فصل چهارده
حالت خوبه دخترم؟ خودم و جمع و جور کردم و گفتم:
نگران نباشین من خودم رشته ام تربیت بدنیه!
حالا بگو چه ربطی داش ت. اونایی که رش ته اش ون تربیت بدنیه م ش ون از سنگه! والا! همون موقع در یمی از خونه ها باز شد و صدای یه پ سره اومد که داشت می گفت:
جون مادرت دیگه پرتاب سه امتیازی نمن!
ابروهام و بالا بردم و به پ سره نگاه کردم. با دیدن من که هنوز د ستم روی سرم بود و توپ توی دست حبیب آقا گفت:
سلام حبیب آقا؟
و نگاه ناآشنایی به من انداخت! حبیب آقا با اخم کم رنگی گفت:
معلوم هسددت چمار می کنین؟ نزدیک بود دختر مردم و ناکار کنید. د بیا ما رو ضایع کرد رفت که! برای اعاده حیثیت تند گفتم:
حبیب آقا من که گفتم خودم ر شته ام تربیت بدنیه! از این توپا زیاد خورده تو سر ما.
و به پسره که یه خورده خجالت زده کنار در ایستاده بود نگاه کردم. همون موقع دو نفر دیگه سرشون و کردن از در بیرون و گفتن:
- رفتی توپ بسازی...
و با دیدن ما ساکت شدن. دیدم اونا هم دارن ضایع می شن برای همین توپ و از دست حبیب آقا گرفتم و رفتم سمتشون و گفتم:
بسمت بازی می کردین؟
یعنی اینم سوال بود من پرسیدم؟ اون پسره هم که عقب ایستاده بود و موهاش ری ته بود تو صورتش گفت:
په نه په این شلیک توپ سال نو بود!
خنده ام گرفته بود. خوب وقتی چرت س وال می کنی جوابم چرت می ش نوی دیگه! باز پرو بازیم گل کرد. من از این سه تا جوجه ب ورم عمرا. به شون نمی خورد بیشتر از هیفده هیجده سالشون باشه! چند بار توپ و زدم زمین و گرفتمو گفتم:
کی می خواست سه امتیازی پرتاب کنه؟
اون دوتا به همونی که مزه پرونده بود با پوزخند نگاه کردن. منم مثل پروها که نه خود اصل پرو راه افتادم سمت در و گفتم. بیا نشونت بدم پرتاب سه امتیازی یعنی چی؟
صدای پسر اولیه رو شنیدم که گفت:
رشته اش تربیت بدنیه!
خالی بسته بابا!
هیملش که توپه...
برگشتم بهشون چشم غره رفتم که هر سه تایی کنار هم ردیف شدن و سرشون و ا نداختن پائین. واقعا مملمته ما داریم. جغ له بچه اینقدر هیز؟ رفتم توی حیاط. سه تای شون عین جوجه اردک پ شت سرم اومدن.کوله ام و انداختم یه ور. حبیب آقا با اخم از لای در نگاه می کرد. کمی از سددبد فاصددله گرفتم و نگاهی به اون س ه تا کردم و با غرور رفتم س مت س بد و دریبل کردم و بعد یه پرتاب سه امتیازی و توی سبد!!
صدای دست و سوت اون سه تا بلند شد. منم یه خنده یه وری کردم و دست به کمر جلوشددون خم شدددم و رفتم سددمت کوله ام. حالا حبیب آقا هم داشددت لب ند می زد..کوله امو برداشتم و گفتم:
خوشحالم شدم از آشنائیون!
و رفتم سمت در که همون که تیمه انداخته بود گفت:
حبیب آقا خانم و معرفی نمی کنین؟
حبیب آقا راه و باز کرد که من برم بیرون و م تصر گفت:
م*س*تاجر منن. خانم سرمه!
پ سرا با نیش باز نگاهم کردن. با همون ست ابروی بالا رفته نگاه شون کردم.
اولیه دستشو آورد جلو:
طاها!
د ستم و م شت کردم و بردم جلو. اونم گرفت و د ست م شت شده اش و زد به دستم.
کاوه!
امید!
منم که حبیب آقا گفتن:
سرمه!
طاها بود که پرسید:
دیگه چه رشته هایی بلدین؟
حبیب آقا یه نگاه به من یه نگاه به پسرا کرد و گفت:
دخترم من دیرم شده می رم!
وای حبیب آقا شما بفرما. منم الان دیگه می رم.
اونم پا به پا شدد و بالاخره بعد از خداحافظی ما چهارتا رفت. برگشدتم سمت اون سه تا و گفتم:
یه چندتایی بلدم! والیبال. تنیس روی میز. شنا..فوتسال.
ای ول...
بعد رو به کاوه و امید گفت:
بچه ها من که تصمیم و گرفتم می رم تربیت بدنی!
