عسل

فصل ده

بھ راستی ؟آخ ! خدای من . چھ کردی فاختھ ، لعنت بر تو.

بلھ لعنت بر من .

خوب او چھ کرد؟

وقتی کلاس تمام شد نامھ را بھ او دادم با یک نگاه گذرا آن را خواند و در جیب کتشگذاشت .

نفھمیدی چھ می خواھد بکند؟

نھ اما خیلی عصبی شد... دلم می خواست نامھ را از جیبش بر دارم و بگویم اشتباه کردم.

فاختھ با صدای بلند می گریست ،. نمی دانم چرا آن کار احمقانھ را کرده بود اما نباید غمگین ترش می کردم.

حالا او می داند کھ دوستش داری، ھمین بس است.

نھ بس نیست ، او عشقم را تحقیر کرد.

لحظھ ای از اینکھ بھ غریبھ ام حرفی از عشق نزدم ، قلبم لبریز از غرور شد . اشک ھایش را پاک کرد و گفت: فراموش کن، خودت چھ می کنی؟- من... سرگردانم فاختھ ، از این اوضاع خستھ شدم.

ھنوز ھم پدرت نمی داند؟

بازی اش می دھم.

پس من ھم بازی.

یعنی چھ فاختھ؟

اگر قرار باشد آقای یگانھ بھ عشقم پاسخی ندھد دیگر نمی توانم بھ مدرسھ بروم.

فکر می کردم فقط من دیوانھ ام.

یک چیز دیگر ھم ھست عسل کھ بھ تو نگفتم.

خوب بگو.

آقای یگانھ وقتی نامھ را گرفت ، بھ من گفت: خدای من باز ھم نامھ ای از طرف شاگردھایم...

لبخندی زده و گفتم : بھ گمانم زیاد ھم غافلگیرش نکردی.

آه بلندی کشید و گفت: انگار ھمھ دوستش دارند ، ھمھ غیر از تو.

بھ یاد آن چشمان مست افتاده و گفتم : عشق فقط دل تنگی ھست . نکند ھر دو شکست بخوریم؟

فاختھ زیر لب گفت : اگر شکست بخورم می میرم.

در دل گفتم من ھم خواھم مرد.

وقتی پدر گوشی را برداشت و از طریق مدیر مدرسھ متوجھ ی اخراج شدن من از مدرسھ شد فھمیدم کھ ھمھ چیز تمام شده است . پدر چیزی نگفت ، سکوتش بیشتر مراعذاب می داد .

شب پیش از آنکھ بخوابم وارد اتاقم شد، فواد را در آغوش کشیده و موھایش را نوازشکردم.

روی صندلی نشست و سیگاری آتش زد ، پس از دقیقھ ھای طولانی گفت: سررشتھ یزندگی از دستم خارج شده.... انگار دیگر ھیچ قدرتی ندارم. چرا یکباره ھمھ چیز بھ ھم ریخت عسل؟

فواد از آغوش من بھ آغوش پدر رفت و لبخندی بر لب پدرم نقش بست.

-کجا می رفتی بھ جای مدرسھ؟

از طنین آرام پدر قلبم آرام گرفت و گفتم : پارک... ھمان کھ آن طرف خیابان است.

نفس عمیقی کشید و گفت: خوب چھ شد کھ این طور شد؟- پدر...

بغضم شکست و بھ سختی ادامھ دادم : آن ھا کیف مرا گشتند و بھ خاطر رژ لب مادر کھ در کیفم بود من می خواستم مانع این کار بشوم.

آن را از کجا آوردی؟

روزی کھ مادر می خواست برود بھ یادگار برداشتمش.

لبخند گرمی زد و گفت: یکبار پدر بزرگ اتاق مرا گشت و با پیدا کردن سیگار.... آخ!

ھنوز ھم سوزش ضربات کمر بندش را احساس می کنم، آن شب از خانھ بیرون رفتھ و در عوض ھر ضربھ ای کھ خورده بودم ، سیگار کشیدم . می خواستم پدر بزرگ را تحقیر کنم اما تبدیل شدم بھ یک مرد سیگاری، حالا ھم اگر بر تو سخت بگیرم ھمھ چیز بدتر می شود ، البتھ با این شرایطی کھ تو پیدا کردی شاید بھتر باشد امسال بھ مدرسھ نروی تا نیروی گذشتھ ات را پیدا کنی .

وقتی پدر می خواست اتاق را ترک کند گفت: اما بھ این سادگی ھا ھم نیست از این بھ بعد ھرجا کھ بخواھی بروی باید از من اجازه بگیری بھ مرجان ھم می سپارم کھ مواظبت باشد.

خوب با این تھدید پدر من چیزی نداشتم کھ از دست بدھم بھ غیر از شانس دوباره دیدن آن غریبھ ، معجزه ای کھ ھر شب برای بھ وقوع پیدا کردنش دعا می کردم ، انگار دیگر باید بپذیرم کھ ھمھ چیز تمام شد.

