عسل

فصل یک

ھمیشھ از زمانی کھ خیلی کوچک بودم دلم می خواست خاطرات روزانھ ام را ثبت کنماما ھرگز در این کار مصمم نبودم ، بھ گمانم این بار بتوانم این تصمیم را عملی سازم.

امروز روز اول مھر است و روز تولد من... بھ راستی کسی جز من می داند کھ امروز ھفده سالھ می شوم! پدر روی مبل لم داده و با چشمانی غمگین بھ مادرم خیره شده است و مادر با لبخندی کھ حاکی از رضایت اوست در اتاق ھا می چرخد تا مبادا چیزی را برای بردن فراموش کرده باشد و من ...آخ! کھ چقدر غمگینم.

مادر با آن کت و دامن سپید رنگ شبیھ فرشتھ ھا شده و ھمین بر اندوه پدرم می افزاید.. پس از سال ھا مشاجره سر انجام امروز روز رھایی مادر است و این ھمان چیزیست کھ او در آرزویش بود یعنی برای ھمیشھ رفتن.

ساعت نھ صبح بھ دادگاه می رفتند و پدر تنھا بر می گشت و ما دیگر مادری نداشتیم ھر چند کھ تا پیش از این ھم زیاد حضورش را احساس نمی کردیم بھ خصوص فواد برادر یکسالھ ام کھ ھرگز گرمای آغوش مادر را حس نکرد ، بھ خاطر دارم وقتی او فھمید کھ فواد را باردار شده است، فقط گریھ کرد و سر انجام تصمیم گرفت او را از میان بردارد و در این راه ھر کاری کھ می توانست انجام داد، اما گویی بھ خواست خدا او باید با قلبی بیمار متولد می شد . اما برای مادر چھ فرقی داشت؟

وقتی ھمھ چیز آماده شد مادر بھ سویم آمد و پیشانی ام را بوسید ، اشک در چشمان من حلقھ زده بود و بغضی داشت خفھ ام می کرد. مادر با تمام بی تفاوتی ھایش آن شب نگاھی آشنا پیدا کرده بود . او حرفی نزد و پس از مدتی سکوت ، زیر لب گفت: روزی برای بردنت خواھم آمد ، قول می دھم... قول مادر را باور می کنی عسلم؟

خیلی دلم می خواست بپرسم کی؟ کجا؟ چگونھ؟ ولی مادر رفتھ بود و من حتی فرصت نکردم بگویم دوستت دارم.

مادر فواد را در آغوش کشید ، چھره ی فواد ھنگامی کھ خودش را در آغوش مادر می دید، غیر قابل تصور بود... او بوسھ ای بر پیشانی داغ فواد زد. امروز در چشمان خیس مادر حسی را دیدم کھ از آتش سوزنده تر بود . آخ! خدای من ، مادر امروز چقدر مھربان شده بود . ای کاش امروز پایانی نداشت حتی برای لحظھ ای گمان کردم مادر بھ خاطر فواد می ماند اما این تصوری کودکانھ بود.

آن ھا رفتند و من ماندم و خانھ خالی ، فواد را در آغوش گرفتم ، بھانھ ی مادر را نمی گرفت ، آخر او چھ می دانست مادر چیست؟ اما من کھ می دانستم...آخ! ای کاش من ھم نمی دانستم.

ھمھ ی خانھ بوی مادر را می داد ھنوز عطر تندی کھ او بھ خودش زنده بود بھ مشامم می رسید ، می دانستم کھ دیگر ھرگز بر نمی گردد برای او رفتن کلید رھایی اش بود و چھ کسی بھ قفسش بر می گشت ؟

قطرات اشک بر گونھ ام می لغزیدند و من دلم می خواست کیکی بود و شمع تولدی...

فوتش می کردم و مادر را می خواستم.

