فصل سیزده
طاهره خانم هم با یه لب ند گرم تر انتهای راهرو به انتظار ای ستاده بود. صدای بسته شدن در پشت سرم باعث شد یه چیزی توی دلم هری بریزه پائین. نمی دونم چرا اون وس ط یاد داس تان هانس ل و گرتل افتاده بودم. که اولش یه خونه شملاتی بود و یه پیرزن مهربون که یهو تبدیل شد به یه جادوگر بدجنس.
آب دهنم و قورت دادم و به در بسته نگاه کردم. نه خدا رو شمر درو قفل نمرده بود. بهتره وارد شدم نزدیک در باشم که اگه خواست اتفاقی بیافته بزنم به چاک درم که قفل نیس دت. پس حله!! ص ددای طاهره خانم باعث ش دد دوباره روبرگردونم. خیلی داشتم سعی می کردم بی ادبانه رفتار نمنم.
دخترم بیا تو. کسی نیست. فقط خودمونیم.
د بیا بدتر ش د که. اگه می گفت بیس ت نفر دیگه اون توان که بهتر بود. حبیب آقا کفشاشو در آورد و گکاشت توی جاکفشی کنار راهرو و گفت:
- غریبی نمن دخترم بیا تو!
و خودش به سددمت طاهره خانم رفت. منم این پا و اون پا کردم و بالاخره کفاشم و در آوردم.
یا می میرم یا یه خونه گیرم میاد. اگه خونهه گیرم اومد که چه بهتر اگه نه هم فرقی نمی کنه بالاخره که رکی منو می کشه!
با این فمر لب ند زدم و رفتم تو. طاهره خانم دس دت انداخت پش دت کمرم و گفت:
خوش اومدی عزیزم!
کاملا معلوم بود منتظر من نبوده. نمی دونم هدز حبیب آقا از اینمه منو آورده اینجا چی بوده. هنوز داشتم دنبال علت می گشتم. باید واسه چی منو می آورد خونه خودش؟ اون که گفت می خوایم بریم خونه ببینیم.
نمنه بچه دار نمی ش ده دنبال یه زن جوون و خوش بنیه و پسددر زا می گرده وا سش وارث بیاره؟ م س ره ا ست. این بنده خدا حداقل هفتاد سال شه. بعدم یعنی تو آشنا و فامیل هیچ کس نبوده بگیره من و می خواد بگیره.
از این فمر پوفی کردم و با اشاره دست طاهره خانم نشستم روی مبل.حبیب آقا رفته بود توی یمی از اتاقا. از همون جا صدا زد:
طاهره خانوم یه لحظه تشریف بیارین!
ای وای چه مودب. بعیده جادوگری چیزی باشن جفتشون خیلی نانازن. طاهره خانم لب ندی به من زد و گفت:
الان میام دخترم.
سری تمون دادم و گفتم:
خواهش می کنم راحت باشین.
با رفتن طاهره خانم نگاهی به در و دیوار خونه انداختم. خونه در به کوچه بود و پکیرائی یه پنجره دا شت به کوچه. خونه بزرگی بود. معلوم بود سه چهارتا اتاق داره و آشپزخونه که به سبک قدیم در داشت و اپن نبود. چندتا عمس روی میر کنار دیوار دیده می شد. عمس های قدیمی و جدید.
نمنه بچه مچه ای نداره می خواد خونه رو بده به ک سی که واقعا احتیاج داره .
مهر من به دلش افتاده!!!
یعنی می خوا ستم یمی اینجا بود و این فمر و می گفتم و طرز می خوابوند تو دهن من با این فمرای فانتزی.
برای رفع فضولی بلند شدم و رفتم سمت قاب عمس ها .یه زن و شوهر جوون زنه با یه لباس سفید و کلاه سفید روی صندلی نشسته بود و مرده هم دست به کمر کنار صندلی ایستاده بود.
-آخی چه ناز بودن جوونی هاشون.
عمس بعدی یه پسر بچه هم بهشون اضافه شده بود. اخم کرده بود و با یه نگاهطلب کار زل زده بود تو دوربین. خنده ام گرفت. گوگولی بوده واسدده خودش .
الان حتما پنجاه سالی باید داشته باشه همین گوگولی.
توی عمس های بعدی هم دوتا دختر دوقولو اض دافه ش دده بودن. اون پسددر گوگولیه تو این عمس می خورد دوازده سیزده سال داشته باشه.
می خواستم برم سراغ بقیه عمس ها که صدای طاهره خانم نکاشت.
می بینم خودتو سرم گرم کردی!
برگشتم و نگاهش کردم .یعنی حرفش این معنی رو نمی داد که فضولی کردم؟ به چشماش نگاه کردم. نه اصلا این معنی رو نمی داد .یه سینی چای هم توی دستش بود.لب ندی زدم و خودم گفتم:
بب شید فضولی کردم.
