عسل

فصل سه

با رفتن او دوباره فواد را در آغوشم فشردم و بھ این فکر کردم کھ چرا مادر حتی یک تلفن ھم نمی زند؟ بھ راستی دوستمان نداشت؟ ھیچ شماره ای از او نداشتیم ، مادر اینگونھ می خواست ، بھ خیالش این گونھ راحت تر می توانستیم با موضوع کنار بیاییم ،شاید برای خودش ھم بھتر بود چون دیگر ھیچ مزاحمی نداشت . یعنی من ھم مزاحمش بودم؟ بغض راه گلویم را گرفتھ بود و از اینکھ ممکن بود تا آخر عمرم مادر را نبینم و خبری از او نداشتھ باشم بھ شدت گریستم. فواد انگشتان کوچکش را بر روی گونھ ام می کشید و با لبخندھایش تلاش می کرد مرا از آن حال خارج کند ، بوسھ ای بر انگشتان کوچک و استخوانی اش زده و گفتم: حق داری دل تنگ نباشی مادر ھرگزتو را در آغوش نگرفتھ ولی وقتی من کوچک بودم کنار او می خوابیدم موھایم را می بافت ، حتی برایم قصھ می گفت آن وقت ھا مادر بیشتر حوصلھ ی ما را داشت ، اما ھر چھ بیشتر گذشت در کنار پدر عصبی و افسرده تر شد تا جایی کھ من ھم کمتر بھ سراغش می رفتم. فواد عزیز من، داداش کوچکم... آخ! کھ چقدر دوست داشتم زود تر بزرگ می شدی و حرف می زدی، ھر چند ھمین الآن ھمین لبخندت را بھ دنیا نمی دھم .

قرصش را زیر زبانش گذاشتھ و خوابیدم .

در راه مدرسھ دوباره دیدمش ، دیگر یقین پیدا کردم بھ خاطر من می آید ، بھ خودم شھامت دادم و لحظھ ای نگاھش کردم. چقدر زیبا بود ! تا آن لحظھ این را نفھمیده بودم ، قامتی برازنده داشت . در عمق چشمان سیاھش حرفی بود کھ من نمی فھمیدم چیست!

نگاه از او بر گرفتھ و بھ راھم ادامھ دادم. عجیب اینکھ دنبالم نمی آمد و حرفی نمی زد ، شاید ھم بھ منظور دیگری آمده بود... اما نھ این امکان نداشت ، چون چشمانش چیز دیگری می گفتند . بھ مدرسھ رسیدم و کنار فاختھ نشستم. می دانستم کھ ادبیات داریم و از این بابت خوشحال بودم.

خانم معین وارد و شد و این بار ھم با لبخندی گرم بھ سویم آمد و گفت: امروز غمگین نیستی؟

لبخندی زده و تمام ساعت بھ چشمان مھربانش خیره شدم ، مرا بھ یاد مادر می انداخت اگر چھ او برای من ازمادرم مھربان تر بود.

ساعت بعد ریاضی داشتیم و من سرم را روی میز گذاشتم، توجھی بھ حرف ھای معلم نداشتم گویی از فرمول ھایی کھ روی تختھ سیاه نوشتھ بود ھیچ چیز نمی فھمیدم ، تمام حواسم بھ آن سوی کوچھ ھای مدرسھ بود ، بھ آن کوچھ پھن کھ در دو طرف آن درخت ھای سرو سر بھ آسمان کشیده بودند و ھمیشھ خلوت بود و بالاخره بھ آن غریبھ ای کھ دقیقھ ھای طولانی آنجا منتظرم می ماند. حس عجیبی داشتم . حس دوست داشتن ... حس خستگی ... حس خفگی.. برایم فقط ھمین مھم بود کھ یکبار دیگر نگاھم بھ نگاه آن غریبھ پیوند بخورد ، آن زمان شاید از نگاھش می فھمیدم کھ چرا ھمیشھ غمگین است ؟ چشمانم رابستم و انگار نا خواستھ بھ ضیافت عشق رفتم. آنجا کھ از دل تنگی شبانھ مفروش شده است ... گم شدم... خیس از اشک ھایم...سردر گم بودم. اما چرا؟!

