نفوذ ناپذیر

فصل دو

پگاه رو دم خون شون پیاده کردم و خودم هم به سمت خونمون رفتم...زنگ در رو که زدم صدای مامان اومد:بیا تو رائیکا جان...

دفتم:ممنون مامان...

در باز شد و با حیاط همیشگی روبه رو شدم!بدون هیچ تغییری!حوض قدیمی آبیمون که س ه تا ماهی قرمز توش بود و تخت چوبی که مامان عاش قش بود و دو طرف حیاط متو سطمون باغچه ی ق شنگمون بود که برگ های درخت های بید مجنونش تا نزدیکی سطح زمین میرسید...

صدای مامان اومد:رائیکا چرا نمیای تو؟ دفتم:چشم مامان جان،اومدم...

وای خدا سخت ترین قسمت نقشه همینجا بود،حالا تا دو ساعت باید بشینمدریه های مامان رو تماشا کنم...خدایا به امید تو،من خودم رو به تو میسپارم...

دم در ورودی در حالی که کفشام رو درمی آوردم دفتم:سلام بر اهل خانه...

مامان با ا سفندش نزدیک شد و دفت: سلام عزیز مادر،قربون قد و بالات برم من...

با تظاهر به ناراحتی دفتم:خدا نکنه عزیزم...

رفتم تو اتاقم و لهاس های راحتیم رو پوشیدم...خدایا به امید تو...

با لحنی که تمام سعیم رو به کار بردم که مظلوم باشه دفتم:مامان...

مامان دقیقا با این لحن آشنا بود،فقش وقتهایی که ماموریت داشتم حالت صدام لوس میشد...

با بغض توی صداش دفت:رائیکا نگو که دوباره هم ماموریت داری؟

خدایا من که هنوز چیزی نگفتم؟چرا این مامان ما همیش هه اشههکش ل مشکشه؟اده بدونه میخوام برم تو باند قاچاق دختر چکار میکنه؟

دفتم:مامان من،من که هنوز چیزی نگفتم تو آماده شههدی برای دریه کردن!بله ماموریت دارم و این یکی هم با بقیه خیلی فرق میکنه...

با ترس دفت:چرا؟

دفتم:همه چیز رو که نمیتونم توضهیح بدم،فقش در همین حد بدونید که شهاید چند ماه طول بکشه...

ترس رو تو چش ماش میخوندم،برای همین زود ادامه دادم:اما برمیگردم،مامان قول میدم برمیگردم...

اشکاش سرازیر شد...زود دست چپش رو که بعد از سکته قلهیش از کار افتاده بود تو دستم درفتم و دفتم:رائیکا فدات بشه،مامان دریه نکن...

تنها جایی که رائیکای مهربون ظاهر میش هد وقتی بود که من و مامان تنها بودیم،هیچوقت نمیتونستم دریه هاش رو تحمل کنم...

با هق هق دفت:رائیکا شماها چیزیتون بشه مرگ من صددرصده....

با تلخ رویی دفتم:دیگه نمیخوام این حرفا رو ب شنوم مامان،مثل همی شه ا ست این ماموریت اما یکمی طولانی تر...مثل همیشه سالم میام...

پوسههتش که کمی چروک شهههده بود رو نوازش کردم و دفتم:در یه نمیکنی دیگه،مگه نه؟؟؟

دفت:باشه،اما رائیکا هیچ وقت به مادرت دروغ نگو،وقتی به حق علی بچه دار شدی میفهمی که مادر چقدر زود دروغ بچه اش رو تشخیص میده...من که از پگ تو برنمیام،برو،بازم تو رو به خدامون میسپارم...

پیشونیش رو آروم و کوتاه ب*و*سیدم دفتم:روژان هنوز تولده؟

دفت:آره،از دستت خیلی جوشی بود،دفت زیاد نمیمونم و زود برمیگردم...

لهخند زدم و دفتم:مامان مواظهش باش...

صدای در اومد و متعاقهش صدای روژان:مامان من اومدم...

همیشههه همین طور بود،ورودش رو اعلام میکرد...نمیدونسههت خونه ام برای همین دفتم:خوش اومدی...چه حلال زاده هم هست...

صدای متعجهش دفت:رائیکا تویی؟؟؟ دفتم:نه صدای ضهش شده امه...

با دو او مد تو پذیرایی و د فت:تو که دفتی کلی کار دارم نمیتونم ب یامجشن...چرا اینجایی؟

با سمت اتاقم رفتم و دفتم:الانم میگم،باید برم به کارام برسم...

دفت:اینو نمیگفتی چی میگفتی؟

لهخند زدم و به سمت اتقم رفتم و به روی نقشه ام فکر کردم...

***

با آرایش زیهاییم صد برابر شده بود...مشکی خش چشم حصار چشمای سهز لجنی مثل زمردم ش ده بود و روژ حنایی و روژ دونه هم روی پوس ت س فیدم خودنمایی میکرد...لها سام ا صلا باب میلم نهود...کاش حداقل می شد با لهاس آبروم ند برم...مو های طلاییم کمی کج روی صههورتم ریخ ته بودم...خیلی کم...فقش برای اینکه بفهمن موهام طلاییه...کفشای کتونی قدیمیم رو پوشیدم و به مامان که با دریه داشت از زیر قرآن ردم میکرد نگاه کردم...

