فصل یازده
همچنان دنبال خونه بودم. دیگه به بنگاهای نزدیک دان شگاه هم ب سنده نمردم .با پیدا نش دن خونه مدام دور تر هم می رفتم. گفتم اگه دور باش ه ولی بش ه با تاکسددی یا اتوب*و*س اومد هم خوبه ولی یه موردم نبود. وقتی خونه ای پیدا نش د و رکی هم نیامد. کم کم داش تم بی خیال رفتن می ش دم که یه روز که از دانشگاه برگشتم دیدم وسایل رکی نیست. یه یادداشتم روی ت تم گکاشته بود.
به هم می رسیم آنتن *و*ض*ی!
واقعا ترسیدم. از بچه ها پرسیدم که اونام گفتن. صبح بعد از رفتن من اومده و وس ایلش و برده. با این وض ع دیگه ش با هم خواب راحت نداش تم. هر لحظه منتظر بودم رکی از راه بر سه و پو ستم و بمنه! برای همین این بار گفتم هر جای این شهر یه لونه موشم پیدا کردم می رم.
ده روز از روزی که بازداشت شده بودم می گکشت. با نگین داشتیم از کلاس برمی گشتیم که نگین لگدی زیر سنگ زد و گفت:
ماشین خاله رو دزد برده!
با تعجب برگشتم و نگاش کردم و گفتم:
کی؟
همین دیشب!
کجا بوده؟
مهمونی بودن تا دیر وقت خونه اون خالهام .یه کم خونه شددون پرته! اومدن برن دیدن ماشین نیست.
سری تمون دادم و گفتم:
خبری نشده؟
نگین چونه ای بالا انداخت و گفت:
نه بابا. از دیش ب که خبر دادن هنوز خبری نش ده! اینقدرم مثل ش وهر خاله بنده خدای من هست که معلوم نیست کی پیدا بشه...اصلا پیدا بشه!
سری تمون دادم و گفتم:
اینجور جاهاست که آدم پارتی می خواد...اگه آشنا داشته باشه...سه سوت برات ماشین و پیدا می کنن!
نگین تنه ای بهم زد و گفت:
چرت نگو...برای پلیس چه فرقی می کنه!
شونه ای بالا انداختم و گفتم:
پارتی همه جا به درد می خوره....
نگین اومد یه حرفی بزنه که من یهو یاد شماره ای افتادم که اون یارو پلیسه بهم داده بود. زدم توی کتف نگین و گفتم:
نگین من یه آشنای پلیس دارم!
نگین مشموک نگام کرد و گفت:
از کی تا حالا!
از همون وقت...می خوای بهش زنگ بزنم؟ نگین فمری کرد و گفت:
یعنی خیلی باهاش آشنایی؟!
لبم و چند بار جویدم و گفتم:
خیلی که نه ولی بالاخره آشناس.
نگین دوباره راه افتاد و گفت:
زنگ نزنیم ضایمون کنه!
با تردید گفتم:
نه بابا بهش نمی خوره این جوری آدمی باشه! بزنم...
نگین شونه ای بالا انداخت و گفت:
خب نمی دونم...شاید...
بدون توجه به نگین گوشددیم و در آوردم و کوله ام و گکاشددتم روی زمین و کل جیباشو ش م زدم تا بالاخره شماره اون یارو پیدا کردم.
حالا از کجا می شناسیش؟
همون یارو که اون روز بازداشتم کردن این و داد....آقای...آقای..
حالا هر چی فمر می کردم اسمش درست یادم نمی اومد. فقط اصل یادم بود و اینمه اسمش دوتایی بود.
ا سمش ...امیر محمد....ا صل عظیمی؟ نه امیر علی ا صل ر ضایی! نه اینم نبود.تو اسمش رضا داشت فمر کنم. امیر رضا... تو فامیلش ک بود.امیر رضا ک یانی.. کاشددفی...کبیری.. نه این مه فام یل خود مه. ک مالی.... کامرانی..
کاظمی....کاظمی....آها...یادم اومد...امیر رضا اصل کاظمی...
نگین یه نگاه مردد بهم انداخت و گفت:
تو که گفتی آشناس.
خوب هست دیگه با هم آشنا شدیم اون روز.
نگین پوفی کرد و گفت:
اصلا تو رو یادش رفته حاضرم شرط ببندم.
ا صلا حوا سم به حرفای نگین نبود هنوز دا شت یه چیزی وا سه خودش بلغور می کرد. ولی من شدید تو فمر بودم که ا سم طرز یادم بیاد.د ستی به چونه ام کشیدم.
اسددمش که همینقدر دراز بود مطمئنم اسددمش امیر رضددا بود تو این شددک ندارم. ولی فامیلش مطمئن نیستم کاظمی باشه...
دوباره یه خورده فمر کردم و با خوشحالی گفتم:
آها...آها...اسمش امیر رضا اصل کرمانی....همینه! خودشه!
