عسل

فصل پانزده

بھ زبان دوست داشتنی خودش بھ من فھماند کھ خیلی خوشحال شده است . عروسک ھایم را کنارش ریختھ و اجازه دادم ھر کاری کھ دوست دارد با آن ھا بکن د ،او از انجام دادن این کار لذت می برد. لباسشان را بیرون آورده و دوباره تنشان می کرد ، آن ھا را روی پاھایش می گذاشت و تکان می داد تا بھ خواب فرو بروند ، حتی آب میوه ای کھ برایش حاضر کرده بودم در دھانشان می ریخت . نمی دانم چرا احساس کردم کھ فواد ھمان کاری را می کند کھ دلش می خواست مادر با او می کرد !

قطره اشکی را از روی صورتم پاک کردم کھ دوباره تلفن زنگ خورد. سکوت و سکوت...

خدای من! این دیگر چھ کسی بود؟ برای این کھ فکرم را از آن تماس ھای تلفنی دور سازم ،تصمیم گرفتم بھ مادر زنگ زده و گوشی را بھ دست فواد بدھم تا بتواند صدای او را بشنود. پس از دقیقھ ای زنگ خوردن ، مرد جوانی گوشی را بر داشت .

من عسل نیایش ھستم ، می خواھم با مادرم صحبت کنم .

با طنینی بی تفاوت گفت : مادرت این جا نیست .

با شگفتی گفتم: شما آقای شاھین ھستید؟- بلھ .

پس می دانید کھ مادر من کجاست؟

نھ . نمی دانم کجاست، او از این جا رفتھ.

بھ سختی بغضم را فرو داده و گفتم : می شود بگویید کجاست؟مرد با عصبانیت گفت : من از کجا باید بدانم؟

پیش از آنکھ فرصت کنم سوال دیگری بپرسم گوشی را گذاشت . روی زمین نشستھ و تلاش کردم مانع فرو چکیدن اشک ھایم بشوم چون فواد ھنوز داشت لبخند م یزد و بازی می کرد و دلم نمی خواست اندوھگینش کنم .

آخ ! خدای من . آن مرد چھ می گفت؟ شاید تمام حرف ھایش دروغ بود و می خواست دیگر مزاحم نشوم ، بھ یقین ھمین طور است . نکند مادر از او چنین چیزی را خواستھ! اما نھ او خودش بھ من شماره داده بود تا ھر زمان دلم خواست صدایش رابشنوم . از ھمھ چیز بی خبر بودم و این بی خبری داشت دیوانھ ام می کرد. تلفن زنگخورد ، بھ خیالم مادر است اما دوباره سکوت . با خشم گفتم: لعنتی حرف بزن.

ھمان طور ساکت بود .

- باشد حرف نزن ، من ھم دیگر حرف نمی زنم.

دقایق طولانی گوشی را در دست نگھ داشتم با امید اینکھ خستھ شده و حرفی بزند ، اما او از من لجبازتر بود . عجب حوصلھ ای داشت !

سر انجام گوشی را بر جایش کوبیده و فواد را برای ھواخوری بھ حیاط بردم ، پدر و مریم روی صندلی ھای چوبی تراس نشستھ و قھوه می نوشیدند . مریم نگاه سردی بھ من انداخت . ای کاش می دانستم چرا آنقدر از من بدش می آید !

بھ سرعت بھ اتاقم بر گشتھ و بھ مادر فکر کردم . چرا نمی خواست کھ من با او حرف بزنم ؟ شاید حوصلھ ی مرا نداشت ، شاید ھم واقعا دیگر با شاھین زندگی نمی کرد !

تلفن زنگ خورد و دیگر گوشی را بر نداشتم ، حتی اگر مادر باشد برایم اھمیتی ندارد . انگار ھمھ می خواھند احساس مرا بھ بازی داده و ھر زمان از این بازی خستھ شدند

، رھایم کنند .

