فصل نوزده
امروز صبح آمد ، فقط گریھ کرد ، او می خواست برود اما قدرتش را نداشت .
مریم بھ چھره ی مادر خیره شد کھ بدون ھیچ آرایش و پس از ساعتھا گریستن و بیتابیھنوز ھم زیبا و دلکش بود .
وقتی پدر بھ خانھ بر گشت زودتر از مریم بھ پیشوازش رفتھ و گفتم: مادر برگشتھ ، خواھش می کنم کاری بھ کار او نداشتھ باش آنقدر شکستھ و غمگین است کھ باور نمی کنی پدر .
اما چشمان پدر بھ یکباره خیس و دلتنگ شدند و با قدم ھایی بلند بھ سوی اتاقم رفت ، مریم بی صدا از اتاق خارج شد و کنار من نشست .
حالش خیلی بد است مریم؟لبخندی زد و گفت: نمی دانم .
می دانستم مریم نگران این است کھ مادر دیگر بر نگردد ، بھ او کاملا حق می دادم اصلا او چھ گناھی داشت کھ پدر این چنین عاشق بود !
پدر کنار تخت مادر نشست و دست او را در دستان خود گرفت .
مادر یک روز تمام خوابید و وقتی چشمانش را گشود ، دید کھ من و پدر کنار تختش نشستھ ایم . اما چشمان مادر دیگر ھمانند گذشتھ نبود خستگی تا بی نھایت چشمانش بھ چشم می خورد . بھ چشمان گود رفتھ اش نگاه کرده و گفتم: بھتری مادر؟
چیزی نگفت ، فقط نگاھم کرد ، نگاھی کھ با ھمیشھ متفاوت بود. پدر سرفھ ای کرد و مادر را متوجھ ی خودش کرد .
مادر بھ او ھم نگاه کرد و عجیب اینکھ چیزی در نگاھش تغییر نکرد ، او بھ تمام اتاق و دیوار ھا ھم ھمین گونھ نگاه کرد کھ بھ من و پدر و سرانجام بھ سقف خیره شد و لبخندی بر لبانش نقش بست .
صدایش زدم اما جوابی نداد ، گمان کردم مادر در رویای زیبایی فرو رفتھ و حضور ما را از یاد برده است اما وقتی مریم وارد اتاق شد و با گرفتن نبض مادر خبر مرگ او را اعلام کرد فھمیدم تنھا ترین شده ام .
چند روز است کھ چیزی ننوشتھ ام ، حرفی نبود بھ غیر از غم و تنھایی. مریم با من مھربان شده و مرتب بھ من می رسد . پدر دیگر ھیچ حرفی نمی زند و ھمیشھ گوشھ ای خلوت می نشیند و من....؟ فواد نیمی از وجودم را برد و مادر نیمی دیگر را...
حتی حالا جایی برای غریبھ ام نیست . غم چھ قدرتی داشت کھ می توانست حتی عشق آتشین مرا سرکش کند ! مادر من بھترین مادر دنیا بود و عشقی بھ بچھ ھایش داشت کھ ھیچ کس آن را ندید و نفھمید .
ھمیشھ تصور می کردم روزی کھ مادر خبر مرگ فواد را بشنود دستی بھ موھایش کشیده و در حالیکھ تلاش می کند خودش را متاسف نشان بدھد ، بگوید : خوب او دیگر راحت شد.
اما نھ مادر مھربان من از غم مرگ کودکش مرد!
از اتاقم خارج شده و وارد سالن شدم . پدر روی کاناپھ نشستھ بود و سر بر زانو فروبرده بود و مریم بی صدا مشغول شستن ظرف ھا. عجب خانواده ی غمگینی بودیم . شاید مریم خیال می کرد با مرگ مادر می تواند بھ تنھایی مالک پدر بشود اما انگار مادر حتی پس از مرگ ھم تمامی وجود پدر بود .
