فصل دوازده
جلوی در نگاهی به دم و دسددتگاه طرز انداختم. زیادی شددیک و پیک بود .بهش نمی خورد از این لونه موش ایی که من می خوام داش ته باش ه. ولی چاره چی بود. بالاخره باید یه خاکی تو سرم می ری تم.
دستی به مقنعه ام کشیدم و خیلی شیک و مجلسی رفتم تو. دو سه نفری بود .
انگاری یمی شون یه زن و شوهر جوون بودن. دا شتن با یه آقاهه که پ شت میز نشسته بود صحبت می کردم و مرده هم داشت هی یه دفتر و ورق می زد و نگاه می کرد و دوباره یه چیزی می گفت.
هنوز م شغول دید زدن اطراز بودم که یهو یه نفر جلوم سبز شد. پ سره از این تیپ جلفای مزخرز بود از همونا که یه ریش اندازه بند انگشددت می ذارن زیر لبشون .یه نگاه به سرتاپای من انداخت و با یه ابروی بالا رفته گفت:
بفرمائید!
یعنی خدایی از این دخترای ایدددش نبود وگرنه بهش یه ایش درست و حسابی می گفتم. هنوز داشت بر و بر منو نگاه می کرد. منم که بی اعصاب.
خیلی ممنون صرز شده!
نی شش باز شد و اومد یه چیزی بگه!که تلفنم زنگ خورد. اخمی بهش کردم و موبایلمو بیرون کشیدم. شماره بود .یه خورده آشنا می زد.
بله بفرمائید؟
چ شمام و ریز کردم و به پ سره که حالا د ست به سینه به من زل زده بود و یک ذره هم حیا سرش نمی شد نگاه کردم. چه خوشش هم اومده پسره اسمل!
خانم کبیری؟ کریمی هستم!
یهو اخمم رفت و نیشم ناخودآگاه باز شد .یه نیم چرخ زدم و گفتم:
وای... سلام حالت خوبه! چقدر دیر زنگ زدی نگرانت شدم!
فمر کنم بدب ت پشددت تلفن مرد. چون صدددایی ازش نیامد. یه نیم نگاهم به پسددره انداختم .یه جورای خورده بود تو ذوقش .یه لب ند یه وری بهش زدم و پش تم و کردم بهش و چند قدم دور ش دم. مثل اینمه اور انس زود رس یده بود امیر عطا هنوز زنده بود چون بالاخره صداش دراومد و با بهتی که توی صداش بود گفت:
خانم کبیری من ستوان کریمی اصل هستم. مثل اینمه نشناختین!
خوب معلوم بود از این لحن من هنگ کرده بچه. س ینه امو ص از کردم و این بار با یه لحن عادی گفتم:
اهه شمایین؟ حالتون خوبه؟
ص دای نفس عمیقش اومد انگار فهمید نه من خل ش دم نه ش انس به اون رو کرده. ولی کرمشم ری ت:
بله! مثل اینمه شما بهترین!
حالا ببین تا بهش خندیدی پرو شد. منم زدم به پرویی و گفتم:
کاری داشتین؟
و خنده بدجنسی اومد رو لبم. صدای پر حرصش و شنیدم:
بابت اون ماشین سرقتی تماس گرفتم.
یه لحظه همه چی یادم رفت. عین خلا هیجان زده شدم و گفتم:
پیداش کردین؟
صدای پر از تمس رش رو شنیدم:
ن یر...گنج یابمون خراب بود اینمه نشد!!!
هیجانم سه سوته ته ک شید. چه خ شنه این ا صل کریمی. لبمام آویزون شد و دوباره پرسیدم:
خوب....پس چی شد؟
تمسدد ر ص دداش رفت. چه خوب که با تغییر لحن من اونم می زد یه کانال دیگه!
با دو ستم تماس گرفتم. سفارشتون و بهش کردم. شماره شو براتون اس می کنم با خودش در تماس باشین. گفته پیگری می کنه!
پوفی کردم. خوب اونی که می خواس تم نش د ولی خوب. بنده خدا رد یاب که نیست طول می کشه تا پیدا شه. سری تمون دادم و برای اینمه نشون بدم زیادم خل و چل نیستم خیلی مودبانه ازش تشمر کردم:
با این حال دستتون درد نمنه باعث زحمت شدیم.
وقتی جواب داد معلوم بود جا خورده و توقع نداشددته من به این سددرعت تغییر موضع بدم.
خواهش می کنم کاری نمردم.
منم باز جو گیر شدم و گفتم:
نه دیگه ندیده و نشناخته کارمون و راه انداختین واقعا محبت کردین!
اونم از من بدتر جو گیر:
نه بابا این چه حرفیه بالاخره شغلم اقتضا می کنه که بهتون کمک کنم.
