فصل چهار
همه به جک نگار خندیدیم...سخت بود مطابقت رفتارم با اونا...اما شد...چی تو این دنیا نشد داره که این یکی نشد داشته باشه...نگاهم به سودند افتاد...بازم مثل این پنج روز فقش یک لهخند میزد...صههندلی کناریش خالی بود...بلند ش هدم و رفتم ک نارش... یک ن گاه بهم ا ندا خت که بازم مو به تنم راس هت شد...بعدش هم دوباره سرش رو انداخت پایین و با انگ شتای د ستش بازی کرد...نمیدونس تم چجوری س ر ص حهت رو باز کنم...هیچ وقت خودم برای دوستی پیش قدم نشده بودم...اصلا نمیدونستم باید چکار کنم تا این دختر رو بفهمم...معنی نگاه های همیش هه غمناکش رو بفهمم...معنی اینکه تو اوج ش هادیش هم بازم ناراحته...معنی اینکه وقتی همه ش هادن و از هر چی غم آزادن،چرا توی خودش غرقه؟غرق چی هس هت؟چجوری راهش با نگار این هاس ت اما هیچ چیزش مثل اون نیس ت؟خدایا من چقدر چرا داش تم که باید به شون جواب میدادم...خوب الان باید چکار کنم؟د ست هاش رو تو د ستم درفتم و دفتم:سودند...
نگاهش رو به چشمام دوخت و دفت:بله؟ دفتم:چرا ناراحتی؟
پوزخند زد و دفت:ناراحتی که چرا نداره...
خدایا عج صدایی...این دختر همه چیز تموم بود...
منم لهخند زدم و دفتم:هر معلولی یک علت داره...
لهخند زد و دفت:دینی سوم راهنمایی...
دوتا ابروهام رو انداختم بالا و با خنده دفتم:بچه زرنگ بودی؟ یک لهخند کم جون زد و دفت:اده بزارن هنوز هم هستم...
با ناراحتی دفتم:کی نمی زاره؟
خیره نگاهم کرد و دفت:چرا میپرسی؟دونستنش چه کمکی به تو میکنه؟ کم نیاوردم و دفتم:باری رو از روی شونه ی دوستم برمی دارم...
پوزخند زد و دفت:رو دوشم سنگینی نمیکنه...هر وقت کمک خواستم صدات میکنم...
بیا یک بارم ما رفتیم جلو برای باز کردن دوسههتی اینم نتیجه اش...دلخور بلند شدم و دفتم:فکر نمیکردم مزاحم باشم...
به سمت صندلی خودم رفتم و روش نشستم...نگار و دار و دستش هم بازم در حال هر و کر بودن...دیگه تحمل این محیش رو نداشههتم...من باید هر چه زودتر به هدفم میرسیدم...تازه اده زیاد صهر میکردم شک آفرین بود...سنگینی نگاه سههودند رو روی خودم حگ میکردم...اما مهم نهود...خودم غرورم رو له کرده بودم خودم هم درستش میکردم....
بعد از ده دقیقه خس ته از مس خره بازیاش ون رو به نگار دفتم:نگار یک لحظه بیا...
بعد بلند شدم و رفتم روی یکی از میزهای خالی ن ش ستم و سرم رو درفتم تو دستم...
نشستن نگار رو روی صندلی جلوییم احساس کردم و بعد صداش رو:شهرزاد چت شده؟
سرم رو با عجز درفتم بالا و دفتم:نگار تو رو به هر کسی که دوست داری،منبا ید چ کار کنم تا این کار کوفتی رو بهم معرفی کنی؟من ز یاد و قت ندارم نگار...درک کن...درک کن...تو رو خدا نگار...
دفت:دختر تو خیلی عجولی...
