فصل سه
وارد کافی شاپ شدم...بوی سیگار و عرق و کوفت و زهرمار همه با هم قاطی ش هده بود...کاش این ماموریت نهود تا من کلا این کافی ش هاپ رو پلوم میکردم...نگار طهق معمول جای همی شگی ن ش سته بود...تو این شش روز که اینجا اومده بودم همی شه همونجا می ش ست و منم صندلی که اولین بار اونجا نش س تم،جایگاه همش گیم ش ده بود...دو روز اول دوتامون نس هت به هم بی تفاوت بودیم اما روز سوم شروع کردم به نگاه های سرشار از پشیمانی سمت نگار...میدونستم متوجه نگاهام شده اما اینم میدونستم انقدر زود غرورش رو نمیشکنه بیاد جلو و حتی ممکنه من مجهور بشم برم جلو برای عرض معذرت!
دوباره سر جای همیشگیم نشستم و نگاه های هیز و خیره ی خیلی از مردا رو رو خودم تح مل کردم، حالم از این موقعیتم بهم میخورد، کاش میو مد س متم...بهش نگاه کردم...فارق از من داش ت با اکیپ دوس تاش میخندید و قلیون میکشید...شاید حدودا بیست و هفت،هشت ساله بود...یک قیافه کاملا معمولی،مو های ر نگ و مش قهوه ای و طلایی،ابرو های ر نگ شهههده قهوه ای،چ شم های معمولی و م شکی و دماغ و دهن کاملا معمولی...نه بانمک،نه جذاب،فقش میش د به قیافش نس هت بامهر رو داد،الهته به دور از خروار آرایش هاش...ت مام نیرویم رو ا نداختم توی چش ه مام و با الت ماس بهش زل زدم...میدون ستم به ک سی که ده مترم ازم فا صله دا شت اینجوری نگاه میکردم برمیگش ت س متم،انگار که برق درفته باش تش...نگارم یک آدم معمولی،زودبردشت سمتم...التماس رو تو چشمام ریختم...
لهخندش رو قورت داد و از جاش بلند ش د...خدایا ممنونتم...ممنونتم...اومدسمتم و نشست رو صندلی روبروییم...خودم رو دستپاچه نشون دادم...خیره و مسلش تو چشمام نگاه کرد و دفت:پشیمونی؟
سههرم رو تکون دادم و با ترس سههاختگی تو چشههماش نگاه کردم...قه قه زد و دفت:چته دختر؟انگار لولو خرخره دیده...بعد دستش رو آورد جلو و دفت:من نگارم...
باهاش دست دادم و دفتم:منم شهرزادم...
دفت:انروز بدجور آمپر سوزونده بودی...بعدش هم خندید...
لهخند خجولی زدم و دفتم:معذرت میخوام،باور کنید ادر جای من بودید بدتر از این میشدید...
دستم و توی دستش فشار داد و دفت:چکارت کرده بود؟
صدام رو لرزون کردم و دفتم:همه ی پولی رو که با بدبختی جمع کرده بودم تا مامانم رو عمل کنم ازم درفت و من رو فرسههتاد برای کلاس های کامپیوتر و چیزایی که یک منش ی باید بلد باش ه،میگفت اده این ها رو یاد بگیری میتونی منشی بشی و بعد با پولی که جمع کنی راحت مامانت رو عمل کنی...
ا شک هایی که تو چ شمام جمع شده بود روی دونه ام سرازیر شد:من مامانم رو خیلی دوست دارم نگار...خیلی...نمیتونم توصیفش کنم...خیلی از روز ها رو یادمه که برای اینکه از بابای م*س*تم کتک نخورم خودش رو می نداخت جلو و خودش به جام کتک میخورد...
با هق هق دفتم:نگار نمیدونی چقدر از دسههت بابام کتک خورد تا نزاره من زنیک آدم بدتر از بابام بشم که از بابام فقش دو سال کوچیکتر بود...نگار از همون روز کارش کشههید به بیمارسههتان...از حرص خوردن برای من ناچیز سههکته کرد...مامانم سههکته کرد نگار...من هر کاری که بتونم انجام میدم تا عملش
ک نم... من اون ق ل نازش رو با ید سههها لم ب هش بردردو نم... ن گار همیچوقت،هیچوقت بهرام رو نمیهخش م...اون پول تنها امید و س رمایه ی من بود...نمیهخشمش....
اومد صندلی کناری من ن ش ست و من رو ک شید ب*غ*لش...تو ب*غ*ل کی بودم من؟من غیر از مامان تا حالا ب*غ*ل هیچکسههی نرفته بودم...روژان هم هروقت چند روز ازم دور میشههد ب*غ*لش میکردم...الان چطور تو ب*غ*ل کسی مونده بودم که نه تنها منو نمیشناخت بلکه دشمنم هم بود!از من بعیده...
