سه سوت

فصل نه

بعد صداشو بالا برد و داد زد:

ستوان هدایتی!

از روی قد درازش کله ک شیدم یه خانمه چادری با یه اخم گنده اومد سمتمون! انگار که موش گرفته باشه منو از شونه گرفت و به سمت اون خانمه هول داد و گفتم:

خانم بازداشتن!

من که کلا تو هنگ بودم .یعنی در واقع می دونس تم چرا بازداش تم ولی اص لا نمی دونم این از کجا پیداش شد. من که خیلی طبیعی دا شتم رفتار می کردم .

با همون لب ند پیروز مندانه اش به من زل زد بود. نگاهم اومد پائین و روی سینه اش قفل شد.

امیر عطا کریمی اصل

اوه چه اسمی! سه سال طول می کشه تا اسمشو بگی. خانمه داشت کشون کشددون منو می برد. اول تصددمیم گرفتم جیغ و داد کنم و بگم به من چمار دارین. ولی در یک ثانیه نقشدده ام عوض شددد. مثل یه بچه مودب و آروم رفتم نشستم توی ون سبزی که اونجا پارک بود. من که گ*ن*ا*هی نداشتم. اومده بودم تو پارک بدوم. پس هیچ مشملی نبود.

فمر کنم جناب کریمی اصل خودشم از این برخورد من هنگ کرده بود. داشتم نقش آدمی رو بازی می کردم که بهت زده شددده بود مثلا. من که بالاخره ثابت می شددد بی گ*ن*ا*هم پس چرا از این هیجان تازه که درگیرش شدددم لکتنبرم. هیچ وقت تو عمرم دستگیر نشده بودم که اینم شدم!

ون که راه افتاد و پیچید توی خیابون بعدی انتهای خیابون بودیم که چشددمم افتاد به رکی که دا شت تاک سی می گرفت. ک*ث*ا*ز*ت. از توی ما شین با چش م غره نگاهش کردم که اونم منو دید و با چش مای گرد ش ده نگام کرد .یه جوری نگاش کردم که فهمید حتما لوش می دم .یعنی خر بودم اگه این کارو نمی کردم.

تا برسددیم دم کلانتری مدام همه فش فش کردن .یا داشددتن گریه می کردن یا خمار بودن و آب از دماغشون راه افتاده بود .یه لحظه به خودم شک کردم. نمنه بدتر به من شددک کنن که این همه ریلمس دارم می رم کلانتری. جلوی در که پیاده ش دیم واقعا ترس برم داش ت. تازه فهمیده بودم چمار احمقانه ای کردم .حاضددر بودم هر کار بمنم حتی برم روی گل او آقای اص دل کریمی رو هم بب*و* سم از دلش دربیارم بلمه د ست از سرم بر دارن. با چ شمای نگران زل زدم به دور و برم. همون آقای اصددل کریمی و چند نفر دیگه از چندتا ماشددین پیاده ش دن و همراه ماها راه افتادن س مت کلانتری. جلوی در همه ش ون اخم کرده ایس تاده بودن تا ماها رد ش یم. دیدم این همه بی خیال باش م مممنه الان ببرنم تو بازداشددتگاه قاطی این اوباش برای همین دسددت همون خانمه رو که داش دت کنارمون راه می اومد گرفتم و با حالت زاری که دیگه واقعا زار بود وفیلم نبود گفتم:

خانم بب شید...من کاری نمردم...اشتباه شده!

ولی قبل از اینمه اون خانمه جوابم و بده همون یارو که زدن بودم فمشددو آوردهبودم پائین یه نگاه بهم انداخت و گفت:

به به بالاخره زبونت باز شد.

ولی به خدا من کاری نمردم!

آره...تو یمی که راست می گی؟

لبم و گزیدم تا بهش نگم یه چک دیگه دلت می خواد مثل اینمه! اخم کردم و دوباره به همون خانمه گفتم:

بابا اصلا به این هیمل می خوره معتاد باشه!

و به خودم اشاره کردم!

نه تنها دختره که اون یارو هم پرو پرو داشت منو برانداز می کرد .یعنی واقعا که رو داش ت این بش ر. ص ف دس تگیر ش ده ها رس یده بود جلوی در و داش تن وس دایلی که همراهشددون بود و می گرفتن. کیف و مو بایل و این چیزا. حتما بازرسی بدنی هم در کار بود. چند نفر مونده بود که نوبتم بشه با حرص گفتم:

خانم چند بار بگم اشتباه شده.

بعدم صدامو با کمال پرویی بردم بالا و گفتم:

من می خوام با مافوقتون صحبت کنم!

پسره برگشت و با یه ابروی بالا رفته نگام کرد. مثل اینمه از پرویی من واقعا جا خورده بود. زل زدم تو صورتش و گفتم:

من واقعا اعاده حیثیت می کنم! من بی گ*ن*ا*هم...من و اشددتباه آوردین اینجا!