سرم رو درفتم بالا و با صدای ن سها بالایی دفتم:عجول؟من؟نگار دارم میگم مادرم حالش زیاد خوب نیست...بفهم...بفهم...میفهمی؟ اخم کرد و دفت:داد نزن شهرزاد...تو نهاید دستور بدی...شیرفهمه؟ هیچی نگفتم که ادامه داد:باید صهر کنی،ناراحتی هم هری!
بعدش هم از سر میز بلند شد که منم زود بلند شدم و با عجز دفتم:نگار...
با خشههم بردشههتت سههمتم و دفت:چند تا چیز میگم خوب تو دوشههات فرو کن...یک،برای کسههی که داره بهت خوبی میکنه صههدات رو بالا نهر،دو،هیچ وقت فکر نکن ک سی ه ستی، سوم،چه الان که فقش آ شنای منی و چه وقتی که ادر رفتی سههر کاری که بهت معرفی میکنم،هیچوقت،هیچوقت حق دسههتور دادن نداری،چهارم،فرق بزرگ و کوچیک رو بفهم...اده حالیت شد که ب شین اینجا و صهر کن،ادرم نه که برو به سلامت...دیگه اینجا نهینمت...
رفت طرف میز که دویدم سمتش و دفتم:نگار بهخشید...غلش کردم...شرایطم خوب نیس هت...بهخشههید...اما فقش اینو بهم بگو...تا کی؟تا کی باید منتظر باشم؟من زیاد وقت ندارم...
نگار لهخندی زد و دفت:بستگی به خودت داره،اما منم زیاد معطلت نمیکنم...
دفتم:این کارتون چیه؟
یک نگاه خشن بهم انداخت و دفت:چی بهت دفتم؟صهر کن...
سرم رو انداختم پایین و دفتم:باشه...
بعد از یک مکث دفتم:اده کار دیگه ای باهام نداری من برم خونه...مامانتنهاست...
دستی روی شونم کشید و دفت:برو به سلامت...
با ناراحتی از کافی ش هاپ خارج ش هدم...ای خدا لعنت کنه باعث و بانی به وجود اومدن این بانده...این تازه اول شه...معلوم نی ست بعدها چه کارهایی که باید بکنم...خدا خودش به خیر بگذرونه....
***
-مامان اده کاری نداری من برم بخوابم...
دفت:نه عزیزم،شهت بخیر...
رفتم تو اتاق و ل تخت نشستم...دوشیم رو برداشتم و شماره ی سرهنگ رو درفتم،جواب داد:بفرمایید...
-سلام سرهنگ...
دفت:به به خانم کردانی...چه خهرا؟خوب هستید؟
-متشکرم،واقعیتش امروز یک سری صحهت هایی با نگار داشتم...
دفت:خوب؟
-امروز بهش دفتم که کی این کار رو بهم پیشههنهاد میکنی...من وقت ندارم و از این حرفا...اونم درست و حسابی کوبیدم...
خندید و دفت:فکر کنم زیاده روی کردی...
-آره فکر کنم،اما زیادم بد نشههد...دفت بعد از اینکه کار رو بهم پیشههنهاد بدهچند روز برای فکر کردن بهمون میده و بعدش میرم سههر کار...و واقعا هم که چه کار شرافتمندی...
دفت:خوبه،سروان حواست باشه کاری نکنی که بعدا نتونی راست و ریسش کنی یا حتی نگار رو برای انتخابش پشیمون کنید...
-حواسم رو بیشتر جمع میکنم سرهنگ...کار دیگه ای با من ندارید؟ دفت:موفق باشی،به خانواده سلام برسون...
-متشکرم،خداحافظ...
دفت:خدانگهدار...
دا شتم شالم رو صاف و صوف میکردم که صدای مامان اومد:رائیکا...رائیکا یک لحظه بیا...
رفتم به سمت پذیرایی...مامان و روژان ب*غ*ل هم ن ش سته بودن و روژان در حال بازی با انگشتاش بود...
روی مهل نسهتا قدیمیمون نشستم و دفتم:بفرمائید...
مامان با نگاه سرزنش باری به روژان رو به من دفت:باز خانم دست دل به آب دادن...
بردشتم سمتش و دفتم:خوب توضیح بده...
با صدای غرغرویی دفت:رائیکا به خدا من...
نذاشتم حرفش رو تموم کنه و دفتم:برو سر اصل مطل روژان،حاشیه نرو...
مامان خواست چیزی بگه که سریع دفتم:بزار خودش توضیح بده مامان... مامان چیزی نگفت و روژان دفت:بابا مهرسهها امروز با خودش ماشههین اوردهبود،دواهینامه درفته...بعد خواس ت ما رو برس ونه...ما هم قهول کردیم...تویراه حرف راننددی شد و منم...ساکت شد...
با شک دفتم:تو که پشت فرمون نشستی؟
سرش رو زود آورد بالا و دفت:نه،نه به خدا..ا صلا مهر سا را ضی نمی شد که ماشینش رو دست ما بده....بازم ساکت شد اما این بار دیگه من چیزی نگفتم تا خودش به حرف بیاد...
بعد از کمی سکوت ادامه داد:آره داشتیم در باره راننددی حرف میزدیم و بحث سر سرعت بود...منم یک زری زدم که حالا از دفتنش پشیمونم...
دفتم:اولا درست حرف بزن...دوما پشیمونی فایده نداره...
سرش رو انداخت پایین و دفت:درست میگی...بردشتم بهش دفتم:مهرسا تو که فعلا مثل لاکپشت میری لطفا حرف از سرعت نزن...اونم جواب داد:میتونم اما نمیخوام که برم....رائیکا تو که میدونی منم عشههق سههرعت بردشههتم بهش دفتم:نمیتونی دروغ نگو...
سرم رو به علامت تاسف تکون دادم و روژان ادامه داد:من که اینو دفتم بقیه هم حرفم رو تائید کردن...خداییش خیلی آروم داشت میرفت...اونم به رگ غیرتش برخورد و دفت:بهتون حالی میکنم و تا جایی که جا دا شت داز رو ف شار داد و ویراج داد...داشتیم با همون سرعت از یکی از خیابون ها میگذشتیم که...
با ص هدای بغض دارش ادامه داد:یک کمری از تو کوچه درآومد و ما هم که سرعت داشتیم نتونستیم ماشین رو کنترل کنیم و...
هق هقش بلند شد...با عصهانیت دفتم:واقعا که بچه اید!سرنشینا که چیزیشوننشد؟
با دریه دفت:نه رائیکا اما ما شین طرف صدمه ی بدی خورد و الان خ سارت میخواد...مهرسههها هم د فت:شهه ما هم مقصههر بود ید پگ با ید ک مک کنید...بدبخت مهرسا...الان تنهیه هم میشه...
سعی کردم خشونتم رو کنترل کنم...اما سرزنش کلام رو به هیچ وجه:روژان به نظرت وقتش نی ست بزرگ ب شی؟این که دذ شت،خدا رو شکر که اتفاقی برای جون کسههی نیافتاد اما ازت میخوام قهل از حرف زدنت فکر کنی خواهر من با شه؟تو دختر خوبی ه ستی با این بچه بازی ها خودت رو خراب نکن...الان باید چقدر خسارت بدیم؟
روژان هق هقش بلند تر شد و بعدش با سرعت بلند شد و دوید تو اتاق و در رو محکم بس هت...سههرم رو تو دسههتم درفتم و به ص هدای دریه اش دوش دادم...فداش بش م...دلم داش ت آتیش میگرفت از دریه مظلومانه اش اما این تنهیه به نفعش بود...دست مامان رو روی سرشونه ام حگ کردم...سرم رو بالا آوردم و دستش رو درفتم تو دستم...لهخند غمگینی زد و دفت:خسارت ماشین طرف خیلی بیشتر از چیزی شده که خواسته....بنده خدا فقش پنج تاش رو می خواد...چون پنج نفر بودن میشه نفری یک میلیون...
