فصل چهارده
پدر این را گفت و بھ سرعت بھ اتاقش رفتھ و در راقفل کرد . می دانم رفتھ تا بھ دور از چشم ما گریھ کند . خدای من! یعنی من آنقدر غیر قابل تحمل بودم ؟ من کھ برای مریم مزاحمتی نداشتم ! فقط کارھای او را انجام می دادم و مطیع خواھش ھایش بودم.
خدای من ! چرا ؟
با مشت بر سر و پیشانی ام می کوبیدم و می گریستم. پدر آنقدر مھربان بود کھ بی ھیچ تردید ما را بھ جای ھمسرش پذیرفت ، ای کاش بھ اتاقش نرفتھ بود و خودم را در آغوشش رھا می کردم ، آن شانھ ھای امن و پر از اطمینان... کاش بھ پدر می گفتم مرا ببخشد ، من در مورد او چھ فکر کرده و پدر با من چھ کار کرده بود !
نھ نباید می گذاشتم تنھا بماند ، چگونھ ممکن بود کھ او مادر و مریم را با ھم از یاد ببرد..
پدر امشب بغض کرده بود و آیا این کافی نیست کھ بدانی یک مرد دلش از تمام دنیا گرفتھ است ؟ با یک بغض پدر نمی توانست لبخند بزند . امشب سال تحویل می شود و پدر از ھمیشھ غمگین تر، می دانستم با مریم برنامھ ریزی کرده بودند کھ بھ شمال بروند .
برای یک لحظھ تصمیمم را گرفتھ و تمام وسایل شخصی ام را درون کولھ پشتی ام ریختم و شب مخفیانھ خانھ را ترک کردم در حالی کھ تنھا یک یادداشت برای پدر گذاشتم.
در خیابان ھا سرگردان بودم در حالی کھ از سرگردان شدن در خیابانھا ھمیشھ میت رسیدم .
بھ پارک رفتھ و روی نیمکت نشستم. نگھبان پارک چند بار از من خواست کھ آنجا را ترک کنم ، آخرین بار مرا تھدید کرد کھ بھ پلیس خبر می دھد . گفتم: خواھش می کنم بگذار بمانم ، فقط ھمین امشب . من ھیچ جای این شھر را بلد نیستم و اگر از اینجا بروم نمی دانم چھ می شود!
نگاھی بھ چشمان خیس و وحشت زده ام انداخت و گفت : اینجا بمان فقط ھمین امشب من مواظب تو و کولھ پشتی ات ھستم...
از خستگی بھ خواب فرو رفتم .
ساعت شش بیدارم کرد و من غریبانھ بھ اطرافم خیره شدم. احساس وحشت کرده و بھ راه افتادم. ھیچ مسافر خانھ ای مرا نپذیرفت ، و من در حالی کھ از شدت سرما صورتم کبود شده بود در خیابان ھا قدم زدم، اولین شب بیرون از خانھ سپری شد اماآخرش چھ؟ پشیمان شده بودم و از یک تلفن عمومی شماره ی خانھ را گرفتم .
پدر با نگرانی پرسید : عسل تو ھستی؟
در سکوت بھ صدای پدر گوش سپردم ، دلم می خواست در کنارش بودم .
- برگرد خواھش می کنم.
تحمل ناراحتی اش را نداشتھ و گوشی را گذاشتم در حالی کھ می دانستم کھ تا آخر سال در بھ در می مانم چون لحظھ ی سال تحویل سرگردان بودم و من سنتھا را باور داشتم . با قدم ھائی کوتاه و با قلبی کھ بھ سختی می تپید راه خانھ را در پیش گرفتم، چون می دانستم ھرچھ بگذرد بر گشتن سخت تر می شود و دیگر ھیچ تضمینی وجود نداشت کھ نگھبان پارک مواظب من باشد !
زنگ در را فشردم، پدر در را باز کرد و با دیدن من سیلی محکمی بر گونھ ام نواخت . از لباسم گرفت و در حالی کھ مرا بھ سوی مبل راحتی ھل می داد ، گفت:
بنشین...
سیگاری آتش زد و با لحنی درمانده گفت : من ھمیشھ باید نگران تو باشم؟ کی بزرگ می شوی عسل ، بگو کی؟
روبھ رویم نشست و با دست صورتش را پوشاند . در حالیکھ گریھ می کردم، گفتم: پدر حالا کھ بر گشتھ ام ، نمی دانی چقدر سخت بود . پشیمانم... پشیمانم... می توانی تا آخر عمر مرا سرزنش کنی اما من فقط بھ خاطر تو رفتم ، خواستم تنھا نباشی ،خواستم مریم برگردد.
فواد خودش را بھ آغوش من رساند و گونھ اش را بر گونھ ام فشرد . آن شب وقتی روی تختم دراز کشیدم تازه فھمیم چقدر امنیت اتاق کوچکم را دوست دارم....
