فصل نه
قطره اشکی از گوشھ ی چشمانش فرو چکید و ادامھ داد : آخر تو فکر من و مادرت را نکردی ، نگفتی وقتی مادرت بازگشت و تو را از من خواست چھ بگویم ؟ نگفتی فواد بدون تو می میرد؟ نگفتی من با عذاب وجدانم چھ کنم؟می خواستی زندگی مرا تباه کنی عزیزم !
بھ پدر خیره شدم ، عجب طنین مھربانی ، تشنھ ی محبتش بودم. زیر لب گفتم : مادر را می خواھم.
پدر انگشتانم را محکم تر فشرد و گفت: الآان خیلی ضعیف و نا توان شده ای . دکتر می گوید باید مدت ھای طولانی تحت نظر باشی و دارو مصرف کنی تا آن ھمھ خونی کھ از دست داده ای جبران شود اما پس از آن با ھم بھ دنبال مادرت می گردیم و بھ او می گوییم چقدر جایش در خانھ خالی است و بدون او زندگی برای ھمھ ی ما غیر ممکن شده.
زیر لب گفتم: پدر چرا می خواستی از دستم خلاص بشوی؟
بوسھ ای بر دستم زدو گفت: کھ این حرف را زده عسلم؟ تو و فواد و مادرت ... برای من یعنی زندگی ، یعنی بودن. من می خواستم تو خوشبخت بشوی ، قبول دارم اشتباه کردم بیراھھ رفتم اما بھ خیالم بردیا می تواند خوشبختت کند.
فقط با پول؟
نھ عزیزم... او را می شناختم مرد وفاداری است.
تو ھم مرد وفاداری بودی پدر اما ھرگز نتوانستی مادر را عاشق خودت بکنی حتی پس از سال ھا محبت...
پدر نفس عمیقی کشید و گفت : بلھ... حقیقت تلخ است.
پدر تو با من ھمان کاری را کردی کھ سال ھا پیش با مادر، مگر می شود بھ اجبار با کسی زندگی کرد آن ھم بھ خاطر ثروت . اگر پدر بزرگ مادر را مجبور بھ ازدواج با تو نمی کرد این ھمھ سال عذاب نمی کشید و ما ھم بی مادر نمی ماندیم .
اما ثروت من در برابر ثروت بردیا بھ حساب نمی آید ، انگیزه ی من فقط پول نبود عزیزم...
حالا بھتر است استراحت کنی چون خیلی ضعیف شدی.
با رفتن پدر مرجان و فواد وارد شدند . با شگفتی نگاھم می کرد انگار او فھمیده می خواستم تنھایش بگذارم و با من قھر کرده بود. خیلی خستھ بودم و بھ یکباره بھ خواب فرو رفتم...
روزھا گذشتند و من روی تخت بیمارستان بودم. امروز فاختھ بھ دیدنم آمد.
عجب دیوانھ ای ھستی تو.
لبخندی زده و گفتم: ممنونم.
نھ جدی می گویم.... احمق ھم ھستی ... یعنی آقای یگانھ ارزش آن را داشت کھ خودت را برایش بکشی؟
حالم از شوخی ھایش بھ ھم می خورد . گفتم: تو باید این کار را بکنی نھ من.
من؟ دیوانھ من می خواھم با او زندگی کنم ، بمیرم کھ چھ بشود!
از مدرسھ چھ خبر.. کسی فھمیده ؟
ابروھایش را در ھم کشید و گفت : متاسفانھ و قتی خانم اسدی داشت برای خانم معین دلیل غیبتت را توضیح می داد ، یکی از بچھ ھا شنید و....
پس ھمھ می دانند.
ھمھ بھ اضافھ ی آقای یگانھ.
نفس بلندی کشیده و گفتم : پس دیگر بھ مدرسھ بر نمی گردم.