ھنگام غروب پدر بھ منزل بر گشت ... با تنی در ھم شکستھ و صورتی کھ از شدت غم رنگ پریده شده بود. روبھ رویش نشستھ و پرسیدم: گذاشتی برود؟

- چھ کار می کردم؟ ای کاش ھرگز ندیده بودمش... در آن صورت تو و فواد ھم الآاندر این وضعیت نبودید.

پدر آه سردی کشید و بھ تابلوی چھره ی نقاشی شده ی مادر خیره ماند . بی اختیار گفتم : چرا مادر دوستت نداشت؟

بغض پدر شکست و قطرات اشک بر گونھ اش لغزیدند ، می دانستم کھ حرف من تا عمق وجودش را سوزانده ، با پشیمانی نگاھش کردم کھ گفت: قبول داری مادرت فوق العاده زیباست؟ چنین زن زیبایی از روز اول مرا نمی خواست چون بھ نظرش اینجا ماندن و بودن با من یعنی تباه شدن زندگی اش... اما مادربزرگت بھ خاطر ثروتم او را بھ من داد ، ھمین مادرت را بیزارتر کرد و زندگی ما را سخت تر... آن روزھا نمی فھمیدم کھ زن عروسکی نیست کھ بتوان آن را خرید و مادرت رفت تا عروسک من نباشد...شاید ھم حق داشت من خیلی زیاده خواه بودم ، خیلی....

بھ سختی گفتم: پدر می دانستی دوستت ندارد و باز ھم با او ازدواج کردی؟

دوباره آه سردی کشید و گفت : بھ خیالم می توانستم عاشقش کنم... چھ تصورات احمقانھ ای... ھر چقدر من تلاش می کردم ، او از من دورتر می شد و رنگ نفرتش عمیق تر.. می گفت من جوانی اش را بھ فنا داده ام و بھ خاطر خود خواھی خودم نگذاشتم بھ آرزوھایش برسد... حالا آرزوھایش چھ بود من نمی دانستم ، فقط این را فھمیدم کھ من نبودم... تو نبودی.... فواد ھم نبود... مادرت می خواست با جوانی کھ دوستش دارد ازدواج کند خدا می داند او کھ بود ؟ گفتن این حرف ھا عصبی ام می کند ، عسل دیگر چیزی نگو.

گونھ ی داغ فواد را بر روی گونھ ام فشرده و دستم را آرام روی قلبش گذاشتم ...قلبش آنقدر تند و نا مرتب می زد کھ بی اختیار گریستم آن ھم با صدای بلند...

پدر ھم وضعی بھتر از من نداشت و بھ گمانم تا روشن شدن ھوا ھر سھ فقط گریستیم

....

صبح بھ مدرسھ نرفتم ... پدر ھم بھ شرکتش نرفت... گویی ما حتی تحمل خودمان را ھم نداشتیم....

پدر چایی تلخ را سر کشید و گفت: بھ مدرسھ نرفتی؟گفتم: خودت ھم نرفتی سر کار!

پدر با طنینی عصبی فریاد زد : عسل

پدر تو شرایطم را می دانی...بھ خاطر اسباب کشی کھ کردیم ، من باید بھ یک دبیرستان جدید بروم در حالی کھ ھیچ کدام از ھمکلاس ھا و معلم ھایم را نمی شناسم.

وضع روحی ام اصلا خوب نیست ، خودت کھ می دانی مادر رفتھ و با رفتنش ھمھ چیز بھ ھم ریختھ .

خوب کھ چھ؟

ھرگز پدرم را آنقدر عصبی ندیده بودم ، زیر لب گفتم: کھ ھیچی پدر.

ببین عسل خوب بھ حرفم گوش بده ، حالا کھ مادرت رفتھ قرار نیست ما بمیریم، باید زندگی کنیم مثل گذشتھ.