تنھا در این میان فواد بود کھ ھمیشھ می خندید ، چرا کھ من تمام مدت در خانھ و در کنارش بودم . ھمیشھ در آغوشم می نشست و برایش آوازھای کودکانھ می خواندم.

وقتی او را نزد دکترش بردیم ، گفت : ھمانند سابق است ، بدون ھیچ بھبودی ...

دیگر عادت کردم کھ از ھمھ چیز نا امید بشوم ماه ھا از رفتن مادر و دو ماه از ندیدن غریبھ ام می گذرد. اینکھ چطور با این ھمھ دل تنگی زنده ام ! فقط خدا می داند و بس.

من کھ با نگاه غریبھ ام جان میگرفتم .. آخ! خدای من.

امروز ھم مانند روزھای پیش روی تختم نشستھ ام و فواد در آغوشم است . زانو ھا و کف دست ھایش از بس کھ چھار دست و پا راه می رفت کبود شده بود ، دلم می خواست می توانست حرف بزند اما او فقط نگاھم می کرد و لبخند می زد . زیر لبگفتم : امروز مادر کجاست؟

انگار واژه ی غریبی را شنیده باشد بغض کرد شاید ھم دلش برای آن بوسھ ی گرمتنگ شده بود یا شاید من بوی مادر را می دادم. با انگشت بھ پنجره اشاره کرد انگار می خواست بگوید مادر آن بیرون است . نگاھم کرد چشم ھایش لبریز از اشک و نا امیدی بود. چیزی از من می خواست ، چیزی کھ نمی توانستم درکش کنم . فھمید تلاشش بیھوده است. ارتباط بین من و او بر قرار شده بود اما نمی توانست از آن جلوتر برود. معصومانھ دستم را روی قلبش فشرد و نالھ ای از غم کرد ، انگشتم را روی لب ھای خیسش گذاشتھ و لب ھایش را باز و بستھ کردم. صدایی گنگ از آن خارج شد . دستمال مرطوبی را روی پیشانی داغش گذاشتھ و او را روی تخت خواباندم ، پنجره را کھ باز کردم دوباره با نگرانی بھ دستانم نگاه کرد .

حس از دست دادن فواد تمام بدنم را لرزاند . نگاھم بھ ناخن ھایش افتاد کھ از شدت درد آن ھا را با دندان ھای کوچکش جویده بود ... انگشتانش را غرق در بوسھ کردم...

انگار ذره ذره ی وجودش آفریده شده بود تا قلب مرا اندوھگین کند .

آن روز بارانی را بھ خاطر آوردم کھ مادر از یک مھمانی بر گشتھ بود . فواد آن شب از شدت درد برای اولین بار گریھ کرده و مادر کلافھ و خستھ او را درون اتاق تاریکی انداخت و در راقفل کرد ... من گریھ کردم حتی از بی رحمی او پدر ھم پریشان شد .

پس از نیم ساعت دیگر کسی صدای گریھ اش را نشنید، پدر در را بازکرد و بھ سویش رفت . فواد بیحال افتاده بود و من و پدر آن شب او را بھ بیمارستان رساندیم...

امشب ھم ھمان حال را داشت. خدای من ! چرا پدر نمی آمد؟

سرانجام صدای ترمز ماشین پدر را شنیدم و بھ سوی پارکینگ دویدم در حالیکھ فواد را در آغوش می فشردم. پدر ماشین را درون پارکینگ آورد و خودش را برای خوابیدن آماده کرد.

فریاد زدم : پدر چرا آنقدر بی تفاوتی؟ فواد از حال رفتھ و دارد می میرد.

خودش خوب می شود اولین بار کھ نیست.

پدر این گونھ بی تفاوت نباش قلبش می شکند.

او ھیچ چیز نمی فھمد عسل ، تمامش کن.

روی زمین زانو زده و در حالیکھ قطرات اشک بر صورتم جاری بودند بھ آرامی گفتم: او می فھمد کھ مادر برای ھمیشھ رفتھ... کھ من زندانی شده ام... کھ شما دوستش نداری و در انتظاری زود تر بمیرد. او می داند کھ مرگ بر وجودش ریشھ دوانده ...

چھ کسی آنقدر می داند!

پدرم بدون ھیچ حرفی بھ اتاقش رفت و در راقفل کرد. انگار مادر با تمام بی عاطفگی ھایش نیرویی داشت کھ ما سھ نفر را بھ ھم پیوند می دا د ،فواد با چشمان درشتش بھ من خیره شد ، چشمانی خاکستری داشت ، فقط می نویسم خاکستری چون سیاه نبود...

آبی و سبز و قھوه ای ھم نبود ، اصلا ھیچ رنگی نداشت. رنگ مرگ و زندگی... امیدو ناامیدی.. ترس و شھامت... یک رنگ کھ ھمیشھ چیزی را در وجودم خالی می کرد . آنقدر بی صدا و آرام در آغوشم خوابیده بود کھ گاه فراموش می کردم کسی درکنارم است ، دستم را روی قلبش می فشردم و از تپش آن آسوده می شدم .