سرانجام زنگ بھ صدا در آمد ، کولھ پشتی ام را بر دوش انداختھ و تمام راه را دویدم. دلم می خواست ھر چھ زودتر بھ آن کوچھ برسم، با دیدن او قدم ھایم را آھستھ تر کردم . تمام وجودم پر از نیاز شده بود کھ بایستم و نگاھش کنم ، اما مانند ھمیشھ سرم را پایین انداختم .

وقتی بھ اتاقم رسیدم گونھ ھایم سرخ شده بودند و بدنم می لرزید . دست ھای یخ زدهام بھ خاطر من آورد کھ باز ھم اشتباه کرده ام. من تمام مدت در کلاس آرزو می کردم کھ او را ببینم اما باز بی تفاوت از کنارش عبور کردم .

مرجان از آشپز خانھ بیرون آمد و گفت : ناھارت را بکشم؟- آه! ناھار؟

میلی بھ خوردن غذا نداشتم این بی اشتھایی از دل تنگی است ، می دانم. اگر مادر بھ خانھ بر می گشت غذا می خوردم و راحت می خوابیدم و بھ معنای واقعی کلمھ زندگی می کردم اما بدون مادرم؟

فقط با غذایم بازی می کردم در حالیکھ حتی برای لحظھ ای از یاد آن غریبھ غافل نبودم، غریبھ ای کھ پاورچین پاورچین پا بر قلبم...مغزم و زندگی ام می گذاشت. بھ راستی او کھ بود و در کوچھ ی ما چھ می کرد؟ یعنی ممکن بود در ھمان برخورد اول عاشق من شده باشد و این چنین بی تابی کند کھ ھرروز در مسیرمدرسھ ام بایستد ، تنھا بھ امید یک نگاه؟

احمقانھ بود نباید این گونھ فکر کنم من کھ دیگر بچھ نیستم بھ قول مادرم وقتی او ھفده سالھ بود کودکی سھ سالھ داشت اما خوب مادر ھم بی انصافی می کند او خیلی زود ازدواج کرد مگر یک دختر سیزده سالھ چھ می فھمد !

مرجان سکوت را شکست و گفت: مادرت زن جوانی است. عکسش را دیدم ،فوق العاده زیباست. چند سال دارد؟- بھ گمانم سی سال.

پدرت چطور؟

بھ چشمانش خیره شدم . چھ منظوری داشت؟

پدر عاشق مادرم است ، برایش می میرد . یکبار بھ من گفت ھمھ ی زندگی من مادرت است .

نمی دانم چرا این ھا را بھ او گفتم شاید می خواستم بداند یک خدمت کار است و بس.

اما او لبخندی زد و گفت: قابل ستایش است .

از سر میز بلند شدم و بھ بھانھ ی درس خواندن بھ اتاقم رفتم کھ ناگھان بھ خاطرم آمد کھ امروز باید فواد را پیش پزشکش ببریم . بھ پدر تلفن کردم و او با اکراه پذیرفت ،گویا در آن شرکت کارھایی بسیار مھم تر از من و فواد داشت.

با آنکھ پدر قول داده بود زودتر از ھمیشھ بیاید اما ما خیلی منتظر ماندیم. در تمام مدتی کھ او رانندگی می کرد عصبی و خستھ بھ نظر می رسید. دکترش پس از معاینھ ی فواد لبخند تلخی زد و گفت: خوب اگر بھتر نشده بدتر ھم نشده است. داروھای جدید و قوی تری برایش می نویسم.

فواد بدون ھیچ عکس العملی روی تخت خوابیده بود و بھ پیراھن سپید رنگ پزشک نگاه می کرد.

- عجیب است این پسر کوچک اصلا بھانھ نمی گیرد!