باز دیوانھ شدی؟
تو می گویی چھ کنم؟
نمی دانم ولی چند روز کھ بگذرد ھمھ فراموش می کنند، در ضمن نزدیک امتحان ھاست و باید خودت را آماده کنی.
خیلی دلم می خواست از فاختھ بپرسم غریبھ ام را دیده یا نھ؟ انگار احساس کرد چرا کھ گفت : بھ زودی بر می گردی بھ مدرسھ و او را می بینی.
بلھ حق با تو است.
وقتی بھ خانھ بر گشتم ھمھ چیز عوض شده بود ، حتی اتاق من ... پدر بیش تر روز فواد را در آغوش می کشید و از من حالم را می پرسید . نمی دانم من باید از او دلگیر می شدم یا اینکھ او از من؟
آن دست بند ھمھ چیز را مخفی کرده و پدر خیال می کرد من با محبت ھایش تمام خاطرات آن شب را فراموش می کنم ... شاید ھم می کردم . چھ کسی می دانست؟شب امیر بھ خانھ ی ما آمد .. دیگر حرفی از ازدواج نمی زد. آنقدر نا امید و غمگین بود کھ من از خودم خجالت کشیدم.
نادر امشب از ایران می روم ، برای خداحافظی آمدم.
بی اختیار گفتم : امشب شب یلداست.
شب یلدا؟
پدر گفت : بلھ... امشب طولانی ترین شب سال است .
لبخندی زدو گفت : چقدر عجیب ولی امشب ھم مثل شب ھای دیگر شروع شد.
پدر پرده ھا را کنار زد و گفت: مثل اینکھ امشب سیاه ترین شب سال ھم ھست.
دلم برای آن غریبھ خیلی تنگ شده بود ، نمی دانم امشب کھ طولانی ترین شب سالاست او لحظھ ای بھ من می اندیشد؟
بردیا قھوه اش را سر کشید و گفت: ترجیح می دھم در سیاه ترین و بلند ترین شب سالتنھا باشم .
معذرت خواھی کرد و رفت . پدر خیلی اصرار کرد با او بھ فرودگاه برویم اما نپذیرفت . بھ گمانم ھنوز ھم مرا نبخشیده بود.
وقتی تصمیم گرفتم مدرسھ بروم ھدفی غیر از دیدن دوباره ی غریبھ ام نداشتم. اما آن غریبھ آنجا نبود. چیزی در وجودم فرو ریخت ... حتما او کوچھ ی چراغانی شده را دیده و گمان کرده من ھمسر بردیا شده ام... شاید ھمان روز کھ بھ خیالم نیامده جایی دور از چشم من ایستاده و بر بی وفائی من گریستھ بود؟
آخ! خدای من. سر کلاس ھمھ با من مھربان شده بودند و نگاھشان لبریز از ترحم و ترس بود. فاختھ لبخندی زد و گفت: نگران نباش. بھ زودی نگاھشان بھ تو مثل گذشتھ می شود .
اما فاختھ حق با آن ھاست من دیوانگی کردم.
لبخند بی رنگی زد و گفت: ولی خیلی زرنگ ھستی ، درست روزی بھ مدرسھ بر گشتی کھ شیمی داریم.
شیمی؟ آخ ! نھ.
چرا عزیزم ؟ آیا خودت را برای درس پس دادن بھ آقای یگانھ آماده کرده ای؟فرصت نکردم پاسخش را بدھم چرا کھ او وارد کلاس شد. چھره اش درھم شکستھ و غمگین نشان می داد . حتی حضور و غیاب ھم نکرد بھ آرامی تعدادی فرمول و مسئلھ روی تختھ نوشت و از ما خواست آن ھا را حل کنیم.
کنار پنجره ایستاد و بھ حیاط مدرسھ خیره شد . فاختھ زیر لب گفت: چرا این طوری شده؟
نمی دانم .
بر گشت و نگاھی بھ انتھای کلاس انداخت ... نگاھم در نگاھش گره خورد .
