عسل

فصل دو

وقتی بھ خانھ برمی گشتم در تمام طول راه بھ خود می گفتم آیا این فاختھ دوست خوبی برای من است یا نھ؟ نظر پدر را خیلی خوب می دانستم ، اما چرا باید او می فھمید من دوستی پیدا کرده ام؟ مگر پدر می توانست خودش دوست و ھم صحبت من باشد !

در انتھای کوچھ دوباره دیدمش … این بار تلاش کردم بھ آرامی قدم بردارم تا بتوانم اشتباه صبحم را جبران کنم. بدون این کھ بھ او نگاھی بیندازم از کنارش گذشتھ و وارد خانھ شدم.

پدر بھ سویم آمد و گفت: بیا فواد را بگیر و آن را ھم چون شیء بی ارزشی بھ آغوشم سپرد و در حالیکھ برای خودش چائی می ریخت ، گفت: مدرسھ چطور بود؟- مثل ھمیشھ بد.

خوب با بچھ ھا کھ دوست بشوی دیگر دلت نمی خواھد بھ خانھ بر گردی، راستی با کسی ھم دوست شدی؟

بھ یاد فاختھ افتادم ، اما چیزی بھ پدر نگفتم ، اصلا تصمیم داشتم دیگر ھیچ حرفی بھ پدر نزنم ، چھ فایده ای داشت وقتی کھ او مرا نمی فھمید؟

پدر صدایم کرد ، برای خوردن قھوه نرفتم ، سر میز ناھار ھم حاضر نشدم ،او بھ سویم آمد و گفت: مگر صدایت نمی زنم؟

نمی خورم.

دیشب ھم شام نخوردی.

دیگر نمی خواھم غذا بخورم.

کھ چھ بشود؟

کھ مریض بشوم و مادر بھ دیدنم بیاید.

پدر زیر لب گفت: حتی اگر بمیری باز ھم او نمی آید...

گمان می کرد حرفش را نشنیدم چرا کھ با صدای بلند گفت : نخور تا مادرت بیاید ببیند چھ دختر لجبازی برایم گذاشتھ.

دوباره بغضم شکست ، این بار از بی مھری مادر… بلھ حق با پدرم بود دیگر ما برایمادر مرده بودیم.

گرسنگی ھنگام شام مرا بھ سوی میز کشاند و با اینکھ از غذاھای سرد بیزار بودم شروع بھ خوردن ماھی کردم . پدر لبخندی از رضایت زد و گفت: این طور کھ نمی شود از فردا باید برای آوردن پرستار اقدام کنم ، می ترسم دو روز دیگر در خانھ بمانم و دیوانھ بشوم.

چرا دیوانھ بشوی؟

آه سردی کشید و گفت : ھر جا می روم مادرت را می بینم . آن مادر بی وفا…نگذاشتم حرفش را ادامھ بدھد و گفتم: پرستار بگیری ، دیگر نمی آیی؟

شب ھا برای خواب ،خوب دیگر خیالم ازشما راحت می شود.

لبخند تلخی زده و در دل گفتم: برو… تو ھم بھ دنبال زندگی ات برو…. کاش من و فواد می مردیم تا آن پرستار ھم بھ دنبال زندگی اش برود.

فواد را در آغوشم گرفتم… طفلک ھیچ وزنی نداشت . با آن صورت زیبایش ھرروز مرا شیفتھ تر از پیش می کرد . من و او ھر دو شبیھ مادر بودیم اما فواد سبزه رو تر از من بود و ھمین بر جذابیتش می افزود... اما افسوس کھ ھیچ کس جز من این پسر جذاب را دوست نداشت . انگشتانم را در مشت خود گرفت و نالھ ای از درد کرد . دکتر گفتھ بود سن او برای جراحی خیلی کم است و دوام نمی آورد اما بھ راستی این گونھ دوام می آورد؟

برایش نوار کودکانھ ای گذاشتم و او لبخند گرمی بر لب آورد. ھرگز گریھ نمی کند چرا کھ می داند چقدر دوستش دارم و چقدر از درد کشیدنش عذاب می کشم ، این کودک یکسالھ چقدر خوب می فھمید کھ برای پدر و مادرش موجود عزیزی نیست و حق ندارد شکایتی از درد بکند کھ ھمین گونھ ھم دوستش نداشتند…

اما من با تمام سلول ھای بدنم می خواھمش…ھر دو با ھم بھ نوار گوش دادیم و او در آغوشم بھ خواب رفت ، گویی از صبح تا کنون بی قرار من بوده و حالا با آرامشی شگفت در آغوشم فرو رفت.

امروز صبح دوباره پدر بیدارم کرد و من با دنیایی از غم فواد را بھ او سپرده و رفتم ، ناگھان متوجھ شدم کھ دو چشم بھ من خیره شده است ، خیلی دلم می خواست کمی بھ صورتش خیره بشوم اما نتوانستم و بھ سرعت از کنارش گذشتم . چرا آمده بود؟تا زمانی کھ کلاس تشکیل بشود و فاختھ را ببینم در این فکر بھ سر می بردم. اما او رشتھ ی افکارم را از ھم گسست و گفت: امروز گریھ نمی کنی؟- نھ...ولی ھنوز غمگینم.