مریم شستن ظرف ھا را بھ پایان رساند و کنار ما نشست ، پدر لبخند غمگینی زد و بدون اینکھ حضور مریم را در نظر بگیرد ، گفت : خیلی دوستش داشتم . من فقط می خواستم او خوشبخت بشود اگر او ھم کمی مرا دوست داشت حتما خوشبخت می شد .
مریم بغضش را فرو داد و گفت : نادر اگر تو ھم کمی مرا دوست داشتھ باشی خوشبختت می کنم .
خوشبخت؟ دیگر حالا، در این سن و سال؟ بعد از شھره و فواد !
نمی دانستم باید آنجا بمانم یا مزاحمم؟ خواستم بلند بشوم کھ پدر دستم را گرفت و دوباره سر جایم نشستم .
من باردارم .
پدر شگفت زده بھ من و مریم نگاه کرد ، چشمانش از ھیجانی ناشناس لبریز شدند و بھ یکباره تمام اندوه اش را با یک لبخند بیرون راند .
-کی فھمیدی؟
مریم از اینکھ مورد توجھ پدر قرار گرفتھ بود ، لبخندی از غرور زد و گفت : سھ ماھھ است .
من از جایم بلند شده و این بار پدرم مخالفتی نکرد . وقتی وارد اتاق شدم دلم بد طوری ھوای فواد را کرد عکسش را بر روی سینھ فشرده و گریستم .من بھ جای ھر خواھر و برادری فقط فواد را می خواستم . از اینکھ در برابر چشمانم یک کودک سالم متولد شده و از ھمان لحظھ ی اول در آغوش مادرش باشد غمگین شدم ، نمی دانم حسادت بود یا یک بغض قدیمی! ھر چھ بود قلبم را فشرد .
امروز تلفن زنگ خورد و من با پریشانی جواب دادم ، مردی ناشناس پشت خط بود .
سلام خانم ،. سریع خودت را بھ اینجا برسان .
-شما؟
مگر نمی خواھی او را ببینی .
خدای من ! کاملا از یاد برده بودم کھ چشم انتظارم .
من ھمین الآن می آیم ، اجازه ندھید کھ برود، خواھش می کنم . راه من کمی دور است .
صدای خنده ی مرد راشنیدم کھ پس از آن گفت: امان از دست شما جوان ھا .
گوشی را گذاشتھ و بھ سرعت از خانھ خارج شدم . بدون اینکھ حتی فرصت کنم موھایم را شانھ کرده و لباسی مناسب بر تن کنم . وقتی وارد مغازه شدم آنجا بود ، خودش بود غریبھ ی مھربان و زیبای من... احساس می کردم قرن ھا از آخرین دیدار ما گذشتھاست .
لبخند بی رنگی زد و گفت : با من کار داشتی؟طنین صدایش لبریز از محبت و آرامش بود .فروشنده بھ قصد انجام دادن کاری از مغازه بیرون رفت و ما را با ھم تنھا گذاشت .
غریبھ کمی بھ من نزدیک تر شد و در حالیکھ بھ صورتم نگاه می کرد ، گفت: با خودت چھ کرده ای ؟ صورتت استخوانی و رنگ پریده شده .
آنقدر با من صمیمی حرف می زد کھ گمان کردم سال ھاست ھمدیگر را می شناسیم .
زیر لب گفتم : چرا دیگر نیامدی؟ من منتظرت بودم .
لبخند زیبایی زد و گفت : فکر کردم نمی خواھی بیایم .
در دل گفتم : خیلی بی انصافی ، من بارھا بھ تو نشان دادم کھ عاشقت ھستم .
نگاھی بھ ساعتش انداخت و گفت : من باید بروم .
آخ !خدای من . چرا او از من می گریخت؟
نگفتی با من چھ کار داری؟ فروشنده می گفت می خواھی مطلب مھمی را بھ من بگویی.
بھ سختی گفتم: من خی... لی.... دوست دارم .
