع ابلارد را با چهارنعلی آرام راند و به جایی که ویل، با نگرانی بر روي تاگ نشسته بود، رفت. اسب کوچک از وقتی که حضور گراز را حس کرده بود، با بی قراري حرکت می کرد. رنجر به آرامی به ویل گفت:

یادت باشه، اگه مجبور شدي تیراندازي کنی، درست روي نقطه اي بر پشت شانه ي چپ هدف گیري کن. اگه به سمتت حمله کرد، یه شلیک دقیق به قلب، تنها شانست براي متوقف کردن اونه.

ویل سري به موافقت تکان داد، در حالی که به طور عصبی لب هاي خشکش را تر می کرد. او به جلو خم شد و با نوازشی سریع بر روي گردن تاگ، او را آرام کرد. اسب کوچک در جواب نوازش اربابش سرش را تکان داد. قبل از این که هلت به سمت موقعیت اولیه اش در طرف مقابل، در کناره ي دایره ي شکارچیان برگردد، به ویل یادآور شد:

و نزدیک بارون بمون.

هلت در خطرناکترین موقعیت بود ،چون همراه شکارچیانی بود که کمترین تجربه را داشتند و بنابراین احتمال بیشتر براي اشتباه کردن. اگر گراز به درون حلقه ي مردان وارد می شد، هلت براي تعقیب کردن و کشتن آن مسئول بود. او مقرر کرده بود که ویل با بارون و شکارچی هاي با تجربه تر بماند، جایی که احتمالا کمترین حد ممکن خطر را در برداشت. این کار همین طور او را نزدیک به هوراس جانشانی کرد. سر ردنی کارآموز را بین خودش و بارون ارالد جاگذاري کرده بود. بعد از همه ي اینها، این اولین شکار پسر بود و رئیس مدرسه نظامی نمی خواست هیچ ریسک غیر ضروري انجام دهد. هوراس آنجا بود تا ببیند و یاد بگیرد. اگر گراز به سمت آنها حمله ور می شد او باید اجازه می داد تا بارون و یا سر ردنی به آن بپردازند.

هوراس یک بار به بالا نگاه کرد و ارتباطی چشمی با ویل برقرار کرد. هیچ دشمنی و عداوتی در آن نگاه نبود. در حقیقت، او نیمچه لبخندي تحویل کارآموز رنجر داد. با تماشاي این که هوراس دوباره و دوباره لبانش را تر می کند، ویل متوجه شد که آن پسر هم، هر ذره اش به اندازه ي خود ویل عصبی و نگران است.

هلت دوباره علامت داد و حلقه شروع کرد به نزدیک شدن و پیشروي به سمت بیشه زار انبوه. وقتی که حلقه کوچکتر شد، ویل میدان دیدش بر روي استادش و دیگر مردان در کناره ي دورتر به دور لانه ي گراز را از دست داد.

او می دانست، از حالت پیوسته ناآرام تاگ، که گراز هنوز باید در میان بوته ها باشد. اما تاگ خوب آموزش دیده بود و وقتی سوارش او را با ملایمت به پیشرویی وا می داشت، به حرکت رو به جلویش ادامه داد.

صداي غرش بلندي از میان بوته ها بلند شد و موهاي ویل در سرتاسر بدنش سیخ شد. او هرگز قبلا غرش عصبانی یک گراز وحشی را نشنیده بود. آن صدا نیمی بین یک ناله و یک جیغ بلند بود و براي لحظه اي شکارچی ها مکث کردند. بارون، در حالی که با هیجان به سمت ویل لبخند می زد، فریاد زد:

- اون دقیقا اونجاست! بیاین امیدوار باشیم که به سمت ما بیاد، مگه نه، پسرا؟

ویل کاملا مطمئن نبود که آیا می خواهد گراز از سمت آنها از میان بوته زار بیرون آید. او فکر کرد که خیلی خوشحال خواهد شد اگر که گراز به سمت دیگر برود.