دفتم: ما مان م گه شهه ما به من قول نداده بودی در یه نکنی؟ به همین زودی فراموش کردی؟

اشکاش رو پاک کرد و با هق هق دفت:برو رائیکا،برو به سلامت...

بسم الله دویان از در خارج شدم...

با آرایش زیهاییم صد برابر شده بود...مشکی خش چشم حصار چشمای سهز لجنی مثل زمردم ش ده بود و روژ حنایی و روژ دونه هم روی پوس ت س فیدم خودنمایی میکرد...لها سام ا صلا باب میلم نهود...کاش حداقل می شد با لهاس آبروم ند برم...مو های طلاییم کمی کج روی صههورتم ریخ ته بودم...خیلی کم...فقش برای اینکه بفهمن موهام طلاییه...کفشای کتونی قدیمیم رو پوشیدم و به مامان که با دریه داشت از زیر قرآن ردم میکرد نگاه کردم...

دفتم: ما مان م گه شهه ما به من قول نداده بودی در یه نکنی؟ به همین زودی فراموش کردی؟

اشکاش رو پاک کرد و با هق هق دفت:برو رائیکا،برو به سلامت...

بسم الله دویان از در خارج شدم...

چقدر به ماشههین عادت کرده بودم،با این که زیاد راهی نهود اما بالاخره دو کورس ماشین باید سوار میشدم...خوب شد خونه مون توی محله ی متوسطی بود،مگرنه با این اوضاع چقدر ضایع بودم...

***

چقدر دوست داشتم از اون محیش پر از دود سیگار و قلیون فرار کنم...همه ی آدما با اوضههاعی نامتناسهه با یک عده مثل خودشههون مشههغول دذروندن عمرشون بودن...سعی کردم شهرزاد بشم و به بقیه بی توجه...کمی اطراف رو دشتم و نگار سه کله و دار و دستش رو دیدم ،جلوی چشم ترین صندلی رو که نگار راحت منو بهینه انتخاب کردم و روش نشستم...حرفای سرهنگ توی سرم رژه میرفتن....نقشم از الان رسما شروع شد...

مشههتم رو به حالت عصهههی چند بار کوبوندم رو میز...سههعی کردم به بدترین خاطره ی زنددیم فکر کنم تا دوباره صورتم از عصهانیت سرخ بشه...پام رو به صورت عصهی تکون میدادم و مفصل های لای انگشتم رو میشکوندم و تمام سعیم رو به کار درفتم تا خودم رو م شوش ن شون بدم و ا صلا هم به نگار نگاه نکنم...مشههتم رو به کف دسههتم میکوبوندم و با کف دسههتم روی پیشههونیم میزدم...چند بار که سههرم رو تکون میدادم نگاه نگار رو روی خودم احسههاس میکردم...پگ نه؟ با اینه مه آرایش میخوام تو چشههم ن هاشههم؟ه مه دارن با نگاهشون درسته قورتم میدن...خدای منو بهخش...صدای در که اومد،نگاهم به سمت شخصی که وارد میشد کشیده شد...سروان محسنی یکی از همکارا بود که کمک میکرد تا نقش ه رو پیش بهریم...به س رعت پاش دم که منو بهینه و هول بودنم رو نشههون بده...بر طهق نقش هه با یک قیافه ی بی تفاوت اومد سمتم...نگار به سمتش چرخیده بود تا طرفی که منتظر بودمش رو بهینه...نقشه تا اینجا داشت عالی پیش میرفت و نگار رو کنجکاو کرده بودیم....

سروان-بشین...

زود به حرفش دوش کردم...

سروان-بهین شهرزاد...

با لحن نزار و بلندی دفتم:آقا بهرام،تو رو جون اون دوتا بچه ات...تو رو به حق هر کی میپرستی...نگو که جور نشد...

سرش رو انداخت پایین و دفت:باور کن سعیم رو کردم....

به صههورت شهههاکی از جام بل ند شهههدم و دفتم:چرا اد عا دار ید خدا رو میشناسید؟چراااااااااااااا اااااا؟شما از دین چی میدونید؟

جیغم دراومد و دفت:دین فقش به ت سهیح د ست درفتنه؟آررررررررررررررررره؟

با یکمی مکث ادامه دادم:نمیخوام این دین رو...

جیق زدم:دین اینو دفته که امید الکی بدید به یک دختر یتیم؟ همه داشتن نگاهمون میکردن،سروان هم مثلا سعی داشت آرومم کنه...