خانم نیایش مسئلھ ھا را حل کردید؟
یکی از شاگردھا دستش را بالا گرفت : خانم نیایش دو ھفتھ غیبت داشتھ و از درس ھا عقب مانده است.
نفس عمیقی کشید و گفت: کھ این طور.
خودش را بھ انتھای کلاس رساند و گفت: شنیدم قصد سفر داشتھ اید !
منظورش را فھمیدم ، اما چیزی نگفتم.
اگر دوباره قصد سفر نمی کنید باید بگویم ھفتھ ی بعد امتحان می گیرم . از دوستت کمک بگیر و خودت را آماده کن.
نگاه سردی بھ فاختھ انداخت و گفت : کمکش کن.
می دانستم فاختھ چھ حالی دارد ، بارھا وقتی غریبھ ام بھ من نگاه می کرد ھمیناحساس را پیدا می کردم. چیزی شبیھ بھ ترس و امیدواری.
ھمان روز فاختھ بھ خانھ ی ما آمد ، روی تخت نشستھ بودم و زانوھایم را در آغوش گرفتھ و می گریستم.
دیوانھ باز ھم گریھ می کنی؟
ندیدمش فاختھ ، اگر دیگر نیاید؟
کتاب ھایش را روی میز گذاشت و گفت : تو دو ھفتھ نیامدی بگذار او ھم دو روز نیاید آنقدر خودخواه نباش دختر.
خوش بھ حال تو فاختھ می دانی چھ روزھایی محبوبت را می بینی ، بدون ھیچ تردیدی . خودت را آماده کرده و از دیدنش مسرور می شوی. اما من وقتی او را می بینم احساس می کنم در خوابم و خواب می بینم ھمھ چیز انگار در غباری از خیال و رویا فرو رفتھ ومن نمی دانم واقعا دیدمش یا خیالش کرده ام! وقتی روزی نباشد قلبم می گوید دیگر نمی آید و نا امیدی تسخیرم می کند.
تا بھ حال کسی را با شرایط تو ندیده ام چند ماه گذشتھ و ھنوز اسم ھمدیگر را نمی دانید . تو دیوانھ و او از تو دیوانھ تر است ، راستی شاید او ھم سفر کرده باشد .
نفس عمیقی کشیده و فریاد زدم: دیگر از این شوخی ھای زشت نکن.
ناراحت شد و گفت: باشد.
مسئلھ ھا را برایم توضیح می داد و بھ خیالش یاد می گرفتم . دلم می خواست بھ جای حل تمام مسئلھ ھای دنیا بھ من بگوید غریبھ ام کجاست و چرا بی گناه مجازاتم کرد؟
روزھا می گذشتند و من ھر روز غمگین تر و نا امیدتر از پیش می شدم. او برای من تنھا یک غریبھ نبود ، او سایھ روشن صبح بود ...او نفسی بود کھ بر می کشیدم ....
قلب من بود... روحم بود ، اصلا او ھمھ ی من بود.
امروز سر کلاس نشستھ و غمگین تر از ھمیشھ بودم کھ ناگھان در کلاس باز شد و خانم اسدی بھ ھمراه یک خانم دیگر وارد کلاس شدند . از دبیر اجازه گرفتند و شروع کردن بھ گشتن کیف بچھ ھا. آن زن کیف دخترھا را روی میز خالی می کرد ، مانند یک شکارچی کھ بھ دنبال طعمھ ای باشد . بعضی از دخترھا را بھ دفتر می فرستادند و آن ھا با چشمانی خیس بر می گشتند .آن زن کیفم را بر داشت و می خواست وسایلش را روی میز خالی کن، . بغض کرده و در حالیکھ کیف را از دستش گرفتھ و بھ سختی بر سینھ می فشردم ، گفتم: خواھش می کنم این کار را نکنید .
