فصل دوازده
البتھ عزیزم... مگر می شود بچھ ھای زیبا و دوست داشتنی ام را دوست نداشتھ باشم ؟ عسل زندگی در کنار پدرت دیگر برایم غیر ممکن شده بود ، برای ھمین رفتم . من می خواستم شما را ھم با خودم ببرم ولی پدرت نپذیرفت و گفت کھ من مادر خوبی نیستم. بارھا شماره ی خانھ را گرفتم ولی خیلی زود قطع کردم ، حتی چند بار برای دیدن شما تا کنار در خانھ آمدم ، اما دستم را روی زنگ نگذاشتم ، می دانی چرا ؟در حالیکھ بغض سنگینی را فرو می دادم گفتم : نھ مادر... نمی دانم.
من فکر کردم یا باید با شما زندگی کنم یا اینکھ برای ھر سھ نفر ما بھتر است ھمدیگر را نبینیم و با ھم حرف نزنیم تا بتوانیم بھ جدایی عادت کنیم عزیزم.
لبخند سردی بر لبم نشست و گفتم : پس این جدایی جاودانھ است؟
نفس عمیقی کشید وگفت: نمی دانم عسلم . فواد را ببوس و بگو مادر دوستت دارد.
یقین داشتم آنچھ کھ می گوید واقعی نیست و او ھیچ احساسی بھ فواد ندارد اما حتی از اینکھ مادر تظاھر بھ دوست داشتن می کرد لبخندی بر لبم نشست .
با بی قراری گفتم : باز ھم با ھم حرف می زنیم؟ مادر خیلی دلم برایت تنگ می شودوقتی اینجا بودی قدر تو را نمی دانستم اما حالا.... حالا حرف ھای زیادی در دلم دارم کھ باید بھ تو بگویم.
باشد عزیزم دوباره تماس می گیرم... شاھین اینجا منتظر من است و قرار است با ھم بھ پاریس برویم...
با پریشانی گفتم : برای ھمیشھ؟
صدای خنده ی مادر آرامش را بھ من بازگرداند و گفت: نھ عزیزم، برای ماه عسل...
یک ماه دیگر بر می گردیم.
قول بده مادر.
قول می دھم عسلم.
وقتی مادر خداحافظی کرد احساس کردم کمی سبک تر شده ام. خیال می کردم دیگر ھرگز صدای گرم و زیبای مادر را نخواھم شنید. وقتی پدر بھ خانھ بر گشت ھمھ چیز را برایش تعریف کردم .
طوری وانمود می کرد کھ شنیدن آن برایش اھمیتی ندارد . بھ آرامی گفت: از مادرت نپرسیدی چگونھ با ھمسر جدیدش ... گفتی اسمش چھ بود؟- شاھین .
بلھ شاھین... چگونھ با او آشنا شده است؟
شانھ ھایم را با بی تفاوتی بالا انداختھ و گفتم: چھ اھمیتی دارد! مھم این است کھ بالآاخره مادر یادش افتاد بھ ما ھم خبری بدھد ، ھمین برایم کافی است.
در آنقدر غمگین و دل شکستھ شده بود کھ قلبم را بھ درد آورد ، بی اختیار گفتم : اما پدر مادر نگران تو ھم بود . سفارش کرد با تو مھربان باشم و تنھایت نگذارم.
لبخندی بر لب بی رنگ پدر نقش بست و گفت : پس حرف مادرت را گوش کن.
از اینکھ بھ پدر دروغ گفتھ بودم پشیمان نبودم چرا کھ پس از مدت ھا لبخندی بر لبان او آورده و خوشحالش کرده بودم...
روزھا می گذرند و من دیگر خبری از غریبھ ام ندارم ، اما او تمام افکارم را بھ تسخیر خود در آورده و ھرشب برای دیدنش دعا می کنم...
امروز پدر با شیرینی و گل بھ خانھ بر گشت ، فواد را در آغوش گرفتم و با شگفتی نگاھش کردم . چقدر تغییر کرده بود، صورت اصلاح شده و کت و شلوار جدید و گران قیمتش بھ من فھماند کھ دیگر پدر را از دست داده ام. در سکوت شام خوردیم ، مرجان لبخند تلخی بھ من زد انگار می خواست بر غم وجودم آتش بزند...
زمان خواب پدر وارد اتاقم شد، پیش از آنکھ مادر برود او نیز ھمیشھ ھمین کار را می کرد. در این لحظات کھ روز پایان و شب آغاز می شد مادر حرف ھای مھم و بھ یاد ماندنی اش را بھ من می گفت ، شبیھ آن روزی کھ فواد را باردار شده بود و می خواست او را از بین ببرد، یا وقتی پس از ساعت ھا دعوا و بحث کردن با پدر خستھ و کلافھ بھ اتاقم می آمد و برای آینده اش برنامھ می چید . می گفت طلاق می گیرد ومرا باخودش می برد ... حالا ھم پدر لبھ ی تختم نشست و من وانمود کردم کھ خوابیدهام .
