عسل

فصل هشت

برای من شعار نده دختر خوب و مرا بیشتر از این سر گردان خودت نکن . خوب می دانی کھ ناگزیری ، پس چرا کار را برای خودت و من سخت می کنی . من دوستت دارم و مطمئن باش برای خوشبخت شدن تو ھمین کافی است.

دوستم داری؟ تو گمان می کنی من عروسکی ھستم کھ بخری و مالکش شوی؟ تو خیلی زود این عروسک را فراموش کرده و عروسک دیگری را..

حرفم را قطع کرد و با لحنی کاملا عصبی گفت: کھ این طور... بھ خیالت چنین مردی ھستم؟ من ھرگز ازدواج نکردم چرا کھ ھیچ کس را لایق دوست داشتن نیافتم اما تو را دوست دارم و لعنت بر من کھ دوستت دارم ، ھرگز آنقدر تحقیر نشده بودم.

بلند شد و کنار پنجره ایستاد ، سیگاری آتش زد و گفت : پدرم عاشق یک زن ایرانی شد و بھ ایران آمد تا زمانی کھ مادرم زنده بود در ایران ماند حتی بھ خاطر این عشق مسلمان شد و مسلمان ھم مر د .کاش بھ عشق من نخندیده بودی عسل ، من بھ ایران آمدم فقط بھ خاطر تو... فروش املاک پدری تنھا یک بھانھ بود آنقدر دارم کھ نیازی بھ این چیزھا نداشتھ باشم چشمان تو بود کھ مرا بھ ایران کشاند ، گمان می کردم اگر بگویم می روم توپشیمان میشوی و افسوس می خوری ، برای ھمین نرفتم و باز بھ تو فرصت دادم حالا ایستاده ای و بدون ھیچ شرمی مرا اینگونھ توصیف می کنی!

اما من نمی روم چون از پدرم یاد گرفتم ھرچھ را کھ میخواھم بھ دست بیاورم. قرعھ ی خوشبختی بھ نام تو افتاده عسل .

در حالیکھ بغض کرده بودم گفتم : اما خوشبختی من اینجاست...

چشمان سیاه غریبھ بھ قلبم چنگ انداختھ بود و عجب دلتنگش شده بودم ! چگونھ می توانستم آن جوان بیست و چند سالھ ی زیبا رو را کھ تمام وجودم بھ خاطرش می تپید با مردی کھ در مرز چھل سالگی بھ سر می برد، مقایسھ کنم؟پدر وارد اتاق شد و گفت : قرارھایتان را گذاشتید.

بردیا بی اعتنا بھ اشک ھای من گفت : بلھ نادر جان ، آخر ھمین ھفتھ. من مھمانی ندارم شما لیست مھمان ھایتان را بنویسید و بھ من بدھید . می خواھم بھترین جشن ازدواج را برای عسل بگیرم.

پدر لبخندی از رضایت زدو بردیا را تا دم در ھمراھی کرد. بھ اتاقم رفتھ و در را قفل کردم ھمھ چیز شبیھ یک کابوس بود ، رفتن مادر... آمدن بردیا و ازدواج من...آخ!

خدای من . چرا از این خواب لعنتی بیدار نمی شوم؟ ھر روز کھ می گذشت برای گفتن احساسم بھ غریبھ بی قرار تر می شدم سرانجام روز آخر تصمیم گرفتم ھمھ چیز را بھ غریبھ بگویم ، باید بداند عاشقش شده ام و بدون او می میرم ، باید بداند فقط چند ساعتدیگر فرصت دارد تا حرف ھایش را بھ من و پدر بگوید و گرنھ من...

اما غریبھ ام امروز نیامد و مرا در دنیایی از شک و ناباوری تنھا گذاشت . پدر تمام کوچھ را چراغانی کرده بود و من غمگین ترین عروس دنیا شده بودم. تمام نگاھم از پنجره بھ کوچھ بود ، اگر می دیدمش بھ سویش رفتھ و می گفتم مرا با خودت ببر...

آخر چرا این یک ھفتھ چیزی بھ او نگفتم ؟ انگار مھر سکوت بر لبانم زده بودند .

لعنت بر من و ھزاران بار لعنت بر سرنوشتم...

بردیا مرا بھ آرایشگاه برد و پس از ساعت ھا نقاشی شدن بھ خانھ بر گرداند . ھیچ کدام از اعضای بدنم در اختیارم نبودند ، انگار مغزم قھر کرده و فرمان نمی داد. دیگر حوصلھ ی ھیچ کس را نداشتم خودم را در اتاق حبس کرده و گریستم ... یعنی من عروس شدم ؟ پس غریبھ ام کجاست؟ مرد رویاھایم ! آن کس کھ جان بھ یک نگاھش می سپردم . پدر و مادر با من چھ کرده بودند ! شب ھای پیش بھ خودم وعده داده بودم کھ شب بعد فرار می کنم اما ھیچ شبی شھامتش را پیدا نکردم . از سرگردانی در کوچھ ھا می ترسیدم ، از گم شدن و دیگر پیدا نشدن... از اسم خیابانی گرفتن ... از مثل سگ ھا زندگی کردن...

