اسطوره

فصل ده

تو هنوز نفهمیدي من از اینکه با یه نفر...تو یه ظرف غذا بخورم بدم میاد؟

جا خورد.بلند شدم.کیفم را باز کردم و نقشه ها را روي میز گذاشتم.به سرعت مقابلم ایستاد و گفت:

-منکه گفتم با سعید بهم می زنم...به خدا اگه تا الانم با اون موندم به امید همین ملاقاتهاي کوچیک با توئه!...

نگاهی به بالکن انداختم...سعید هنوز مشغول بود.انگشت اشاره ام را بالا آوردم...توي چشمان تینا خیره شدم و گفتم:

-و البته... بیشتر از غذاي اشتراکی،از پس مونده غذا بدم میاد...اونم پس مونده یه هالویی مثه سعید!...

لبش لرزید و اشک در چشمش جمع شد...اه...ترفند مزخرف و همیشگی زنها در تلاش براي کنترل و حفظ مردها..! آهی کشیدم...کتم را برداشتم و بی توجه به دانیار گفتنهایش از خانه بیرون زدم!...

***

دیاکو:

پاکت چیپس را باز کردم و محتویاتش را توي کاسه ریختم.روي مبل نشستم و ماهواره را روشن کردم.خیلی خسته بودم اما خوابم نمی آمد.ترجیح می دادم همانجا روي مبل کمی دراز بکشم...چند تکه چیپس در دهانم گذاشتم و همانطور که به صداي موزیک پخش شده گوش می دادم چشمانم را بستم که به ثانیه نکشیده با صداي باز شدن در سرجایم نشستم.دانیار...! با ساك دستی کوچکش و یک پلاستیک حاوي غذا داخل شد...بی اختیار لبخند بر روي لبم نشست...با وجود اینکه براي خودش خانه مستقلی گرفته بود اما هنوز...شبهاي تهرانش را همینجا می گذارند...در حالیکه کفشهایش را در می آورد گفت:

-سلام خان داداش!..

هنوز...من تنها کسی بودم که سلامش می کرد!...

برخاستم و به سمتش رفتم.هر دو دستش بند بود...شانه هایش را گرفتم و در آغوش کشیدمش...بی حرکت و اعتراض ایستاد ...

هنوز...من تنها کسی بودم که می توانستم در آغوش بگیرمش!...

لبهایم را موهاي خوشرنگ و خوشحالتش گذاشتم و بوسیدمش!...

هنوز...من تنها کسی بودم که می توانستم ببوسمش!..

-خوش اومدي .

بدون لبخند فقط سرش را تکان داد.ساك را گوشه پذیرایی گذاشت و به آشپزخانه رفت....ساکش را برداشتم و به اتاقش بردم...بیرون که آمدم...دیدم سلفون غذاها را باز کرده و روي میز گذاشته!...

هنوز...من تنها کسی بودم که برایش غذا می گرفت!...

جلو رفتم و گفتم:

-کی رسیدي؟

قاشق و چنگال مرا توي ظرفم گذاشت .

-هنوز...م تنها کسی بودم که برایش قاشق و چنگال آماده می کرد .

-یه چند ساعتی هست .

دوست داشتم بپرسم این "چند ساعت" را کجا بودي؟؟اما می دانستم از سوال پرسیدن خوشش نمی آید .

به اتاق رفت و وقتی که برگشت یک تیشرت و شلوار سفید و مشکی پوشیده و دست و صورتش را شسته بود.به اندامش نگاه کردم...یک زمانی قدش...به زحمت تا کمربند من می رسید و الان حتی یکی دو سانتی هم از من بلندتر بود.موهاي خرمایی تیره اش را یک طرفه بالا زده بود و کمی ته ریش داشت...عضلات ورزیده اش...ثابت می کرد که همچنان ورزش سنگین جز لاینفک زندگی اش است و نفس هاي عمیق و با فاصله اش...مهر تایید بر ورزیده بودنش می زد!...