زندگی پدر؟ شما اسم آنچھ کھ بر ما گذشتھ ، زندگی می گذارید؟ جھنم بود ... ھرروز دعوا و قھر... وقتی مادر را می زدید انگار مرا می زدید و خودتان را... من ھم دلم می خواست یک روز با ھم بھ مھمانی برویم ، بھ گردش یا حداقل یکبار ببینم در کنار مادر نشستھ اید و با ھم بھ گرمی صحبت می کنید، اما پس از ساعت ھا مشاجره شما بھ اتاقت می رفتی و مادر گریھ می کرد ... چرا آنقدر مادر را می زدی ! حالا دلت خنک شد پدر؟

یقین داشتم بھ صورتم سیلی می زند، اما نزد . کنار پنجره ایستاد و من لرزش شانھ ھایش را دیدم.

آشپزخانھ را ترک کرده و قرص ھای فواد را بھ او دادم ... دلم برایش می سوخت ، آنقدر دارو دور و برش بود کھ خیال می کرد در جھان ھیچ بویی جز بوی قرص ھایش وجود ندارد.

ھنگام غروب کھ بھ یقین دلگیرترین غروب زندگی مان بود پدر ساندویچی برایم فراھم کرد و خودش روی راحتی لم داد ، اشتھایی بھ خوردن نداشتم... پدر آنقدر درھم شکستھ شده بود کھ تا تھ دلم را سوزاند ... ھر ازگاھی می دیدم بھ تابلوی چھره ی مادر خیره می شود و قطرات اشک صورتش را می پوشاند ... تا نیمھ ھای شب پدر سیگار کشید ، بھ گمانم می خواست در دود سیگارھایش تصویر مادر را گم کند... جا سیگاری ش پر شده بود کھ بھ خواب فرو رفت، ملافھ ی سبکی رویش انداختھ و خوابیدم...

وقتی پدر بیدارم کرد چشمانم از شدت نیاز بھ خواب می سوختند.

عسل بیدار شو... مدرسھ ات دیر شده.

در حالی کھ بھ سختی بلند می شدم ، پرسیدم: فواد چھ می شود؟

تا زمانی کھ پرستاری برایتان بگیرم خودم در خانھ می مانم ... حالا عجلھ کن.

حاضر شدم و با بی میلی خانھ را ترک کردم.

با قدم ھایی بلند مسافت کوچھ را پیمودم و وقتی می خواستم وارد خیابان اصلی بشوم بھ جوانی بلند قامت بر خورد کردم . کلاسور از دستم افتاد و کاغذھای سپید بر روی زمین پخش شدند ، با شرمندگی داشتم او را نگاه می کردم کھ خم شده بود و کاغذھایم را دستھ می کرد ، آن ھا را بھ دستم داد و باگفتن "بیشتر دقت کن" از من فاصلھ گرفت....

فقط لحظھ ای نگاھم با نگاھش در آمیخت کھ کاغذ ھا را بھ من داد و من حتی فرصت نکردم از او معذرت بخواھم...

از سرعت قدم ھایم کم کرده و بھ سوی دبیرستان رفتم. ھمھ چیز برایم غریب و نا شناختھ بود ، حیاط مدرسھ... درخت ھای چنار قدیمی.... بوفھ ای کھ در انتھای حیاط بود . بابای پیر مدرسھ مرا بھ سوی دفتر برد و خانمی کھ اسدی صدایش می زدند کمک کرد تا کلاسم را پیدا کنم. در زدم و پس از ورود مستقیما بھ تھ کلاس رفتھ و روی صندلی آخر نشستم و بی توجھ بھ سخنان معلم سرم را روی میز گذاشتم و بھ بغضی کھ داشت خفھ ام می کرد اجازه ی شکستن دادم... دلم گرفتھ بود و بی مھابا می گریستم ، در آن لحظات بھ مادرم فکر می کردم و بھ فواد کھ یقین داشتم پدر حوصلھاش را ندارد و حتما بھ او خوب نمی رسد... بھ دبیرستان قدیمی ام و بھ ھمکلاسی ھایی کھ داشتم...گوشھ ای از ذھنم نیز بھ آن پسر تعلق گرفتھ بود و بھ خودم ناسزا می گفتم کھ چرا بیشتر مواظب نبودم ! حالا او فکر می کرد من یک دختر بی حواسم... اما خوب چھ اھمیتی داشت ؟ ھر چھ می خواست فکر کند.