من و از خودش دور کرد و دو دس تش رو روی ش ونه هام دذاش ت و دفت:تو خیلی نازی دختر...نکن اینکار رو با خودت...من تا جایی که بتونم کمکت میکنم...
هول زده دفتم:چه کمکی؟
جواب داد:آروم آروم دختر...مگه نشههنیدی میگن در صهههر کنی ز غوره حلوا سازی...
با التماس دفتم:نگار من میگم نره تو میگی بدوش،من دارم میگم نمیتونم صهر کنم،مامان قلهش ضعیفه...
دفت:بهین ش هرزاد،باید چند روزی بگذره تا بش ناس مت،نمیتونم همین طور کار رو بهت پیشههنهاد کنم،اینجوری نه برای من خوبه نه برای تو...در ضههمن یک خدایی داری تو..همین طور که تا الان مواظ مامانت بوده ،الان هممواظهش میمونه...نترس دختر...حکمتی بوده که من و تو با هم آشنا بشیم...
آروم دفتم:خدا کنه این چند روز زودتر بگذره...
خندیدو از جاش بلند شد:من دیگه باید برم،فردا اینجا میای؟ دفتم:آره میام.
دفت:پگ بای تا فردا.
لهخند زدم و دفتم:خداحافظ...
رفت سمت دو ستاش و من از کافی شاپ خارج شدم...نق شه از الان عملا شروع شده بود...دیگه رفتن به اداره ممنوع بود و تمامی پیام ها تلفنی رد و بدل میشد...این آغاز راه پر پیچ و خمی بود که با کمال میل قهولش کرده بودم...
با صدای زنگ دوشیم د ستام رو که دوجه ای شده بود ش ستم و از آ شپزخونه زدم بیرون...سرهنگ بود...صدام رو صاف کردم و جواب دادم:بفرمایید.
جواب داد:الو؟سروان خودتون هستید؟ دفتم:بله سرهنگ بفرمایید...
دفت:صدای شما و خواهرتون خیلی به هم شهیه...من همیشه میپرسم تا اشتهاه نکنم...خوب چه خهر؟
دفتم:بالاخره اومد طرفم...باید چند وقتی منتظر باشم تا پیشنهاد کار بده...
نیم سههاعت بود که داشههتم با سههرهنگ حرف میزدم و قرار ها رو مشههخص میکردم..وقتی که قطع کردم،به سههمت آشههپزخونه رفتم که مامان دفت:رائیکا مادر سرهنگ بود؟
همونجور که برنج آبکش رو توی قابلمه میرختم دفتم:بله مامان،سههلامتون رورسوند...
دفت:کی میری؟
همونجور که ص هورتم رو از ب خار هایی که بهش میخورد جمع کرده بودم،دفتم:مگه قراره جایی برم؟
اومد تو درداه آشپزخونه ایستاد و دفت:میدونی که چی میگم...انقدر حرف رو عوض نکن...
به طرفش بردشههتم و دفتم:چرا اذیت میکنی خودت رو با این موضههوع؟مامان من هر وقت وقت رفتن شد،شده دیگه...اینم مثل بقیه...
نذاشت صحهتم رو کامل کنم و دفت:هم خودت میدونی و هم من که این مثل بقیه ماموریت هات نیست...پگ انقدر این جمله رو تکرار نکن...
در قابل مه رو دذاشههتم تا برنج دم ب یاد و ب عد دفتم:نم یدونم کی وقتش میرسه...این خوبه؟
لهخ ند کم جونی زد و جواب داد:هر چیزی که دروغ ن هاشهههه خیلی خو به مادر...رفتم طرفش و دستم رو روی شونش دذاشتم و دفتم:برام که دعا میکنی مامان؟مگه نه؟
دفت:برای بچه هام دعا نکنم برای کی دعا کنم؟
لهخند زدم و به سههمت اتاقم رفتم،روژان روی زمین خوابیده بود...بگو دختر مجهوری توی س رما اینجوری بخوابی؟پتوش رو روش انداختم و رفتم س مت کمد...لهاس های همیشگی و رو پوشیدم و راه افتادم سمت پاتوق...
تا وارد شههدم به طرف میز نگار نگاه کردم،تا متوجه ام شههد اشههاره کرد که برمطرفشههون...رفتم و کنارش نشههسههتم و روبه جمع سههلام کردم...همه جواب سلامم رو با سرخو شی دادن و نگار دفت:خوب دخترا این دو ست عزیزمون اسمش شهرزاده و قراره بشه عضو جدید اکیپ،شیرفهمه؟
همه با حرکت سههر تائید کردن و نگار با اشههاره به یکی یکیشههون اونا رو به من معرفی کرد:خوب شهرزاد خانم این مهرنازه،لیلا،نازنین،سودند و دلاره...
به چهره ی تک تکشههون ن گاه کردم،حگ کردم سههود ند م ثل بقیشههون نیس ت...چهره ی مظلومی داش ت و س ربه زیر بود...قیافه اش هم زیر خروار آرایش پوشونده نشده بود...
