فصل شش
بچه ها از نگین پکیرائی کنین تا من برم حمام و بیام!
نگین یمی دوبار توپ و زد زمین و گرفت و گفت:
ولش کن بابا حمام برا چی می خوای بری...فردا باز عملی داریم!!!
من دیگه داشتم خفه می شدم بس که خنده امو نگه داشته بودم. این بشر یعنی آخرش بود. خودشم اصلا خنده اش نمی گرفت. چشمای شیده و هایده اندازه همون توپ بسمتی شده بودن که دست نگین بود.
منم عقب گرد کردم و بدون ممث دویدم سددمت حمام.با نهایت سددرعت یه دوش گرفتم و برگشتم. وقتی وارد اتاق شدم واقعا می خواستم بیهوش شم. تازه داشتم می فهمیدم این بشر چه بویی داره تو اتاق پ ش می کنه. خبری از شیده نبود و هایده هم رس ما خودش و از پنجره آویزون کرده بود. نگین هم مانتوش ودرآورده بود و توپ بسددمتبالش تو دسددتش بود و از سددر و کله اش عرق می ری ت. جلوی دماغم و گرفتم و رفتم سمتش و کنار گوشش گفتم:
آخه ابله منم توی این اتاق زندگی می کنم چه غلطی داری می کنی؟ نگین با چهره ای که انگار روم و قس طنطنیه رو با هم فتح کرده یه نگاه بهم کرد و گفت:
تو رو خدا حال کردی با این نقشه ام!
زدم تو شممشو گفتم:
گمشو بیرون همه جا رو گند برداشت.
فقط شیده بود و که سر خوش وایستاده بود و نگین و نگاه می کرد. نگین بعد از این حرفم مانتو و ساکش و برداشت و گفت:
بچه ها خیلی خوشحال شدم از آشنائیتون. بازم میام پیشتون!
چشمای هایده رو دیدم که داشت التماس می کرد جون مادرت دیگه نیا. بعدم از اتاق زد بیرون. منم یه لب ند کج و کوله بهشون زدم و گفتم:
نگین دختر سرزنده ای اگه ب واین می گم بازم بیاد.
هایده از توی پنجره پائین پرید و گفت:
نه مزاحمش نشو. اینجا ما اممان پکیرائی نداریم خجالت می کشیم.
والا دست خودم نبودم ابروهام چسبید به ته سرم. این هایده خانم معطر دهان بود که داشت دم از پکیرائی می زد. می خواد بچه مردم و یه راست بفرسته سینه قبرستون. باز یه لب ند یه وری بهش زدم و گفتم:
نگین بچه بی تعارفیه. اهل این چیزا نیسددت دیدی که چه سددریع خودمونیشد.
هایده با بدب تی سددر تمون داد و منم با حوله تند تند آب موهام و گرفتم و لباس م و عوض کردم. درس ته اومده بودیم حال این موجودات و گرفته بودیم و شار بودم ولی دلیل نمی شد یه خورده هم سر به سر نیما نکارم. برای همین برخلاز همی شه که ا سپرت می پو شیدم این بار خیلی خانمانه و شیک لباس پوشیدم. و یه آرایش م تصری هم کردم .یعنی امشب این نیما بنده خدا مرحوم نشه خیلیه!
یه خنده خبیث کردم و از اتاق زدم بیرون. نگین عین مج سمه تو حیاط ای ستاده بود و معلوم بود حسابی حوصله اش سر رفته آخه این بشر مگه می تونست یه جا آروم بگیره. با دیدن من دسدتاشدو به نشدونه دعا بالا برد و اومد طرفم و با یه لحن کش دار چندش گفت:
ج*ی*گ*ر جایی تشریف می برین؟
منم با تمام ضرب دستم خوابوندم تو کمرم که یه دو سه قدمی پرید جلو.
ای دستت خشک بشه. ستون فقراتم از تو حلقم در اومد.
با بی یالی از کنارش رد شدم و گفتم:
با یه خانم متش ص درست صحبت کن.
نگین کنارم راه افتاد یه نگاه به سر تا پام انداخت و گفت:
نه جون من با کی قرار داری؟
یعنی حال می داد رخ به رخش وایسم و بگم:
می خوام حال داداش گوگولیت و بگیرم.
ولی نگفتم که .یه نگاه عاقل اندر سفیه بهش کردم و گفتم:
مگه هر کی درست و درمون لباس پوشید یعنی با کسی قرار داره؟ نگین هنوز مشموک نگام می کرد .یه خورده هولش دادم تا ازم دور شه و گفتم:
برو اون ور حالم به هم خورد .واقعا گندشددو در آوردی. چه جوری تا خونه اتون بریم!