این از محبتتون بوده.
یعنی دوتایی افتاده بودم رو دور تعارز و حسابی هم تو نقشمون فرو رفته بودیم دیگه کار به جایی رسید که جناب کریمی گفت:
بازم کاری بود با خودم تماس بگیرین. هر کاری از دسددتم بر بیاد دریغ نمی کنم.
منم نیشم باز شد و به خودم گفتم.
خیال کردی من منتظر تعارز تو بودم!
ولی خیلی شیک و مجلسی جواب دادم:
لطف دارین شما. دیگه کاری با من ندارین؟
ن یر خوشحال شدم!
با همون نیش باز تماس و قطع کردم. فمر می کردم خودم جوگیرم این که دیگه بدتره. نه از اول که کلا می خواس دت مارو بجوه نه از الان که کم بود التماس کنه بازم به من زنگ بزن کاری داشتی. سری تمون دادم و برگشتم سمت پسره.
نه مثل اینمه ناامید ش ده بود و رفته بود پی کارش .مثل طلب کارا نش س ته بود پشت میز و داشت با یه بنده خدایی حرز می زند.
منم به روی مبارک نیاوردم و رفتم نشستم منتظر.ولی پسره المی داشت کشش می داد که جواب منو نده. به غیر از اون یک نفر دیگه هم بود که اونم مشددغول بود .یه خورده منتظر شدم و وقتی دیدم پ سره کوتاه بیا نی ست. با انگ شت زدم روی میز و گفتم:
بب شید!
پسره برگشت و یه نگاه دوباره به سرتاپای من انداخت و گفت:
بفرمائید؟
من خیلی وقته اینجا منتظرم.
روشو کرد به مرده و گفت:
بب شید آقا سیامک.
و رو به من با همون لحن بی تفاوتش گفت:
کارتون؟
پسددره چلغوز بی خاصددیت. هیچی اومدم روی ماه خودتون و ببینم همش تو آشپزخونه بودین!! با حرص گفتم:
یه خونه دانشجویی می خواستم!
جفت ابروهاش بالا پرید. دسددتاشددو توی هم قفل کرد و روی میز گکاشددت گفت:
خانم خوش مله ما اینجا خونه از مترا دویس ت متر داریم تا هزارتا به کارت میاد؟
یعنی آدم گل به خودی بزنه این همه ضایع نشه. تو استرخ یه متری غرق بشه و اینجوری ضایع ن شه. با تفریح دا شت منو نگاه می کرد. جناب سیامک خان هم زل زل خیره شده بود به من و هر ان احتملش می رفت بزنه زیر خنده. منم کم نیاوردم و از جا بلند شدم .یه نگاه از بالا بهش انداختم و پرو پرو گفتم:
فقط؟ من دنبال دوهزار تا به بالا بودم.
بعد یه نگاهی به اطراز انداختم و گفتم:
از پسددتیژتون معلومه چقدر سددطح پائین کار می کنین! در ضددمن خانم خوشمله عمته!
یعنی پسره از این پرویی من فمش اومده بود رو کفشش. سیامک جان گل هم که خنده شدو ول کرده بود.منم یه لب ند ملیح به جفتشدون زدم و خودمو تقریبا از اون جا پرت کردم بیرون و تا پنج دقی قه بدون این مه به اطراز ن گاه کنم م*س*تقیم رفتم. وقتی خیالم راحت ش دد که از منطقه ممنوعه دور ش ددم .
بالاخره وایسددادم. تازه دلم می خواسددت سددر خودمو بموبم به دیوار. آخه جا قحط بودم پا شدم رفتم همچین جایی.
نفسی از سر ناامیدی کشیدم. موبایلم زنگ خورد. اس اومده بود برام.
شماره دوستم توی دایره سرقت. محتشمی.
شماره رو برای نگین فرستادم. و عین چهارپای توی گل مونده راه افتادم. داشتم فمر می کردم پیدا کردن خونه رو بی خیال بشم که نبش یه کوچه چشمم خورد به یه بنگاهی جمع و جور. لبم و چند بار جویدم و به خودم گفتم:
اگه اینم جایی نداشت بر می گردم تو همون آشغال دونی و کور می شم همن جا هم زندگی می کنم. تا من باشم پا تو کفش بقیه نمنم!
د ست به جیب رفتم سمت بنگاهی. درش و که باز کردم. صدای زنگوله داد .
آخی آدم احسداس ب ب یی بهش دس ت میده. س رم و بالا کردم و یه نگاه به زنگ بالای در انداختم که یمی گفت:
بفرما تو دخترم!
یه آقای تقریبا م سن ن ش سته بود پ شت میز و با لب ند نگاهم می کرد. از اینمه گفت دخترم خوشددم اومد. معلوم بود آدم معقول و درسددت و حسددابیه. برای همین فوری سلام کردم:
سلام
علیک سلام. بیا بشین.
