فصل نه
چقدر امروز از دستش عصبانی شده بودم...حتی سرش داد زده بودم...از اینهمه مظلومیتش حرصم گرفته بود...حرفهایشان را همه شنیده بودم...دلم می خواست محکم تر از خودش دفاع می کرد...حتی توي گوش سلطانی می زد..نه آنطور مظلومانه...نه آنطور آرام و مودبانه...امروز پشت در اتاق...وقتی صداي گریه اش را شنیدم...یاد دانیار افتادم...یاد اولین روز مدرسه اش که بچه ها به خاطر لهجه کردي و لباسهاي کهنه... مسخره اش کرده بودند...! و دانیار فقط یک گوشه ایستاده بود و تا رسیدن من فقط گریه کرده بود...آنروز براي اولین بار دانیار را زدم...طوري توي گوشش کوبیدم که تا یک هفته جاي انگشتانم روي صورت سفیدش خودنمایی می کرد...سرش داد زدم..گفتم حق ندارد به دیگران اجازه بدهد اصالتش را مسخره کنند...حق ندارد به خاطر فقیر بودنش تو سري خور بزرگ شود...حق ندارد که از حقش دفاع نکند...می خواستم همان سیلی را امروز توي صورت این دختر بزنم...بلکه کمی بزرگ شود...کمی از این سادگی دست بردارد...اینقدر متانت و صبوري به خرج ندهد...اینقدر ملعبه دست افرادي مثل سلطانی نشود...اما نتوانستم...وقتی رو به رویم نشست و آنطور ترسیده و مضطرب در گوشه مبل جمع شد نتوانستم...چشمهاي پر از اشکش مرا یاد دایان انداخت...خواهر سه ساله اي که...!حیفم آمد...حیفم آمد از این دختر صفا و سادگی اش را بگیرم...مگر چند درصد دخترها...هنوز در برابر یک مرد سرخ و سفید می شدند و از یک تماس کاملا دوستانه یک دست...گر می گرفتند؟چند درصدشان...مثل شاداب...بی غل و غش...اما مردانه...براي خانواده شان می جنگیدند و دم بر نمی آوردند؟چند درصدشان...تحقیر می شدند...خرد می شدند...اما حاضر نبودند شکایت کنند...گله کنند و آنطور با معصومیت گناه را به گردن خودشان می گرفتند؟نه..شاداب دانیار نبود...دانیار زمینه ظلم ستیزي را داشت و من فقط هشیارش کرده بودم...اما این دختر...ذاتا مظلوم بود...حتی اگر موقعیت کنونی را نداشت...حتی اگر ثروتمند و غنی بود...باز هم فرق نمی کرد...این دختر ذاتا مظلوم و ساده و پاك بود...درست مثل دایان...دایانم...دایان...! امروز...واقعا درمانده شده بودم...نمی دانستم چطور می توانم این بچه سرمازده را آرام کنم و دل کوچکش را مرهم بگذارم...در خودم توانایی محو کردن بغض سنگین گلویش را نمی دیدم..بدتر از همه اینکه...از خود منهم ترسیده بود...شاید هر دختر دیگري بود...پدرانه در آغوشش می کشیدم و نوازشش می کردم..اما این دختربچه معصوم..چنین تماسهایی را تاب نمی آورد...هنوز بچه تر از آن بود که فرق یک نوازش دوستانه...برادرانه...پدرانه.. .دلسوزانه را از چیزهاي دیگر تشخیص دهد...!کم آورده بودم...اما بعد دیدم..نه...این دختر واقعا بچه است...آرام کردنش به راحتی آرام کردن یک کودك است...همانطور که با شریک شدن در بازي و اسباب بازي بچه ها می شد خنده را روي صورت گریانشان آورد...منهم با سهیم شدن در غذاي ساده اش...دلش را به دست آورده بودم...آنچنان با ذوق به غذا خوردنم نگاه می کرد که فهمیدم به کل سلطانی و فریاد من فراموشش شده است!...
