عسل

فصل پنج

پس از تمام شدن کلاس مشتی آب بھ صورتم زدم و و بھ سوی خانھ رفتم، آن غریبھ آنجا بود ، بھ آرامی با من ھم قدم شد.... او بھ رو بھ رو خیره شده و قدم بر می داشت و من فرصتی یافتھ بودم کھ نگاھش کنم . چھره اش حکایت از پریشانی وجودش می داد ، انگار روحش دست خوش تلاطم امواج شده بود . ھر لحظھ طرح و رنگی تازه می گرفت . ھمچنان نگاھش می کردم... کفش ھای سیاھش...بلوز و شلواری سیاه ...زنجیر نقره ای رنگی کھ در لا بھ لای این ھمھ سیاھی می درخشید ... ھراس و پریشانی ، تردید و اشتیاق و بیتابی پی در پی در چھره اش.. در سر و گردن و چشم و لب و دست و پایش رنگ می گرفت و رنگ می باخت .. چشم ھایش جست و جوئی نداشتند انگار دیگر در انتظار ھیچ کس نبودند. شاید ھیچ کس و ھیچ جا را نمی دید شاید ھم نگاھش در انبوه اندیشھ ھا و خیالات رنگارنگش گم شده بود ... این بار آرامشی پس از طوفان ..

کوچھ آن روز بھ خاطر مراسم ازدواج ھمسایھ ی روبھ رویی خیلی شلوغ بود و من شھامتم را برای گفتن ھر حرفی از دست دادم.

بھ خانھ رسیدم . آخ ! کھ این مسافت امروز چقدر کوتاه شده بود ، انگار فقط یک قدم بود. کلیدم را با انگشتانی لرزان بیرون کشیدم و در باز کردم . بھ او خیره شدم کھ ھم چنان بھ راھش ادامھ می داد ..ھم چون نابینایی مست بھ ھمھ تنھ می زد و تنھ می خورد و انگار ھیچ احساسی نداشت . من بھ غریبھ ای نگریستم کھ ھر گامی بر می داشت عده ای بر می گشتند و لحظھ ای با شگفتی نگاھش می کردند . برخی بی تفاوت می گذشتند و برخی لب ھایشان ھم با چشم ھایشان ھمراھی می کرد و زیر لب ستایشش می کردند. از اینکھ او را می دیدم کھ توجھ ھمگان را بھ خود جلب کرده غمی سینھ ام را می فشرد . شاید ھم یک حسادت دخترانھ بود بھ ھر حال ھرچھ بود آزارم میداد و آرزو کردم کھ ای کاش آن غریبھ آنقدر زیبا نبود.

بھ مرجان گفتم غذا نمی خورم و برای صرف آن صدایم نکند . خودم را روی تخت رھا کردم. چھ روز زیبایی بود . آن غریبھ با من راه رفتھ و من نگاھش کرده بودم. من توانستم سیاھی چشمانش را از نزدیک ببینم . آخ ! کاش آن دو چشم سیاه دوستم داشتھ باشند..

غریبھ دوست داشتنی من تو کھ ھستی کھ این چنین پریشانم می کنی؟ اما ھر کھ ھستی باش فرقی نمی کند مھم این است کھ من با یاد تو خوشبخت ترینم.

پدر خیلی دیر بھ خانھ می آمد گاه مرجان مجبور بود تا ساعت دوازده شب منتظر پدر بماند، انگار او ھم فقط بھ خاطر مادر بھ خانھ می آمد و دیگر ما ھیچ.

احساس می کردم تشنھ ی محبت شده ام. اما ھیچ خبری از مادر نبود ، پدر ھم چون سایھ ای محو و محو تر می شد... آن غریبھ ھم انگار!

نھ . نباید فکر کنم کھ دوستم ندارد ، این افکار پریشان ترم می کنند. سرم را روی بالش فشرده و گریستم. چرا پدر نمی آمد؟

مرجان در حالی کھ فواد را بھ آغوش من می سپرد، گفت: پدرت خیلی دیر کرده منباید بروم ، بیش از این نمی توانم منتظرش بمانم.