وقتی ص ددام رفت بالا بالاخره انگار جواب داد .یک نفر از یمی از اتاقا اومدبیرون و داد زد:

اینجا چه خبره؟

منم فرصت و غنیمت شمردم و گفتم این هر کی هست خرش می ره که وسط کلانتری صدا شو برده بالا. برای همین از توی صف خودمو انداختم بیرون و دویدم سددمتش. با این حرکت من یمی دو نفر سددمتم خیز برداشددتن ولی من رسیده بودم جلوی همون آقاهه و تند گفتم:

جناب سرهنگ به خدا اشتباه شده من هر چی به همماراتون می گم حرفم و گوش نمی دن.

همون خانمه اومده بود و بازوی منو گرفته بود.

کی گفت از جات تمون ب وری یالا برگرد سر جات.

ولی من بی توجه به او خانمه به مردی که موهاش جو گندمی بود و با اینمه اخم داشت ولی مهربون به نظر می اومد گفتم:

بابا اشتباه شده. من دانشجوی تربیت بدنی ام. من کاری نمردم.

این بار همون فضول محله بود که اومد جلو و به سرهنگ سلام داد و گفت:

بب شید قربان الان برش می گردونم تو صف. خودتون می دونین که اینا چه بازیگرایی هستن!

ناخوداگاه بغضددم گرفت. دراز مسدد ره. فمر کرده پلیس ده حق داره با همهاینجوری حرز بزنه.

آقا شما حق ندارین با من اینجوری صحبت کنین. وقتی بی گ*ن*ا*هی منثابت شد من از شما شمایت می کنم. جناب سرهنگه انگار واقعا فهمید من کاری نمردم چون گفت:

ولش کن هدایتی! بعد رو به من با همون اخم گفت:

بیاید تو اتاق من!

هدایتی تند گفت:

موبایلتو بده!

منم گوشیم و درآوردم و دادم دستش و گفتم:

دیگه چیزی ندارم.

یه جورایی م شموک نگاهم کرد. پ سره هم با چ شمای قورباغه یش زل زده بود به من و مثل اینمه دلش می خواسددت چمی که خورده بود و همون جا تلافی کنه. بی اعتنا به همه اشون رفتم توی اتاق سرهنگ. خوب از این جا به بعد باید با دقت عمل می کردم. هر چی نباشدده رفته بودم دنبال رکی فضددولی. ولی به جون خودم می خواستم مطمئن شم بعد برم لوش بدم. چه می دونستم خودم گیر می افتم. جناب سرهنگ برگشت پشت میزش و داد زد:

کریمی!

همون درازه خودشو پرت کرد توی اتاق و دوباره سلام داد.

بله قربان!

من مثل بچه های کتک خورده گوشه اتاق وایستاده بودم و منتظر بودم که حرز بزنم. الان باید دختر خوبی می شدم و کمتر جفتک می انداختم. سرهنگ رو به کریمی گفت:

جریان چیه!؟

رفته بودیم پارک...ایشون هم همراه بقیه دستگیر شدن.

سرهنگ به من نگاهی کرد انگار منتظر توضیح بود. منم یه بسم الله گفتم و یه نفس عمیق کشیدم و گفتم:

من واقعا نمی دونستم جریان چیه!

سرهنگه گفت:

اون پارک خوشنامی نیست!

سرتمون دادم. کریمی داشت با پوزخند نگاهم می کرد. دلم می واست دهنشو جر بدم که دیگه واسه من ن نده.

من دانشجوام. زیاد اینجاها رو بلد نیستم. تازه اومدم این اطراز.

به خودم اشاره کردم و می گفتم:

رشددته ام تربیت بدنیه. می خواسددتم برم بدوم. هم اتاقیم گفت باید بره از یه نفری یه امانتی بگیره اگه ب وام می تونم همراهش برم.

وقتی این حرفارو می زنم تو دلم خدا خدا می کردم .یه بار رکی د ستگیر ن شه و همه چی لو بره. سددرهنگه هنوز منتظر نگاهم می کرد. اون م*ر*ت*ی*ک*ه درازم با شک بهم نگاه می کرد. آب دهنم و قورت دادم و گفتم:

منم همراهش اومدم. داشتم می دویدم که دوستم رفت سمت یه پسره روی یه نیممت ن ش سته بود و یه کتاب د ستش بود. بعد دیدم همه دارن می دون من چه می دونسددتم فمر کردم همه میان اینجا ورزش می کنن. من داشددتم راه خودمو می رفتم که یهو این آقا...

با دست اشاره کردم به اون پسره و گفتم:

یهو چنگ زد کتفم و گرفت.

بعدم با بغض که این بار نمایشی بود ولی رد خور نداشت ادامه دادم:

هنوز جاش درد می کنه!

و به پ سره زل زدم. نگاهم رو چونه اش بود. انگار خودش هم یاد همون م شتی که خورده بود افتاده بود. چقدر دلم می خواست بزنم زیر خنده. ولی نمی شد چون اگه این کارو می کردم یه راسددت می رفتم زندان. دوباره رو به سددرهنگ گفتم:

- من تا همین الان شوکه بودم نمی فهمیدم چی شده!