مادرت برای ھمیشھ رفت و ما نمی توانیم تنھا بمانیم مخصوصا فواد ، منظورم رامی فھمی؟
من منظورش را می فھمیدم اما چیزی کھ بیشتر از ھمھ آزارم می داد قصھ ی فراموش شدن یک عشق بود . یک عشق کھ پدر بھ خاطر آن از غرورش گذشت ... حالا بھ این سرعت می خواست ازدواج کند ! آیا احساسی ناپایدارتر و مزخرف تر از عشق در نزد مردان وجود دارد؟
جواب مرا بده عسل!
چھ باید می گفتم؟ اصلا خواستھ ی من چھ اھمیتی داشت ! این فقط یک مراسم تشریفاتی بود.
پدر ادامھ داد : تو دختر عاقلی ھستی و نیازی نیست ھمھ چیز را برایت بگویم ، خودت می فھمی . این زن می تواند جای مادرتان را بگیرد حتی مھربان تر از او باشد. در دل بھ سادگی پدر می خندیدم چرا کھ مادر زیبا بود ، اما مھربان نبود و ما از مادر ھمھ چیز دیده بودیم غیر از محبت و وقتی مادر ، مادر نباشد دیگر یک زن چگونھ می تواند مادری کند!
پدر بلند شد و با وجدانی آسوده رفت . ملافھ را روی سرم کشیده و ھق ھق گریھ ام را روی بالش خیسم خفھ کردم .
آخر ھمین ھفتھ عروسی پدر است و بھ گمانم کمتر کسی می تواند عروس شدن مادر و دامادی پدرش را با چشم ببیند ! قلب ھفده سالھ ام از این زندگی رنجیده و دوستش نداشت اما چھ می شد کرد؟ فواد را در آغوش گرفتھ و در سکوت بھ پدر خیره شدم، روبھ روی آیینھ ایستاده و لباس ھا و موھایش را مرتب می کرد . چھره اش دیگر غمگین نبود و لبخند حتی برای لحظھ ای از لبانش دور نمی شد.
مرجان ادکلن مرا بیاور...
مرجان زیر چشمی بھ پدر نگاه می کرد.
چھ شده ؟
باید با شما صحبت کنم آقای نیایش.
الآن وقت ندارم.
مرجان روبھ روی پدر ایستاد و با اکراه بھ او خیره شد.
فکر نمی کنم دیگر نیازی باشد من اینجا بمانم.
میل خودت است.
می روم.
طنین مصمم و خشمگین مرجان پدر را بھ وجد آورد و گفت: چھ شده است خانمبھرامی؟
بغضش را فرو داد و گفت: مھم نیست... من بعدا برای تصفیھ حساب می آیم.
بھ سوی مرجان دویده و گفتم : خواھش می کنم نرو . تو ھم تنھایم می گذاری؟بوسھ ای بر پیشانی ام زد و گفت: باور کن عزیزم نمی توانم رفتار پدرت را تحمل کنم . گاھی بھ دیدنت می آیم .
او رفت و من دیگر یاد گرفتھ ام وقتی کسی رفت یعنی برای ھمیشھ رفت....
مھمان ھای عروسی زیاد بودند و خانھ در ھیاھویی شادی آفرین فرو رفتھ بود ... گوشھ ای دور تر از ھمھ نشستھ و چھ احساسی داشتم؟ شاید احساس تنھایی می کردم ،یک تنھایی سرد و خاموش کھ پس از رفتن مادر و غریبھ ام در یک زمان با وجود من گره خورده بود.
پدر بھ سویم آمد و گفت: دختر عاقلی باش عسل ، لبخند بزن و برقص.
بلند شده و بھ اتاقم رفتم . پدر خیلی خودخواه بود و احساس کردم اصلا دوستش ندارم .
ساعتی بعد وارد اتاق شد و گفت : می خواھی اعصابم را بر ھم بزنی؟سکوت کردم . پدر خشمگین بود و دیگر لبخند نزد.
می خواھی مریم بفھمد تو ناراحتی؟ دوباره سکوت کردم.
لعنتی حرف بزن. چرا عروسی مادرت را بر ھم نزدی؟ فقط می توانی با اعصاب من بازی کنی!
پس از دقیقھ ای سکوت کمربندش را بازکرد و...
من فقط نگاھش می کردم بدون ھیچ نالھ ای ، پدر ھم چون انسان مست و نابینایی با تمام قدرتش کمربند را بر بدنم می کوبید و سکوت من عصبانی ترش می کرد. چشمان پدر وحشی شده بودند و از نگاھش می ترسیدم ، وقتی قطرات اشک بر گونھ ام لغزید دست از ضربھ زدن برداشت و گفت: آبی بھ صورتت بزن و خیلی زود بیا کنار مھمان ھا و گرنھ تکلیفت را بعدا روشن می کنم.
پدر رفت تا در کنار عروسش بنشیند ، برای او حرف مریم و مھمان ھا خیلی مھم تر از من بود...
احساس می کردم پشت و بازوھایم از خون مرطوب شده است . ھمھ جای بدنم درد می کرد و می سوخت . خودم را بر روی تخت رساندم و از شدت درد نالھ کردم . اولین بار بود کھ پدر مرا می زد ، آن ھم با این شدت !