اما من اصلا غمگین نیستم ، می دانی این ساعت چھ درسی داریم؟

نھ ھنوز برنامھ ی درسی ام را نگرفتھ ام.

خوب حدس بزن!

از لبخند گرمی کھ بر لب داشت و گونھ ھای سرخش، زیر لب گفتم: شیمی؟- آه... بلھ.

چرا دوستش داری؟ اصلا مگر می شود یک معلم را دوست داشت.... یعنی کھعاشقش شد؟

چرا نمی شود؟ باید آقای یگانھ را ببینی اما قسم بخور کھ عاشق اش نمی شوی...

از تصورات کودکانھ ی او بھ خنده افتادم . من عاشق مردی ھم سن و سال پدر بشوم!

بھ نظرم مضحک بود. با این وجود بدم نمی آمد کھ او را ببینم.

سر انجام در باز شد و مردی جوان وارد شد ، بر خلاف انتظارم شباھتی بھ پدر نداشت . خیلی جدی و مصصم سال جدید را تبریک گفت و روی صندلی نشست ، وقتی حضور و غیاب می کرد نگاھی سنگین بھ بچھ ھا می انداخت و فاختھ لحظھ شماری می کرد کھ اسم او را صدا بزند.

-فاختھ محبی

دستش را کھ بھ شدت می لرزید بالا برد و من بی قراری را در وجودش دیدم ، اما آقای یگانھ با بی اعتنایی اسم نفر بعد را خواند . نگاھم در نگاه فاختھ گره خورد ، چقدر دلش می خواست یکبار دیگر اسمش را بخواند....

روی تابلو چند فرمول نوشت و گفت : این فرمول ھا را ھمراه با جدول صفحھ اول کتاب حفظ کنید....

تمام حواس فاختھ بھ حرف ھای او بود ، یقین داشتم درس را بھ خوبی می فھمد اما ھمان لحظھ آقای یگانھ بر گشت و با انگشت بھ او اشاره کرد و گفت: شما... اسمت چھ بود؟- من آقا؟

- بلھ ،شما بیا پای تابلو.

وقتی بھ سوی تابلو می رفت بھ وضوح پاھایش می لرزید. می دانستم چھ حالی دارد.

آقای یگانھ مسئلھ ای را عنوان کرد و گفت : با توجھ بھ فرمول جواب بده.

بر خلاف انتظارم ھیچی بلد نبود شاید ھم غافلگیر شده بود...

آنقدر احمقانھ جواب مسئلھ را نوشت کھ آقای یگانھ بھ تمسخر سرش را تکان داد و گفت: برو بنشین... برایت یک منفی می گذارم تا بدانی سر کلاس باید حواست جمع باشد ، نھ اینکھ فقط جسمت را بگذاری و بروی.

با سر افکندگی برگشت و کنارم نشست . دستانش را در دست گرفتم... یخ زده بودند. دیگر ھیچ کس شھامت نکرد حتی لحظھ ای از درس غفلت کند و ھمھ با ھمھ ی وجود بھ حرف ھای اوگوش سپردند.

زنگ تفریح سرش را روی میز گذاشت و ھق ھق گریھ اش سکوت کلاس خالی را در ھم شکست . دستم را روی شانھ اش گذاشتھ و گفتم : چرا گریھ می کنی ، مگھ بچھ ھستی؟ آھان یادم افتاد حتما عاشقی.

بعد بھ آرامی پرسیدم: یعنی باز ھم عاشقی؟

بھ نظر من کھ برای بیزار کردن او از آقای یگانھ شروع خوبی بود . سرش را از روی میز بلند کرد و گفت : خیلی بد جواب دادم، نھ؟ دیگر از این بدتر نمی شد . اصلا چگونھ فھمید کھ من حواسم بھ درس نبود؟

دلم برایش سوخت و گفتم : شاید سنگینی نگاھت را حس کرده ، ولی ناراحت نباش ، من ھم حواسم بھ درس نبود ، حواس خیلی ھا بھ درس نبود اما در بین ھمھ تو برایش اھمیت داشتی.

چشمانش را با کف دست پاک کرد و انگار چیز مھمی یادش آمده باشد ، گفت: عسل صدایم چھ، خیلی می لرزید؟

خیلی کھ نھ....

دستان یخ زده اش را بھ سختی فشرده و گفتم: باز ھم دوستش داری؟

چھ می گویی عسل؟ او حق داشت کھ این گونھ با من رفتار کند ، چون من فقط بھ انگشتانش نگاه می کردم کھ ببینم حلقھ ای دارد یا نھ؟

بی اختیار خندیدم . عجب حماقتی می کرد کھ عاشق چنین مرد سرد و خشنی شده بود.