بغضم را فرو داده وگفتم: ھرگز ندیده ام برای درد گریھ کند شاید پذیرفتھ آن ھم جزئیاز زندگی اش است ، او درد می کشد و فقط لبخند من مسکنی است برای درد کشیدنش.

پدر آه سردی کشید و گفت: این پسر معصوم اصلا شانس ندارد... مادرش کھ نمی خواھتش ، من ھم گرفتارم اگر عسل نبود واقعا نمی دانم چھ می شد!

پزشک حرف پدرم را تصدیق کرد و گفت: البتھ...

و در حالیکھ زیر پلک فواد را بررسی می کرد، گفت: کم خونی اش شدید تر شده و میتواند خطرناک باشد. حتما داروھایش را سرفرصت بھ او بدھید ، کاش کمی بزرگ تر بود و می وانستم جراحی اش کنم ، فعلا تنھا کمک من این داروھاست. برایش دعا کنید.

فواد را در آغوش کشیدم ، در حالی کھ در تمام مدت راه اشک ریختم و بھ چھره ی دوست داشتنی اش خیره شدم. می دانستم کھ گریھ ام ناراحتش می کند اما اشک امانم نمی داد و او غمگین نگاھم می کرد ، وقتی بھ خانھ رسیدم او را بھ اتاقم برده و و روی پاھایم خواباندم.

بالش کوچکی زیر سرش گذاشتھ و بھ آرامی تکانش دادم ، احساس کردم بغض کرده و می خواھد گریھ کند .نھ طاقتش را نداشتم ، او را بھ قلبم چسباندم و برایش لالایی خواندم. کمی آرام گرفتیم . در زیر نور ضغیف آباجور برق شادی را در چشمان گود رفتھ و زیبایش دیدم و گونھ ھای داغش را بر روی گونھ ام فشردم تا کمی از حرارت آن ھا کم کند، نمی دانم کی بھ خواب رفتیم ؟ اما صبح وقتی چشمانم را گشودم او را دیدم کھ شبیھ فرشتھ ھای کوچک در آغوشم بھ خواب فرو رفتھ بود و عجیب اینکھ تا صبح ھیچ کدام تکانی نخورده بودیم.

تمام بدنم خستھ بود و درد می کرد شاید چون خیلی بد خوابیدم بودم اما ارزشش را داشت. بھ سرعت حاضر شده و بھ راه افتادم. پیش از رفتن فواد را بھ مرجان سپردم و از او خواستم کھ مرتب بھ او آب میوه بدھد .

حسی در وجودم غوغا کرده بود ، با نگاھم بھ دنبالش بودم ھمانند روزھای پیش آمده بود . نمی دانم چرا ھمیشھ بلوز و شلوار سیاه می پوشید ھم رنگ چشمان گیرایش!

معصومیتی در نگاھش او را از ھمھ ی انسان ھایی کھ دیده بودم متمایز می کرد . آخ !

خدای من . بر من چھ شده بود کھ این چنین پایبند یک نگاه شده بودم؟

تحمل فضای کلاس برایم غیر قابل تحمل بود ، توجھی بھ درس ھا نداشتم . ساعت مچی ام را باز کرده و روی میز گذاشتم تا بھتر بتوانم حرکت کند عقربھ ھایش را ببینم... انگار فاختھ ھم فھمیده بود بی قرارشده ام . سرانجام پرسید: منتظر چھ ھستی؟شانھ ھایم را بالا انداختھ و گفتم: کاش می دانستم.

بھ یاد آقای یگانھ افتاده و گفتم: فاختھ ساعت بعد شیمی داریم. چھ احساسی داری؟

زیاد احساس خوبی نیست . تمام شب درس خواندم ولی باز می ترسم ، وقتی نگاھم می کند انگار ھمھ ی وجودم مسخش می شود ، دیگر ھمھ ی کلمات را گم می کنم و می شوم فاختھ ی خنگ.

فاختھ ی خنگ؟

خوب بھ نظر آقای یگانھ من خنگ ھستم ، دو ضرب در دو من می شود آقای یگانھ.

