اسطوره

فصل هفت

شما راحت باشین...مشکل از اعتقادات منه که کهنه و پوسیدست و از نظر شما مسخره...! به هر حال هرکسی یه جور فکر می کنه...یه جور زندگی می کنه...من عادت ندارم عقایدم رو به کسی تحمیل کنم...حتی به برادرم...! نظرمو می گم...اما مجبورش نمی کنم...چون می دونم نتیجه عکس می ده...شما هم همونطور که فکر می کنید درسته، ادامه بدین...منم راه خودمو می رم...الانم اگه اجازه بدي باید برگردم شرکت.بعدا می بینمت .

در حالیکه با افسوس سرش را تکان می داد بلند شد و گفت:

-باشه..هرطور راحتی...ولی کاش حداقل زن بگیري...موندم چطور سی و چهار سال خودت رو کنترل کردي؟

جوابش را با یک لبخند دادم و از کلاس بیرون آمدم .

او چه می دانست که تمام این سالها... دغدغه به سامان رساندن دانیار...چطور بی رحمانه..تمام احساساتم را سرکوب کرده بود...او چه می دانست غصه نان شب...چگونه تمام امیال یک بشر را نابود می کند...او چه می دانست بیست ساعت کار در شبانه روز...غریزه عشق به حیات را هم می کشد چه رسیده به...! او چه می دانست درد بی کسی و فشار مسئولیت یک برادر کوچک تر...چگونه شانه هاي یک بچه ده ساله را در هم می شکند و از هرچیزي که مربوط به زندگیست خالی اش می کند...! آنوقت شهاب...کسی که تمام دغدغه اش...عوض کردن سال به سال ماشین و خریدن آخرین ورژن گوشی موبایل و زدن مخ دخترهایی مثل خودش بود...براي من دم از شرایط بد مملکت و ناچاري و مشکلات جوانان می زد!...

ماشین را پارك کردم و به رستوران رو به روي شرکت رفتم...شلوغ بود...مثل همیشه...اما آن گوشه دنج مورد علاقه ام خالی بود...نشستم...گوشی ام را سایلنت کردم و مردم را زیر نظر گرفتم..دو مرد مسن...یک گروه پسر و دختر...چندتا پسر...یک زن جوان و فرزند کوچکش...سه تا دختر دانشجو...هوووم...هیچ کس تنها نبود...هیچ کس به جز من...! دستم را به صورتم کشیدم و سرم را پایین انداختم...نمی خواستم قبول کنم...اما حرفهاي شهاب دلم را به درد آورده بود..فکرم را مشغول کرده بود...که راستی چرا؟؟چرا من مثل بقیه آدمها نیستم...چرا اینقدر تنهایم؟چرا تا این سن تنها مانده ام؟حالا که پول داشتم...حالا که موقعیت خوب و رفاهیات داشتم...حالا که دانیار مستقل شده و یادي هم از من نمی کند..چرا باز تنهایم؟

سرم را بالا گرفتم و به مادر و فرزندي که نزدیکم نشسته بودند نگاه کردم...چیزي در دلم تکان خورد...دلم بچه خواست...بچه اي به همین کوچکی و زیبایی...بچه اي که مال خودم باشد...براي خودم باشد...و زن خواست...زنی به مسئولیت پذیري و مهربانی همین که رو به رویم نشسته بود و تمام حواسش را به گرفتن لقمه هاي کوچک براي فرزندش داده بود...با همین عشق بی قید و شرطی که نورش تمام رستوران را تحت الشعاع قرار داده بود...! دلم زن خواست...نه فقط براي پر کردن بسترم...براي روشن کردن خانه ام...براي تلطیف روحم...می دانستم که به تازگی جاذبه هاي سلطانی کلافه ام می کند اما زنی می خواستم براي خودم...نه مشترك با تمام مردان تهران...زنی که زیباییش فقط مال من باشد...براي من باشد...یک زن نجیب...که عشقش...خداي روي زمینش...مردش باشد...! زنی مثل مادرم...مثل زنان کردستان...که در خانه زن بودند و بیرون از آن از هر مردي مردتر...قرص تر...محکم تر...!زن می خواستم...عروسکی براي خودم...لطیف..زیبا..پر از ظرافت هاي زنانه...زنی که زنانگی بلد باشد...دلبري بلد باشد..اما فقط براي من...فقط براي من ...

-خوش اومدین جناب حاتمی...غذاتون رو انتخاب کردین؟

نگاهم را از بچه گرفتم...گارسون دست به سینه و با لبخند مودبانه اي منتظرم ایستاده بود...نگاهی به منو انداختم و گفتم:

-نه...ممنون...پشیمون شدم..گرسنم نیست!...

کمی خم شد و گفت:

-هرطور مایلین .

کیف پول و موبایلم را برداشتم و از رستوران بیرون زدم .