و بعد ساکت شدم و مظلوم به سرهنگه نگاه کردم. سرهنگ دستی به صورتش کشید و به من نگاه کرد و بعد رو به پسره گفت:

کجا داشت می دوید؟

پسره نگاه پر حرصشو از من گرفت و گفت:

من کنار در وایساده بودم که کسی در نره. دیدمش داره می آد سمت در. بعدم رفت توی پیاده رو منم گرفتمش.

سرهنگ دوباره برگشت سمت منو گفت:

کارت دانشجویت همراهته!

با همون مظلومیت سر تمون دادم:

ن یر ولی می تونم زنگ بزنم دوستم بیاره.

پسره با حرص گفت:

اگه کارتی در بین باشه!

کریمی ساکت باش!

دس ت خودم نبود. ناخودآگاه ابروهام بالا پرید. اونم چش ماش و ریز کرد و از سرتاپامو برانداز کرد و چیزی نگفت. سرهنگ به تلفن اشاره کرد و گفت:

بیا زنگ بزن!

به شدت دویدم سمت تلفن و شماره نگین و گرفتم:

سلام دخترک کجایی الاغ کلاس چرا نیامدی. ا صلا کدوم گوری ه ستی که موبایلت جواب نمی ده!

پریدم وسط حرفش:

نگین جان!

نگین ساکت شد و بعد گفت:

اوه اوه اوضا خرابه مثل اینمه!

بله عزیزم...میشه یه محبتی به من بمنی!

نه مثل اینمه فاجعه است. چی شده؟ کمیته انضباطی هستی؟ باز چه غلطی کردی؟ استادا شمایت کردن ازت؟ باز پریدم وسط حرفش:

نگین من کلانتری ام!

نگین واقعا خفه خون گرفت و بعد از یه ممث با نگرانی گفت:

جدی؟

آره...میشه بره خونه و کارت دانشجویی منو بر داری بیاری اینجا...

بعد فمری کردم و دیدم آدرس بلد نیستم. رو به سرهنگ گفتم:

بب شید آدرس اینجا کجاست؟

اونم آدرس داد و منم تند تمرار کردم. بعدم گفتم:

نگین تو رو خدا زود بیا.

باشه باشه من الان داشتم می رفتم خونه می رم سراغ خونه تو و زود می آم.

دستت درد نمنه.

خداحافظ. نترسی ها اومدم.

باشه مرسی!

بعدم تلفن و گکا شتم و با ادب از سرهنگ ت شمر کردم. اونم صندلی رو بهم نشون داد و گفت:

اسمت چیه؟

سرمه...سرمه کبیری!

مش صاتت و بنویس. اسم دانشگاه و آدرسشو و آدرس خوابگاهتو بنویس!

بعدم یه کاغک و هول دادم سمتم. منم کاغک و بردا شتم و تند تند نو شتم و دادم دستش. اونم کاغک و برداشت و نگاهی بهش انداخت و گفت:

خوب این هم اتاقیت اسمش چیه کجاییه!؟ نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

اسمش رکساناست.رکسانا محمودی من تازه رفتم توی این خونه دانشجویی.

دو هفته بیشتر نیست. زیاد نمی شناسمش.

چطور با کسی که نمی شناسی راه افتادی رفتی بیرون!

سرم و نادم انداختم پائین باید از همه هنر بازیگریم استفاده می کردم.

نمی دونم. تنها بودیم... هردو هم اتاقیم بعد از اومدن من رفتن...

سرهنگ با جدیت گفت:

واسه چی؟

نمی دونم...من تازه سه چهار روز بود اومده بودم. بعد یمی یمی رفتن.

سرهنگ فمری کرد و گفت:

همین دختره...گفتی اسمش چی بود؟

رکسانا.

آره همین رفتار مشموکی نداشت؟ یه خورده فمر کردم و بعد گفتم:

مشموک که نمی دونم .ولی همش المی می خندید. اون اوایل فمر می کردم دختر شادیه! بعدا فمر کردم شاید مریضی چیزی باشه!

ابروهای سرهنگ بالا رفت و صدای صاز کردن سینه امیر عطا خان دارز اصل هم اومد. نگاهش کردم. دیدم خیلی داره سعی می کنه خنده. مس ره.

دیگه!

خوب راستش اخلاقشم زیاد خوب نبود.

یعنی چی؟

یه وقتایی عصددبانی بود اینقدر که نمی شددد باهاش حرز زد. بعد می رفت حمام حالش خوب می شد. بعد از حمام همیشه زیادی شنگول بود.

این بار سددرهنگ هم خنده اش گرفته بود. من این حرفارو داشددتم راسددت می گفتم. خوب حالا که فمرشو می کردم می دیدم تقصر خودم بود. هر خلی هم که بود باید می فهمید چه خبره!

به خدا راست می گم!