-چه خبر؟

هنوز..من تنها کسی بودم که مخاطب سوالش می شدم و می خواست از خبرهایم بداند!...

با وجود اینکه غذا خورده بودم...فقط به بهانه بودن با او...حرف زدن با او و لمس وجودش تکه اي از شیشلیک را بریدم و در دهانم گذاشتم .

-خبري نیست..مثل همیشه...شرکت و دانشگاه... همین!...

برخلاف من او با اشتها می خورد...دلم لرزید...دانیار من غذا نخورده بود...تا با من بخورد!...

پس هنوز...من تنها کسی بودم...که شاید کم...شاید ناچیز...اما دوستم داشت!...

-تو چه خبر؟کرمان خوب بود؟

بدون اینکه سرش را بالا بگیرد گفت:

-آره!...

-پروژه بعدیت کجاست؟

-کرج...یه ده روزي اینجا می مونم .

هنوز من تنها کسی بودم که در مورد برنامه اش برایم توضیح می داد.....هرچند اندك..هرچند مختصر...هرچند ناقص!...

برایش چاي دم کردم و همراه میوه بیرون بردم.پاهایش را روي میز گذاشته بود و شبکه ها را بالا و پایین می کرد.اخم کردم و گفتم:

-دانیار!...

از گوشه چشم نگاهم کرد و با نارضایتی پاهایش را پایین انداخت. کنارش نشستم...خیاري برداشت و با پوست و بدون نمک گاز زد...چقدر بد بود که براي حرف زدن با دانیار واژه کم می آوردم.مردد پرسیدم:

-این ده روز رو که همینجا می مونی .

ته خیار را توي بشقاب انداخت و بلند شد و گفت:

-آره...مگر اینکه بخوام کاري بر خلاف شئونات شما انجام بدم .

و به اتاق خوابش رفت...! آهی که کشیدم آنقدر داغ بود که سینه و گلویم را سوزاند...!ظرفها را جمع کردم و به دنبالش رفتم.پیراهنش را در آورده و روي تخت دراز کشیده بود و سیگار می کشید.به دیوار تکیه زدم و گفتم:

-اي کاش حداقل به ریه خودت رحم می کردي .

باز بدون اینکه زحمت چرخاندن گردنش را به خودش بدهد کره چشمش را به انتهایی ترین سمتی که من ایستاده بودم گرداند و پوزخند صداداري زد.سرم را تکان دادم و کنارش دراز کشیدم.یک دستش را زیر سرش گذاشته بود...من هر دو دستم را زیر سرم گذاشتم .

-هنوز زن نگرفتی؟

خندیدم و گفتم:

-تو این چند روز که تو نبودي؟

چندبار پنجه اش را توي موهایش کشید و دوباره دستش را زیر سرش برد .

-با کسی هم آشنا نشدي؟

به سقف آبی اتاقش خیره شدم و گفتم:

-نه...اما به فکرش هستم!...

بدون هیچ حس خاصی گفت:

-جدي؟چه خوب..! اگه می خواي من دختر تو دست و بالم زیاد هست.بگو بهت معرفی کنم .

صدایش پر از استهزا بود.اهمیت ندادم و به شوخی گفتم:

-اون دختراي تو دست و بال تو...پیشکش خودت...من دنبال یه آدم خاصم .

موبایلش روشن و خاموش شد.نگاهی به صفحه اش کرد و جواب نداد .

-خاص از چه لحاظ؟خوشگلی...خانه داري...یا نجابت!...

نجابت را کشید!...

-همه لحاظ...می خوام همه چی تموم باشه!...

دود سیگارش را در فضا فوت کرد و گفت:

-پس نگرد...چون همچین چیزي نیست!...

می دانستم چه دیدي نسبت به دخترها دارد...نمی خواستم بحث کنم...با وجودي که مسخره بود...اما پرسیدم .