صبح زود مریم وارد اتاقم شد ، با ترحم نگاھم می کرد. از نگاھش بیزار بودم ھمچنین از نگاه پدر کھ پس از او وارد اتاقم شد. از دیدن صورت و دست ھای کبودم با شرمندگی نگاھم می کرد.
عسل عزیزم تو نباید مرا عصبانی می کردی ، من واقعا نفھمیدم چھ کار می کنم!
خواستم چیزی بگویم اما بھ یکباره تصمیم گرفتم سکوت کرده و حرفی نزنم . پس ازرفتن پدر مریم نگاھی بھ کبودی ھای بدنم انداخت و گفت: ممکن است زخم ھا عفونتکنند باید برایت پانسمانشان کنم.
مریم پرستار بود و بھ خوبی تمام زخمھا رابست ، من از درد نالھ می کردم در حالیکھدر دل بھ زندگی و سرنوشتم ناسزا می گفتم.
خدای من ! چھ کرده ؟ از نادر چنین کاری بعید است.
البتھ حق با مریم بود او ھرگز با ما چنین کاری نکرده بود اما تمام این سال ھا را آن شب جبران کرد و من از تب می سوختم.
پدر با سینی صبحانھ وارد اتاقم شد .. ھنوز ھم نمی توانست بھ چشمانم نگاه کند. آخر مگر من چھ گناھی کرده بودم کھ این گونھ مجازاتم کند؟ خیلی دلم می خواست پدر را محکوم کرده و بگویم چرا آن شب بر نگشت تا مرا در آن ھمھ پریشانی و درد آرام کند! اما چیزی نگفتم.
مریم بھ دست بند جواھر من خیره شده بود و آرام نفس می کشید انگار بھ ما فرصت داده بود تا با ھم حرف بزنیم. اما بین من و پدر آن قدر فاصلھ بھ وجود آمده بود کھ دیگر ھیچ چیز نمی توانست آنرا پر کند. ای غریبھ ی مھربان من کاش می آمدی و مرا در این حال می دیدی شاید بر این جسم شکستھ ترحم کرده و مرا با خودت بھ دور دست ھا می بردی . اما تو کجا بودی و من کجا بودم !
نمی توانستم بھ راحتی بخوابم چرا کھ شانھ ھا و پشتم می سوخت و من زیر لب نالھ می کردم . فواد کنارم نشست و موھایم را نوازش کرد . با آن انگشتان کوچک خالق آرامش عظیمی در قلبم می شد و خودش نمی دانست ، دستش را گرفتم و بر آن بوسھ زدم ...
حالا کھ مرجان رفتھ بودم خودم مسئولیت او را بر عھده گرفتھ و ساعت قرص ھایش را فراموش نمی کردم ، او را بھ حمام می بردم و مدام برایش آبمیوه می گرفتم. احساس می کردم بیشتر از ھمیشھ بھ محبت من احتیاج دارد چرا کھ در این مدت بھ آغوش مرجان عادت کرده و جدائی از او برایش دشوار بود . شاید حالا ھمان حسی را داشت کھ من در روز جدایی با مادرداشتم ، راستی کھ عجب جمعھ ی دلگیری بود.
امروز فاختھ بھ دیدنم آمده ، خیلی خوشحالم کھ پدر و مریم بھ سینما رفتھ اند و من می توانم در آغوش فاختھ تمام اندوھم را گریھ کنم....
آرام باش عسل، باز ھم کھ گریھ می کنی !
پیراھنم را بالا دادم تا بتواند جای ضربات کمر بند پدر ا بھ خوبی ببیند .
آخ ! خدای من . کدام بیرحمی این کار را کرده است؟
پدرم.
-پدرت؟ باور نمی کنم.
-چرا باور کن فاختھ ، باورکن کھ ھمھ از من بیزار ھستند .
اما چرا باید چنین کاری بکند؟
نفس عمیقی کشیده و گفتم : شاید خودش ھم نمی داند چرا؟ ولی من می دانم انگارخودش ھم از اینکھ با مریم ازدواج بکند یا نھ تردید داشت و پریشانی اش را اینگونھ آرام کرد ... او دنبال یک بھانھ می گشت کھ خودش را خالی کند و من کوتاه ترین دیوار بودم.
لبخند بی رنگی زد و گفت : حالا خیلی درد می کند؟
قطره ای اشک بر گونھ اش لغزید و ادامھ داد: عجب پدری داری! من تو را می فھمم عسل. می دانم در زیر ضربھ ھای پدرت چھ کشیدی ، باور کن .
در دل احساس کردم فاختھ واقعا دوستم دارد.
تو چھ کردی فاختھ؟
پدرم را متقاعد کردم کھ ازدواج نمی کنم و بھ درسم ادامھ می دھم ، راستش را بخواھی تو کمکم کردی.
با شگفتی گفتم: من؟
بھ خانم اسدی گفتم اگر مرا نپذیرد ھمان کاری را می کنم کھ عسل نیایش کرد. او ھم کمی فکر کرد و سپس گفت : امان از دست شما دخترھای دیوانھ...
خندیدم و گفتم : موفق باشی فرھاد تیشھ زن...