نگار که نگاه من رو روی سههودند دیده بود رو به بقیه دفت:دیدید دفتم این دختر مهره مار داره؟
بعدش روی میز ض رب درفت و با تکون دادن دردنش خوند:مهره ی مار داری تو دلهری...اما میگذری از عشههقم همش سههرسههری..آره مهره ی مار داری تو دلهری...اما میگذری از عشقم همش سرسری...
همه غیر از من و سههودند به آهنگش خندیدن و همراهیش کردن...به سههودند نگاه کردم،چشمای سورمه ای و مو و ابروی روشنش با بینی قلمی و ل های غنچه ایش نمای قش نگی به ص ورتش داده بود...خدای من اما چش ماش یک چیز دیگه بود...یک رنگ منح صر به فرد...یاد ماهی فایترم افتادم،اونم سورمه ای بود و براق...وقتی که مرد چقدر ناراحت شههدم...یک دفعه سههرش رو آورد بالا...سنکپ کردم از دیدن چشماش که توی دریای اشکش شناور بود...نفسم درفت...زود سرم رو انداختم پایین...خدایا این دختر چش بود؟چرا چشماشاش کی ش ده بود؟س عی کردم برم تو جلد رائیکایی با نام ش هرزاد... اما برای اولین بار دلم میخواست معنی غم توی اون چشما رو بفهمم...بفهمم چرا دلم داره آتیش میگیره...بفهمم چرا حگ میکنم این دختر با ه مه ی ای نا فرق داره...بفهمم چرا آرایش نداره...چرا خوشهه حال نیسهههت که ازش تعریف کردن...چرا داشهههت در یه میکرد...چرا؟...چرا دلم میخواسهههت رائی کای همیشگی نهاشم و به قلهم اجازه بدم دلش برای یکی از دوستای مجرم که شاید خودش هم مجرم باش هه به رحم میاد؟اسههم جرم که اومد دو باره سههخت شدم...دوباره شدم رائیکای همیشگی..دوباره یاد همه چیز افتادم...دوباره داغ دلم تازه شد و نگاهم رو به سمت نگار کشوندم...
بهش دفتم:خوب من الان باید چکارا کنم؟
فکر کنم لیلا بود که دفت:هیچی عزیزم،باید چند روزی پیش ما باشههی که بشی عین ما...
تو دلم دفتم:دور از جونم...اما رو به همون دختره دفتم:بعدش چی میشه؟ نازنین که به خاطر موهای قرمزش یادم مونده بود،دفت:بعدش رو همون وقتی که بعدش شد بهت میگه...نترس...
زود جواب دادم:من دفتم میترسم؟من از هیچ چیز تو این دنیا نمیترسم...
نازنین دفت:از اول جسارت رو توی چشمات دیدم...
نگار ادامه داد:از همین جسارتش توی صحهت با...بهرام بود؟
سههرم رو به معنی تائ ید تکون دادم و نگار ادامه داد:آره از همین جس هارت چشمات توی صحهت با بهرام از همه بیشتر خوشم اومد...
پوزخند زدم و دفتم:از هر کس ی که حقم رو بخوره متنفرم،برای همین حالم ازاین دنیا به هم میخوره...چون چیزی که الان هسههتم حقم نیسههت...چیزی که مادرم هست حقش نیست...حقم رو از دست زن هایی که بدون هیچ تلاشی هرروز باید از یک طرف دنیا سههراغشههون رو بگیری،میگیرم...صههد در صههد میگیرم...
تو ذهنم داشتم فکر میکردم من و این حرفا؟چه مضخرفاتی...
نگار قه قه زد و دفت:مثل یک ماده بهر...
پشت چشمی نازک کردم و دفتم:مثل یک ماده بهر...
ن گار به طرف یکی از دخترا که از همون اول خیره داشهههت ن گاهم میکرد دفت:مهرناز چرا ساکته؟
به نگار نگاه کرد و دفت:به علت رنگین کمان پشت کوه...
رادارام فعال شد...یعنی چی؟رنگین کمان پشت کوه؟ نگار دفت:بیخیال بابا...برق دنهال مداره...
جان؟اینا چی میگن؟حواسم باشه به سرهنگ دزارش کنم...
مهرناز لهش رو لوچ کرد و دفت:از ما دفتن،به نظرم دختر خوبیه...
نگار با افتخار نگاهم کرد و دفت:معلومه...
تا یک ساعت دا شتیم درباره ی همه چیز بحث میکردیم،میدون ستم خوب تو دلشون جا باز کردم..سودند تا ازش نظری نمیخواستن حرفی نمیزد...برای من سودند شده بود یک علامت سوال بزرگ...
تا رسههیدم خونه جریان های مهم و کلمات نامفهوم رو دزارش دادم و بعدشهم از فرط خستگی به سرعت خوابم برد...