خنده ام گرفتھ بود ، با این حال گفتم: یقین دارم این بار اگر صدایت بزند حتما موفق می شوی.

امیدوارم. راستی عسل چرا تو از خودت چیزی بھ من نمی گویی؟

نگاھی بھ ساعت کردم . ھنوز دقایقی تا تمام شدن زنگ تفریح مانده بود ، برای ھمین گفتم: مادرم ترکمان کرده ، من و برادرم فواد ھمراه با پدر زندگی می کنیم. زندگی کھ نھ.... روزھا را سپری می کنیم. وقتی مادرم بود ھر ساعت با پدر بحثشان می شد حالا ھم کھ رفتھ پدرم خیلی بی حوصلھ تر از قبل شده و فقط سیگار می کشد. مادرم دنیای دیگری داشت ، دنیایی از عشق تھی.. دنیایی کھ حتی برای من و فوا د ھم جایی نداشت .

عجب ! پس از ھم جدا شدند ، خیلی غم انگیز است. برای ھمین گریھ می کردی؟زنگ خورد و بچھ ھا بھ کلاس بر گشتند . آقای یگانھ بی تفاوت تر از گذشتھ رفتار کرد ، آخر او نمی دانست کسی برای دیدنش ثانیھ شماری می کند و این چنین بی تاب است .

عسل نیایش

بلھ.

بیا برای حل تمرین .

من؟

نفس عمیقی کشیدم ، اصلا آمادگی نداشتم . زیر لب گفتم: من آماده نیستم.

کھ این طور، خیلی بد شد . اول سال کھ آنقدر زرنگ باشی...

حرفش را نیمھ تمام رھا کرد و گفت: پرستو صدری.

او برای حل تمرین رفت و من نگاه غمگینی بھ فاختھ انداختم . بغض کرده و بی اختیار گریستم . ای کاش اشک ھایم را نمی دید ، چرا کھ گفت : برای دفعھ ی بعد آماده باش تا مجبور نشوی آنقدر خجالت بکشی ، ھنوز کھ تنبیھت نکرده ام. ولی بار دوم بخششی در کار نیست.

آنقدر عصبانی بودم کھ دلم می خواست بر سرش فریاد زده و از کلاس خارج بشوم.

مگر من بچھ بودم کھ بخواھد تنبیھم کند ؟

وقتی زنگ خورد از فاختھ خدافظی نکردم. دنبالم آمد و گفت: مگر من ناراحتت کردم؟- دیگر بدتر از اینکھ چنین کسی را دوست داری!

خوب من عاشق ھمین جذبھ اش ھستم.

جذبھ؟ بھتر است بگویی عقده...

بھ سرعت گام بر می داشتم و زیر لب بھ او ناسزا می گفتم ، اما بادیدن آن غریبھ ھمھ چیز از خاطرم رفت. انگار دنیای دیگری در برابر دیدگانم ساختھ شد. دقیقھ ای نگاھش کردم و عجیب اینکھ او ھم فقط نگاھم کرد ، گمان می کردم اگر بایستم با من حرف می زند اما ھیچ... بھ سرعت راه افتادم و در خانھ را باز کردم.

مرجان بھ پیشوازم آمد و گفت: چقدر ناراحتی دختر!

فواد کجاست؟

تازه خوابیده.

بوسھ ای بر گونھ اش زدم و خودم را روی تخت رھا کردم. در تمام این چند روز کھ مادرم رفتھ بود از او بی خبر بودیم و من ھرگز آنقدر کلافھ و بیزار نشده بودم .

منتظر برگشتن پدر بودم ، بھ خیالم دیدن او کمی از اندوھم کم می کرد. با ورود پدر بھ سالن نشیمن رفتھ و روبھ رویش نشستم.

چھ خبر؟

شانھ ھایم را بالا انداختم و با تاسف نگاھش کردم.

یعنی ھیچ خبری نشده؟

منتظر خبری ھستید؟

یعنی مادرت حتی حال تو را ھم نمی پرسد ، آنقدر سرگرم زندگی جدیدش شده!