امروز در مدرسھ دیگر اتفاقی نیفتاد ولی من مدام بھ عقربھ ھای ساعت نگاه می کردم خیلی دلم می خواست بفھمم امروز ھم آن غریبھ را می بینم یا نھ؟

وقتی بھ انتھای کوچھ رسیدم ھمان جا بود . نمی دانم چھ منظوری داشت ، اما از اینکھ گمان کنم حضورش فقط بھ خاطر من است احساس غرور می کردم . دلم می خواست اینگونھ باشد ، غیر از این نمی خواستم.

وقتی رسیدم فواد خواب بود و پدر ھم مشغول صحبت با تلفن:

حتما متنظرتان ھستم . امروز می آیید... خیلی خوب و عالی... لطفا یادداشت کنید..

در حالیکھ پدر داشت آدرس منزلمان را می گفت ، کیفم را روی تخت انداختھ و بھ سوی پدر بر گشتم.

-سلام پدر.

نگاھی بھ ساعت انداخت وگفت : آمدی.. چقدر زود.

می خواھی برگردم؟

ناھار را چھ بکنیم؟ اصلا چرا مادرت آنقدر بی خیال است ، فکر ما را نکرد ، فکر این شکم گرسنھ ھم نبود؟

لبخند بی رنگی زده و گفتم: من آماده میکنم.

بعداز ظھر زنگ در بھ صدا در آمد و زنی میان سال وارد خانھ شد و از ھمان لحظھ ی نخست بھ آشپز خانھ رفت و با ظرفی از میوه بر گشت. لبخند رضایت بر لب پدرم نشست و گفت: می خواھی از ھمین حالا شروع کنی؟

زن سرش را بھ نشانھ ی تایید تکان داد و گفت: شب کھ شما آمدید می روم . دستمزدم ھم، ھمانی کھ توافق کردیم . ھر روز بھ غیر از جمعھ ھا ، باشد؟

پدر لبخند دیگری زد و گفت: عالی است... پس شما را تنھا می گذارم. راستش خیلی کار دارم کھ... خوب البتھ دیگر خیالم از بابت بچھ ھا راحت است.

پدر رفت و ما را با زنی ناشناس تنھا گذاشت کھ خودش را مرجان معرفی کرد و گفت:

مادرت زن بی رحمی بود؟با طنینی لبریز از خشم گفتم : تو حق نداری در مورد مادرم این گونھ بگویی.

-پس پدرت مرد بدی است؟

سکوت کردم و بھ نشانھ ی اعتراض بھ اتاقم رفتم. مرجان، فواد را در آغوش گرفت ودر آستانھ ی در ظاھر شد.

فھمیدم تو دختر بدی ھستی...

ھیچ کس بد نیست. این سرنوشت من است کھ با من نمی سازد.

البتھ، سرنوشت من ھم تعریفی ندارد.

روی تختم نشست و گفت: برای شام چھ می خواھی؟- فرقی نمی کند.

-برایتان خوراک گوشت می پزم.

فواد را بھ من داد و رفت. با رفتن او احساس آسودگی کردم ، فواد از اینکھ خودش را در آغوش من می دید احساس آرامش می رد موھایش را نوازش کرده و برایش لالایی خواندم. چشمان درشت و زیبایش لبریز از خواب شده بود اما ھم چنان نگاھم می کرد ،مرا مادر خودش می دانست.

دیگر حرفی با مرجان نزدم غذای خوبی درست کرده بود . پدر با خرسندی گفت: چند روز بود کھ چنین غذائی نخورده بودم.

نگاھی بھ چھره ی رنگ پریده و چشمان غمگین پدر انداختم ، او فقط تظاھر می کرد کھ دل تنگ مادر نیست ، شاید می خواست من را ناراحت نکند ،اما من ناراحت بودم و ھر ساعت کھ می گذشت دل تنگ تر... وقتی مادر بود قدرش را نمی دانستم . خیلی کم با ھم حرف می زدیم ، بیشتر در اتاقم بودم و زمانی کھ با پدر حرفشان می شد گوشھایم را می گرفتم . حتی گاھی اوقات فکر می کردم شاید اگر مادر برود ھمھ چیز بھتر شود . آه! چھ خیال کودکانھ ای.. بھ ھمھ ی غم ھای زندگی ام دل تنگی مادر ھم اضافھ شده بود . بھ راستی کھ حضورش گرما بخش زندگی ما بود و با رفتنش!...

ھنگام خواب پدر بھ اتاقم آمد و گفت: از مرجان راضی ھستی؟- مگر فرقی ھم می کند پدر!

البتھ . اگر کارش خوب نیست می گویم از فردا نیاید و بھ جایش کس دیگری را...

حرف پدر را باگفتن: نھ ھیچ فرقی نمی کند قطع کرده و ادامھ دادم: راستش را بخواھی ھرچقدر ھم مرجان خوب باشد باز نمی توانم دوستش داشتھ باشم چون او فقط یک خدمتکار است و بس ، فقط امیدوارم بتواند بھ خوبی از فواد نگھداری کند، شب بھ خیر پدر.

شب بھ خیر.