به کتابهاي پخش و پلاي روي میز نگاه کردم...به جز فتوشاپ...جزوه هاي دست نویس درسهاي خودش هم بود...چشمانم را روي هم فشار دادم...این دختر براي تحمل اینهمه سختی خیلی کوچک بود...خیلی ضعیف بود...خیلی شکننده بود...کاش می توانستم طور دیگري کمکش کنم...طوري که اینهمه خسته نمی شد...طوري که به درسش لطمه نمی خورد...طوري که اینهمه فشار روي شانه هاي کوچکش نمی نشست...کاش می توانستم به او بقبولانم که مرا مثل پدرش ببیند...یا برادرش...اي کاش می گذاشت سرپرستی اش را قبول کنم و زیر بال و پرش را بگیرم..اما تبسم هشدار داده بود...گفته بود اگر ترحم را حس کند...قید همه چیز را می زند و می رود...و من نمی خواستم این چهارصد هزار تومان را از سفره خانواده اش قطع کنم...نمی خواستم این دایان بزرگ شده را...به دست گرگهاي این تهران لعنتی بسپارم...نمی خواستم!...
دوباره به ساعتم نگاه کردم...حتما دیرش شده بود...بلند شدم و صندلی را سرجایش گذاشتم...روي سرش ایستادم و آرام صدایش زدم:
-شاداب!...
هیچ عکس العملی نشان نداد..دوباره و سه باره اسمش را خواندم...اما فقط سرش را جا به جا کرد..به ناچار شانه اش را تکان دادم...ترسید و از خواب پرید...با تعجب نگاهم کرد...کمی طول کشید تا موقعیتش را به خاطر آورد...ناگهان برخاست و باو وحشت گفت:
-واي...خوابم برده بود!...
می دانستم از اینکه رییسش او را در این حال دیده...هم شرمزده ست و هم نگران...لبخندي زدم و گفتم:
-عیبی نداره...وسایلت رو جمع کن...دیر شده!...
سرش را چرخاند و به ساعت دیواري نگاه کرد .
-واي...مامانم!...
در حالیکه به اتاقم برمی گشتم گفتم:
-من می رسونمت!...
پشت فرمان نشستم و گفتم:
-کمربندت رو ببند .
کمی به عقب چرخید و با نگاه دنبال کمربند گشت...پیدایش کرد و بستش...تمام حرکات این دختر شیرین بود .
-خب کجا برم؟
با خجالت گفت:
-شرمندم...مزاحمتون شدم .
لبخندي زدم و گفتم:
-آدرسو بگو دختر جون .
استارت زدم و راه افتادم.از پیچش انگشتانش در هم متوجه شدم که استرس دارد.آرام گفتم:
-نگران نباش.می خواي خودم بیام واسه مامانت توضیح بدم؟
از پنجره بیرون را نگاه کرد و گفت:
-نه..حرف خودمو باور می کنه...فقط می دونم الان دم در خونه ایستاده...نگرانه!...
چه خوب که یک مادر تا این حد به دخترش اعتماد داشت.براي اینکه حواسش را پرت کنم گفتم:
-اسم خواهرت چیه؟
-شادي؟
-همین یه خواهر رو داري؟
-بله .
نمی دانستم پرسیدنش صحیح است یا نه اما دلم می خواست بدانم .
-مامانت چیکار می کنه؟
-لباس عروس می دوزه...بیشتر منجوق کاریاش رو انجام می ده .
-پدرت چطور؟
تیز نگاهم کرد .
-زنده ست؟
سرش را پایین انداخت...دیگر تمایلی براي دید زدن خیابانها و چراغهاي رنگی شان نداشت.آهسته گفت:
-بله زنده ست .
کاملا مشخص بود که دوست ندارد در موردش حرف بزند .
-خب چیکارست؟
نفس عمیقی کشید و گفت:
-بیکار...معتاده!...
حدس زده بودم!...
-با شما زندگی می کنه؟
سرش را بیشتر توي گردنش فرو برد .