باشد برو. من بھ پدر می گویم کھ تا این ساعت منتظر ماندی.

لبخندی زد و گفت: نمی ترسی تنھا بمانی؟- من ھمیشھ تنھا ھستم. یعنی نمی بینی؟

مواظب خودت باش.

در را کھ باز کرد ، پدر وارد ش د .خستھ تر از ھمیشھ بود . خودش را روی راحتی رھا کرد و سیگار کشید.

پدر…

حرفم را قطع کرد و گفت: چیزی نگو عسل. اصلا حوصلھ بحث کردن ندارم.

روی زمین نشستم و سرم را روی زانوھایم گذاشتم قطره ای اشک گوشھ چشمانم خانھ کرده بود. مرجان شھامت ھر اعتراضی را از دست داد و با گفتن فردا ساعت ھفت می آیم خانھ را ترک کرد. فواد ھم خودش را بھ من رساند و ھم چون من روبھ روی پدر نشست.

چرا این جا نشستید بروید بھ اتاقتان.

در حالیکھ گریھ می کردم ھمراه فواد بھ اتاقم رفتم و در را قفل کردم. پدر دیگر حوصلھ ما را نداشت. اما نھ، او آنقدرھا ھم بی انصاف نبود، حتما اتفاقی افتاده یا شاید ھم قرار بود اتفاقی بیفتد. دلم نیامد اینگونھ رھایش کنم. بھ آشپزخانھ رفتم و با فنجانی چای بھ سویش بر گشتم. فنجان را بھ دیوار کوبید.

آنچنان ترسیده بودم کھ احساس کردم قلبم برای لحظھ ای ایستاد. صدای گریھ ی فواد مرا بھ سوی اتاق کشاند. او را در آغوش گرفتم. دستم را گرفت و بر روی قلبش فشرد. قرصی زیر زبانش گذاشتھ و درحالیکھ اشک می ریختم برایش لالایی خواندم. وقتی قلبش درد می گرفت و دست و پاھایش بھ خاطر کم خونی اش بی جان می شدند او چشم ھایش را می بست و تلاش می کرد مرا آزار ندھد و برای رضایت من لبخندی پر از غم می زد.

پدر وارد اتاق شد و با طنینی لبریز از خشم و ناراحتی گفت: مادرت تلفن نکرده ؟سرم را بھ نشانھ ی نھ بالا بردم.

لبھ ی تخت من نشست و سیگاری آتش زد.

چشمانش را غباری از اشک پوشانده بود.

معلوم نیست این زن کجاست؟ امروز بھ خانھ ی مادر بزرگت رفتم. پس از چند ساعت رانندگی پی در پی… فھمیدم کھ مادرت اصلا بھ آنجا نرفتھ. مادر بزرگت در چشم من نگاه می کند و می گوید: این ھمھ سال دخترم را آزار دادی کم نبود کھ دوباره بھ سراغش آمدی؟ در ھرحال اینجا نیست ، برو دنبال زندگی خودت .

باور نکردم… بی اعتنا بھ فریادھای مادر بزرگ وارد خانھ شدم و ھمھ جا را گشتم اما او نبود… گمان کردم شاید برای کاری بیرون رفتھ ، اما او کھ نمی توانست تمام وسایلش را ھمراه خودش ببرد. اصلا او نمی دانست کھ من بھ دنبالش می روم. یقین پیدا کردم کھ آنجا نیست، حالا ھم ھیچ خبری ندارم .عسل تو ھنوز کوچک تر از آنھستی کھ بفھمی من چھ می گویم… تو نمی فھمی کھ من باختھ ام…

پدر شما ھنوز من و فواد را دارید. این مھم نیست؟

اما تو ھم می روی ، خیلی شبیھ مادرت ھستی. ھر روز این شباھت پر رنگ تر از قبل می شود .فواد ھم کھ…

دیگر اشک ھای پدر روی گونھ اش می لغزیدند. فواد بھ خواب فرو رفتھ بود و پدر با قدم ھایی سنگین اتاقم را ترک کرد.

پریشان شدم. من ھم گمان می کردم مادرم آنجاست . پدر تمام امیدم را نا امید کرده بود .

وقتی جای خالی آن غریبھ را دیدم انگار وجودم از زندگی تھی شد. نمی دانم چند دقیقھ گذشتھ و ساعت چند است؟ دیگر چیزی برایم مھم نبود ، من باید او را می دیدم. مگر می توانست با من این کار را بکند؟ نھ ھرگز نمی بخشیدمش. اما او کھ با من عھدی نبستھ بود؟ شاید ھمھ ی این ھا تصورات من بودند. آخ ! چھ تصورات احمقانھ ای . چرا بھ او دل خوش کرده بودم؟ اصلا چھ شباھتی بین ما وجود داشت؟ چرا گمان می کردم مرا می خواھد، در حالی کھ لیاقتش را نداشتم. ھیچ دختری برای داشتن او شک نمی کرد . پس چرا باید خودش را اسیر من بکند؟ چرا آنقدر احمق بودم!

آیا می خواست با این کار مرا مسخره کرده و در دل بھ این ھمھ سادگی بخندد؟ آیا بازیچھ ی خواھش ھای کسی شده بودم؟ شاید ھم برای دیدن دختر دیگری می آمده! ھر روز دخترھای زیادی از این کوچھ می گذرند ، بھ راستی اگر مرا می خواست دیروز کھ با من ھمقدم شده بود باید می گفت.. .باید وقتی من ایستادم او ھم می ایستاد . چرا دیروز نفھمیدم؟ اصلا چرا خوشحال شدم کھ با من قدم زد ولی نگاھم نکرد؟ ...آخ!

خدای من . عجب حماقتی ، اما نھ این خستھ... این دل بھانھ گیر... ھرگز طاقت این اتفاق راندارد،نوشتم اتفاق؟ باید بنویسم ویرانی زمین...سقوط آسمان... قیامتی بزرگ .

قطرات پی در پی اشک ، ھزاران سوال بی جواب... قلبی کھ مرتب بھانھ ی او را می گرفت تمام توانم را از من گرفتھ بود . زانوھایم خم شد و روی زمین نشستم. ھیچ نشانی از او نداشتم ، دلم می خواست فریاد بزنم ، اگر لب ھایم یاری می کرد دریغ نداشتم. آخ ! غریبھ ی نا مھربان من. نھ تو کھ مال من نبودی.

سر انجام بلند شدم و با قدم ھایی سست بھ سوی مدرسھ رفتم . بابای مدرسھ با شگفتی مرا بھ دفتر برد. خانم اسدی نگاه سردی بھ من انداخت و گفت : حالا می آیی؟نگاھم بھ ساعت دیواری افتاد ، یازده و نیم.

باور نمی کردم یعنی من پنج ساعت تمام گریھ کرده بودم !

نگاھی بھ چشمان سرخ و اشک آلودم کرد و گفت: اتفاق بدی افتاده؟- نمی دانم فکر میکنم.

چھ می گویی دختر، کجا بودی؟

نمی دانم.

خانم اسدی دستش را روی میز کوبید و گفت: گفتم کجا بودی؟ الآن با تلفن از پدرت میپرسم.

آخ ! خدای من . چھ باید می گفتم !چھ کسی باور می کرد من فقط یک خیابان با مدرسھ فاصلھ داشتھ و آنجا روی زمین زانو زده بودم ؟

خواھش می کنم خانم... حال برادرم خوب نبود باید در کنارش می ماندم.

گوشی را سر جایش گذاشت و گفت : این دفعھ تو را می بخشم بھ شرطی کھ دیگر تکرار نشود.

