فصل چهار
چی شده عشقم؟بد خواب شدي؟
کنار پایم نشست.چشمانم را به صورت زیبایش دوختم.سیگار نصفه را توي جا سیگاري خاموش کردم و گفتم:
-تو چرا هنوز اینجایی؟
نگاه مستاصلش به صورتم خیره ماند .
-مگه نگفته بودم برو؟
توانستم بغض دویده به گلویش را از غم چشمانش بخوانم.بلند شدم و به کنار پنجره رفتم.تا یک هفته دیگر کارم در این شهر کویري تمام می شد و به تهران برمی گشتم...اما تا آن موقع چطور باید این موي دماغ را تحمل می کردم؟
-دنی تو چرا اینقدر بی رحمی؟
. با خشم به سمتش چرخیدم
-اولا هزار بار گفتم اسم من دانیاره نه دنی...دوما از اولم شرط من همین بود!...
با انگشت به سینه ام کوبیدم .
-من از اینکه کسی موقع خواب کنارم باشه بدم میاد .
با ناله گفت:
-من که رو مبل خوابیدم .
سعی کردم فریادم را خفه کنم:
-اما تو اتاق من خوابیدي.گفتی خوابت که ببره می رم.به این شرط بهت اجازه دادم بمونی.پس لطفا بگو چرا هنوز اینجایی؟
آرام نزدیکم شد .
-می خواستم یه شب کنار تو بودن رو تجربه کنم .
بی اختیار از شدت نفرت صورتم را جمع کردم .
-می دونم تو این چیزا رو درك نمی کنی...اما من دوستت دارم .
و پشت بند این جمله، با دست چهره اش را پوشاند و زار زار گریست.صداي گریه اش روي اعصابم بود.پنجره را گشودم و کمی از هواي خنک کویري را بلعیدم .
-خیله خب...کافیه...حالا زودتر لباست رو بپوش و برگرد به اتاقت.فکر نمی کنم قصد داشته باشی کل کمپ رو از رابطمون خبردار کنی .
صندلش را روي زمین کشید...از خرخري که به گوشم رسید متوجه شدم که می خواهد لباس بپوشد...هواي خنک...هوش و حواسم را فعال کرده بود...چرخیدم و دیدم که بند ربدوشامبرش را باز کرد و به گوشه اي انداخت.شانه هاي کوچک و ظریفش از شدت هق هق می لرزید.نسیم ملایمی که می وزید موهایش را تاب می داد.موبایلم را از کنار تخت برداشتم.ساعت سه صبح بود.هنوز تا بیدار شدن کمپ وقت داشتیم...حتی بیشتر از دو ساعت...نزدیکش شدم...بلوزش را از دستش گرفتم و دستانم را از پشت روي شکمش حلقه کردم.سرم را توي گودي گردنش فرو بردم و بوي خوشش را نفس کشیدم ...
-دانیار...چرا باور نمی کنی دوستت دارم؟
حرکت دستانم متوقف شد...حرکت لبهایم نیز...حال خوشم خدشه دار شد...از خودم جدایش کردم...خم شدم و بلوزش را از زمین برداشتم و به دستش دادم .
یعنی...به سلامت!..
***
شاداب:
ساعت سه شادي را به خانه رساندم و بدون اینکه فرصت کنم حتی یک لیوان آب بخورم به شرکت بازگشتم.خوشبختانه سلطانی حضور نداشت.کیفم را روي میز گذاشتم و بی هدف دور خودم چرخیدم.نمی دانستم باید چکار کنم.توي شرکت هم که پرنده پر نمی زد.مردد به سمت اتاق دیاکو رفتم و چند ضربه آهسته به در کوبیدم.با شنیدن صدایش نفس راحتی کشیدم و داخل شدم. روي مبل نشسته بود و غذا می خورد.بوي کباب اشتهایم را تحریک کرد.نفس عمیقی کشیدم و سلام کردم.چون دهانش پر بود با سر جوابم را داد و اشاره کرد که بنشینم .
مقابلش نشستم و به عادت همیشه زانوهایم را بهم چسباندم .
-ببخشید که بد موقع مزاحم شدم.می خواستم شرح وظایفم رو بدونم.می رم و چند دقیقه دیگه برمی گردم .
در حالیکه لیوان دوغ را سر می کشید...با حرکت ابرویش مانع برخاستنم شد.سرم را پایین انداختم و منظر ماندم.از جعبه سفید و صورتی روي میز...یک برگ دستمال کاغذي خوش رنگ و نگار بیرون کشید و دور دهانش را پاك کرد .