میتون ستم از ح ساب پگ اندازم بردا شتش کنم...چ شمام رو به علامت با شه روی هم دذا شتم و بلند شدم و به سمت اتاق رفتم...نزدیک در اتاق بودم که مامان دفت:رائیکا من به وجودت افتخار میکنم دخترم...
لهخند کم جونی زدم و رفتم تو اتاق...روژان رو تختش هنوز داش هت هق هقمیکرد،تا متوجه من ش هد سههرش رو انداخت پایین و دفت:بچه ام درس هتمیگی...هوز بزرگ نش هدم راسههتی میگی...فکر ندارم حق داری...دریه اش شدت درفت و دفت:رائیکا دلم میخواد مثل تو با شم...دلم میخواد مامان بهم افتخار کنه نه اینکه هر روز یک زحمت تازه براش درس هت کنم...رائیکا دلم خیلی چیزا میخواد که ندارم....
الان دلم میخواس هت ب*غ*لش کنم اما از من این کارا بر نمیومد...رفتم رو تختش نشههسههتم و دفتم:من هیچکدوم از اینایی که تو دفتی رو قهول ندارم روژان...تو هم سن من نیستی...هر وقت هم سن من شدی میتونی خودت رو با همسهنی من مقایسهه کنی...اشهتهاهی کردی و تموم شهد...دیگه راجع بهش حرف نزن...باشه؟؟؟
پرید تو ب*غ*لم و دفت:تو خیلی خوبی رائیکا،خیلی...
یکمی پ شتش رو ناز کردم و بعد از ب*غ*لم درش آوردم و دفتم:خ سارت رو باید کی و کجا بهرم؟
سرش رو انداخت پایین و دفت:فردا میریم خونه مهرسا بعد با هم میریم پیش اون آقاهه...
بلند ش هدم و دفتم: تا فردا خدا بزرده...بعدش هم چراغ رو خاموش کرم و دفتم:ش بخیر...
آروم جوابم رو داد و منم رفتم سمت تخت خودم...
داشتم روسریم رو روی سرم درست میکردم که روژان از خواب بیدارشد.... چشهماش بادکرده بود و نشهون میداد دیشه رو خیلی بد دذرونده ....خمیازهکشون اومد جلو و ب*غ*لم کرد...
بهش دفتم: ا نکن.این چه کاریه؟
با خجالت لهخند زد و دفت: بهخشیدا باعث شدم از کارت بیفتی.
جواب دادم: دیگه که دذشت....ولی دفعه اول و آخرت باشه که اینطوری همه رو تو هچل میندازی،خوب؟
روژان سرش رو پایین انداخت و از اتاق زد بیرون...
***
نزدیک نیم ساعت بود که دا شتم دنهال آدرس میگ شتم....ولی ا سم کوچه رو پیدا نمیکردم.هیچکگ هم تواین خیابون پیدا نمیشههد ازش بپرسههم که کوچه دلها کجاست.
بالاخره پیداش کردم.....وای خدا چه کوچه ی طولانی ای.....حالا پلاک 36 کو؟
آهان پیداش کردم... خدا رو شکر هنوز دیر نشده بود....اصلا دوست نداشتم بد قول به نظر برسم...جلوی خونه مهرسا اینا ایستادم وزنگ خونشون رو زدم و منتظر شدم تا آقای مودت،پدر مهرسا،از خونه بیاد بیرون.
مرد میانسالی اومد دم در...
دفتم:سلام...آقای مودت؟ دفت:خودم هستم...
دفتم:خوشهههختم،خواهر روژان هسههتم...باید بابت اتفاقی که افتاده ازتونعذرخواهی کنم...
لهخندی زد و دفت:خدا رو شههکر به خیر دذشههته...جوونن دیگه چکارشههونکنیم؟