فصل یازده
خواستگاران زیادی داشت این را روزھای بعد فھمیدم ، ھر روز کسی برایش گل می آورد و پس از مدتی نا امید بر می گشت. اما من نمی خواستم نا امید شوم، سر انجام حرف ھایم را با او زدم . لبخند گرمی زد و گفت باید فکرھایش را بکند ، من باید بھ خدمت می رفتم و ھمین باعث شد کھ مادرت آن روز بیھوده امیدوارم کند و قول بدھد منتظرم می ماند. من تمام آن دوسال را بھ امید وفاداری مادرت سپری کردم.... نمی گویم این دوسال بر من چھ گذشت کھ سخت ترین روزھای زندگی ام بود.. فقط دلتنگی و سردرگمی... وقتی برگشتم او نامزد کرده بود . نمی دانستم باید بھ او چھ بگویم ! گفتم تو قول داده بودی شھره ...من می خواھم تو فقط مال من باشی.
اما او خندید و مرا با دنیایی از غم تنھا گذاشت.
- پس چگونھ ازدواج کردید؟
پدر دوباره لبخندی زد و در حالیکھ بغضش را فرو م داد گفت: نامزدش در یک حادثھ کشتھ شد و من بھ خواستگاری اش رفتم... او نپذیرفت ، اما مادرش بھ خاطر ثروت پدر من او را وادار بھ ازدواج کرد. اما ای کاش این گونھ نمی شد، چون ھمیشھ در آرزوی رفتن بود .
دیگر سوالی نپرسیدم چون پدر در انبوھی از خاطرات گذشتھ اش فرو رفتھ و با کف دست اشک ھایش را پاک می کرد . کنار پدر نشستھ و دستانش را کھ بھ شدت می لرزید در دستم گرفتم... صادقانھ می نویسم کھ امروز برای اولین بار فھمیدم پدر را دوست دارم ، دوستش داشتم بھ خاطر وفاداری اش ، بھ خاطر اینکھ سرنوشت او شبیھ سرنوشت غریبھ ام بود. با اینکھ پدر چھره ی زیبایی نداشت اما نگاھش بھ مادر زیبابود آنقدر زیبا کھ من بھ مادر حسادت می کردم ...
پدر زمزمھ کرد : چرا قدرش را ندانستم ؟ خدای من ! گمان نمی کردم از دستم برود.
و من فقط بھ غریبھ ام فکر می کردم ! حالا بھ خوبی می دانستم چرا این گونھ بھ غریبھ ای دل بستم کھ نمی شناسمش... من از پدر یاد گرفتھ بودم و وفاداری در خون ما بود.
مرجان وارد اتاق شد و بھ چھارچوب در تکیھ زد انگار او ھمھ غمگین شده بود ، بھ آرامی گفت : عروسی امشب است؟
موجی از خشم در چشم پدر درخشید و گفت: امشب... آه ! بلھ امشب...
سیگاری آتش زد ،آرامشی کھ برای لحظاتی چند در چشمانش بھ وجود آمده بود بھ طوفانی سھمگین بدل شد. فواد را در آغوش گرفتھ و بھ حیاط رفتم. ھوا سرد بود مثل احساس ما.
ساعت نھ و نیم شب پدر وارد اتاقم شد و گفت: لباس ھایت را بپوش ، باید برویم.
- کجا؟
پاسخی نداد اما آنقدر عصبانی بود کھ شھامت نداشتم مخالفت کنم . فواد را در آغوش گرفتھ و سوار ماشین شدیم آسمان بھ شدت می بارید و ھوا سرد و غمگین بود.
می دانستم بھ کجا می رویم پدر طبق نشانی روی کاغذ پیش می رفت و بھ یقین آدرس را از مادر بزرگ گرفتھ بود ، اما با این شرط کھ کار احمقانھ ای نکند .
پدر وارد خیابان پھنی شد و کمی دور تر از خانھ ای مجلل نگھ داشت . صدای موزیک تا مسافت ھای دور شنیده می شد . باور نمی کردم کھ مادر من عروس چنین جشن بزرگی است . فواد با شگفتی بھ ماشین ھا و مھمان ھایی نگاه می کرد کھ وارد آن خانھ می شدند . پدر ، اما عجب سکوتی داشت . انگار ھمھ ی وجودش نگاھی شده بود بھ آن در باز...
ساعت ھای طولانی گذشت و برای پدر سال ھای طولانی . اشک ھایش بی مھابا بر گونھ اش می چکیدند . آخ ! کھ امروز بارھا و بارھا گریھ ی پدر را دیدم آن اشک ھای مردانھ ی شور کھ از عشق مادر زادگاه شان را ترک می کردند ...
در آن شب سرد و غمگین ما سھ نفر درون یک ماشین یخ زده نشستھ بودیم و انتظارش را می کشیدیم... شب بی نھایتی بود ، پدر لحظھ ای آرام نمی گرفت ، عمیق تر از آنکھ کسی بفھمد . دلش گرفتھ بود ، از بی وفایی مادر... از تنھایی خودش ...