-زود اومدي .
در حالیکه از طپش کر کننده قلبم و یخ کردن دستانم به شدت معذب بودم گفتم .
-بعد از مطب دکتر مستقیم اومدم اینجا.ترسیدم دیر بشه .
به مبل تکیه داد و پایش را روي پا انداخت .
-امیدوارم همیشه همینقدر وقت شناس باشی.ناهار خوردي؟
آب دهانم را قورت دادم .
-بله .
-خانوم سلطانی چیزي یادت نداد؟
سرم را به علامت نفی تکان دادم .
بلند شد .
-خیله خب...بریم بیرون تا بهت بگم باید چیکار کنی .
با فاصله..پشت سرش راه افتادم.پشت میز نشست و گفت:
-بیا اینجا ...
کمی نزدیک شدم.کامپیوتر را روشن کرد و گفت:
-فعلا بیشتر از اون چیزي که بلدي ازت انتظار ندارم.همینکه بتونی نامه ها رو تایپ کنی و جواب تلفنا رو بدي کافیه.این دکمه قرمز رو می بینی؟ هر وقت خواستی با من تماس بگیري این دکمه رو فشار می دي. این دکمه بنفش هم واسه وقتیه که می خواي تماساي خارج از شرکت رو به من وصل کنی .
با دقت به حرکات دستانش نگاه کردم...بی حواس دستم را روي صندلیش گذاشتم و کمی خم شدم...انگار فراموش کرده بودم این مردي که اینچنین نزدیکش شده ام دیاکوست!...
-این دکمه سبز مال چیه؟
-این ماله فاکسه.با این فاکس رو استارت می کنی .
کمی پیشانی ام را خاراندم و گفتم؟
-استارت می کنم؟
دسش را کنار دستم گذاشت .
-ببین وقتی بخواي یه چیزي رو فاکس کنی...کاغذ رو اینجا می ذاري... این دکمه رو می زنی و بعد شماره رو می گیري .
ابروهایم را بالا انداختم...چه دستگاه عجیب و غریبی بود..به هر چیزي شباهت داشت به جز تلفن ...
آه کشیدم و راست ایستادم...لحظه اي نگاهم به صورتش افتاد.لبخند ملایمی روي لبش نشسته بود...تازه متوجه موقعیتم شدم...براي اینکه به من برخورد نکند خودش را به گوشه صندلی کشانده بود...هول کردم و بی هوا گفتم:
-واي ببخشید .
نمی دانم چرا...اما خنده اش شدت گرفت.بدون اینکه چشم از صورت قرمز شده من بگیرد گفت:
-نگران نباش...خیلی زود راه می افتی...یکی دوبار اشتباه قابل اغماضه...پس نترس .
و بعد از جا برخاست...براي جلوگیري از عدم اصابت با هیکل تنومندش چند قدم عقب رفتم. دوباره لبخند شاداب کشی زد و گفت:
-هر جا گیر کردي بیا بپرس.اگه دوست داشتی می تونی بري و با واحداي دیگه هم آشنا شی...هر وقتم دستت خالی شد بشین و با کامپیوتر تمرین کن .
سریع گفتم:
-چشم .
سرش را تکان داد و گفت:
-خوبه .
و به اتاقش برگشت.همینکه در را بست خودم را روي صندلی انداختم...دستم را روي سینه ام گذاشتم...از هیجان این همه بودن با دیاکو...در قلبم عروسی برپا بود!..
هنوز جند دقیقه نگذشته بود که در سالن باز شد و مردي آبی پوش داخل آمد و جعبه اي به دستم داد.با تعجب نگاهش کردم.با بی حوصلگی گفت:
-آقاي حاتمی دستور دادن واستون ناهار بیاریم .
تبسم تند و بی وقفه سوال می پرسید و مهلت حرف زدن به من نمی داد.در پایان وقت اداري روز اول کارم...دنبالم آمده بود و می خواست در عرض چند ثانیه از همه چیز مطلع شود .
-د حرف بزن دیگه...یه چی بگو معلوم شه لال نیستی .
خندیدم .
-مگه تو مهلت می دي؟
از سلطانی فاکتور گرفتم و بقیه اتفاقات را مو به مو تعریف کردم.دهانش باز مانده بود.با تعجب گفت:
-اي ول دیاکو...شنیده بودم خیلی با مرامه ولی باورم نمی شد!...