وارد کلاس شدم، خانم معین بھ سویم آمد و گفت: وقتی سر کلاس نباشی من ھم تمرکز ندارم عزیزم.

لبخندی زده و سر جایم نشستم. فاختھ زیر لب گفت: دیدی گفتم بھ زودی با تو ھمکلام می شود.

حرف او دوباره اشک ھایم را بر گونھ ام لغزاند.

چراخوشحال نیستی ، مگر با او نبودی ؟

امروز نیامد. دیگر نمی بینمش .

چقدر غمگین و دل شکستھ بودم فقط خدا می دانست .

وقتی زنگ خورد با زانوھایی لرزان بھ سوی خانھ رفتم ، اگر نمی دیدمش می شکستم. می دانم. چشمھایم را بستھ و وارد کوچھ شدم. وقتی چشم ھایم را با ھزاران امید و آرزو بازکردم او نبود... جای خالی اش... انگار آخر زمین بود، انتھای بودن...

نمی دانم چگونھ خودم را بھ اتاقم رساندم ! مرجان را می دیدم اما نمی فھمیدم چھ می گوید؟ فواد تمام تلاشش را می کرد تا بھ او نگاه کنم اما نمی شد... بدنم از شدت تب می سوخت و سرم درد عجیبی داشت. مرجان بھ سختی مسکنی در دھانم گذاشت ، چقدر تلخ مزه بود، مثل زندگی من. غریبھ با من ھمان کاری را کرد کھ مادرم... کھ در آینده ای نزدیک پدرم خواھد کرد.

ساعتی بعد پدر را دیدم کھ لبھ ی تخت نشستھ و سیگار می کشد ، بوی دود آزارم می داد .

مرجان گفت: باید او را ببریم بیمارستان.

پدر موافقت کرد وگفت : تا من ماشین را روشن می کنم او را بیاور.

خستھ تر از آن بودم کھ بتوانم رفتار آن دو را زیر نظر بگیرم، وقتی چشمانم را گشودم کھ روی تخت زیر سرم بودم.

چطوری عسل؟

پدرم کجاست؟

او رفت و گفت کھ من مواظبت باشم.

لبخند بی رنگی زدم .

وقتی بھ خانھ بر گشتم حالم بھتر شده بود . فواد از دیدن من لبخند گرمی زد و بھ سویم آمد.

چرا او را تنھا گذاشتھ بودی مرجان؟

نگران نباش ، می بینی کھ حالش خوب است.

نگران نیستم . اصلا دیگر نگران چھ باشم؟

پزشک سھ روز برایم استراحت نوشتھ بود و من با کمال میل پذیرفتم در خانھ بمانم. اگر بروم و نبینمش دیوانھ می شوم.. یک روز می شود برای دل بی قرار بھانھ ای آورد کھ شاید کاری داشتھ و نیامده اما اگر تکرار می شد چھ؟

آن روز خودم را با فواد سرگرم کردم... دو روز بعد ھم ھمین طور در حالی کھ کاری جز گریستن نداشتم...

وقتی مرجان مرا از خواب بیدار کرد نگرانی وجودم را لبریز کرد ... بھ سختی وارد کوچھ شدم در انتھای کوچھ او را دیدم. باور کردنی نبود با خودم عھد کرده بودم اگر یکبار دیگر ببینمش بھ سویش رفتھ و ھمھ چیز را بگویم ، اما در آن لحظات فقط می توانستم نگاھش کنم.

با پریشانی بھ سویم آمد ، قصد گفتن حرفی را داشت . اما انگار منصرف شد و ایستاد ،کمی صبر کردم ولی جلوتر نیامد.

در کلاس بھ سوی فاختھ رفتھ و گفتم: امروز دیدمش...

نفسی بھ آاسودگی کشید و گفت: خدا را شکر و گرنھ تو درس را رھا می کردی و در خانھ می نشستی، ھمانند این سھ روزی کھ غیبت داشتی .

بیمار بودم.

تب عشق را می گویی؟