نفسم را بیرون فرستاده و نگاھش کردم ، ھمان لبخند زیبا .
ممنونم... تو دختر خوبی ھستی. کاش خواھری ھمچون تو داشتم .
لعنت بر من... لعنت بر غرور شکستھ ام ، انگشتانم از خشم می لرزیدند. اما نمی دانم چرا ضربھ ی آخر را بر غرورم زده و روی تکھ کاغذی شماره ام را برایش نوشتھ و گفتم: این شماره ی من است. خیلی دلم می خواھد ....
دیگر ادامھ ندادم چرا کھ بغضی داشت خفھ ام می کرد و پیش از آنکھ ببیند اشک چشمانم جاری شده از مغازه خارج شدم . چرا آنقدر دوستش داشتم و ھرچقدر او بی اعتنا تر می شد من شیفتھ تر می شدم ؟ او حق داشت چرا کھ ھیچ عھد و پیمانی با من نبستھ بود جز اینکھ یک روز ، یک دقیقھ و در یک لحظھ بھ من گفت دوستت دارم اما ھمین کافی بود ، باید متعھدش می کرد ، باید می دانست من حرفش را باور کرده و کعبھ ی رویاھایم را روی آن حرف بنا کرده ام . اصلا چرا سر راھم قرار گرفت تا دیوانھ اش شوم؟ کاش می شد آن دو چشم سیاه را بھ جرم بی وفائی شان مجازات کنم ، اما این او بود کھ مرا مجازات می کرد بدون ھیچ گناھی ، شاید چون ھمانند خودش زیبا و مغرور نبودم ، اما او با آن ھمھ بی تفاوتی اش قلبم را می شکست و مدام بھ خودم می گفتم دوستت ندارد عسل .
ساعتی پس از آنکھ بھ خانھ بر گشتم تلفن زد و با اینکار بر روی تمام تفکرات کودکانھ ام خط بطلان کشید .
سلام .
او زنگ زده بود چون می خواست با من حرف بزند و این یعنی کھ من برایش اھمیت داشتم؟
بھ سختی گفتم : سلام .
باید تو را ببینم ، فردا ساعت ده صبح ، ھمان پارک نزدیک خانھ ی شما .
گوشی را گذاشت و مرا در دنیایی از شک و تردید رھا کرد . نمی دانم چگونھ بایددقایق سخت انتظار را بھ تصویر بکشم کھ ھر ثانیھ برایم ھم چون سالی سپری شد .
ساعت ده صبح روی نیمکت منتظرش بودم کھ بھ سویم آمد و کنارم نشست . نیمرخش را می دیدم ، در چشم ھایش حسی وحشیانھ می درخشید .
بالاخره بر گشتی ؟
از سوالش شگفت زده شدم ، من حتی اسم او را نمی دانستم .
چشمانش منتظر جواب بودند ، اما چھ باید می گفتم؟ بھ عقیده ی من این او بود کھ بر گشتھ بود .
غریبھ دوباره پرسید : چرا دیگر بھ مدرسھ نرفتی؟
از مدرسھ جز خاطراتی گنگ و بی معنا در ذھنم باقی نمانده بود . بی اختیار گفتم: تو با من قھر کرده بودی؟خندید و گفت : قھر؟
دقایقی در سکوت سپری شد و من انگار مست مست بودم .
نمی دانم بھ چھ فکر می کرد ھرچھ بود اندیشھ ھایش او را پریشان کرده بودند . انگشتان لرزانم را در جیب پیراھنم پنھان کردم ، چرا اسم مرا نمی پرسید؟ غریبھ با کلماتی محزون و اندوھگین گفت : دلم برایت تنگ شده بود ، من خیال کردم تو با آن مرد ازدواج کردی .
از سکوتش استفاده کرده و گفتم : من ھم دلم برایت تنگ شده بود . خیلی ....