-تو چی؟

بلند خندید...آنقدر که به سرفه افتاد...! جوابم همین بود!....

-زن گرفتن خنده داره؟

سیگار را توي زیرسیگاري روي پاتختی خاموش کرد و گفت:

-زن بگیرم چی بشه؟یه زندگی سالم و صالح تشکیل بدم و خوشبخت بشم؟

نفس سوزانم را بیرون دادم و گفتم:

-نه..به خاطر اینکه یه جا مستقر شی...یه جا آروم بگیري...یه جا موندگار شی...خودت... جسمت... روحت ... قلبت !. ..

به پهلو چرخید...صورتش کنار سرم بود.چشمانش را بست و گفت:

-دلت خوشه ها!...

ازاین طرز حرف زدنش خوشم نمی آمد.تند گفتم:

-دانیار!..

چشمانش را گشود...قسم می خورم که در اردیبهشت ماه...از سردي نگاه برادرم یخ زدم!...

چند ثانیه بی هیچ حس نگاهم کرد و دوباره چشمش را بست و خوابید...با کلافگی دستم را روي صورتم کشیدم و در دل ناله کردم:

-من با تو چیکار کنم پسر؟

و نگاهش کردم..به چهره ساکت و آرامش ...

هنوز...من تنها کسی بودم که بدون محدودیت..می توانستم کنارش بخوابم ...

و این هنوزها...هنوز...تنها دلخوشی من در رابطه با تنها برادرم بود!...

نزدیک صبح با حرکت ناگهانی دانیار از خواب پریدم...دیشب..همانجا خوابم برده بود...کنار برادرم...سریع برخاستم و به او که سرش را در مشت گرفته بود نگاه کردم.پتو را کنار زدم و نزدیکش شدم...تمام تنش خیس عرق بود...نیازي نبود بپرسم...می دانستم باز هم کابوس دیده...برایش آب بردم.نگرفت...شانه اش را فشردم و گفتم:

-بخور...خوبه واست .

موهایش را رها کرد و با بی حالی لیوان را از دستم گرفت و آب را سر کشید.خودش را به لبه تخت کشاند و پاهایش را روي زمین گذاشت و دباره انگشتانش را بین موهایش فرو برد .

پرده ها را کنار زدم و پنجره را گشودم...می دانستم در اینجور مواقع اکسیژن کم می آورد...کنارش نشستم و گفتم:

-بازم همون کابوس؟

سرش را تکان داد...محتوایش را نمی دانستم..نمی دانستم چه می بیند...هیچ وقت برایم نگفت...تعریف نکرد...دردودل نکرد...حرف نزد...فقط و فقط فقط می دانستم کابوس می بیند...خیلی هم وحشتناك...! به دستش نگاه کردم که هنوز کمی لرزش داشت...دلم می خواست در آغوشش بگیرم...مثل همان موقع که شش-هفت ساله بود یا حتی ده-دوازده ساله...دلم می خواست هنوز آنقدر کوچک بود که می توانستم سرش را توي سینه بفشارم و حس امنیت را به وجود دردمندش القا کنم...اما اینکه اینگونه خسته و درهم شکسته کنارم نشسته بود...نزدیک سی سال سن داشت و بدتر از آن محبت نمی پذیرفت...حتی محبت مرا!...

سرم درد گرفته بود...از آشفتگی اش کلافه بودم و از اینکه نمی توانستم کمکش کنم کلافه تر..! دستم را دراز کردم و از پاکت روي میز سیگاري بیرون کشیدم و بین دو لبم گذاشتم و با فندك روشنش کردم...چند پک زدم تا حسابی گر بگیرد...و سپس به سمت دانیار گرفتمش!...

-بیا...اگه آرومت می کنه...بکش!...

نفسش را منقطع بیرون داد و سیگار را مقابل صورتش گرفت...به گداختگی اش خیره شد و زمزمه کرد:

-پس تو هم بلدي!...