سرانجام نیمھ ھای شب صدای موزیک قطع شد و مھمانان خارج شدند ... پدر بی اعتنا بھ بارانی کھ بر شیشھ می کوبید در را باز کرد اما پیاده نشد ، ھمھ وجودش در نگاھی بھ مادر خلاصھ گشت... مادر امشب از ھمیشھ زیباتر شده بود و بھ راستی کھ ھم سن و سال من نشان می داد .. در کنار مادر مردی ایستاده بود کھ خیلی زیبا بود .. خدای من! مردی ھمسن غریبھ ی من ، جوان و بلند قامت...
نگاھی بھ چشمان خیس پدر انداختم. خالی بود خالی تر از خالی....
پدر پیاده شد و با قدم ھایی لرزان کمی جلوتر رفت ، در ازدحام آن ھمھ مھمان کسی متوجھ ی پدر نشد ، انگار ھیچ کس نفھمید قلب پدر زیر پاشنھ ھای بلند کفش ھای نقره ای مادر لگد مال شد ، انگار ھیچ کس صدای شکستن قلب ما سھ نفر را نشنید، گریھمی کردم دلم می خواست خودم را در آغوش مادرم رھا کرده و بگویم دوستت دارم اما عجب حماقتی! مادر زیر چتر سپیدی ایستاده بود و از مھمانانش خدافظی می کرد ....
حتی در زیر آن باران ھم می توانستم اشک ھای پدر را بھ وضوح ببینم...
خیال می کردم طاقت نمی آورد و جلوتر می رود ، دلم می خواست می رفت و بھ مادر می گفت کھ بھ خانھ اش برگردد... اما پدر ھمان جا ایستاد . برای لحظھ ای احساس کردم نگاه مادر بھ پدر افتاد ، اما بھ سرعت نگاه از پدر بر گرفت و لبخند گرمی بر ھمسر جدیدش زد .
پدر ماشین را روشن کرد و ما در سکوتی غم انگیز بھ خانھ بر گشتیم در حالیکھ حرف قلب ما فقط یک جملھ بود و آن این کھ مادر بی وفا بود...
پیش از آنکھ بخوابم ، زیر لب گفتم: خوشبخت باشی مادر اگر چھ بی عاطفھ ترین مادر دنیایی!
صبح وقتی بیدار شدم ، پدر خانھ بود ... چشمان گود رفتھ و صورت استخوانی اش بھ من فھماند کھ تا صبح گریستھ و حسرت کشیده است. مرجان برای صبحانھ ما را صدا کرد اما ھیچ کس اشتھایی نداشت . خوش بھ حال فواد ھنوز چیزی از عشق و بی وفایی نمی دانست .
پدر لبخند بی رنگی زد و گفت: خوب ھمھ چیز تمام شد.
بلھ پدر ھمھ چیز.
باید یاد بگیریم منتظر مادرتان نباشیم ... اصلا چھ اھمیتی دارد باشد یا نھ ؟ وقتی دوستمان ندارد ، ھمان بھتر کھ رفت.
بھ یقین پدر با حرف ھای خویش در دل بیگانھ بود.
ھنگام غروب فاختھ بھ دیدنم آمد و از چشمان سرخ من فھمید گریھ کرده ام. دستم راگرفت و گفت : با خودت چھ کرده ای؟
نگاھم بھ چشمان فاختھ افتاد و گفت: خودت ھم کھ گریھ کردی !
آه ! بلھ.
نفس بلندی کشید و کنار پنجره ایستاد. بی اختیار گفتم: غریبھ ام را ندیده ای؟بر گشت و با لبخندی بی رنگ گفت : نھ او را دیدم و نھ آقای یگانھ.
کنارش ایستاده و گفتم : منظورت چیست؟
بھ خاطر داری گفتم نامھ ای برایش نوشتم؟ھمان نامھ مرا برای ھمیشھ از او جدا کرد
.
بغض فاختھ شکست و ادامھ داد : او نامھ ی مرا کھ با تمام احساسم نوشتھ بودم بھ خانم اسدی سپرده و خانم اسدی ھم پدرم را بھ مدرسھ خواست .
پدرت ھمھ چیز را فھمید؟
فھمید و گفت کھ دیگر نمی گذارم درس بخوانی، .عسل او مرا وادار بھ ازدواج کردهاست.
دست بندی را کھ بردیا برایم خریده باز کرده و گفتم : نکند مثل من حماقت کنی فاختھ!
گران بھا ترین دست بند دنیا ھم نمی تواند آن را بپوشاند و اگر رئوف ترین قلب دنیا را داشتھ باشی بازھم نمی توانی خودت را ببخشی. ھمھ بھ چشم دیوانھ ای نگاھت می کنند کھ حتی بھ خودش رحم نکرده است.
می دانم عسل عزیزم من چنین حماقتی نمی کنم من برای بھ دست آوردن آنچھ می خواھم ھمھ ی تلاشم را می کنم و بھ او می فھمانم کھ حقیقتا دوستش دارم و این یک احساس کودکانھ نیست. شاید دیگران بھ خاطر گرفتن نمره برای او نامھ بنویسند اما من فقط خودش را می خواھم. مثل تو کھ غریبھ ات را می خواھی. فراموش کن از خودت بگو این روزھا چھ می کنی؟
من؟ زندگی کردن برایم سخت شده ھر روز کھ می گذرد می گویم فردا چھ می شود؟ می بینمش؟ خبری می شود ؟ از پنجره بھ کوچھ خیره می شوم و او نیست کھ نیست .