نگین سری تمون داد و پوفی کرد و به کاغک توی دستم اشاره کرد و گفت:
خود دانی! یعنی الان می تونی بهش زنگ بزنی؟ با اطمینان سر تمون دادم و گفتم:
آره بابا خودش شماره رو داد وا صرار کرد هر وقت کار دا شتم باهاش تماس بگیرم!
نگین خنده یه وری کرد و گفت:
چرت و پرت نگو...یارو در حین انجام وظیفه بهت شماره داد؟
همین جور که سرم پائین بود گفتم:
شماره نداد که دوست شیم خله...گفت وقتی کاری داشتم تماس بگیرم...
ولی بعد فمر کردم...ش دایدم یه چیز دیگه گفت...ولی خوب درباره تماس گرفتن و کار داشتن که بود. با این فمر شونه ای بالا انداختم و بالاخره تماس و برقرار کردم. نگین با دقت به من زل زده بود و منم با اطمینان گفتم:
خیالت راحت درست میشه!
همون موقع یمی جواب داد:
بفرمائید؟
با خوشحالی سلام کردم:
سلام!
طرز که معلوم بود منو نشناخته با تردید جواب داد:
علیک سلام!
خوبین جناب کرمانی؟
صدای متعجب طرز و شنیدم که گفت:
کرمانی؟
بله...خودتون شددماره دادین به من گفتین مشددملی بود تماس بگیرم....منم الان به مشمل برخوردم..
خانم...
یعنی می خواین بگین خودتون به من شماره ندادین؟گفتین م شملی دا شتم زنگ بزنم...من الان خودم مشمل ندارم دوستم خاله اش...یعنی شوهر خاله اش ماشینش و دزدیدن...
خانم بب شید مثل اینمه اشتباه شده....
اخمی کردم و گفتم:
چه اشتباهی؟...مگه شما جناب سرهنگ امیر رضا اصل کرمانی نیستین؟ صدای داد طرز گوشم و کر کرد:
کددددی؟
آب دهنم و قورت دادم و گوشی رو از دهنم دور کردم و گفتم:
وای نگین فامیلش کرمانی نیست!
نگین با حرکت دست یه خاک بر سرت برام فرستاد و من تند گفتم:
بب شید...جناب سرهنگ امیر رضا...اصل...
خانم محترم....بنده امیر عطا...
یهو پریدم وسط حرفش...
بله سرهنگ امیر عطا...اصل...
که اونم از اون ور داد زد:
سروان امیر عطا کریمی اصل!
اوپس...
صدای پوز طرز اومد... و بعد هم گفت:
الو...خانم...قطع شد....
من که کلا ضایع شده بودم نمی دون ستم چی بگم. نگینم با یه ابروی بالا رفته وایستاده بود و جلوم و وق زده بود تو صورتم.
خانم...الو....من کی به این خنگ شماره دادم...
با این حرفش سینه ام و صاز کردم و گفتم:
جلوی کلانتری...خودتون گفتین....
اهه قطع نشده...
با حرص گفتم:
ن یر جناب ابوعاطا اصل
نگین خنده اش گرفته بود و من داشتم بهش چشم غره می رفتم.
امیر عطا...
ابروم و دادم بالا و گفتم:
منم که همین و گفتم.
ولی من یه چیز دیگه شنیدم.
نگین با حرکت لب اش داره کرد که حرز اصددلی رو بزن. منم لبم و گزیدم و گفتم:
الان بگم واسه چی زنگ زدم یا بازم قراره سر اسم شما با هم کل کل کنیم!؟ صدای پوفش اومد و بعدم گفت:
خانم من باید یادم بیاد ش ما رو کجا دیدم و بهتون ش ماره دادم تا بفهمم چه کممی از دستم بر میاد!
دستم و گکاشتم روی سرم و با خودم گفتم چه خنگه این!
جناب ا صل...ن شون به اون ن شون که جلوی پارک منو گرفتین منم یه م شت زدم توی چونه اتون!
لبم و گاز گرفتم. طرز ممثی کرد و با یه لحن خاص گفت:
بلددده......خانم کبیری؟ نیشم باز شد و گفتم:
بله درسته...حافظه اتون خوبه ها!
صداش طعنه دار بود.
شما کسی نبودین که بتونم فراموش کنم...
با همون نیش باز گفتم:
واقعا؟
با یه تمس ری گفت:
با اون مشتی که شما زدین هر کی بود یادش نمی رفت.
لبمامو به هم فشردم و گفتم:
از قصد نبود!
نفس عمیقی کشید و گفت:
حالا چه کممی از دستم بر میاد؟ از اون دوستتون خبری شده؟ تند گفتم:
نه...نه...اون که دیگه ندیدمش...اصلا دیگه نیامد خوابگاه...
پس...!؟
ماشین شوهر خاله دوستم و دزدیدن!
یه بار با ممث تمرار کرد:
ماشین....شوهر....خاله....دوستتون؟!
