فصل ده
سرهنگ سری تمون داد و گفت:
تو کدوم خوابگاه بودی؟ و نگاهی به کاغک انداخت.
خوابگاه نیست یه خونه دانشجویه! منم به خدا مجبور شدم. جای دیگه پیدا نمردم. سی نفر اونجا هستیم! خیلی س ته!
سرهنگ سر تمون داد و گفت:
معمولا هیچ نظارتی هم روی این جور جاها نیست.
منم سر تمون دادم و آه ک شیدم. سرهنگ بعد از این حرز کاغد و داد به امیر عطا و اونم بعد از یه سلام نظامی رفت. چند دقیقه بعد. نگین و نیما ر سیدن.
نگین با دیدن من دوید طرفم و ب*غ*لم کرد.
خوبی؟
نگین جان له شدم. خوبم!
نگین واقعا نگران شده بود. از من جدا شد و گفت:
جریان چیه؟
هیچی بعدا می گم! کارتمو آوردی؟
آره.
و کارت و بهم داد. تازه نگاهم افتاد به نیما. با یه حالت زاری به من نگاه می کردم .یه لب ند کوچیک بهش زدم. انگار با این کارم جرات پیدا کرد و اومد طرفم.
حالتون خوبه؟
بله بب شید مزاحم شما شدم.
نه خواهش می کنم. تا اینجا هزار جور فمر کردم. شددما اینجا چمار می کنین؟
بعدا می گم!
رفتم سمت میز سرهنگ و کارتم و گکاشتم روی میز! همون موقع امیر عطا هم اومد تو یه کاغک و گکاشت جلو سرهنگ و منتظر موند!
بفرمائید.
سرهنگ یه نگاه به کاغک و یه نگاه به کارتم کرد و رو به نیما پرسید:
چه نسبتی با خانم دارین؟ نیما به نگین اشاره کرد و گفت:
دوست خواهرم هستن.
ابروهای امیر عطا خان به وضوح بالا پرید. پسرم اینقدر فضول!
پس خیلی نمی شناسینشون!
نیما جلو اومد و خیلی جدی گفت:
ن یر ایشون با ما رفت و آمد دارن. الان دو سالی هست که می شناسمشون .
الان واقعا تعجب کردم که فهمیدم اینجا هسددتن. هنوزم نمی فهمم مشددمل چیه؟ کسی مزاحمشون شده؟ کیفشون و زدن؟ سرهنگ کارت و بهم برگردوند و بدون توجه به نیما گفت:
از قیافه ات معلومه که این کاره نیسددتی! جواب اسددتعلامم نشددون می ده مشملی نداشتی! ولی دیگه سعی کن با کسی که نمی شناشی بیرون نری!
نیما هنوز نگران نگاهم می کرد. دیدم داره غش می کنه اون وسددط برای همین گفتم:
آقا نیما به خدا چیز مهمی نیست.
یعنی امیر ع طا با یه تفریحی به نی ما ن گاه می کرد ان گار او مده موزه تاریخ باستان! تند کارتم و برداشتم. کاش مثل همیشه بعد از چک یمی هم زدی بودم تو ساق پاش. اینجوری دلم خنک تر می شد. رو به سرهنگ گفتم:
چشم جناب سرهنگ!
بعد رو به اصل کریمی که هنوز عین مجسمه اونجا دست به سینه ایستاده بود گفت:
خانم می تونن برن.
نفس راحتی کشیدم و نگین اومد ستم و دستم و گرفت.
بریم!
سه تایی راه افتادیم سمت در از کنار پسره رد شدیم هنوز با همون تفریح به نیما نگاه می کرد. از اتاق بیرون زدیم. جلوی در مو بایلم و تحو یل گرفتم و زدیم بیرون. هنوز دو سه قدم نرفته بودیم که یمی صدام زد:
خانم کبیری!
برگشتم! امیر عطا بود. دیگه وقتش بود که بزنم اینو له کنم.
بله!
نیما برگشته بود و نگران نگاهمون می کرد. به نگین گفتم:
شما برین من می آم.
نمی خواستم جلو نیما دهنم و باز کنم. هنوز جلوی این بچه آبرو داشتم. نگین هم باشدده ای گفت و راه افتاد. ولی نیما پا به پا شددد و بالاخره رفت. امیر عطا جلو اومد و یه کاغک و گرفت سمتم و گفت:
این شددماره منه پیشددتون باشدده. اگه از اون هم اتاقیتون خبری شددد یا چیز مشددموک دیگه ای دیدن به من اطلا بدین! مثلا یمی زیادی خندید و زیادی شنگول بود!
کاغک و گرفتم. نی شش باز بود. که اینطور. شماره دادن در حین انجام وظیفه! با تمس ر شماره رو گرفتم و گفتم:
راستی فمتون چطوره؟
یه لحظه رنگ نگاهش عوض شد و از اون حالت شوخ در اومد و تند گفت:
به سلامت!