خنده ای کرد و گفت:
بیا بش ین دخترم. این چه حرفیه خونه خودته! من یه نوه هم س ن س الای تو دارم.
کنارش نشستم و گفتم:
دانشجوهه؟
فنجون چایی رو روی میز کنار دستم گکاشت و گفت:
آره سال اوله. حقوق می خونه!
چایی رو به لب بردم و گفتم:
موفق باشن!
دیگه نمی دونستم چی بگم! همین جور آروم آروم چاییمو می خودم و از بالایفنجون گه گاهی به طاهره خانم نگاه می کردم. بعد از اینمه چایمو خوردم سر و کله حبیب آقا هم پیدا شددد. روی مبل کنار طاهره خانم نشددسددت و اونم یه فنجون چایی داد دستش. حبیب آقا چایی رو گرفت و رو به من گفت:
خوب بریم سر اصل مطلب!
یه لحظه چشمام گرد شد و اون فرضیه زن دوم و وارث اومد تو ذهنم. آخه این جمله م تص مجالس خواسددتگاری بود. ولی اینا که بچه داشددتن! نمنه منو وا سه پ سرو شن می خوان؟ فک کن! یعنی منو این همه خو شب تی محاله! یه دستی به مقنعه ام کشیدم و با خودم گفتم.
شوخی که نیست حرز یه عمر زندگیه. اصلا می گم من قصد ادامه تحصیل دارم. زور که نیست! والا!
حبیب آقا یه خورده از چایش خورد و گفت:
من با طاهره خانم صحبت کردم اونم حرفی نداره.
د بیا دیدی راس ت گفتم. دیدی همون ش د. بابا من نمی خوام زن حبیب آقا بشم نه اینمه مرد بدی باشه نه خیلی هم نازه ولی به جان خودم سنش یه خورده بالاس ت اگه یه چهل س الی جوون تر بود می تونس تم روش فمر کنم. معلومه جوونی هاش هم خوشتیپ بوده.
با چشمای وق زده زل زدم به طاهره خانم. نه اونم سرخوش داشت می خندید. بابا این دیگه آخر از خودگک شتگیه داره به همین راحتی وا سه شوهرش زن می گیره. حبیب آقا چایش و تمام کرد و گفت:
یه اتاق کوچیک طبقه بالا هست...
می خواستم دو دستی بموبم تو ملاجم.
بفرما قراره با هووم تو یه خونه زندگی کنم.
خوب دس ت خودم نبود. این فرض یه مس ره از ذهنم نمی رفت. هر چی می خواستم به یه چیز دیگه فمر کنم نمی شد. حبیب آقا ادامه داد:
مدت هاست خالیه. از وقتی پسرم رفته!
طاهره خانم هنوز لب ند می زد.
اگه ب وای می تونی بیای اونجا زندگی کنی! تو هم عین دخترم!
و منتظر به من نگاه کرد. خوب باید یه خورده فمر می کردم.
-وقتی به من می گه تو هم عین دخترم یعنی اون فرضیه زن دوم منتفیه. گفت از وقتی پس رم رفته؟ اومم یعنی مممنه پس ره قهر کرده باش ه و من اتاق و بگیرم و بعد این آشددتی کنه و بیاد عاشددق من بشدده و با هم ازدواج کنیم و با خوبی و خوشی با هم زندگی کنیم؟ سرمه می شه لطفا خفه شی و دیگه فرضیه نسازی؟ سینه ام و صاز کردم و به طاهره خانم که ای ستاده بود به من نگاه می کرد زل زدم:
بب شید چی گفتین؟
نمی خوای اتاق و ببینی؟
و به پله اشاره کرد. آروم از جا بلند شدم و همراهش شدم. طاهره خانم با همون لحن آروم پرسید:
اسمت و نگفتی به ما که!
من سرمه ام...
فقط تهشم اگه گفته بودم بیست و یک سال دارم تمام بود. طاهره خانم نگاهیبه من کرد و گفت:
چه اسم قشنگی داری !
ممنون!
کلیدی از کمد کنار پله برداشت و داد دست منو و گفت:
برو اتاق و ببین اگه خوشت هم نیامد بدون رودربیایستی بگو!
سری تمون دادم و گفتم:
باشه ممنون!
و تند از پله بالا دویدم. یعنی هنوز باورم نشده بود که بالاخره یه جای درست و درمون پیدا کردم توی این شددهر دراندشددت! در اتاق و باز کردم و پریدم تو! یه اتاق ش اید بیس ت متری بود که یه گوش ه اش یه س رویس کامل بود .یه کمد دیواری و توی س ده گوش ا تاق هم یه نیم دایره رو جدا کرده بودن و حالت آ شپزخونه دا شت. نی شم تا بنا گوش باز بود .یه سوییت کامل اینجا بود و اینا بهش می گفتن یه اتاق کوچیک!