دلم زنی می خواست با موهاي روشن...پوستی سفید...قدي بلند...که در زیبایی زبانزد...در خانه داري تک...در وفاداري شهره...در نجابت فراتر از مریم مقدس...و در آرامشبخشی...بالاتر از دیازپام باشد...زنی که نتوانم از وجودش دل بکنم...زنی که بتواند مرا دلتنگ خودش کند...زنی که بی قرارم کند...زنی که خواب شب را از چشمم بگیرد و دلخوشی روزم شود!...

زنی که در این روزگار اگر چه نایاب نه...اما کمیاب شده بود!..

وارد ساختمان شرکت شدم...نگهبان جلوي پایم برخاست...برایش سر تکان دادم...در دفترم را گشودم و جواب سلام سلطانی را به زور دادم...پشت میزم نشستم و کامپیوتر را روشن کردم.سلطانی پشت سرم آمد...حوصله اش را نداشتم...از گوشه چشم نگاهش کردم...مثل همیشه با آرایش کامل و لباسهاي ست و مرتب و البته بدن نما...! و صدایش مثل همیشه...پر از ناز و تمنا!...

-غذا خوردین یا بگم بیارن خدمتتون؟

-نه..فقط یه فنجان چاي لطفا!..

چشم کشداري گفت و رفت..بعد از چند دقیقه با سینی محتوي چاي و یک تکه کیک بازگشت...بدش نمی آمد گاهی نقش آبدارچی را هم بازي کند...! وسط اتاق ایستاد .

-اینجا می شینین؟

عادت نداشتم پشت میزکارم چیزي بخورم...رفتم و روي مبل نشستم.هنوز سینی به دست ایستاده بود...با تعجب نگاهش کردم و گفتم:

-ممنون...بذاریدیش روي میز!...

خم شد...شالش از روي شانه اش سر خورد و پایین افتاد...موهاي بازش رها شدند...سرم را پایین انداختم ...

-آقاي حاتمی؟

هنوز خم ایستاده بود ...

-بله؟

-چیز دیگه اي احتیاج ندارین؟

سرم را بالا گرفتم که بگویم نه...اما نگاهم روي یقه باز و خط سینه اش ثابت ماند...لعنتی... زیر این مانتوي نازك و بی درو پیکر حتی یک تاپ هم نپوشیده بود...دندانهایم را روي هم فشار دادم...توي چشمانش نگاه کردم...چشمانی که پر از وسوسه و دعوت بود...اخمهایم را تا آنجایی که می توانستم در هم کشیدم و گفتم:

-خیر خانوم...می تونید تشریف ببرید!...

لبخندي زد و راست ایستاد ...

-پس با اجازتون!...

چاي داغ را سرکشیدم...زبانم یکسره سوخت...عصبانیتم بیشتر شد...زیر لب فحشی یه شهاب و موفقیتش در بیدار کردن حسهاي خفته ام دادم...فنجان را توي سینی کوبیدم و گوشی تلفن را برداشتم .

-بگین خانوم صالحی بیاد به اتاق من!...

تا آمدنش روي میز ضرب گرفتم و دندان روي هم ساییدم.در که زدند از جا پریدم..خانوم صالحی که زن حدودا پنجاه ساله اي بود داخل شد .

-با من امري داشتین .

بدون اینکه به نشستن دعوتش کنم...بدون مقدمه...گفتم:

-می خوام به عنوان پیشکسوت این شرکت یه زحمتی بکشین .

با متانت به صورتم نگاه کرد و گفت:

-خواهش می کنم...در خدمتم!...

سعی کردم اثر خشم را از صدایم پاك کنم:

-به خانوم سلطانی بگین بیشتر مراقب رفتار و لباس پوشیدنشون باشن.این طرز پوشش مناسب شرکت من نیست...و اگه تکرار بشه..طور دیگه اي برخورد می کنم .

زن بیچاره رنگ به رنگ شد و گفت:

-بله..چشم..حتما...امر دیگه اي نیست؟

از این خصلتش خوشم می آمد...بدون حرف و سوال اضافه کارش را می کرد .

-نه ممنونم!...

در را که بست..پوف کلافه اي کردم و به کارم مشغول شدم...قطعا با این سن و سال و اینهمه تجربه...اجازه نمی دادم حیثیت اخلاقی و کاري ام به وسیله زنی مثل سلطانی خدشه دار شود!...

***

شاداب:

تبسم نی ساندیس را مقابل دهانم گرفت و گفت:

-توام بین این همه پیغمر جرجیس رو گیر آوردي؟ آخه این شرك چی داره که تو اینجوري عاشقش شدي؟

چشم غره اي رفتم و گفتم:

-چرا حرف مفت می زنی؟من تو شرکتش کار می کنم.منشیشم...همش چشمم تو چشمشه...آخه الان با این افتضاح چطور برم شرکت؟

نی را در دهان خودش گذاشت و گفت:

-راست میگیا...به این قسمت ماجرا فکر نکرده بودم...دیاکو رو بگو...از این به بعد همش باید استرس پر و پاچش رو داشته باشه..نه اینکه می دونه تو بهش نظر داري دیگه هی باید ازت قایمش کنه!..

از این همه بی خیالی تبسم گریه ام گرفته بود...با ناله گفتم:

-تبسم جون مامانت..یه کم جدي باش...بگو چه خاکی تو سرم بریزم؟من نمی تونم این کارو از دست بدم!...

با تعجب نگاهم کرد و گفت:

-وا...چرا از دست بدي؟ اینهمه این پسراي ورپریده در مورد بالا و پایین و مناطق ممنوعه ما حرف می زنن و اظهار نظر می کنن و ککشونم نمی گزه...حالا یه بارم ما در مورد ناحیه جنگ زده و خاك بر سر اونا یه چیزي گفتیم...کفر که نکردیم ...

دلم می خواست سر خودم و تبسم را همزمان به دیوار بکوبم.داد زدم:

-تبسم!...

با خونسردي پوکه ساندیس را در دستش مچاله کرد و گفت:

-اه...داد نزن...صدات همینجوریش عین جیرجیرك رو اعصاب آدمه...واي به حال وقتی جیغ می زنی .

نخیر...از این دوست ما آبی گرم نمی شد...باید خودم یک فکري می کردم.کیفم را روي دوشم انداختم و بدون خداحافظی از دانشگاه بیرون زدم.دنبالم دوید...دستم را گرفت و هن هن کنان گفت:

-کجا می ري؟چرا ناراحت می شی؟خب اتفاقیه که افتاده...آسمون به زمین نیومده که...اصلا بهش فکر نکن..انگار نه انگار...کاملا عادي و طبیعی رفتار کن...بعدشم من مطمئنم نفهمیده در مورد اون حرف می زنیم...وگرنه اونقدر خوش اخلاق و خندون نبود .

نوري در دلم تابید .

-راست می گی؟

نفسش را محکم به بیرون فوت کرد:

-آره بابا...یه ذره اون مخ آکبندت رو به کار بنداز...اگه خودت بشنوي یکی داره در مورد پر و پاچت حرف می زنه...اونجوري جنتلمنانه رفتار می کنی؟

کمی به فکر فرو رفتم .

-آخه پسرا که مثل ما نیستن...این چیزا واسشون مهم نیست .

قیافه متفکري به خودش گرفت و گفت:

-کی گفته؟اتفاقا به طور کاملا استثنایی رو این منطقه جنگیشون خیلی حساسن...جرات داري از گل نازك تر بهش بگو..ببین چیکارت می کنن .

در اوج غم و افسردگی خندیدم .

-واي تبسم...من ببینمش خندم می گیره!...

چشمانش را گرد کرد و گفت:

-غلط کردي...مگه قراره ببینیش؟

خنده ام شدت گرفت:

-گمشو...دیاکو رو می گم منحرف!..

آهانی گفت و ادامه داد:

-خلاصه آره...اینجوریه..به قول مامانم مردا فقط دو چیز واسشون مهمه...شکمشون و یه وجب زیر شکمشون...! اگه به این دوتا چپ نگاه کنی...شلوارتو می کنن کراوات...می ندازن دور گردنت...تازه اونم مرد کرد...مثل این پسر سوسولاي تهرونی نیست که...مستقیم وارد عمل میشه...بنابراین مطمئن باش دیاکو نفهمیده پر و پاچه مورد بحث مال خودش بوده...وگرنه همونجا از سر در سایت آویزونمون می کرد ...

آهی کشیدم و گفتم:

-به هر حال آبروي من که رفته...خدا می دونه چه فکري در موردم می کنه...خیر سرم قول داده بودم فتوشاپ یاد بگیرم..ببین چه گندي زدم..حالا با چه رویی برم شرکت و تو چشماش نگاه کنم؟

دستش را زیر بازویم انداخت و گفت:

-اگه تو خودت رو کنترل کنی و هربار می بینیش قرمز نکنی...اون یادش می ره..ولی من که تو رو می شناسم..این خاطره رو تو ذهنش ابدي می کنی....می دونم .

دستش را با خشونت پس زدم و گفتم:

-ببین کی داره منو نصیحت می کنه...خوبه که این فتنه ها همش زیر سر توئه...! شرف واسه من نذاشتی!...

بازویم را گرفت و دوباره دستش را زیر آن جا کرد و با آرامش گفت:

-اتفاقا تازه خوشم اومده..می گم بیا ایندفعه در مورد پر و پاچه اون رفیق خوشگلش حرف بزنیم...اسمش چی بود...آها..شهاب...از این دیاکو که بخاري بلند نمیشه..بلکه اونو به این روش یه کم سر غیرت بیاریم .

از پس زبان این دختر که برنمی آمدم..به ناچار سکوت کردم و به بدختی ام اندیشیدم .

به در شرکت که رسیدم سرم را رو به آسمان کردم و گفتم:

-خدایا کمک کن من امروز اصلا دیاکو رو نبینم .

وارد که شدم با صورت قرمز و عصبی سلطانی مواجه شدم که با خانم صالحی مشغول بحث بود.آهسته سلام کردم.صالحی با مهربانی جوابم را داد.اما سلطانی به محض دیدنم...با صدایی که به شدت کنترلش کرده بود گفت:

-