ھرگز گمان نمی کردم این جملھ را آنقدر در قلبم محبوس کرده و بھ کسی نگویم تا سرانجام روزی در گوش غریبھ ام زمزمھ اش کنم . اگر آن لحظات من وجود داشتم و حقیقی بودم پس حتما آن غریبھ توھم و رویا بود .
من می توانم باز ھم با تو حرف بزنم؟
خدای من ! ای کاش می فھمید این قشنگ ترین رویای من است .
می خواھی بروی؟
نگاھی بھ ساعتش انداخت و گفت : متاسفم ، کار مھمی دارم کھ باید بروم . لازم بود تو را ببینم .
لحظھ ای فکر کرد و گفت : فردا ھم بھ اینجا می آیی؟لبخندی زده و گفتم : اگر تو بخواھی .
البتھ ، من فردا ھمین ساعت منتظرت ھستم .
کمی از من فاصلھ گرفت کھ بی اختیار با طنینی بلند گفتم : من اسمت را نمی دانم .
با گفتن امید از من فاصلھ گرفت .
خدای من ! عجب اسمی داشت .
بھ خانھ کھ رسیدم پیشانی ام از تب می سوخت. حالا دلم لبریز از عشق غریبھ ای نبودحالا فقط امید را دوست داشتم و بھ راستی کھ او تنھا امید زندگی من بود .
خوشحالی و بی قراری من ھمھ را شگفت زده کرده بود ، بدون اینکھ بخواھم طرحلبخند عمیقی روی لب ھایم شکل گرفتھ بود وحس خوشبختی در چشمانم می درخشید .
آن روز آنقدر با پدر شوخی کردم کھ بھ یکباره پرسید : تو حالت خوب است عسل؟- چرا نباشم پدر؟
مریم بھ دنبال حرف پدر گفت: حق با تو است نادر ، انگار اتفاق خوبی افتاده کھ ما از آن بی خبریم .
خدای من ! اتفاق خوب؟ این معجزه ی زندگی من بود ، اما بھ راستی اگر پدر یا مریم می فھمیدند من امروز بھ دیدن پسر غریبھ ای رفتھ و قرار فردا را ھم با او گذاشتھ ام ، چھ می شد؟ دلم نمی خواست با فکر کردن بھ عواقب این کار احساس زیبایم را فنا کنم . فقط این مھم است کھ دوباره می دیدمش...
آن شب تا سحر بیدار مانده و برای اولین بار فھمیدم کھ شب چقدر طولانی است و در تمام ثانیھ ھایی کھ ھمھ خواب بودند من فقط گذر کند ثانیھ ھا را می شمردم .
وقتی بھ پارک رسیدم آنجا بود . زیر لب سلام داده و گففتم: ببخشید دیر آمدم.
لبخندی زد و گفت : عادت کرده ام کھ انتظار تو را بکشم.
از چشمان خواب آلود و سرخش فھمیدم کھ او ھم شب طولانی و سختی را گذرانده است . وقتی خواستم بگویم شب خیلی طولانی است ، شنیدم کھ او نیز ھمین جملھ را تکرار کرد و بی اختیار لبخند کم رنگی روی لب ھایم نشست . چیزی در آن لحظھ ما را بھ ھم پیوند می داد ، نمی دانم عشق بود یا عمیق تر؟گفتم : چرا چیزی از من نمی پرسی؟
ھرچھ لازم است ، می دانم .
خدای من! او چھ می دانست؟ احساس کردم خیلی چیزھا را باختھ ام. من یک دختر اخراج شده بودم کھ مادرش مرده و پدرش دوباره ازدواج کرده است ، بدتر از ھمھ یکبار نامزده کرده و دست بھ خودکشی زده بودم ، او چگونھ و از چھ کسی پاسخ سوال ھایش را گرفتھ بود!
نفس عمیقی کشیده و گفتم: ولی من چیزی راجع بھ تو نمی دانم .
خندید و گفت: می خواھی بدانی؟