به! ما رو باش که ب اطر خانم کل هیملمون و به گند کشیدیم.
یه ب*و*س از لپش کردم و گفتم:
دمت گرم ولی به جون خودم خراب بو می دی!
نگین خودش هم خندید و برای اولین ماشددین دسددت تمون داد و یه دربسددت گرفتیم تا بیشتر از این آبرومون نرفته خودمون و برسونیم خونه ا شون. قرار شد نگینم دوش بگیره و بعد دوتایی بریم خرید.
تا برسددیم خونه نگین اینا نگین برای نیما کلی برنامه ری ت و منم فقط با یه نگاه شددیطانی تائید کردم. آخه نگین خبر نداشددت من چه نقشدده هایی برای داداش ملوسش دارم. وقتی جلوی در خونه اشون از تاکسی پیاده شدیدم. نگین تقریبا در حال ذوق مرگ شدن بود. من نمی دونم این جلبک دو ساله دانشجو تربیت بدنیه هیچ به عقلش نرسددیده بود از این شددیوه برای چزوندن داداشددش ا ستفاده کنه؟ حالا اومدیم و زد و من همچین هم اتاقی های نوبری ندا شتم از کجا می خواست به این نمته مهم پی ببره؟
نگین که کلید انداخت و در و باز کرد من باز رفتم توی اون جلد خانمانه ایکه برای پیچوندن نیما و همچنین مامانش استفاده می کردم. زدم به شونه نگین و گفتم:
لااقل یه زنگ بزن تو شرایط بدی نباشن!
نگین برگشت و یه نگاه ناجور به من کرد و گفت:
آخه الان وقت خوابه مگه؟
یعنی چشددمام رفت ته سددرم از خنگی این بشددر .یعنی نتونسددتم یمی نزنم تو ملاجش. البته دست خودمم نبود. دستم ه*ر*ز شده بود. راه به راه می خورد تو سر و کله این بشر .یمی شترق خوابوندم توی سرش و گفتم:
از نظر تو شرایط ناجور فقط همونه؟ نگین پس سرشو مالوند و با حالتی متفمر گفت:
یعنی چیزای دیگه ای هم هست که من نمی دونم!
این بار محمم تر زدم پس کله اشو هولش دادم تو و گفتم:
لازم نمرده خبر بدی. برو بریم!
نگین ولی برگشت و با التماس گفت:
جون نیما اگه چیزی دیگه ای هم هست به منم بگو!
چشمام یعنی از این گشاد تر نمی شد. چه بی حیا بود این دختر.
نگین به خدا می زنم سه بار ب وری زمین پا شی ها. دیوونه شدی! چرت و پرت برا چی می گی منظورم این بود ش داید خونه مرتب نباش ده یا مثلا لباس مناسبی تنشون نباشه...
اسددم لباس که اومد یعنی از قیافه اش خوندم که می خواد یه چرت دیگه بگهدستم رفت بالا که بزنم تو م ش که در رفت و پرید تو آسانسور و دکمه اش وزد. ولی قبل از اینمه در ب سته شه پریدم و با یک حرکت د ستم و گکا شتم لای در و فرار شو ناکام گکا شتم. همون جور با چ شم غره نگاهش می کردم و اونم مظلوم شده بود و گوشه آسانسور کز کرده بود و زیر چشمی نگام می کرد. دیگه نتونستم جلوی خودم و بگیرم و زدم زیر خنده. نگینم نیشش باز شد و گفت:
خوب حالا هر چی هست رو کن!
یعنی ببین خودش نمی ذاره راه به راه از من کتک ن وره. منم یه ابرو برای نیش بازش بالا دادم و با پاشنه کفش خوابوندم رو پاش که رنگش اول سرخ شد بعد بنفش آخرشم نیلی شد و در نهایت ارغوانی مایل به سرخابی!
اون داش ت به خودش می پیچید که در آس انس ور باز ش د .یه خانم س اک به دست توی طبقه شش ایستاده بود منتظر. من یه لب ند بهش زدم و خیلی شیک از آسددانسددور خارج شدددم. خانمه یه نگاه به من و یه نگاه به نگین انداخت و دماغشو چین داد و گفت:
نگین جون حالت خوبه؟
نگین که داشددت رانگارو برعمس طی می کرد تا به رنگ طبیعیش برسدده با یه لب ند زورکی گفت:
بله ممنون!