در این افکار بودم کھ احساس کردم دستی شانھ ام را تکان می دھد . سرم را بلند کرده و با چشمانی خیس بھ صورت معلم خیره شدم... عجب چشمانی داشت!

-عزیزم حالت خوب نیست؟

خواستم چیزی بگویم ، اما اشک امانم نداد.

تازه واردی؟

باز ھم نگاھش کردم ، گیج و خستھ بودم.

لبخند گرمی زد و گفت: عزیزم آرام باش. مگر چھ خبر است؟ ھر کس نداند گمان می کند عاشق شده ای.

از شوخی او بچھ ھا خندیدند و من باز مات نگاھش کردم.

-اسمت چیست عزیزکم؟

از اینکھ آنقدر مھربان با من حرف می زد احساس امنیت کرده و گفتم : عسل نیایش.

مثل اسمت ھستی... عسلم دیگر بھ درس گوش بده.

لبخند گرمی لبم را پوشاند ، از اینکھ مرا عسلم صدا زده بود احساس عجیبی داشتم گاھی وقت ھا مادر ھمین گونھ صدایم می زد بھ راستی چشمانش عجب شباھتی با چشمان زیبای مادر داشت !

او دبیر ادبیات بود و آن روز حرف ، حرف حافظ بود و بس… و من از حافظ ھمین قدر می دانستم کھ با آن فالی بگیرم و عقده ی دلم را با ابیاتش خالی کنم…

سر انجام زنگ خورد و بچھ ھا بیرون رفتند ، تمایلی بھ رفتن نداشتم. دختری با موھای کوتاه کنارم نشست و گفت : نمی روی بیرون؟- نھ..

نیمی از کیک اش را بھ من داد و گفت: چرا گریھ می کنی؟ مگر بچھ ای تو!

لبخندی زده و گفتم: مگر فقط بچھ ھا گریھ می کنند؟ می دانی من برادری دارم کھ یکسالھ است و اصلا ھم گریھ نمی کند.

خوب برای اینکھ تو را دیده کھ بعد از گریھ کردن چھ شکلی می شوی …آینھ ی کوچکی بھ دستم داد و من از دیدن چشمان سرخ و ورم کرده ام شگفت زده شدم.

گمان کردم آن دختر مو کوتاه می تواند دوست خوبی برایم باشد ، اسمش را پرسیدم.

من فاختھ محبی ھستم…

لبخندی زده و بھ ھمین سادگی توانستم با کسی دوست بشوم. ساعت بعد کنار من نشست و بی توجھ بھ حرف ھای دبیر ریاضی برایم روی کاغذ یادداشت می نوشت.

عسل تا حالا عاشق شدی؟

بھ معلم خیره شدم کھ داشت توضیحی کوتاه درباره کتاب درسی امسال می گفت وتوجھی بھ ردیف آخر نداشت.

نوشتم : نھ ،نشدم.

ھمان بھتر کھ نشدی.

لبخندی بر لبم نشست و زیر لب گفتم: مگر تو شدی؟شکلکی برایم کشید کھ گونھ ھایش قرمز شده بود.

سرم را بلند کرده و مستقیم در چشمانش خیره شدم. این دختر دیگر کھ بود!

دوباره با مدادش نوشت : عاشق دبیر شیمی.

زیر لب گفتم : دبیر شیمی؟

با تک سرفھ ی معلم دیگر چیزی ننوشتیم ، اما از این کھ دختری در سن و سال من بتواند عاشق بشود و بداند عشق چیست ، شگفت زده شده بودم . آن ھم عاشق چھ کسی ؟ یک معلم.