-آره..اما من نمی بینمش!...
اذیت بود..خجالت می کشید...می فهمیدم...اما دوست داشتم از زندگی اش بیشتر بدانم .
-چطور؟
بازدمش را محکم بیرون داد و گفت:
-تو یه اتاقه که همیشه درش بسته ست..وقتی ما خونه ایم بیرون نمیاد...یا اگه بخواد بیاد بیرون من شادي رو می برم توي اتاق...دوست ندارم ببینمش!...
همین یک دردش کم بود این دختر!...
-چرا؟
نگاهم کرد...در چشمانش دلخوري موج می زد...مجبورم کرد که بگویم:
-اگه دوست نداري در موردش حرف بزنی نگو!...
آهی کشید و گفت:
-دلم می خواد بابامو همونجوري که دوست داشتم یادم بیاد...نمی خوام چهره الانش رو ببینم!...
کمی از سرعت ماشین کاستم .
-مگه چند ساله که معتاد شده؟
پیشانی اش را به شیشه ماشین چسباند و گفت:
-ده سال!...
سکوت کردم...او ادامه داد:
-قبلش رو یادم میاد...خیلی پولدار نبودیم...ولی شرایطمون خیلی بهتر بود...بابام برقکار بود..درآمد بدي نداشت...مامانم خیاطی می کرد...ولی خیلی کمتر از الان...اینقدر به خودش فشار نمی آورد...وقتی این خونه رو خریدیم...واسه اولین بار همه با هم رفتیم رستوران...جشن گرفتیم...شادي اون موقع پنج سالش بود..من هشت سالم...اون شب آخرین روزهاي خوشیمون بود...به یک سال نکشیده کل زندگیمون نابود شد...از اون به بعد..مامانم یه تنه خرج زندگی رو به دوش کشید...بابا هم دیگه از اون اتاق بیرون نیومد..ما هم نخواستیم ببینیمش...همین!..
قصد نداشت بیشتر از این توضیح دهد..اما همین که صادقانه همه چیز را گفته بود..همین که به دروغ متوسل نشده بود دنیایی می ارزید...گریه نمی کرد..اما چانه اش می لرزید..نباید اینقدر در مورد زندگی اش کنجکاوي می کردم.براي عوض کردن جو گفتم:
-اوضاع فتوشاپ چطوره؟
آرام گفت:
-زیاد خوب نیست..خیلی سخته!...
توقع زیادي بود که با آن حجم درس خودش و بدون کامپیوتر..آنهم از روي کتاب...یکی از سخت ترین مباحث کامپیوتر را بیاموزد .
-از فردا یک ساعت آخر کاریت که سر هردومون خلوت تره با هم تمرین می کنیم؟خوبه؟
با تعجب نگاهم کرد و گفت:
-آخه ...
-آخه نداره..هرچه زودتر یاد بگیري به نفع منه..اگه بتونی در عرض ده روز اونجوري که می خوام مسلط بشی یه جایزه پیش من داري.قبوله؟
خندید و با شادي گفت:
-قبوله!...
چقدر راحت می شد این دختر را خوشحال کرد .
اشاره اي به کوچه دادم و گفتم:
-همین جاست؟
نگاهی به دور و برش کرد و گفت:
-ا...چه زود رسیدیم ...
خواستم داخل کوچه بروم اما مانع شد:
-اینجا پیاده شم بهتره...همسایه هامون خیلی فضولن!...
سرم را تکان دادم و گفتم:
-باشه..پس من اینجا می مونم تا بري داخل!...
قدرشناسانه نگاهم کرد...برقی در چشمان زیبایش می درخشید..براي اولین بار چند ثانیه در چشمانم خیره ماند...چیزي در نگاهش بود که نمی فهمیدم.با لبخند گفتم:
-مامانت نگرانته ها!...
ناگهان تمام صورتش سرخ شد...سرش را پایین انداخت..خداحافظی کرد...از ماشین بیرون پرید و پا به فرار گذاشت!...