و لنگ لنگون اومد بیرون. خانمه رفت و تو و دکمه هم کفو زد و یهو به سددرفه افتاد. خوب معلومه بوی گند این بشر بود که توی آسانسور مونده بود. خانمه با چشم های گرد شده به ما نگاه کرد و بی تعارز دماغشو گرفت و تا در بسته شه همین جور وق زده نگاهمون می کرد. انگار که داش دت غرق می ش دد از بیهوایی! وقتی در ب سته شد نگین برگ شت و خوا ست چیزی بگه که من تند تند زنگ و زدم و هولش دادم جلوی در. فمر کنم دماغش رسما از چشمی رد شد و یه سه چهارتا از دندوناشم خرد شد. صدای معترض نیما رو شنیدم که گفت:
- چه خبره؟!
و با سرعت در و باز کرد. نگین دا شت دماغ شو می مالوند و به من چ شم غره می رفت. ولی من با همون قیافه شیک و خانمانه به نیما زل زده بودم که با اون تی شرت و شلوارک عین این بچه ها ی پیش دبستانی شده بود. بنده خدا هول کرده بود. نیشم و باز کردم و یه نگاه تمیز سرتا پاشو مهمون کردم و گفتم:
حالتون خوبه آقا نیما؟!
دست نیما رفت سمت موهاشو و چندتا شاخه ای که داشتن واسه خودشون تو هوا سیر می کردم مرتب کرد و گفت:
سلام!
به به بچه ام بالاخره زبونش باز شددد. حالا اون بود که داشددت منو اسددمن می کرد. ای پسره هیز. خجالتم نمی کشه. بهش نمی خورد اینقدر ندید بدید باشه .
من که همون سرمه خل و چل همیشگی ام فقط یه خورده لباساسم عوض شده همین! دیدم ن یر نگین که به وارسددی دماغش مشددغوله این بچه ام که کلا از دست رفته. برای همین سینه ام صاز کردم و گفت:
اجازه هست؟
نیما تازه به خودش اومد. نگاهش و بالاخره انداخت پائین. آخی طفلمی اگهبدونه با چه سر و وضعی جلو من بوده حتما خودشو از پنجره اتاقش پرت میکنه پائین!
خواهش می کنم بفرمائید. من یه لحظه ....یعنی شما...چیز...
گفتم که کاملا از دسددت رفت. نگین یه نگاه به من انداخت و هولم داد کنار و پرید تو ب*غ*ل نیما و گفت:
چطوری داداشی؟
حالا نوبت نیما بود که رنگ عوض کنه کلا سددبز شددد بیچاره. می دونم واقعا نگین بوی افتضاحی می داد! چنان دادی زد که نزدیک بود سمته کنم:
نگین گمشو اون طرز!
نگین مثل جت ازش جدا شد. منم که نمی دونستم ب ندم یا گریه کنم زل زدم به نیما و چشمام و گرد کردم. حالا نوبت ضربه من بود. دستم و روی سینه ام گکاشتم و با یه نگاه مظلوم و بهت زده به نیما نگاه کردم. نگین که با داد نیما دو قدم به عقب پرت شده بود و سرش و انداخته بود پائین. نه مثل اینمه این نیما خان ما قیافه اش غلط اندازه. نیما بالاخره نگاه اخم کرده اشددو جمع کرد و خیلی جدی به نگین گفت:
شددوخی خیلی مسدد ره ای بود. زود باش برو دوش بگیر حالمون و به هم زدی!
نگین عقب گرد کرد و به سمت اتاقش رفت. انگار که من بوقم اونجا ای ستادم.
با اینمه داشتم از دست نگین حرص می خوردم ولی همون ست گربه شرک و ادامه دادم. چ شمام دیگه دا شت از شدت خیره شدن ا شک می زد. نیما نگین که با حرص رفت توی اتاق با چ شم تعقیب کرد و وقتی چ شمای بیچاره من از
شدت زل زدن با اون قیافه مظلوم وار واقعا اشک زد آقا بالاخره برگشت و به من نگاه کرد. لبام به طرز پائین کج شددده بود و چشددمامم که از شدددت زل زدن اشمی بود. بله آقا نیما رسما منهدم شد .یه قدم اومد جلو و گفت:
چی شد سرمه خانم!
اوز بالاخره حرز زد. تند تند پلک زدم. ای لعنت بهت نیمای ابله. چشددمام خشک شد. شیطونه می گه یمی عین همونایی که به خواهرش می زنم بزنم به این. اینقدر جا خورده بود که انگار اونم دا شت گریه اش می گرفت. لبم و گاز گرفتم که یهو نترکم از خنده با یه حالت نگرانی به طرز من خم شددده بود و به من زل زده بود که گفتم الان ب*غ*لم می کنه و می گه نازی نازی گریه نمن. یه نفس گرفتم که نزنم زیر خنده و با یه لب ند مثلا مضددطرب با همون لحن مظلوم و ملوس گفتم:
بهتون نمی خورد...اینجور...
نیما تند وسط حرفم پرید و گفت:
واقعا متاسفم...این نگین...