و با دست به صندلی اشاره کرد. کوله ام و از روی شونه ام برداشتم و روی یمی ازدوتا صندلی که جلوی میزش بود نشستم.
خیلی ممنون.
بازم لب ند زد.
خوب دنبال اتاقی چیزی می گردی؟
بله!
دانشجویی؟
بله.
سری تمون داد و دفترش و زیر و رو کرد. چند باری اخم کرد و گفت:
چند نفرین؟
کوله ام و ب*غ*ل کردم و زل زدم به دفترش انگار که قرار بود خونهه اون تو باشه و من می تونم ببینمش.
خودم تنهام!
یه لحظه دستش متوقف شد و سرش و بالا گرفت و نگام کرد و گفت:
تنهایی؟
یه لحظه ترسیدم. ولی به قیافه مهربونش نمی خورد ادم اهل سواستفاده باشه .
با نگرانی سر تمون دادم و گفتم:
بله .یه جا اتاق دارم. ولی اصلا مناسب نیست می خوام بیام بیرون از اونجا .
ده روزه دارم می گردم. قبلشم جایی رو پیدا نمردم مجبوری رفتم اونجا.
نفس عمیقی کشید و دفترش و بست. ناامید شدم.
ندارین؟ حتی یه اتاقم با شه خوبه ها! حمام و د س شوئی م شترکم با شه عیب نداره!
پیرمرده دستی به صورتش کشید و گفت:
چرا دارم ولی مناسب تو نیست. تنها خطر داره!
گیر افتاده بودم اسداسدی. نه می تونسدتم حرفی بزنم و پرو بازی در بیارم نه می تونستم از خونهه بگکرم. سعی کردم حتی الاممان ادب و رعایت کنم.
مطمئنم هر جا باشه از اونجایی که الان هستم بهتره!
نه دختر جون هر چی باش ه تنها نیس تی. آخه ش بی نص فه ش بی آدمیزاده یه اتفاقی برات افتاد!
دیدم کوتاه بیا نیست برای همین گفتم:
به خدا اونجا بدتره. هم اتاقیم معتاد بود. الانم پلیس دنبالشدده! من و تهدید کرده برای همین می ترسم اونجا بمونم.
پیرمرده یه چند لحظه نگاهم کرد و بعد زیر لب لااله الا الهی گفت دو بارهنگاهم کرد و گفت:
پاشو بریم!
با خوشحالی از جا پریدم و تند گفتم:
دوره یا نزدیک؟
میز و دور زد و دستشو کرد توی جیبش و دسته کلیدشو در آورد و گفت:
توی همین کوچه است!
با خو شحالی پ شت سرش راه افتادم. مثل اینمه خدارو شمر دا شت جور می شددد. تا ته کوچه رفت و بعدم پیچید توی یه کوچه باریک تر. جای باصددفایی بود. از خیابون دور بود و ما شین زیاد رفت و آمد ندا شت برای همین سموت خوبی بود. جلوی یه در وایساد و دوبار زنگ و فشار داد. بعدم با کلید در و باز کرد. صدایی از توی خونه اومد:
آقا حبیب شمایین؟
بله خانم. بیا مهمون داریم!
با تعجب به مرده یا همون حبیب آقا نگاه کردم. بعد از چند لحظه سر و کله یه خانم م سن که بهش می خورد هفتاد دا شته با شه پیدا شد. حبیب آفا یه لب ند به من زد و گفت:
بیا تو!
گیج بهش نگاه کردم و گفتم:
پس خونه ای که می خواین بهم نشون بدین کجاست؟ حبیب آقا لب ند زد و گفت:
شما بیا تو!
و رو به زن گفت:
طاهره خانم دخترمون و تعارز کن!
طاهره خانم هم عین شوهرش با لب ند گفت:
بیا تو عزیزم.
مردد مونده بودم. ش ک افتاده بودم به دلم نمنه اینا می خوان بدزدنم و یه بلایی سرم بیارن. هر چی خوا ستم این فمر و توی خودم تقویت کنم و نرم تو ن شد .اینقدر قیافه ها شون مهربون بود که اصلا نمی شد بهشون همچین چیزایی رو نسبت داد. برای همین منم دیگه کم آوردم و خجالت زده رفتم تو!
حبیب آقا با همون لب ند گرم کنار در ای ستاده بود و منتظر بود کامل وارد ب شم تا درو ببنده. منم لب ند کم رنگی زدم و از در فاصددله گرفتم. اونم آروم در و بست. با دستش به راهروی باریمی که با موکت قهوه ای پوشیده شده بود اشاره کرد و گفت:
بفرما.