امروز فاختھ بھ دیدنم آمد ، لبخندی زد و گفت : موفق شدم عسل .

- ازدواج؟

لبخند دیگری زد و گفت : نھ ، آن کھ ھنوز خیلی زود است .

از اینکھ او مغلوب عشق نشده بود خوشحال شده و گفتم: پس می روم چای و شیرینی بیاورم .

وقتی بھ اتاق برگشتم ، دیدم فواد را در آغوش گرفتھ و او را می بوسد . نمی دانم چرا وقتی کسی بھ فواد محبت می کرد بھ او علاقھ مند می شدم و حس می کردم تمام دنیا را بھ من بخشیده است .

با محبت بیشتری گفتم: برایم تعریف کن . ھمھ چیز را بگو . آنقدر دراین خانھ تنھا نشستھ ام کھ احساس دیوانگی می کنم .

-خوب در واقع خیلی ھم سخت نبود .

شیرینی کوچکی را بھ دست فواد داد و گفت: مثل ھمیشھ وارد کلاس شد و تدریس را شروع کرد، حتی از چند نفر درس پرسید و برایشان منفی گذاشت . فکر می کردم خیلی عصبانی است و دنبال بھانھ می گردد اما وقتی زنگ خورد بھ آرامی کنار نیمکتم آمد وگفت : خانم محبی شما در کلاس بمانید.

نمی دانی چقدر نگران شدم عسل. بھ خیالم فھمیده کھ یواشکی تمام مدت بھ او خیره شده ام ، اما وقتی بچھ ھا از کلاس بیرون رفتند ، لبخندی زد و گفت : فکر کنم کھ تو با دیگران فرق داشتھ باشی .

قلبم آرام گرفت و گفتم: شما ھم با ھمھ ی کسانی کھ من تا بھ حال دیده ام تفاوت دارید .

گفت: دختر جسوری ھستی !

نمی دانم این جملھ را در ستایش من گفت یا اینکھ فقط می خواست تحقیرم کند ، ھرچھبود لبخندی زده و گفتم : برای اینکھ بتوان شما را شکست داد باید جسور بود.

با شگفتی نگاھش کرده و گفتم : فاختھ واقعا این را گفتی؟

لبخند گرمی زد و گفت: البتھ ، عسل می دانی آن روز چھ کار کرد؟

در حالی کھ خیره بھ فاختھ نگاه می کردم ، ادامھ داد : شماره اش را بھ من داد و گفت باید بیشتر با ھم آشنا بشویم .

برای چھ؟

ابروھایش را در ھم کشید و گفت: برای آزار و اذیت .

دستش را بھ گرمی فشرده و گفتم : ناراحت نشو ، فقط سعی کن او را خوب بشناسی ، نگذار احساست را بھ بازی بگیرد .

-عسل خودت خوب می دانی کھ او مرد مصممی است و بی دلیل کاری را نمی کند . بھ گمانم مرا می خواھد، اما چون شناخت کافی از من ندارد ، می ترسد کھ مناسب او و خانواده اش نباشم .

حالا با او حرف می زنی؟

البتھ . در ضمن پدر و مادرم این موضوع را می دانند و پذیرفتھ اند کھ مدتی با ھم حرف بزنیم.

نفسی بھ آسودگی کشیده و گفتم : پس خیلی عالی شد .

نمی دانم چرا نتوانستم بھ فاختھ حسادت کنم ، شاید چون دلم می خواست آن غریبھ با شاخھ گل رز سرخ بھ خواستگاری ام می آمد ، نھ اینکھ ھمانند فاختھ خویش را بر او تحمیل سازم ، اما این فقط یک رویای کودکانھ ، دور و دست نیافتنی بود .

فاختھ رشتھ ی افکارم را پاره کرد و گفت : خوب نظرت چیست؟- در مورد چھ؟

آخ ! خدای من. کجائی عسل؟ آقای یگانھ را می گویم .