کاوه همون بود که تیمه انداخته بود. موهاشو زد کنار و گفت:
طاها خفه این دهمین رشته ای که عوض می کنی!
طاها یمی خابوند توی سرش و گفت:
جلوی خانم درست صحبت کن!
خندیدم و گفتم:
بی خیال راحت باشین!
هر سه تاشون با این حرز من خندیدن!
بچه ها من دیگه برم!
طاها تند گفت:
اسباباتون و آوردین؟
نه فردا می آرم.
سری تمون داد و گفت:
یه وقتایی بیا این ور بسمت بازی کنیم! پایه باشی فوتبالم می زنیم!
سری تمون دادم و گفتم:
باشه ببینم چی میشه! فعلا بچه ها!
دوباره مشددتامون و زدیم به هم و من راه افتادم سددمت خیابون! خوب خدا رو شمر هم خونه گیرم اومده بود هم پایه تمرین! ای ول امروز روز گندی بود ولی خوب شد!
یعنی توضددیح دادن به بابام اینقدر سدد ت نبود که توضددیح دادن به این نیمای س ریش. از وقتی به نگین خبر داده بودم که دارم جا به جا میش م یه بند رو مخ من بود. کنه ش دده بود که چرا به خودش نگفتم یه جایی برم پیدا کنه! حالا نه اینمه اون بار چقدر کمک کرد. می دونستم فقط قپی المی میاد. می خواد مثلا ن شون بده رو من تع صب داره. ب شین بینیم بابا حال نداری. مگه خلم خونه به اون خوبی و محله باحالی رو ول کنم برم ناکجا آبادی که نیما داره وعده سددر خرمنشو بهم می ده.
هر چی نیما گفت و حبیب آقا و طاهره خانم و تبدیل به غول های بی شدداخ و دم کرد من فقط سرتمون دادم و اخرش هم گفتم:
ممنون که برادرانه! نگران منین ولی من می رم خونه حبیب آقا!
خوب رسما دهن نیما آ سفالت شد با این حرز من چون دهنش عین چیز باز موند و بعد هم تلپی ب ستش. چون فهمید سنگین تره اگه کلا خفه خون بگیره. خ صو صا معلوم بود ا صلا از اون کلمه برادرانه خو شش نیامده. منم یه لب ند ملیح تحویلش دادم و به نگین گفتم احتمالا تا ت سویه ح ساب کنو و ب وام برم می افته سدداعتای شددیش و هفت. نیما هم که دید نمی تونه منو منصددرز کنه گفت:
خوب حالا که تصمیمتون و گرفتین اجازه بدین بیام دنبالتون!
دیگه اینو نمی تونستم رد کنم. بی خودی پول تاکسی و آ انس می دادم که چی.
خانمانه سری براش تمون دادم و گفتم:
باعث زحمت نمی شم!
یه نگاه چپ چپ بهم کرد و گفت:
ساعت شیش دم خونه اتونم!
بعد رو به نگین که دست به سینه به کل کل ما دوتا نگاه می کرد گفت:
تو با من میای یا با سرمه خانم می ری؟ نگین بالاخره از اون ستش دست کشید و گفت:
با سرمه می رم کممش کنم جمع و جور کنه!
نیما سری تمون داد و با یه خداحافظی رفت پی کارش! ببین چقدر این بشر بی کاره که بلند شده اومده دم دانشگاه ما که بره رو اعصاب من! با نگین راه افتادیم سمت خونه سابقم. با دمم گرو می شمستم. نگین وقتی ذوق کردنای منو دید گفت:
خوشحال! اگه رکی دیوونه تعقیبت کنه و خونه تازه رو یاد بگیره چی!
یه نگاه عاقل اندر سفیه بهش کردم و گفتم:
نابغه! وقتی می دونه من کدوم دان شگاه می رم دیگه آدرس خونه رو می خواد چمار اگه قرار باشه بلایی سرم بیاره تو خیابونم می تونه. مهم انیه که نتونه توی خونه ام به من درست رسی داشته باشه!
نگین پوزخندی زد و گفت:
آره والا دوتا بادیگار هفتاد هشتاد ساله داری ب*غ*ل گوشت مثل شیر ازت مراقبلت می کنن!
آرنجم و بلند کردم و کوبیدم تو بازوش و گفتم:
هوی درست صحبت کن. صبر کن خودت ببینیشون می فهمی چقدر ماهن!
نگین با اخم بازوشو گرفت و گفت:
کاش این طاهره خانم توی خرشاخ دار و آدم کنه!
ابروهام و بالا انداختم و گفت:
در مورد مس ئله ای که اطلا نداری حرز نزن! آدم؟ تو اص لا می دونی آدم بودن چه جوریه؟
نگین نیش خندی زد و یه لگد خوابوند توی ساق پام و گفت:
حالا که فمر می کنم می بینم نه!