***
دانیار:
خودم را روي مبل انداختم...سیگار برگ امریکایی را بین لبهایم گذاشتم...یک دستم را حایلش کردم و با دست دیگر فندك زدم و روشنش کردم...یک پک عمیق و سپس خروج دود از بینی!...
-دلمون خیلی واست تنگ شده بود دنی!...
سیگار را با دو انگشتم گرفتم و از لبم جدا کردم...نگاهم را روي پاهاي سفید و خوشتراش دوست دختر دوستم که در آغوش دوست پسر احمقش فرو رفته بود و رسما به دوست دوست پسرش خط می داد...چرخاندم...! روي دسته مبل نشسته و پایش را روي پا انداخته بود...با کمی دقت حتی می توانستم لباس زیرش را هم ببینم. به بدستش نگاه کردم که دور گردن سعید که با موبایلش حرف می زد...انداخته بود...نتوانستم پوزخند نزنم...پسره ي احمق ساده...! خواستم یک بی غیرت هم تنگ اسمش بگذارم اما دیدم این دختر...ارزش غیرت خرج کردن ندارد .
-سایه ت سنگین شده دنی جون.باید با التماس بکشونیمت اینجا .
اخمهایم را درهم کشیدم...این دخترها چه اصراري داشتند که اسم مرا مخفف کنند؟آنهم همگی به یک شکل؟
-هرچی هم که به اون ماسماسکت زنگ می زنیم جواب نمی دي .
صداي خنده هاي بلند سعید روي اعصابم بود.با بی حوصلگی گفتم:
-پاشو برو تو اتاق عربده بکش...سرم رفت!..
چشمکی زد و توي هوا بوسی برایم فرستاد و به تراس رفت...در را هم پشت سرش بست.پشت سرم را به مبل تکیه دادم و به سقف خیره شدم .
-می بینی دنی؟همیشه کارش همینه.مگه حالا اون تلفن رو تموم می کنه؟نمیگه مهمون داریم...والا خسته شدم از این بی ملاحظگیش!...
گوشه لبم تکان خورد...از بی ملاحظگی اش خسته شده بود؟ بی ملاحظگی در چه؟مهمان داري یا زن داري؟
نزدیک شدنش را حس کردم...روي دسته مبل من نشست و دوباره پا روي پا انداخت...بوي عطر تنش به انتهایی ترین پرزهاي بینی ام چسبید...انگشتش را بالا آورد و روي لاله گوشم کشید .
-از اون دوست دختر باربیت چه خبر؟
و با تمسخر ادامه داد:
-مهتا!...
دستش را آرام پایین کشید و با ناخنهاي مانیکور شده اش گردنم را خراش داد!..
-چطور این کم حرفی تو رو تحمل می کنه؟
سرش را پایین آورد...نفس داغش روي گونه ام می نشست...از گوشه چشم نگاهش کردم لبهاي صورتی قلوه ایش مقابلم بودند .
چهار انگشتش را همزمان روي برجستگی گلویم کشید و گفت:
-وقتی دور میشی به این فکر می کنم که هیچ دختري نمی تونه تحملت کنه...ولی وقتی می بینمت...وقتی اینقدر نزدیکمی...وقتی اینجوري با اخم نگام می کنی...تازه می فهمم اون مهتاي بدبخت حق داره...یه آهنربایی تو وجودت هست که سنگ رو هم جذب می کنه...چه رسیده به یه دختر!...
چشمانم را روي هم گذاشتم...نفسش هر لحظه نزدیک تر می شد...گرمم شده بود...کم کم می توانستم رطوبت لبهایش را حس کنم...زمزمه مستانه اش را شنیدم:
-کاش می فهمیدي چقدر می خوامت!...
نفس عمیقی کشیدم...چشم باز کردم...سرم را عقب بردم و کف دستم را روي لبهایش گذاشتم...چشمان مخمورش حالم را به هم زد...از شدت نفرت صورتم را جمع کردم و گفتم:
-