و با تمس ر ادامه داد:
از نگرانی پس افتاد طرز!
برگشتم و به نیما که کمی دورتر ایستاده بود نگاه کردم .یه لب ند زدم و گفتم:
بله راست می گین! من دیگه برم.
و با همون لب ند بهش گفتم:
خداحافظ آقای اصل کریمی!
پشت بهش کردم که با حرص گفت:
کریمی اصل!
همون جور که می رفتم برگشتم و گفتم:
چه فرقی می کنه!
و به چشددمای وق زده اش محل ندادم .یعنی نوش جونت. پسددره پرو. می خواستم شماره رو پاره کنم. ولی یه چیزی نکاشت. شاید بعدا لازم می شد. تا از امیر عطا دور شدم. نیما اومد سمتم:
چمارت داشت؟
انگار حواسش نبود که داره خیلی صمیمی با من صحبت می کنه!
چیز خاصی نبود. می خواست ب اطر مشمل پیش اومده عکر خواهی کنه!
نیما مش موک نگام کرد و منم فقط یه لب ند پهن بهش زدم که اونم فمر کنم از حال رفت. پسره بی جنبه!
تو ماش ین مجبور ش دم همون ماجرایی که برای پلیس ه تعریف کردم به خورد نیما و نگینم بدم. نگین واقعا نگرانم بود و نیما با یه خورده شددک حرفامو باور کرد. ولی آخرش یه صحنه درام زدم تنگ نمایشنامه مو یه خورده صدام و بغض دارم کردم و چندتا نفس عمیق کشددیدم که مثلا حالم بده که نیما کلا اون ماجرای ش دک و این چیزارو فراموش کرد و تازه کلی هم دلداریم داد. وقتی جلوی خونه خودم پیاده ام کردن. نگینم پشت سرم پیاده شد و گفت:
می گم سددرمه فمر می کنی اینجا موندن خطری نداره؟ نمنه این دختره یه بلایی سرت بیاره. اگه بفهمه لوش دادی چمار می کنه؟
یه لحظه واقعا ترسددیدم. فمر اینجاشددو نمرده بودم .یعنی الان تو اتاق با یه چاقوی ضامن داره نشسته بود و منتظر بود من برم تو اتاق و پوستم و بمنه؟ یه نگاه به کوچه بن بسددت کردم و آب دهنم و دو سدده بار قورت دادم. نگین با نگرانی ن گام می کرد. خوب واق عا ب عداز این ه مه ق یا فه گرفتن و تر یپ ورزشماری واقعا ضایع بود بگم دارم عین چیز می ترسم. برای همین چونه ای بالا انداختم و گفتم:
نه بابا اون جوجه تر از این حرفاست که ب واد واسه من دردسر درست کنه!
بعد توی دلم به خودم گفتم:
غلط کردی داری سمته می کنی ابله!
و یه لب ند دندون نما بهش زدم. نگین ولی انگار هیچی از نگرانیش کم نشددد .خدایی نگین اخلاقای گند زیادی دا شت ولی وجدانا در این مورد خیلی دختر عجیبی بود. نگرانیش برای دوستاش واقعی بود.
نیما که دید صحبت ما طولانی شد پیاده شد و رو به نگین گفت:
مشملی هست؟
نگینم یه نگاه به من که داش تم مثلا با تمام ذخیره اعتماد به نفس م بهش لب ند می زدم و یه نگاه هم به نیما انداخت و گفت:
نه...فقط...
دستی زدم روی شونه نگین و گفتم:
بی خیال بابا... باهاش تنها که نیستم. سی نفر دیگه هم هستن!
نیما هم دا شت کم کم نگران می شد. برای اینمه زود تر رد شون کنم برن تند گفتم:
اگه دیدم مشملی هست بهش زنگ می زنم. خیالت راحت!
نگین بالاخره رضددایت داد و با نیما رفتن. حالا سددرمه موند و حوضددش. آب دهنم و قورت دادم و رفتم سمت در خونه. با هر قدم هر چی دعا و صلوات بلد بودم خوندم و فرسددتادم. وقتی رسددیدم جلوی در یه نگاه توی حیاط انداختم خبری نبود. نمی دونم چون ترسددیده بودماینجوری به نظر می اومد یا واقعا خونه از همیشه خلوت تر بود. فقط در اون لحظه آهنگ فیلم خوب، بد، زشت کم بود و با یه بوته که باد بزنه و قل ب وره و از توی حیاط رد بشه تا اون صحنه استرس زای دوئل کردن واقعیت پیدا کنه!