خورد تو ذوقم. توقع داشددتم الان بگه چشددم همین الان براتون پیدا می کنم.
دا شتم جلوی نگین ضایع می شدم بعد از اون همه ا صرار. با یه لحن ناامید گفتم:
کممم می کنید؟!
یه ممث شد و بعد با یه لحن آروم گفت:
خانم کبیری من توی دایره مواد م درم شما باید برین دایره سرقت.
لبام آویزون شدد و با همون لحن لوس ی که برای خر کردن نیما جواب می داد ولی خدا شاهده اون لحظه اصلا قصدم نبود ازش استفاده کنم گفتم:
یعنی کاری نمی تونین بمنین؟اخه من به دوستم قول دادم!
دوباره ممث شد و بعدم صدای جناب اصل و شنیدم که این بار لحنش خیلی مهربون شده بود.
اجازه بدین با یمی از دوستام تو دایره سرقت تماس بگیرم...شماره ماشین و اسم مالک و برام بفرستین.
کلی ذوق کردم و گفتم:
وای خیلی ممنون...دستتون درد نمنه...خیلی لطف کردین!
و تماس و قطع کردم و پریدم ب*غ*ل نگین و گفتم:
دیدی قبول کرد. من هی بگم پارتی خوبه تو بگو نه!
نگین منو هول داد و گفت:
اهه برو اون ور ببینم.
زود باش شماره ماشین و اسم مالک و بگو براش اس کنم.
من که بلد نیستم. زنگ بزن از خاله ات بپرس!
نگینم هول شددد و زود زنگ زد به خاله اش و کلی هم خالی بسددت که طرز آشنای دوستمه. خدا رحم کنه به ما. همون موقع تلفنم زنگ زد. شماره ناشناس بود.
بفرمائید؟
خانم کبیری مثل اینمه قطع شد!
لبم و گاز گرفتم. خاک تو سددرم اینقدر هیجان زده شدددم که بدون خداحافظی قطع کردم.
وای بب شید...
خواهش می کنم می خواستم بگم. من با همین شماره تماس بگیرم؟
بله بله...این شماره خودمه...
باشه پس شماره پلاک و برای من اس کنید.
چشم همین الان میفرستم. دستتون درد نمنه!
خواهش می کنم.
خداحافظ.
خدانگهدارتون!
با نیش باز به نگین گفتم:
شماره پلاک لطفا!
یک ساعت شد دو ساعت و خبری از این اصل کریمی نشد. دیگه داشت کفرم بالا می اومد ولی دلم نمی واسددت دوباره زنگ بزنم و ضددایع شددم. اگه می خواسددت کاری بمنه همون موقع می کرد. تازه نگین و راهی کردم و کلی بهش قول دادم که حتما کارش و راه می اندازم ولی خودم به غلط کردن افتاده بودم که چرا به یارو زنگ زدم.
آویزون از دانشددگاه زدم بیرون. یه نگاه به این ور خیابون یه نگاه به اون ور انداختم و پوفی کردم و به خودم گفتم:
ما شین خاله نگین که پیدا ن شد. من برم ببینم توی این شهر بی در و پیمر یه اتاق پیدا می کنم یا نه.
با ناامیدی راه افتادم سمت چند تا املاکی که تو این ده روز ده بار سر زد بودم .
می رسیدم وارد مغازه طرز که می شم بزنه بیرونم کنه بس که هر روز می رفتم و می پرس یدم خونه مناس ب من دارن یا نه! یک س اعتی معطل گش تن همون بنگاه های نزدیک دانشگاه شدم. بازم خبری نبود. الان نزدیک دو ماه بود که از سال می گکشت. چه توقعی داشتم. معلوم بود که اگه جایی هم بوده پر شده.
اینقدر لجم گرفته بود که جلوی یه تاکسی رو گرفتم و به خودم گفتم:
می شدینم توی تاکس ی می رم تا یه بنگاه ببینم که این مدت نرفتم. حتی اگه اون سر شهر باشه.
همین کارم کردم .یه تاکسی گرفتم و گفتم:
م*س*تقیم.
بعدم سوار شدم و نگاهم و دادم به پیاده رو. دو سه نفر پیاده و سوار شدن و رفتن .یه ربعی بود که داشددتیم می رفتیم و هنوز یه دونه بنگاه هم توی مسددیر
ندیده بودم. داشتم ناامید می شدم و می خواستم پیاده شم که نگاهم افتاد به یه بنگاهی و یه دفعه داد زدم:
آقا نگه دارین.
یعنی با این دادم همه مسافرا چسبیدن به سقف. راننده یه چیزی زیر لب گفت که منم به خودش حواله اش دادم و بعدم زد کنار. منم تند پیاده شدددم و دویدم سمت بنگاهی. اینقدر ذوق زه شده بودم که بالاخره یه جایی رو بعد از این همه مدت پیدا کردم که انگار طرز خونه رو آماده کرده بوده و منتظر بوده من بیام.