ساق پام و که دا شت گزگز می کرد بی خیال شدم و در حالی که می خندیدم.
تاکسی گرفتیم و رفتیم سمت خونه ام.
ساعت شیش و نیم بود و من و نگین آماده توی راهروی ورودی خونه ای ستاده بودیم منتظر نیما خان. ولی مثل اینمه جناب فراموش کرده بودند چه قولی به ما دادند. نگین کلافه قدم رو می رفت و من به س اعتم نگاه می کردم. خوبیش این بود که به حبیب آقا گفته بودم تا بیام مممنه دیر بشدده! نگین چن دباری به گوشددیش زنگ زده بود ولی جواب نداده بود. نگین لگدی به چمدون من زد و گفت:
من این نیما رو می ک شم. همی شه کارش همینه. ن شد این بچه یه بار م ض دل وشی ما سر وقت بیاد.
چمدون من چه گ*ن*ا*هی کرده حالا؟ نگین برام دهن کجی کرد و گفت:
برو بابا.
و این بار روی چمدون ن ش ست که نزدیک بود به مخ ب وره زمین. درحالی که داشتم از خنده می مردم گفتم:
نظرت چیه تاکسی بگیرم بریم اومد اینجا کنف شه!
نگین که ب اطر خنده من اخم کرده بود با این حرز من اخمش باز ش دد و دستی به چونه اش کشید و گفت:
بدم نیسددت. به جون خودم داشددت از فضددولی می مرد بدونه تو کجا خونه گرفتی. بعدم آدرس و بهش نمی دیم حالش جا بیاد.
ای ول پایه ام!
بعدم کف دس تمون و کوبیدیم به هم و بند و بس اط منو کش ون کش ون بریدم سمت خیابون. صبر کردن برای آ انس مساوی بود با رسیدن نیما. برای همین ترجیح دادیم دربس دت بگیریم. توی راه بودیم که مو بایل نگین زنگ خورد .
نگین نگاهی به من کرد و خبیثانه گفت:
نیماست!
با نیش باز گفتم:
بکار رو پ ش!
نگین موبایل بین دوتایمون نگه داشت.
سلام داداش!
سلام نگین! شما کجایین من یک ساعته منتظر شمام چرا نمی آین بیرون!
یعنی اگه دم دستم بودم دهنش سرویس بود.
خسته نباشی یه نگاه به ساعتت بنداز!
نیما کلافه گفت:
خودم می دونم دیر کردم ولی واقعا این بار تقصیر من نبود!
می دونم دادا شی هیچ وقت تق صیر شما نی ست همی شه یه شهاب سنگی چیزی می خوره تو مسیر راه بندون می شه!
نیما پوفی کرد و گفت:
نگین حوصله ندارم پاشو با این دوست کله خرابت بیاین بیرون!
یه ابروم بالا رفت و به نگین که نی شش باز شده بود نگاه کردم. من کله خرابم؟ دارم برات نیما خان. نگین سعی کرد ن نده و با همون حال گفت:
تو الان کجایی مگه؟
من دم خونه سرمه دیگه!
اوه نمی دونستم اینقدر صمیمی شدیم که سرمه خالی صدام می کنه! نگین بود که جواب داد:
تو اونجا چمار می کنی؟
نگین اینقدر بامزه نباش! مگه قرار نبود بیام دنبالتون!
بله قرار بود ولی یک ساعت پیش!
صدای نیما بالا رفت:
نگین پاشو بیاین بیرون. من با آ انس دم درم!
من و نگین با تعجب به من نگاه کردیم. نگین تند پرسید:
آ انس واسه چی؟ تصادز کردی؟ لحن نیما واقعا بی حوصله بود:
نه بابا ماشددین و پارک کردم زیر تابلو توقف ممنو دو دقیقه برم جایی و بیام.
تا برگشتم برده بودنش!
نگین هینی کشید و گفت:
دزد بردش؟
زدم پس کله اش و آروم گفت:
خنگ پلیس برده. زیر تابلو توقف ممنو دزد ماشین و می بره.
نگین نگاهی به من کرد و آهانی گفت و بعد هم لبش را گزید و گفت:
خوب ردش کن بره خودت هم برو خونه!
نیما عصبی گفت:
برا چی؟
این بار من بودم که جواب دادم:
چون دو ست کله خرابش گفت داره دیر می شه دیگه با تاک سی رفتیم با اجازه اتون!
بعد هم د ست به سینه ن ش ستم. نگین به من چ شم غره رفت. نیما ممث کرد .
بعد هم با من من گفت:
اهه سرمه خانم شمائین؟
یعنی یه جواب په نه په جا داشددت با این سددوالش. پس کی ام؟ ننه بزرگ خدا بیامرزم؟ نگین موبایلش را از روی پ ش برداشت و گفت: