عسل

فصل سیزده

چشمکی زد و گفت: اما ھمیشھ دوست داشتم من شیرین باشم و او برایم تیشھ بزند.

ھر دو خندیدیم ، فواد ھم لبخند میزد ، خیلی وقت می شد کھ خنده ی مرا ندیده بود.

کنارم نشست و گفت: راستش را بخواھی وقتی این کیک شکلاتی دوباره مرا سر کلاس دید لبخند زد.

پس دوستت دارد فاختھ.

امیدوارم این گونھ بفھمد چدر مصمم ھستم و می خواھمش ، از احساست بگو بدانم.

چھ بگویم؟ خودت می دانی، نھ مدرسھ می روم.. .نھ غریبھ ام را می بینم...نھ در این مدت حال فواد بھتر شده ... نھ پدر را بخشیده ام و نھ از مادر خبری می رسد .

حس غریبی دارم فاختھ.

ھنوز مادرت بر نگشتھ؟

-نمی دانم... گفت یک ماه دیگر بر می گردم اماحالا دو ماه گذشتھ و نمی دانم او کجاست؟

ھمھ چیز بھ زودی درست می شود عسل عزیز ، کمی صبر داشتھ باش.

صبر؟ آه ! بلھ صبر. ھمھ ی تلاشم را می کنم کھ امیدم را از دست ندھم ، برایم دعا کن.

وقتی او را تا دم در بدرقھ کردم ، بی اختیار گفتم: چیزی ھست کھ می خواھم بھ تو بگویم....

احساس می کنم از آن شب کھ دیوانگی کردم خدا مرا فراموش کرده و دیگر خدائی نگھدارم نیست.

چھ می گویی عسل؟ این حرف ھا دیگر چیست.

اشکم بر روی لب ھایم فرو چکید و گفتم: حقیقت را می گویم، پیش از این وقتی دعا می کردم بر آورده می شد اما حالا ! البتھ فقط این نیست پیش از این آنقدر تنھا نبوده واحساس بدی نداشتم . پدر مرا بخشید ، اما خدا نبخشید...

دستم را بھ گرمی فشرد و گفت: مگر خدا می تواند این قلب پاک را دوست نداشتھ باشدو نبخشد؟

وقتی او رفت پدر و مریم برگشتند و من ھنوز بھ سکوتم ادامھ می دادم چرا کھ دلم می خواست اینگونھ پدر را مجازات کنم . او با ازدواجش مرا از ھر چھ عشق و وفاداری کھ در دنیا وجود داشت، نا امید می کرد . غریبھ ی من ھم ممکن بود از تنھایی خستھ شده و بھ سادگی دختری را کھ بھ عشق او نفس می کشید از یاد ببرد ، شاید ھم بر سر راه دختر دیگری ایستاده و حالا دنیای او شده است .

اصلا چرا باید او بھ یاد من می ماند وقتی پدر و مادرم مرا از یاد برده اند ! شاید ھم روزی سرنوشت من با دست ھای مریم خط خورده و سرنوشت دیگری برایم نوشتھ می شد . صدای او را می شنوم کھ می گوید : تا بھ حال دختری ھمانند دختر تو ندیده ام نادر، از مدرسھ اخراج شده و انگار نھ انگار کھ این موضوع برایش اھمیت دارد ، فقط یاد گرفتھ ساکت بنشیند و ھیچ کاری نکند ، اصلا اگر او دختر خوبی بود مادرش رھایش نمی کرد!

پدر کھ تلاش می کرد او را آرام کند با طنینی خواھش گر گفت : آرام تر حرف بزن مریم ،

قلب عسل از شنیدن چنین حرف ھایی می شکند.