پدر آن روز غم را در وجودم احساس کرده و اشک را در چشمانم دیده بود اما آنقدر نسبت بھ من بی تفاوت بود و با خوشحالی بھ استقبال مھمانان می رفت کھ قلبم شکست

.

مادر ھم نیامد ! اما نھ، خوشحالم کھ مادر در چنین عزایی شرکت نداشت و گرنھ بیشتر از او بدم می آمد کھ شاھد بد بختی ام شده است. مرجان دنبالم آمد و با یک لبخند تصنعی گفت : بیا ھمھ منتظر تو ھستند . خدای من ! چرا خودت را این شکلی کرده ای؟

دستمال سپیدی بر داشت و در حالی کھ سیاھی ھای ریمل را پاک می کرد ، گفت: یک روز بھ تو گفتم انسان ھای زیبا خوشبخت نمی شوند ، من ھم وقتی عروس شدم آنقدر زیبا و جوان بودم ، افسوس کھ آن پیرمرد جوانی ام را بھ تاراج برد . حالا امیدوارم تو خوشبخت بشوی حداقل اینکھ تو خانم خانھ ی خودت ھستی و در قصر بردیا زندگی خواھی کرد راستش خیلی ھم بد نیست عزیزم.

ھمراه او وارد سالن شده و کنار بردیا نشستم. لبخندی زد و گفت: چقدر زیبا شده ای.یعنی بھ ھمان سادگی تسلیم خواستھ ی پدر و بردیا شده بودم ، پس غریبھ ام چھ می شد؟ اگر می رفتم دیگر ھرگز نمی دیدمش ....برای یک لحظھ فکری بھ ذھنم رسید ، از بردیا معذرت خواستھ و خودم را بھ حمام رساندم و در را قفل کردم . لبھ ی تیز تیغ را بر روی رگ دستم فشردم . اگر حتی لحظھ ای بھ آنچھ کھ قصد آن را داشتم می اندیشیدم، ھرگز شھامتش را پیدا نمی کردم اما من بھ خودم ھیچ فرصتی نداده و تیغ را محکم تر فشردم. بھ غریبھ ام فکر کردم ، بھ آن موھای سیاه پریشان... آن چشمان سیاه و گود رفتھ از دل تنگی... آن لب ھای خشک و خاموش...آن قامت برازنده ای کھ داشت و من فقط تا کنار شانھ ھایش بودم.... حالا بھتر از ھمیشھ می دیدمش ، دلم می خواست در خیال آن غریبھ تمام دردھایم را فراموش کنم . انگار داشتم آرام آرام دیوانھمی شدم ، سرم گیج می رفت و دست و پاھایم بی جان و بی جان تر می شدند . نگاھمبھ آیینھ ی روی دیوار افتاد ، رنگ صورتم سپید و مردمک چشمانم بی رنگ نشان می داد . ترسیدم این انسان نیمھ مرده من بودم کھ داشت بھ آرامی جان می سپرد؟ستون مھره ھایم از غم تیر می کشید و لب ھایم می لرزیدند ، خون جون جویباری بر کاشی ھای سپید حمام جاری شده بود و من داشتم تمام می شدم . احساس می کردم دیگر من ، من نیستم...انگار نمی توانستم در خودم بگنجم... بزرگ تر شده بودم یا کوچک تر...؟ انگار زندگی داشت مرا لھ می کرد ، عجب دردی داشت . حتی فکر کردن بھ غریبھ ھم برای دردم تسکینی نبود ... صدای فریاد بردیا را می شنیدم کھ می گفت : ھر چھ زود تر در را باز کن، عسل خواھش می کنم.. التماست می کنم...

عجب احساسی داشتم ؟ ذره ذره تمام شدن و ھنوز بودن . کاش پس از مرگم کسی بھ غریبھ ام خبر نمی داد کھ مرده ام ، کاش پس از من پرده ھای سیاه را روی دیوار نبیند ... کاش نداند کجا دفن شده ام... طاقت ندارم صدای گریھ ھایش را بشنوم. من می مردم و نگاھم روزی از یاد ھمھ می رفت ....شاید مادر آن روز بیاید و برای من لباس مشکی بپوشد. اما دیگر چھ فایده دارد ، من کھ نمی توانم او را ببینم ، من کھ نمی توانم در آغوشش فرو روم...

- در را باز کن دیوانھ...

این صدای پدر بود، ھنوز می توانستم تشخیص بدھم ، ھمان صدایی کھ از نگرانی و خشم می لرزید. کاش کسی بعد از من بھ غریبھ ام می گفت برای او مردم و بھ راستی ھم کھ داشتم می مردم و خاطرات آن ھمھ سکوت را با خویش دفن می کردم...

چھ اھمیتی داشت کھ من شنبھ .. یکشنبھ .. دوشنبھ و روزھای بعد را نمی دیدم ! حالا دیگر نھ ھمسر بردیا بودم و نھ دختر پدر و مادرم... حالا فقط یک قلب نیمھ مرده بودم . من با خودم جنگیده و مغلوب خویش بودم. چشمانم بست و من قدرت نداشتم پلک ھایم را باز کنم . آخ ! خدای من . اگر آن غریبھ دلش برایم تنگ می شد؟!