تعطیلات نوروز بود و پدر تمام مدت در خانھ می نشست در حالیکھ ساکت و غمگین نشان می داد، نمی دانم شاید بھ مریم فکر می کرد ، شاید بھ مادر، شاید ھم بھ زن دیگری. بالاخره مریم نمی توانست برای ھمیشھ خانھ ی پدرش بماند و باید تکلیف خود را روشن می کرد، ھر چند من شیفتھ ی این بی تکلیفی بودم. نبودن مریم یعنی آرامش چون دیگر دو چشم سبز رنگ مدام مرا تعقیب نمی کردند . امسال ھیچ کس بھ خانھ ی ما نمی آمد و ما ھم جایی نمی رفتیم ، دید و باز دید یک سنت بود کھ امسال در خانھ ی ما شکستھ شده و پدر حتی بھ دوستان نزدیکش زنگ نزد تا سال نو را تبریک بگوید .
راستی امروز مادر زنگ زد وسال جدید را تبریک گفت ، فکر می کنم این بھترین عیدی ای بود کھ امسال از خدا می گرفتم .
بی مقدمھ گفتم : آنجا چھ کار می کنی مادر؟
خندید اما پاسخی نداد انگار نمی خواست من بدانم شاید خودش ھم نمی دانست .
بھ آرامی گفت : خوشبختم عسل ، باور کن. تو بگو آنجا چھ می کنی؟-- چیزی شبیھ بھ زندگی مادر...
دلم می خواست بگویم برایم یک خواستگار آمد کھ اگر او را می دیدی حتما تحسینش می کردی چون ثروت مند بود ...بگویم پدر مرا وادار بھ ازدواج کرد و من در لباس سپید عروس دست بھ خود کشی زدم... بگویم از مدرسھ اخراج شدم... دلم می خواست بگویم پدربا کمربند تمام تنم را سیاه و کبود کرده است یا بگویم ھمسر پدر بھ خاطر نفرتی کھ از من دارد قھر کرده و رفتھ.. یا شاید ھم از شبی بگویم کھ روی نیمکت پارک خوابیده و چیزی غیر از کابوس ندیدم . اما نھ ، دلم می خواست فقط از غریبھ ای بگویم کھ عشقش تمام وجودم را بھ تسخیر کشیده و از دلتنگی ذره ذره ی وجودم در حال نابودی و فناست...
عسلم چھ شد ! کجا رفتی؟
ھمین جا ھستم مادر، راستی فواد دندان در آورده و چھار دست و پا راه می رود.
نمی دانم چرا بھ جای آن ھمھ حرف از فواد گفتم! شاید چون نمی خواستم مادری را کھ فرسنگ ھا از من فاصلھ داشت، نگران و پریشان کنم .
خوشحالم عزیزم.
مادر خدافظی کرد و ھرگز نفھمید در این مدت کھ رفتھ من چقدر گریھ کرده ام.
امروز بلاتکلیفی بھ پایان رسید و مریم بھ خانھ برگشت ، بدون اینکھ کسی بھ دنبالش رفتھ باشد و پدر لبخندی از رضایت زد.
متاسفم.
مریم این را گفت و کنار پدر نشست . احساس کردم چقدر غرور چشمان پدر را دوست دارم .
سال نو مبارک باشد عسل .
لبخند بی رنگی زده و بھ اتاقم رفتم . نا خواستھ از او بیزار شده بودم چرا کھ می خواست مرا از پدرم جدا کند .
با بر گشتن مریم ھمھ چیز مثل گذشتھ شد و من خدمت کار او شدم . اما وقتی بھ یاد شبی می افتم کھ بیرون از خانھ سپری شد لبخندی از رضایت می زنم و بھ خودم می گویم: خوب زیاد ھم بد نیست عسل.
برای خریدن چیزھایی کھ مریم خواستھ بود از خانھ خارج شده و پیش از اینکھ سوار تاکسی شوم ، غریبھ ام را دیدم . خدای من ! دوباره او را می دیدم. بھ سرعت بھ سویش دویده و در حالیکھ گریھ می کردم ، زیر لب گفتم: خدایا این بار گمش نکنم...
جویبار کوچکی بودم کھ می خواست بھ دریا بپیوندد. انگار احساس کرد کھ دختری این چنین آشفتھ و پریشان بھ دنبالش می رود چرا کھ ایستاد و بھ من خیره شد ، در آن لحظات فکرم از کار افتاده بود و تمام بدنم می لرزید. کمی جلوتر آمد و روبھ روی من ایستاد ، فقط بھ ھم نگاه می کردیم...
چقدر سخت بود نفس کشیدن در ھوایی پر از پریشانی. آخ ! کھ چقدر قلبم می شکست اگر بی اعتنا بھ اشک ھایم از کنارم عبور می کرد. دیگر انسان ھا ھم چون خارھای بیابانی در ھمھ جای خیابان سبز شده بودند و خیره نگاھمان می کردند . سوئی شرتشرا بھ من داد و گفت : سردت است؟ می لرزی.
عجب صدای گیرایی داشت ! سوئی شرت را بر روی شانھ ھایم انداختھ و بھ او خیرهشدم .
خدای من! ای کاش می فھمید از ھیجان دیدن او این چنین می لرزم و از تب می سوزم.
دستی بھ موھای بلند و سیاھش کشید و گفت : می توانم کمکت بکنم؟
خدای من چرا عشق را از نگاھم نمی خواند ؟ چرا نمی فھمید بی قرارش شده ام!
- فکر کنم بھتر است بھ خانھ برگردی. من ھمراھی ات می کنم...
او بھ سوی کوچھ ی ما حرکت کرد و من در کنارش گام بر می داشتم ، انگار مسخ نیرویی بھ پیش می رفتم و ھیچ قدرتی برای مخالفت نداشتم..
در تمام راه سکوت کرد و بھ من نگاھی نینداخت ، بھ یقین ھرگز دوستم نداشتھ است .
این حقیقیتی بود کھ اشک ھایم را بر روی گونھ ام جاری کرد...
دلم می خواست بگویم دوستت دارم و در این مدت کھ نبودی اشک و دل تنگی تمام زندگی من شده بود ، من مرگ را می خواستم یا تو را ، اما چگونھ می توانستم چیزی بگویم وقتی با گفتن غرورم می شکست و او را بیزار تر می کردم !
کنار درخانھ ایستادیم ، او طوری نگاھم می کرد کھ انگار دیوانھ ام ، انگار نمی فھمم...
لبنخند زیبایی زد و گفت : برو استراحت کن .
در را باز کرده و وارد خانھ شدم در حالی کھ بھ سوی اتاقم دویدم.. ھرچھ می دویدم ،درخودم محوتر می شدم و ھر چھ اشک می ریختم کوچک تر...
ھرگز در زندگی ام آنقدر ناامیدو غمگین نشده بودم... بھ خیالم اگر مرا ببیند ھم چون من بی قرار می شود و از دلتنگی و عشق سخن می گوید .آخ ! چھ تصورات احمقانھ ای. او کوچھ و خانھ ی ما را می شناخت و بھ آسانی می توانست بھ دیدنم بیاید و از من خبری بگیرد، اگر دلش تنگ می شد!!!
من چقدر احمق بودم کھ در این مدت بھ این موضوع فکر نکردم ، این عشق ھم شبیھ عشق پدر بھ مادر یک طرفھ ، پوچ و احمقانھ بود و بی شک مغلوب می شد.
آن غریبھ بھ کوچھ ی ما نمی آمد تا دیگر مرا نبیند آن زمان من ساده دل بھ سویش دویده و می خواستم عشق را گدائی کنم ! البتھ گدائی ھم کردم ، خودش نفھمید ، شاید ھم فھمید و بھتر دید مودبانھ تر بھ من بفھماند کھ مزاحمش نشوم. از چشمان خیس و خواھش گرمن .... لرزش تمام بدنم.... نفسھایم کھ بھ شماره افتاده بود ... بایدمی فھمید کھ چقدردوستش دارم . فھمید یا نفھمید؟ شاید ھم واقعا خیال کرد سردم شده ! سوئی شرت سورمھ ای رنگش را در آغوش گرفتھ و گریستم... شاید اگر من این اشک ھا و نگاه لبریز از عشق را بھ ھر غریبھ ی دیگری تقدیم کرده بودم تا این اندازه او را تحت تاثیر قرار می دادم کھ سوئی شرتش را بھ من بدھد و تا کنار خانھ مرا ھمراھی کند ، شاید ھم ھیچ کس جز غریبھ ی من این کار را نمی کرد. اگر فقط یک نگاه پر محبت بر من می انداخت می فھمیدم کھ دوستم دارد و کمکش از روی ترحم نیست ، اما او نگاھی نکرد . افسوس ! نمی دانم چرا با این ھمھ بی محبتی کھ امروز از او دیده بودم ، می نویسم غریبھ ی نا مھربان من ھنوز ھم برای من تمام دنیایی....
تلفن زنگ خورد و گوشی را برداشتم پس از دقیقھ ای سکوت قطع کرد و مرا بھ فکر فرو برد . این برای چندمین بار بود کھ این اتفاق می افتاد ، از این کھ نمی دانستم این چھ کسی است کھ شھامت حرف زدن ندارد ، احساس عجیبی داشتم .
فواد روی زانوھایم نشست و نگاھم کرد ، دستم را روی قلبش گذاشتم تا آرام بگیرد. با اینکھ قرص ھایش را سر ساعت می خورد اما ھیچ بھبودی در حالش نمی دیدم . چشمانش گود رفتھ و صورتش استخوانی تر از پیش شده بو د ،انگشتان کوچکش را روی لب ھایم گذاشتھ و بوسیدم . سرش را روی قلبم گذاشت ، انگار می خواست بداند ھنوز ھم دوستش دارم ! ای کاش می دانست بھ خاطر او نیست کھ غمگینم اصلا او از غریبھ ای کھ زندگی ام را بھ غارت برده بود ، چھ می دانست ! سرش را از روی قلبم جدا کرده و گفتم: می خواھی بازی کنیم؟