پوزخندي زدم و گفتم:

-کدوم مردیه که بلد نباشه سیگار بکشه؟

نگاهم کرد...با چشمانی مثل همیشه تهی!...

-می کشی؟

سرم را به سمتش چرخاندم و گفتم:

-نه...من با این چیزا آروم نمی شم .

دوباره به سیگار خیره شد و گفت:

-پس با چی آروم می شی؟

دستم را روي کمرش گذاشتم و گفتم:

-وقتی تو ازم دور نباشی آرومم .

انتظار داشتم پوزخند بزند...آنهم از نوع غلیظ و کشدارش...! اما نزد...فقط گفت:

-وقتی من اینجا نیستم با چی آروم می شی؟

به روشنی کمرنگ آسمان خیره شدم و گفتم:

-اون موقع...هیچی آرومم نمی کنه...هیچی!...

سیگار را خاموش کرد...بدون حتی یک پک...! برخاست و زیرلب گفت:

-می رم دوش بگیرم!..

***

شاداب:

خوشحال از حضور تبسم در محل کارم، برایش تعریف کردم:

-نمی دونی چجوري دلداریم می داد..حتی دستمو گرفت...گفت تو رو همینجوري که هستی دوست دارم...قرار شد بهم فتوشاپ یاد بده...تا خونه رسوندم...کلی تو راه با هم حرف زدیم..تازه با هم نون و پنیرم خوردیم ...

دستان تبسم را میان دستانم فشردم و با هیجان ادامه دادم:

-انگار یواش یواش دارم به چشمش میام...داره منو می بینه...از سادگیم خوشش اومده...وگرنه چه دلیلی داره اینهمه بهم محبت کنه؟اینقدر بهم توجه کنه؟اینقدر هوامو داشته باشه؟باید ببینی چطوري با سلطانی رفتار می کنه...اصلا وقتی حرف می زنه یه لحظه هم اخماشو باز نمی کنه.همه در عین احترام ازش می ترسن.اما با من اینجوري نیست...با من مهربونه...ملایمه..نرمه...حتما یه چیزي هست مگه نه؟

با التماس نگاهش کردم...تاییدش را می خواستم...می خواستم او هم بگوید که هست...یک چیزي هست!...

چشمانش را گرد کرد و گفت:

-زده به سرت؟بابا اون پونزده سال از تو بزرگتره...تو جاي بچه شی!...

تمام شور و شوقم خوابید...تبسم ضد حال...! دستش را پس زدم و با دلخوري گفتم:

-کدوم مردي پونزده سالگی پدر میشه که دیاکو دومیش باشه؟تازه پونزده سالم نه...چهارده سال و یکی دو ماه!...

آهی کشید و گفت:

-تو رسما خل شدي...همه حرفت شده دیاکو...فکرت شده دیاکو...زندگیت شده دیاکو...هر حرکت اونو به دلخواه خودت تفسیر می کنی و به حساب عشق می ذاري...! ولی اون پسر هیجده ساله نیست شاداب...مثل من و تو رویایی فکر نمی کنه...دوره این حرفاش گذشته...اون الان عقلش به احساسش غلبه داره...آخه چطور عاشق کسی میشه که این همه ازش کوچیکتره؟ازدواج که عروسک بازي نیست!...

لعنت به تو تبسم...لعنت...! زمزمه کردم:

-خفه...عین جغدي به خدا...شوم..نحس...آیه یاس...مثل گلام تو گالیور...!ایننهمه مرد هست که بیست سال بیست سال از زناشون بزرگترن...حالا این چهارده سال و خرده اي اختلاف ما شده خار تو چشم تو؟

بازویم را گرفت و مستقیم در چشمانم خیره شد...نگاهش برخلاف همیشه کاملا جدي و عاري از هر شیطنتی بود .

-ببینمت شاداب..تو واقعا به ازدواج با دیاکو فکر می کنی؟