صبح زود با صدای باز شدن در اتاقم از خواب بیدار شدم ، پدر پریشان تر از ھر لحظھ ای در آستانھ ی در ایستاده بود. نگاھم بھ ساعت دیواری افتاد... ساعت ده و نیم بود!

چھ شده پدر؟

بغض پدر شکست و با صدای بلند گریست . کنارش ایستادم ، باورم نمی شد این شانھ ھای پدر بود کھ این چنین از غم می لرزیدند! پدر فرو ریختھ بود و بھ راستی کھ شکستنش را با چشمانم دیدم . عجب اندوه سردی بود ، نمی دانستم چھ شده اما ھر چھ بود پدر را بھ پایان رسانده بود . ساعتی گریست ... من و فواد ھم گریھ می کردیم. ھیچ قدرتی نمی توانست پدرم را آرام کند. عجب دردی داشت طنین گریھ ھایش!

خواھش می کنم آرام باش پدر.

اما او نمی شنید بھ سختی او را بھ سوی تختم کشاندم ، لبھ تخت نشست... حتی برای لحظھ ای آرام نمی گرفت . مرجان با لیوان آبی وارد شد و آرام بخشی بھ پدر داد ...

آقای نیایش حرف بزنید بچھ ھا دارند گریھ می کنند.

پدر بھ سختی گفت: باید گریھ کنند.... ھمھ باید امروز گریھ کنند و عذادار باشند.

بھ یاد مادر افتاده و با پریشانی فریاد زدم : مادر؟

پدر بھ سختی و با طنینی کھ از غم و خشم می لرزید ادامھ داد: امروز مادر بزرگ بھ من تلفن زد و گفت می داند مادرت کجاست.

خوب او کجاست.؟

پدر انگشتانم را بھ سختی در دست فشرد و گفت : امشب شب عروسی مادرتان است...

دیگر چیزی نشنیدم. روی زمین نشستم و زانوھایم را در آغوش گرفتھ و گریستم. حال می دانستم چرا گریھ می کنم و چرا پدر این چنین شکستھ است!

مادر... آخ ! مادر چھ کردی با ما ؟ پس در تمام این مدت حتی لحظھ ای بھ یاد ما و بھ فکر بر گشتن نبودی؟

چھ خوش خیال بود پدر کھ می گفت یقین دارد مادر بھ زودی پشیمان شده و بر می گردد . حالا می فھمیدم چرا این چند ماه خبری از او نداشتیم .آخ ! کھ بی خبری را می پرستیدم وقتی خبرھا آنقدر سوزنده بودند. مرجان ما را تنھا گذاشت ... پدر کمی آرام گرفتھ و فواد را در آغوش می فشرد. قطرھای اشک بر لب ھایم لغزید ، فرو دادمش وگفتم: چرا با مادر ازدواج کردی ؟

دوستش داشتم.. نھ دارم ، ھمیشھ دارم.

ھمھ چیز را از اول بگو پدر ، چھ شد کھ فھمیدی دوستش داری؟

دیگر چھ اھمیتی دارد عسلم؟ او برای ھمیشھ رفت ، افسوس.

قطرات اشک بر گونھ اش جاری بودند و می دانستم چقدر پریشان است ، گمان میکردم پدر دیگر حرفی نزند اما بر خلاف تصورم او ادامھ داد: پدر بزرگ برایم یک مغازه خیره بود تا بتوانم کار کنم و سرگرم باشم... اوایل بھ کار کردن علاقھ نداشتم، حوصلھ ی زیادی می خواست ...اما خوب بھتر از درس خواندن بود.

مغازه ی من روبھ روی یک دبیرستان دخترانھ بود و من می توانستم بیشتر شاگردھای این مدرسھ را ھر روز ببینم . اما در بین ھمھ ی آن ھا مادر تو.... فوق العاده بود.

پدر لبخند گرمی زد ، گویی بھ آن سال ھا بر گشتھ و ھنوز امید اینکھ با مادرم زندگی کند در قلبش می تپد.

یک روز دنبالش رفتم ، تا خانھ شان را یاد بگیرم. پایین شھر در کوچھ پس کوچھ ھایی سیاه و متروک با مادرش زندگی می کرد . باورم نمی شد آن دختر زیبا ھر روز این ھمھ راه را طی می کرد تا درس بخواند آن ھم در دبیرستانی کھ تمام شاگردھایش در رفاه بودند.

با سکوت پدر گفتم: ادامھ بده پدر خواھش می کنم . این کار خودت را ھم آرام تر می کند.

پدر با آرامشی کھ بھ یکباره در چشمانش درخشیدن گرفت ، گفت : مدتی بود کھ تعقیبش می کردم و شھامت نداشتم چیزی از عشقم بگویم...آخر او خیلی مغرور بود و می ترسیدم تحقیرم کند.