ناگھان قفل در شکستھ و بردیا وارد شد ، فریادی از غم و ترس کشید . من در میان دریایی از خون لختھ شده غوطھ ور بودم . سرم را در آغوش گرفت و گفت: با من چھ کردی عسل؟

دیگر چیزی نشنیدم .

وقتی چشمانم را باز کردم کھ روی تخت بیمارستان بودم ، ساعتی طول کشید تا بھ خاطر بیاورم کھ ھستم و آنجا چھ می کنم؟ سرمی ازخون بھ من تزریق کرده بودند این یعنی این کھ من ھنوز زنده بودم؟ خدای من ! عجب نعمتی، باور نمی کنم...

پرستار کنار تختم ایستاد و گفت : عجب کاری کردی دختر...خودت را ببین.

آیینھ را بھ دستم داد . از دیدن چھره ی بی رنگ و استخوانی ام وحشت کردم. این چشمان بی رنگ و پر از گناه چشمان من بودند؟

بردیا وارد اتاق شد ، شرم داشتم نگاھش بکنم. دست بندی از جواھر بر روی مچ دستمبست و آن دست بند تمام بخیھ ھا را پنھان کرد . زیر لب گفت: تو گفتی از من بیزاری، ولی نفھمیدم چقدر !

با بغضی شکننده گفتم: نمی دانی چھ حسی داشتم! سرزنشم نکن کھ می دانم چھ اشتباھی کرده ام . من اندوھگین و خستھ بودم و گمان کردم ھر اتفاقی کھ بیفتد از ازدواج اجباری با تو بھتر است.

حتی مرگ؟

خودم ھم نفھمیدم انگار ھمھ چیز یک ثانیھ بود و من در آن یک ثانیھ دیوانھ و مجنون شده بودم. چشمان من آن شب پر از خواھش بود اما ھیچ کس ندید ، حماقت کردم می دانم و پشیمانم .

سرش را در میان دست ھایش گرفت و با طنینی کھ از غم می لرزید گفت: می دانی چھ حالی شدم وقتی تو یعنی عروس زیبایم را این چنین غرق درخون دیدم؟ پیراھن سپید عروس دیگر قرمز شده بود.

بی اختیار گفتم : مثل لباس ھندی ھا؟

لبخندی ز دو گفت: وقتی می گویم تو ھنوز بزرگ نشده ای باور کن ، ای کاش با گریھ ھایم می توانستم دلت را بھ رحم بیاورم و عاشقت کنم .

من دوستت دارم اما نھ عنوان یک شوھر، تو برایم غریبھ ای ھستی کھ مرا از دریای خون نجات داد و کمک کرد تا دوباه نفس بکشم.

لعنتی... تقصیر من شد. من ھم حماقت کردم کھ ادامھ دادم و تو را وادار بھ چینن کاری کردم ، ھمھ چیز فقط یک نگاه بود ، یک نگاه کوتاه و پاک تو بھ من ... کاش ھمان لحظھ از نگاه پاکت می گذشتم...

در دل گفتم : من ھم با ھمین یک نگاه عاشق شدم. آن روز کھ غریبھ ام را دیدم و مشق ھایم آن غریبھ شد و من او را نوشتم و نوشتم، عشق خانھ ای است کھ در ندارد و ھمھ وارد آن می شوند. یکی مثل من در ھفده سالگی و بردیا در چھل سالگی .

از لبھ ی تخت بلند شد و گفت : ای کاش بھ جای این کھ بھ خودت ضرر می زدی آن شب بر سرم فریاد می کشیدی ، ای کاش بھ من ناسزا می گفتی ، ای کاش در برابر ھمھ بھ صورتم سیلی می زدی اما....

حرفش را قطع کرده و گفتم : اگر تمام این کارھا را می کردم باز ھم برای پدرم و تو مھم نبود ، فکر می کردم فقط با مرگ می توانم مانع این ازدواج بشوم ، اما اگر راستش را بخواھی من از ھمان لحظھ ای کھ تیغ را روی دستم فشردم، پشیمان شده و بھت زده بوم.

من دیگر می روم ... بعدا می آیم ، البتھ فقط برای خداحافظی.

قبل از اینکھ برود گفتم : متاسفم ، من لیاقت عشق و خوشبختی کھ می خواستی بھ من ببخشی نداشتم.

لبختد تلخی زد و رفت. پس از او پدر وارد شد و با دستھ گلی بھ سویم آمد بھ خیالم برسرم فریاد می کشد اما چھره اش مھربان و شرمنده بود ، انگشتانم را در دستانشفشردو گفت: مرا ببخش عزیزم.

باور نمی کردم این پدر است کھ آنقدر مھربان شده! لبخندی زدم.

چند روز بیھوش بودی ، می گفتند زنده نمی مانی ، اما من باور نمی کردم دختر قشنگم بھ یکباره پر پر بشود.