یه ت ت و میز تحریرم توش بود. کفش م موکت ش ده بود و با یه قالی متوس ط فرش شددده بود .یعنی آخرش بود. مگه خل بودم که بگم نمی خوام .یعنی اگه قرار بود انت اب کنم ترجیح می دادم توی این سوئیت و توسط این زن و شوهر بمیرم تا با دستای رکی فضایی. م*س*تقیم رفتم به سمت پنجره ای که به کوچه باز می شد. من عاشق این پنجره های رو به کوچه بودم.
ای خدا چی می شه اون ور کوچه هم یه پنجره باشه و توشم یه پسره زندگیکنه و...
اینجای جمله که رسددیدم خش پرده رو کنار زدم. خوب جمله ام نصددفه موند چون خونه های اون ور کوچه همه جنوبی بودن و در به حیاط. تا نزدیک ترین پنجره یه چهل پنجاه متری راه بود. طرز مگه اینمه با تلسددموپ اینجا رو نگاه کنه که منو ببینه!
اینقدر خورد تو ذوقم که زود پرده رو ک شیدم و برگ شتم عقب. خوب همه چیز اوکی و من این خونه رو می خوام. شونه ای بالا انداختم و رفتم سمت در.
خودشون اصرار کردن.
تند از پله دویدم پائین و با دیدن طاهره خانم گفتم:
وای عالیه من عاشقش شدم!
طاهره خانم و حبیب آقا لب ند زدن .یه لحظه وا رفتم. راسددتی کرایه اش چی می شه؟
روی مبل نشستم و گفتم:
من خیلی نمی تونم کرایه بدم .یه سوئیت کامل فمر کنم کرایه اش زیاد بشه!
حبیب آقا لب ند زد و گفت:
کی حرز از کرایه زد؟ با تعجب نگاهشون کردم و گفتم:
یعنی چی؟ یعنی مجانی؟
حبیب آقا با دست اشاره ای به طاهره خانم کرد و گفت:
من که صبح تا شب دم بنگاهم. طاهره تنهاست. حالا گه گاهی بچه ها بهشسر می زنن. ولی اگه تو اینجا بمونی خیال ما راحت تره!
نیشم تا بنا گوش باز شد. عزت نفس و این مسائلم گکاشتم دم کوزه. داره مفت مفت خونه اشو می ده به من بگم نه کرایه می خوام بدم؟!
سری تمون دادم و گفتم:
من که از خدامه کنار طاهره خانم باشم. به این ماهی!
حبیب آقا خندید و طاهره خانمم لب ند زد. نگاهی به ساعتم انداختم و گفتم:
من دیگه برم تا برسم خونه دیر میشه! کی می تونم وسایلم و بیارم؟ حبیب آقا گفت:
از این لحظه به بعد هر وقت خواستی بیار!
با خوش ی از جام بلند ش دم و رفتم س مت طاهره خانم .حبیب آقا رو که نمی تونسددتم ب*غ*ل کنم پس طاهره خانم و ب*غ*ل کردم و دو تا ب*و*س خوشمل زدم رو لپاش!
من فردا تا ظهر کلاس دارم. عصر وسایلم و می آرم!
طاهره خانم هم صورتم و ب*و*سید و گفت:
باشه عزیزم منتظرتم!
رو به حبیب اقا هم گفتم:
دستتون درد نمنه به خدا مونده بودم دیگه چمار کنم. نزدیک بود برم انصراز بدم!
خوب این و دیگه دروغ گفتم. خل نبودم که سه سال درس و ول کنم و برم. اینودر واقع برای تاثیر بیشتر گفتم. بعدم رفتم سمت در و تند تند گفتم:
دیگه شما تشریف نیارین خودم راهو بلدم. بفرمائید.
و همین جور که یه ریز ور می زدم کفشددام و پوشددیدم. حبیب آقا هم کفاشددو پوشید که من گفتم:
- حبیب آقا بفرمائید خودم می رم! تو رو خدا نیاین خجالتم می دین!
و در و باز کردم و رفتم بیرون. تازه تصددمیم داشددتم درو هم ببندم که حبیب آقا گفت:
دخترم من می خوام برگردم بنگاه!
یه لحظه دس تم روی در خش ک ش د و به حبیب آقا زل زدم که یه چیزی بنگ خورد تو ملاجم. و من که دوبل ضایع شده بودم یه لب ند ابلهانه زدم و دستم و گکاشددتم رو سددرم. حبیب آقا بنده خدا یه نگاه به کنار من کرد. منم سددرم و چرخوندم که یه توپ ب سمتبال دیدن که دا شت قل می خورد و می رفت .یعنی اینم شانسه من دارم. این توپه دیگه از کجا اومد؟ حبیب آقا رفت سمتش و برش داشت.