آه خدای من! اما من تمام حرفھای مریم را شنیده و قلبم شکستھ بود ، مدرسھ نرفتن من ھم بحثی بود کھ ھمیشھ بھ نفع مریم تمام شد و طبق تصمیم پدر من باید تمام کارھای خانھ را می کردم چون ھمیشھ درخانھ بودم . مریم صبح زود بھ بیمارستان می رفت و ھنگام ظھر بر می گشت و تقریبا تمام عصرھا او و پدر بھ گردش رفتھ و من و فواد تنھا درخانھ لحظھ ھای عجیبی را سپری می کردیم . وقتی آن ھا نبودند آرامش بیشتری داشتم چرا کھ می توانستم با فواد حرف زده و از پنجره بھ کوچھ خیره شوم یا حتی گاھی اوقات برای خوشحال کردن فواد آواز خوانده و برقصم ، اما با حضورشان دوباره ھمان دختر ساکت و غمگین می شدم و این دوگانھ بودن ناخواستھ در وجودم شکل می گرفت و پرورش می یافت .

شام را آماده کرده بودم کھ بر گشتند .

عسل ما بیرون غذا خوردیم ، تو غذایت را بخور.

غذای فواد را داده و ھمان جا در آشپز خانھ نشستم . با اندوه نگاھم می کرد ، انگار او ھم دوست نداشت دیگر آن دو بھ خانھ بر گردند ، پدر وارد آشپزخانھ شد ، نگاه گرمی بھ ما انداخت و گفت : دختر قشنگم ، خوبی؟

بھ چشمان پدر نگاه کرده و چیزی نگفتم. فواد را در آغوش کشید و گونھ اش را پر از بوسھ کرد.

یک خبر خوب برای شما دارم.

بھ چشمانم نگاه کرد ، منتظر یک پرسش بود و با سکوتم ادامھ داد : فردا می رویمشمال ھمھ باھم.

در دل گفتم: دریا.. جنگل...آسمان بارانی . خدای من ! فواد می تواند ھمھ ی این زیبائی ھا را ببیند و این فوق العاده است.

لبخندی بر لبم نشست کھ از نگاه پدر پنھان نماند .

مریم وارد آشپزخانھ شد و با طنینی خشم گین گفت : ھمھ با ھم؟

روی صندلی نشست و ادامھ داد : گمان می کردم فقط من و تو می رویم نادر!

پدر خیلی مصمم گفت : عسل و فواد ھم فرزندان من ھستند و بھ این مسافرت نیاز دارند.

پس با ھمدیگر بروید ، مسلما بدون من خیلی بھتر خوش می گذرد.

پدر کنارش نشست و گفت : این چھ حرفی است ؟

ھمین کھ گفتم ، من نمی آیم.

پدر سیگاری آتش زد و با خشم گفت : اصلا ھیچ کدام نمی رویم .

شعلھ ی امید بھ ھمان سرعت کھ در قلبم جان گرفھ بود ، جان سپرد . فردا ھم در خانھ می ماندیم و دوباره کارھای یکنواخت خانھ... شب آنقدر خستھ و نا امید بودم کھ فقط توانستم زیر لب دیدن دوباره ی غریبھ ام را از خدا بخواھم .

با صدای زنگ تلفن بیدار شدم.... نمی دانم بیدار بودم یا خواب می دیدم!

سلام عسلم.

مادر ! مادر عزیزم.

قطرات اشک صورتم را پوشاندو ادامھ دادم : کجایی مادرمی خواھم تو را ببینم .

یعنی باید ببینمت .

اتفاقی افتاده؟

از وقتی تو رفتی....

حرف بزن عسلم.

قادر بھ حرف زدن نبودم بغض آنچنان سینھ ام را می فشرد کھ حتی نمی توانستم بھ خوبی نفس بکشم .

مادر دوستت دارم ، بخدا دوستت دارم.

می دانم عزیزم. حالا بگو چھ شده؟

نفس عمیقی کشیده و گفتم مھم ترین آن اینکھ زن دیگری جای تو را دراین خانھ گرفتھ.

لحظھ ای سکوت کرد و گفت : دیگر چھ؟

برایت مھم نیست!

مادر با طنینی کھ می لرزید گفت: خوب حداقل اینکھ حالا فھمیدی پدرت چقدر مرا دوست داشت ! فھمیدی چرا ترکتان کردم و پایبند او نشدم؟

شاید ھم پدر خواستھ تلافی کند.

این ھم یکی دیگر از آن دلایلی است کھ از او بیزارم . راستی فواد چطور است؟

مثل ھمیشھ ، اما خیلی غمگین تر...

مگر تو بھ او محبت نمی کنی؟

نگاھی بھ فواد کردم کھ روی تخت من بھ خواب فرو رفتھ بود وگفتم: محبت می کنم امامی داند ھمھ چیز بھ ھم ریختھ است...

خوب عزیزم من دیگر باید بروم.

می شود بیایم بھ دیدنت؟

عسلم خیلی دوست دارم ببینمت ولی ما ھنوز در پاریس ھستیم . شاھین اصرار دارد اینجا بمانیم.

تو چطور؟

نفس عمیقی کشید و گفت: خوب من دلم می خواد جایی باشم کھ در آن ھیچ نشانی از پدرت نداشتھ باشم ، ھرچند دلتنگ شما ھستم.

با طنین غمگینی گفتم : خداحافظ مادر...

صبر کن عسل.... شماره ام را یادداشت کن .

شماره را یادداشت کرده و با قلبی کھ از غم و دلتنگی سنگین شده بود از او خداحافظی کردم . مادر زنگ زده بود کھ خیلی مودبانھ بگوید" برای ھمیشھ خدانگھدار "باشد اشکالی ندارد ، خدانگھ دار مادر عزیز و زیبایم . ھر کجای این دنیا ھستی امیدوارم لبخند بزنی چرا کھ با لبخند ھزاران بار زیبا تر می شوی و خوش بھ حال شاھین کھ فرشتھ ای چون تو را دارد ، احساس دلتنگی و اندوه من و فواد بھ این می ارزد کھ تو خوشبخت باشی البتھ خدا کند کھ واقعا خوشبخت باشی و تظاھر نکنی .

فواد بیدار شد و از اینکھ کناراو بودم احساس امنیت کرد . لبخندی زده و گفتم: ھنوز مادر ما را فراموش نکرده ، ھنوز ھم حال تو را می پرسد.

لبخند زد و دندان ھای کوچکش نمایان شد ، چقدر دوست داشتنی شده بود ! بوسھ ای بر گونھ اش زدم . خیلی داغ بود ، دستمال مرطوبی روی پیشانی اش گذاشتم و لباس نخی خنکی بر تنش کردم ، دوباره خندید و قلبم را شاد کرد .

اسباب بازی ھایش را آورده و ساعتی سرگرمش کردم . سرانجام وقتی روی پاھایم بھ خواب رفت چھره اش آنقدر معصوم و آرام شده بود کھ احساس کردم بیش از ھر کسی دوستش دارم و بی او خواھم مرد.

امروز مریم تابلوی نقاشی شده ی چھره ی مادر را از روی دیوار بر داشت و شکست ،گمان می کردم پدر عصبانی می شود اما فقط در سکوت بھ تابلوی شکستھ شده خیره گشت ، می دانستم بغضی گلویش را می فشارد کھ شھامت شکستن ندارد . مریم پیروزمندانھ گفت: خوب حالا خیلی بھتر شد آخر باید فراموشش کنی .

پدر روی کاناپھ نشست و بھ دیوار خالی خیره شد ، سیگاری آتش زد و در فکر فرو رفت . کنار پدر نشستم و زیر چشمی نگاھش کردم ، متوجھ نشد، انگار مریم با این کار پدر را بیش از پیش دلتنگ مادر کرده بود. باید می پذیرفت کھ نمی تواند مالک تمام قلب پدر بشود بھ ھرحال او چگونھ می توانست آن زن فوق العاده را از خاطر ببرد؟مریم خشمگین شد و روبھ روی پدر ایستاد اما پدر انگار در عالم دیگری مادر را پیداکرده بود چرا کھ بی اختیار لبخند می زد و چشمانش بھ نقطھ ای نا معلوم خیره بود .مریم فریاد زد: نادر... کجائی؟

اما پدر توجھی نکرد ، مریم با پریشانی شانھ ھایش را تکان داد. پدر بھ صورت او خیره شد و فریاد زد: چھ می خواھی لعنتی؟ نمی توانی فکرھایم را از من بگیری ، می فھمی؟

مریم با قدم ھایی لرزان بھ سوی اتاقشان رفت و پس از ساعتی با یک چمدان بر گشت .

چشمانش سرخ و غمگین بودند . زیر لب گفت: من می روم ، این طوری خیلی بھتر است.

گمان می کردم پدر مانعش می شود اما مانند ھمیشھ غافل گیرم کرد و چیزی نگفت حتی از جایش بر نخاست. مریم در را بر ھم کوبید و رفت .

من شھامت نداشتم کوچک ترین حرکتی بکنم . پدر سردرگم بود ، ھم چون انسان ھای مست و سرکش ... بلند شد و کنار پنجره ایستاد ...حلقھ ھای دود سیگارش را می دیدم اما خود پدر! کنارش ایستاده و گفتم: پدر می دانی امروز جمعھ است؟

با بی تفاوتی نگاھم کرد ، دلم می خواست تمام سوال ھای بی پاسخم را از پدر بپرسم .

زیر لب گفتم: پدر ھنوز دوستم داری؟

با طنینی کھ از خشم می لرزید گفت: چھ کسی گفتھ دیگر دوستت ندارم؟ چھ کسی گفتھ من پدر بدی شده ام ؟

پدر بھ سوی من بر گشت و خیره در چشمانم گفت : تو فکر می کنی من پدر بدی ھستم؟

از اینکھ دیگر صدایش عصبی نبود آرام گرفتم . خیره در چشمانم ادامھ داد : تو ھنوز برای من ھمان دختر کوچک و قشنگی ھستی کھ لحظھ ی تولد پرستار بھ دست من سپرد و در آغوشم خوابیدی ... تو شبیھ مادرت ھستی ، اگر نبودی زنده نمی ماندم.

کاش می فھمیدی چقدر تو و فواد را دوست دارم .

بغض راه گلویم را بستھ بود و زیر لب گفتم: راست می گویی پدر؟

لبخند گرمی زد ، بھ سوی فواد رفت و او را در آغوش کشید . با رفتن مریم پدر ھمان پدر ھمیشگی شده بود . وقتی لبخند می زد و فواد را در آغوش می کشید احساس می کردم دوستش دارم ...

پدر زمزمھ کر د: آن روزھا کھ مادرت فقط برای من یک غریبھ بود و از کنار من می گذشت در او محو می شدم ، ای کاش مادرت ھنوز ھمان زن غریبھ بود اما در ایران !

واقعا چرا رفت؟ چرا ازدواج کرد؟ چرا من با مریم ازدواج کردم؟ او چرا قھر کرد و رفت؟ ھمھ چیز با من بود اما دست من نبود .

نمی خواستم پدر را غمگین ببینم ، برای ھمین گفتم: پدر ھنوز دیر نشده ، شرط می بندم کھ مریم ھنوز چمدانش را باز نکرده است، برو دنبالش پدر.

بغضش را فرد داد و گفت : نھ نباید برگردد .

آخر چرا ؟

تو نمی دانی او از من چھ خواستھ و گرنھ ھرگز نمی خواستی کھ بر گردد .

با نگاھی پرسش گر بھ پدر خیره شدم .

با اینکھ سخت است اما می گویم مریم از من خواست بین شما و او یکی را انتخاب کنم ، او حتی می خواھد مغز و قلب مرا بشوید و عشق مرا بھ شھره کاملا بھ دور بریزد . حالا آسوده شدی؟ من شما را انتخاب کردم پس ھرگز در احساس من نسبت بھ خودت شک نکن عسلم .