با یه بسم الله پام و گکاشتم توی خونه. خوب خدا رو شمر کسی بهم شلیک نمرد. قدم بعدی رو هم که برداشتم و خبری نشد نفسم و راحت ول کردم و تند رفتم سمت ورودی. کفاشم و زدم زیر ب*غ*لم و دویدم سمت اتاقم. در اتاق و باز کردم و خودم پرت کردم توی اتاق. نه خدا رو شددمر خبری از رکی خله نبود. کفاشم و گکاشتم زیر ت ت و پریدم روی ت ت. از پنجره حیاط و یه دید زدم و پرده رو تا ته کشیدم.
من نباید بمیرم. من هنوز جوونم.
روی ت ت چمبره زدم و به در اتاق خیره شدددم. گه گاه هم یه نگاه به پنجره می انداختم. هر کار می کردم به رکی فمر نمنم نمی ش دد. ناخودآگاه داشددتم به روش هایی که رکی می تونه منو باهاش سر به نیست کنه فمر می کردم.
می تونه همین الان یهو در و باز کنه و سدده بار بهم شددلیک کنه و بعدم فرار کنه. می تونه شب که خوابم بیاد سراغم و سرو بیخ تا بیخ ببره. شایدم همین الان با آرنج شیشه رو بشمنه و یه نارنجک بندازه توی اتاق.
پوفی کردم و یمی زدم پس کله ام و به خودم گفتم:
سرمه تو دیگه خیلی این دختره ف ضانورد و جدیش گرفتی! نارنجک؟! دختره عملی!
با این فمر انگار یه خورده بی خیال شدم و روی ت ت ولو شدم.
آره بابا. نگینم با این اخلاق گندش هی به آدم استرس می ده!
همون موقع در یهو باز شد! و من عین فشنگ از جا پریدم و در همون حین فمر کردم.
نامرد از روش سه بار شلیک می خواد استفاده کنه!
و با این فمر شیرجه زدم پشت ت ت.
سرمه!
با صدای متعحب کوفته قلقلی سرم و از پشت ت ت بیرون آوردم و تند از جام بلند شدم و سینه امو صاز کردم و یه اخم کردم و گفتم:
این چه وضع تو اومدنه!؟
کوفته قلقلی یه نگاه متعجب به من انداخت و بعدم قل خورد و اومد تو اتاق و گفت:
همین پیش پات یه پلیسه اومده بود دم در!
چشمام گرد شد .یعنی این اصل کریمی چطوری خودشو رسونده اینجا به این سرعت.
چمار داشت؟
از چند تا از بچه ها درباره هم اتاقیت سوال کردن و رفتن!
با تردید پرسیدم:
رکی؟
اونم سر تمون داد که اره و بعدم با هیجان پرسید:
چمار کرده؟
خوب زیاد دلم نمی خواسددت همه بفهمن با چه موجودی هم اتاقی هسددتم و صد البته دو ست ندا شم ک سی بفهمه من چه غلطی کردم و امروز کجا بودم .
برای همین خیلی خونسرد گفتم:
من چه می دونم! من خبر ندارم!
و همون لحظه بود که به خودم گفتم:
اینجا دیگه جای موندن نیسددت. فقط کافیه رکی بفهمه لوش دادم دیگه کارم تمومه!
لباسامو عوض کردم و قید کلاس عصر و هم زدم و از خونه زدم بیرون.
از همین الان می افتم دنبال یه جای دیگه اگه شده صبح تا شبم بگردم من دیگه اینجا بمون نیسددتم. عقلم که کم نشددده ب اطر یه شددرط بندی مزخرز جونم و مفت مفت بدم بره.
از بنگاهای نزدیک دانش گاه ش رو کردم. ش ب ش ده بود و من هنوز یه مورد درست و حسابی هم پیدا نمرده بودم. اگه خونهه خوب بود صاحب خونه سه تا پسر سبیل کلفت داشت. اگه صاحب خونه خوب بود کرایه بالا بود. اگه همه موارد خوب بود خود خونهه یه آشغال دونی به تمام معنا بود.
خلاص ه ش ب که ذلیل و خس ته برگش تم خونه دیگه تقریبا ناامید ش ده بودم .
دوباره با ترس و لرز رفتم توی اتاق هنوز خبری از رکی نبود. عصری فقط نگین یه بار زنگ زد که چرا نرفتم کلاس منم گفتم امروز حوصله ندارم و پیچوندمش. دلم نمی خواس ت فعلا چیزی از تص میمم بفهمه. بدون ش ک اگه می فهمید می گفت برم خونه اشددون و با اون مامان فولاد زرهی که اون داشددت و چشددم نداشت منو ببینه عمرا می رفتم اونجا.
نه تنها اون شب که یه هفته شد و رکی دیگه اون ورا پیداش نشد. هم خوشحال بودم که دیگه نمی آد هم عکاب وجدان داشددتم که الان کجا آواره شددده دختره بیچاره با اون اوضاعش!