لبخندی زده و گفتم : اگر بتوانی یک چھره ی عبوس ... جدی و در عین حال خشک و بی ھیچ احساسی را دوست داشتھ باشی ، بھ یقین مرد خوبی است و خوشبخت می شوی.

از تمجیدت ممنونم .

تکھ ی دیگری شیرینی بھ فواد داد و گفت : نگاه کن عسل، پیش بندش را چقدر کثیف کرده .

بھ آرامی آن را باز کرد و از من خواست پیشبند دیگری بیاورم. وقتی داشت لباسش را عوض می کرد ، در نگاه فواد آرامشی را دیدم کھ آن روز بھ عرسک ھایم داده بود .

خوب تو چھ کردی عسل؟

برای او گفتم کھ آن روز غریبھ ام را دیده ام و او با قلب عاشقم چھ کرد . چشمان فاختھ غمگین شدند و گفت : چقدر این مرد خودخواه است ...

دلم می خواست بھ فاختھ بگویم کھ این غریبھ را با تمام خودخواھی اش تا ابد دوستداشتھ و در حسرت یک نگاھش جان می سپارم . با رفتن فاختھ مریم بھ اتاقم آمد وگفت : دوستت بود؟

بلھ .

بھتر است دیگر با او حرف نزنی .

خدای من! بھ او چھ ربطی داشت ؟ پاسخی نداده و از اتاق بیرون رفتم...

بھ دنبالم آمد و گفت: این مال کیست؟

سوئی شرت غریبھ ام را از دست او بیرون کشیده و گفتم : چرا آن را برداشتی؟- مال دوستت است؟

نھ .

نگاه سردی بھ من انداخت و گفت : چقدر گستاخی دختر .

کنارش ایستاده و گفتم : راستش رابگو چرا آنقدر از من بدت می آید؟

احساس کردم چشمانش خیس و غمگین شده اند . زیر لب گفت: تو شبیھ مادرت ھستی ...

دیگر نیازی بھ توضیح نبود وقتی او رفت ، کنار آیینھ ایستادم و بھ خودم خیره شدم. حق با مریم بود ھرچھ می گذشت من بیشتر شبیھ مادر می شدم و پدر ھم این موضوع را می فھمید . انگار ھر بار کھ مرا دید مادر را دیده و مریم را از خاطر می برد.

دوباره بھ مادر تلفن کردم اما اینبار ھم ھیچ کس تلفن را جواب نداد .

روزھا پوچ و خالی می گذشتند ، من ھر روز احساس غم بیشتری کرده و بھ خاطر اینکھ آن روز از مدرسھ فرار کرده بودم خویش را لعنت می کردم ، آخر مدرسھ تنھا امیدی بود کھ بتوانم غریبھ ام را ببینم ، شاید دوباره بر سر راھم قرار می گرفت . افسوس ! من تمام شانسم را از دست داده بودم . ھر روز تلفن زنگ می خورد و من دیگر عادت داشتم کھ ندانم چھ کسی آن سوی خط است ، بیشتر وقت ھا گوشی را مدت ھای طولانی روی میز گذاشتھ و وقتی بر می گشتم او ھنوز ھم پشت خط بود .

پدر ھر روز بی تفاوت تر از قبل می شود ، نسبت بھ ما و نسبت بھ مریم . شب ھا خیلی دیر بھ خانھ بر می گردد و میلی بھ خوردن شام ندارد. انگار کلافھ و سردرگم شده است ، اما نمی دانم چرا؟ مریم خیلی بھ پدر محبت می کند ، حتی گاھی برای بھ دست آوردن رضایت پدر فواد را در آغوش کشیده و برایش آمپول ھای تقویتی می زند ، اما پدر فقط لبخند بی رنگی بر لب آورده و سیگار می کشد .

ھنگام غروب شام را کشیده و از آن دو خواستم سر میز حاضر شوند . ساکت بودند و فقط با غذایشان بازی می کردند ، انگار ھمھ از ھمدیگر خستھ شده بودند .