زن با قدرتی زیاد کیف را از دستم بیرون کشید و کنار تابلو رفت و ھمھ وسایلم را روی زمین خالی کرد. تمام چشم ھا بھ زمین خیره شده بودند . وسایل من چیزی نبود بھ غیر از دو کتاب ... دفتر خاطرات ... جاکلیدی نقره ای رنگ ... آیینھ ی جیبی کھ حالا ھزاران تکھ شده بود .. یک رژ لب قھوه ای کھ یادگار مادر بود ... عکس خانوادگی مان کھ وسط پدر و مادر ایستاده و ھر سھ لبخند زده ایم و من ھرگز آن روز را بھخاطر نمی آورم . با بھت بھ چشمان آن زن خیره شدم ، روی زمین زانو زده و وسایلمرا درون کیفم ریختم . قلبم شکستھ بود و احساس می کردم تحقیر شده ام. کیف را برداشتھ و از کلاس خارج شدم.
- نرو عسل... اخراج می شوی.
این صدای فاختھ بودکھ از ترس می لرزید . اما برای من دیگر ھیچ چیزی مھم نبود حالا کھ غریبھ ام را نمی دیدم دیگر دیدن آن انسان ھای یخی چھ اھمیتی داشت؟بھ سوی خانھ رفتم و بھ جای خالی غریبھ ام خیره شدم. آن غریبھ ھرچند بی تفاوت از کنارم می گذشت ، ھر چند حرفی از دوستی نزد اما ھرچھ بود بی وفا نبود ، یقین داشتم بر می گردد.
مرجان بھ اتاقم آمد و گفت: چرا آنقدر زود بر گشتی؟
گریھ کردم و با دست صورتم را پوشاندم . فواد با پریشانی نگاھم می کرد ، می ترسید دوباره دیوانگی کنم....
پاسخی ندادم ...چھ داشتم کھ بگویم؟ من بھانھ ی غریبھ ام را می گرفتم و ھیچ کس درکم نمی کرد.
روزھا می گذشتند و من فقط بھ یاد او بودم حتی دیگر اھمیتی نمی دادم کھ مادر ترکمان کرده... نسبت بھ پدر و فواد ھم ھر روز بی اعتناتر از پیش می شدم .
پدر تصور می کرد من ھر روز صبح بھ مدرسھ می روم اما من تمام این شش ساعت را روی نیمکت پارک می نشستم و بھ رفت و آمد عابران نگاه می کردم ، نگاه ھایی سرد و بی تفاوت ، احساس می کردم دنیایم با رفتن آن غریبھ خاکستری شده ، لحظھ بھ لحظھ تیره تر می شد و من لحظھ بھ لحظھ محو تر. ھیچ کس من واقعی را نمی دید ، منظورم منی کھ دل تنگ آن نگاه دست نیافتنی شده بود . ای کاش نشانی از او داشتم اما متاسفانھ من فقط آن دوچشم سیاه را می شناختم .
امروز غروب فاختھ بھ دیدنم آمد ، او مرا بھ یاد مدرسھ می انداخت. پریشان بھ نظر می رسید و بر خلاف ھمیشھ ساکت و خاموش روی صندلی نشست.
چھ شده فاختھ؟
من کاری کردم کھ....
بغضش شکست و قطرات اشک بر گونھ اش لغزیدند . نفس عمیقی کشید و ادامھ داد:
عسل من شاھد بودم کھ تو و او چقدر ھمدیگر را دوست دارید اما با یک سکوت نتوانستید بھ ھم برسید برای ھمین تصمیم گرفتم کھ من اشتباه تو را تکرار نکنم .
دوباره سیل اشک ھایش جاری شدند . دستش را در دستانم گرفتھ و گفتم: خوب چھ شد؟- برای مھیار نامھ نوشتم .
آخ ! خدای من . راست می گویی؟
بلھ. ھمھ چیز را نوشتم مثلا این کھ دوستت دارم و از نگاه ھای سرد تو غمگینم ، منبا تمام شاگردھایش تفاوت دارم ، حتی نوشتم می خواھم برای ھمیشھ با تو باشم.