فاختھ اشک ھایش را پاک کرد و گفت : مادرم ھمیشھ بھ من می گفت فاختھ حماقت نکنی بھ مردی علاقھ مند بشوی ، تاوقتی وابستھ نشده ای خودت ھستی و یک دنیا را می خواھی اما وقتی وابستھ شوی آن یک نفر می شود تمام دنیای تو و آن یک نفر ھر کھ باشد لایق این نیست کھ زندگی ات را فدایش کنی. من نمی فھمیدم مادرم چھ می گوید ! اما حالا می فھمم تو ھم می فھمی مگرنھ؟
می فھمم ، چرا کھ ھیچ چیز دیگری جز دیدن غریبھ ام خوشحالم نمی کند . فاختھ او خیال می کند من ازدواج کرده ام و با من قھر کرده ، نھ...نھ ...فراموشم کرده و رفتھ تا دنیای یک نفر دیگر بشود.
عسل نمی خواھم نگرانت کنم اما چشمان غریبھ ی تو آنقدر گیراست کھ ھر کسی را بھ سوی خود می کشاند ، کار تو خیلی مشکل است.
می دانم ، خیلی زیباست... بیشتر از آنچھ زیبا باشد مغرور و دوست داشتنی است ، اما اگر با کس دیگری؟... آخ! خدای من.
فاختھ لبخندی زد و گفت: نھ او مغرور تر از آن است کھ با کسی بماند.
دلم می خواست فاختھ بگوید عاشق تر اما نگفت . وقتی او رفت پدر وارد اتاقم شد و گفت کھ بھتر است برویم بیرون.
در خیابان ھا رانندگی می کرد و ساکت بود، بھ گمانم ما را بھ مکان ھائی می برد کھ در گذشتھ با مادر رفتھ بودند و این گونھ خاطراتش را زنده می کرد . من و فواد در سکوت از پنجره بھ خیابان خیره شده بودیم کھ ناگھان دیدمش ، شک نداشتم آن پسر سیاه پوش و بلند قامتی کھ با موھایی سیاه و پریشان پیش می رفت و ھمھ خیره نگاھش می کردند ، غریبھ ام بود . دیگران محو آن صورت زیبا می شدند و او بھ ھیچ کس توجھی نداشت در حالی کھ روزنامھ ای در دست گرفتھ و با قدم ھائی محکم و استوار پیش می رفت .
فریاد زدم : پدر نگھ دار. اما او بی توجھ بھ خواھش من بر سرعتش افزود ، دوبارهفریاد زدم کھ این بار نگھ داشت و گفت : چھ شده عسل؟
از ماشین پیاده شده و بھ سرعت شروع بھ دویدن کردم ، در آن لحظھ دنیای من دنیای مطلق ھا بود... من می دویدم و ھمھ با شگفتی نگاھم می کردند ، اھمیتی نمی دادم فقط دلم می خواست غریبھ ام را ببینم و بھ او بگویم" دوستت دارم " دستش را برای گرفتن تاکسی بالا برد و پیش از آنکھ بتوانم حرفی بزنم، سوار شد و ماشین حرکت کرد . بھ سختی روی پاھایم ایستادم ، احساس کردم کھ کسی صدایم می زند ، سرم را بلند کردم و پدر را روبھ رویم دیدم ، چھره اش خشمگین و نگران بود.
سوار شو.
پدر دیگر حرفی نزد و ما در سکوت بھ خانھ بر گشتیم . از دیدن آن غریبھ احساس عجیبی پیدا کرده بودم با وجودی کھ نتوانتسم با او حرفی بزنم اما از اینکھ فھمیدم تنھاست و کسی ھمراھش نیست خرسند شده و بھ خویش وعده می دادم کھ ھنوز ھم بھ تو وفادار مانده است عسل.
تلفن زنگ زد و گوشی را بر داشتم ، مادرم بود . قطره اشکی بر گونھ ام چکید...
عسلم... چھ شده؟
صدای گریھ ام آنقدر بلند بود کھ بھ سختی می توانتسم صدای مادر را بشنوم.
بگو بھ من چھ شده عزیزم؟
طنین گرم و مھربان مادر باعث شد بی وفائی اش را برای لحظاتی فراموش کرده و بگویم: مادر آن شب تو را دیدیم... خیلی زیبا شده بودی!
آخ ! عزیزم . ھمھ چیز بھ یکباره اتفاق افتاد ، خودم ھم نفھمیدم چھ شد !
حالا خوشبختی مادر؟لحظھ ای سکوت کرد و گفت: راستش را بخواھی اگر دلتنگی ام برای تو و فواد نبود خوشبختی ام کامل بود.
راست می گویی مادر ، دوستم داری ! حتی فواد را ھم دوست داری؟