مریم بھ آرامی گفت : نادر اتفاقی افتاده؟

پدر شانھ ھایش را بالا انداخت و گفت : نھ ، چطور مگر؟

احساس می کنم بی حوصلھ شده ای ، اگر مشکلی پیش آمده بھ ما ھم بگو!

بھ آرامی گفتم: بلھ پدر بگو چھ شده؟

قاشقش را رھا کرد و گفت : خستھ ام کردید... نمی توانم حتی بھ راحتی غذایم رابخورم.

با عصبانیت آشپزخانھ را ترک کرد ، بھ سوی اتاقشان رفت و در را محکم بھ ھم کوباند . فواد بغض کرد ، در آغوش گرفتمش . مریم لبخند تلخی زد و گفت: حتما باز ھم بھ یاد شھره است .

دلم برای مریم می سوخت ، ھیچ چیز بد تر از این نیست کھ مالک مردی بشوی کھ قلبش در تصرف کس دیگری است. ظرف ھا را جمع می کردم کھ گفت : عسل این چھ کسی است کھ آنقدر زنگ می زند؟

شانھ ھایم را بالا انداختھ و چیزی نگفتم .

ممکن است مادرت باشد؟

در دل بھ افکار ساده ی او می خندیدم ، مادر حتی فرصت نداشت بھ ما فکر کند چھ برسد بھ اینکھ روزی ده بار زنگ زده و ھر بار یک ساعت گوشی را در سکوت نگھ دارد .

مریم دوباره بھ آرامی گفت: شاید ھم ھمان خواستگار تو باشد . راستی اسمش چھ بود؟

بردیا؟ گمان نمی کنم .

مریم من را بھ فکر برد بھ راستی آیا او می توانست یک مزاحم تلفنی ساده باشد؟ در این صورت از سکوتش چھ لذتی می برد ؟ چھ نفعی برایش داشت ؟ خدای من ! او کھ بود ؟

صبح دوباره تلفن کرد ، اینبار سکوت نکرده و گفتم: خواھش می کنم حرف بزن.

صدای نفس زدن ھای کسی بھ سختی شنیده می شد . دوباره اصرار کرده و گفتم: اگر حرف نزنی، بھ پدرم می گویم کھ مزاحم می شوی او می داند چھ کار کند .

با سکوتش ادامھ دادم : چھ فایده ای دارد وقتی حرف نمی زنی؟ شھامت داشتھ باش بگو چھ کسی ھستی . خواھش می کنم حرف بزن ، من خیلی خستھ و کلافھ ام ، تو بیشتر کلافھ ام می کنی .

بھ سختی گفت : شاید اگر بدانی من کھ ھستم دیگر ھرگز گوشی را بر نداری!

صدایش آشنا بود ، اما نفھمیدم چھ کسی است .

اگر ندانم کھ ھستی باز ھم دیگر گوشی را بر نمی دارم .

عجب تھدید قشنگی !

قشنگ؟

قشنگ ، ھمانند چشم ھایت .

خدای من او کیست ؟ نمی تواند بردیا باشد، چون صدایش جوان تر است .

من می شناسمت؟

بلھ و من گمان می کنم تو از من گریختی .

کلافھ و عصبی شده بودم ، او چھ می گفت کھ من نمی فھمیدم !

من مھیار ھستم ، مھیار یگانھ .

احساس کردم اتاق دور سرم می چرخد و قدرتم را برای حرف زدن از دست داده ام .

ادامھ داد : اعتراف می کنم کھ از ھمان روز اول متوجھ تفاوت تو با دیگر شاگردھا شدم در واقع تو تنھا دختری بودی کھ بھ من توجھی نداشت یا حتی از من نمی ترسید، ھمین برای من مھم بود .

بھ سختی گفتم: فاختھ؟!

خندید و گفت : یک دختر پر احساس ، اما نادان .