داد زدم:نمیخوام آروم بش م...نمیخوام...میفهمی؟ از حقم نمیگذرم..به همون علی تون نمیگذرم...تو که اطمینان ندا شتی این کار جور ب شه برای چی همون پولی رو هم که داش تم به باد دادی؟ص رف کلاس های چرت و پرت...به امید اینکه قهول بشهم؟کو پگ؟هرروز پول بده برو تا اون سهر دنیا کامپیوتر و هزار تا کوفت دیگه یاد بگیر که بش هه این؟ نمیخوام...به خدا نمیخوام...با هق هق دفتم:مادرم چیزیش بش هه ازت نمیگذرم آقا بهرام...داغت رو به دل عزیزات میزارم...

سههروان بر طهق نقشهههه به این جا که رسهه ید بل ند شهههد و یکی خوابوند تو دوشم...خودم رو پرت کردم به میز کناری...

سروان داد زد:هیچی بهت نمیگم دور برندار ضعیفه،تو کی باشی که داغ منو به دل عزیزام بزاری؟تو هم ثمره ی همون نصههرت دودی...کوک سهههزی فروش هم دیگه عمر بیشتر از این زیادیشه...

به س همتش حم له کردم که ن گار و دار و دس هتش پر یدن س همتم و در ف ت نم.... ه مو ن جور د ف تم: ب م یری...ایشهههالا ب م یری... عوضهههی ک*ث*ا*ف*ت...ابروی هرچی م سلمونه بردی...اون م سجد و قرآنت بخوره تو فرق سرت...برو دمشو از جلوی چشمم...برو میسپارمت به علی...علی تو نه علی مامانم...جیغ زدم:برو دمشو...

سروان سرش رو انداخت پایین و از در رفت بیرون...منم با ع صهانیت خودم رو از دست نگار و دار و دستش کشدم بیرون و سرم رو رو میز دذاشتم ونفگ های مقطع و ع صهی ای ک شیدم...بهتر از این نمی شد...خودم ایمان دا شتم که دل کاشههته بودم...همش رو هم مدیون مامان و بابا بودم که تصههور کرده بودم همون مامان و بابای شهههرزادن...الان اصههلا نهاید به نگار توجه میکردم چون زود ض ایع میش دم...همونجور که حدث میزدم اومد طرفم و دفت:چی ش ده خانمی؟

با اعصههاب داغون سههرم رو آوردم بالا و داد زدم:تو دیگه چی میگی؟حالم از زنددی و آدم هاش به هم میخوره...بعد زار زدم:وای ماااااااماااااااان...

از عکگ العملم تعج کرد اما به روش نیورد و ادامه داد:تو الان عصهههانی هستی عزیزم،شاید من بتونم کمکت کنم...

به عصهههانیت و حرصههی دفتم:نمیخوام کمک هیچ کگ رو...نمیخوام...زبون آدمیزاد میفهمی؟از جلو چشمام دور شو...برو...

بلند شد و دفت:هر وقت از حرفات پشیمون شدی بردرد...

بعد با لهخند ازم دور شد...میدون ستم تا دو سه بار دیگه محل سگ هم بهم نمیده...اما برای نقش ه لازم بود...س ریع کیف قدیمی مامان رو برداش تم و از کافی شاپ زدم بیرون و به سمت اداره راه افتادم...

با صدای سرهنگ وارد اتاق شدم...بازم کار همیشگی،ادای احترام،که دوستش داشههتم اما نه برای خودم...فقش دوسههت داشههتم من احترام بزارم نه دیگران بهمن...

دفت:بشین سروان،واقعا ممنونم ازت...

نشستم،در غال رائیکا،با لحن جدی همون رائیکای همیشگی دفتم:وظیفه امبود سرهنگ...

سههرهنگ لهخند پدرانه ای به روم زد و دفت:ص هدای ضهههش ش هده ات رو شنیدم،کردانی عالی بود،آنقدر عالی که واقعا نمیدونستم کسی که دارم صداش رو میشنوم شهرزاده یا رائیکای خودمون...

لهخند خجولی زدم و دفتم:باور کنید انقدر تعریفی نیستم...

س رهنگ ادامه داد:خوب تا اینجا باب میل ما پیش رفت،بگو بهینم بعد از رفتن سروان محمدی چی شد؟

دفتم:بر طهق پیش بینی هامون،نگار فورا اومد طرفم...اما به حالت تهاجمی با هاش برخورد کردم چون لازم بود،ا ده زود وا م یدادم و به حرفش دوش میکردم فورا متوجه میش د که کاس ه ای زیر نیم کاس ه اس ت،اینطوری خیلی بهتره،مطمئنم بالاخره بازم میاد سمتم...

سرهنگ با افتخار دفت:کارت عالیه...

جواب دادم:متشکرم سرهنگ...

سههرهنگ دفت:خوب،سههروان کردانی از این به بعد مواظ تمام کارات مثل همیشه باش،به هیچ عنوان درباره ی این ماموریت کسی چیزی نفهمه،کافیه تا یک سهل انگاری به درد سر بزردی بندازتمون و تمام نق شه هامون رو نقش بر آب کنه...

با حرکت سر تائید کردم و دفتم:بله،حواسم هست...

***

دوباره این پاتوق جهنمی...