چهره مردانه اش را تجسم کردم و گفتم:
-نمی دونی چقدر خاکی و مهربونه.زیاد بروز نمی ده ولی حواسش به همه چی هست.خیلی هم هواي کارمنداش رو داره.هرکی می ره تو اتاقش با دعاي خیر میاد بیرون.تازه من هنوز یه نصفه روزه که اونجام و این همه خوبی ازش دیدم .
تبسم کولی اش را روي شانه انداخت و گفت:
-میگن محیط کارش هم خیلی سالمه.از قرار از اون کرداي با غیرته که رو ناموس دختراي کره مریخ هم تعصب داره چه رسیده به کارمنداش...قدر این شرایط رو بدون.تو این جامعه...حتی تو محیط دولتی هم نمی تونی اینقدر راحت رفت و آمد کنی!...
کمی مکث کرد .
-ولی در مورد برادرش حرفاي خوبی نمی زنن.مراقبش باش.می گن از یه پشه ماده هم نمی گذره.تازه می گن معتادم هست.با کمال تاسف همکار خودمونه.ارشد سازه هاي هیدرولیکی داره.فکر نمی کنم زیاد تو اون شرکت رفت و آمد کنه.ولی به هر حال اگه دیدیش احتیاط کن .
خندیدم .
-یه جوري در موردش حرف می زنی انگار خفاش شبه .
چشمانش را ریز کرد و صدایش را پایین آورد...انگار که می خواهد در مورد یک داستان جنایی حرف بزند .
-والا بچه هاي دکتراي خودمون می شناسنش.خوبم می شناسنش.این چیزي که اینا تعریف می کنن دست کمی از خفاش شب نداشته...می گن چشماش عین دو تیکه شیشه رنگیه...بی هچ حسی...بی هچی عشقی...می گن حتی داداشش رو هم دوست نداره..اصلا هیچ کس رو دوست نداره...می گن به یکی از دختراي دانشگاه تجاوز کرده...ولی دختره از ترس آبروش صداشو در نیاورده...می گن اهل این مواد مخدراي عجیب و غریبه...تازه...می گن همیشه یه چاقوي ضامن دارم تو جیبشه!...
حس کردم مو بر تنم راست شد...در تاریکی شب...این صحنه وحشتناکی که تبسم برایم مجسم کرد..لرزه بر اندامم انداخت .
-می گن تا حالا سه تا دختر رو مجبور به سقط جنین کرده و هزار تا دختر رو بی آبرو...! می گن هرکی باهاش در افتاده ورافتاده...! می گن یه بار به جرم حمل سلاح سرد دستگیر شده...می گن چندین بار تا مرز اخراج از دانشکده پیش رفته اما هیچ وقت حراست نتونسته چیزي رو علیهش ثابت کنه!...
نفسم از این همه سیاهی بند رفت.بیشتر از تصور اینکه دیاکو چه عذابی از دست این شیطان می کشد قلبم گرفت .
-این چیزي که تو می گی خود شیطونه ...
-دقیقا...ولی می دونی یه چیزي که حتی استادامونم هنوز که هنوزه ازش یاد می کنن چیه؟
با استفهام نگاهش کردم .
-هوش فوق العاده اي داره...و همین ترسناك ترش می کنه...چون هیچ وقت هیچ مدرك جرمی از خودش به جا نمی ذاره!..
ضربه محکمی به بازویش زدم .
-درد بگیري تبسم...می ذاري امشب بدون کابوس بخوابیم یا نه؟
بلند خندید .
- به خدا راست می گم.اینا رو از همکلاسی هاي خودش شنیدم.راستی...یه کلیه هم بیشتر نداره...اونم مال دیاکوئه .
بی اختیار ایستادم .
-چی؟
چشمک غلیظی زد .
-بله...وقتی دانشجوي کارشناسی بوده کلیه هاش از کار می افتن.دیاکو هم معطل نمی کنه و کلیه خودش رو می ده بهش .
شانه اي بالا انداخت و گفت:
-ولی از قرار...همچنان...واسه داداشه...تره هم خرد نمی کنه .
هنوز گیج بودم .
-تو اینهمه خبر رو از کجا گیر آوردي؟
یک لنگه ابرویش را بالا برد و دستانش را به سینه اش زد و گفت:
-خبرگزاري تبسم تی وي کوچیک شماست!..
***
دیاکو: