فصل دوازده
اون چرت و پرتا چی؟به رییس شرکت می گی وقتی می خواي بیاي تو سالن در بزن..اهن و اوهون کن...تو آبرو واسه من گذاشتی آخه؟اینجا مثلا محل کارمه!...
با مشت رو یدستم کوبید و گفت:
-نکن وحشی...رییس من که نیست...هرچی دوست داشته باشم می گم...همچی می گه محل کارم انگار معاون اول وزیر کشوره...!حالا خوبه یه شرکت زپرتی بیشتر نیست...!تازه اونم من واست گیر آوردم!...
در حالیکه بازویش را می مالید...غرغرزنان ادامه داد:
-خدا رو شکر گربه صفتم که تشریف داري...ببین چه جایی واست کار پیدا کردم...بلبل می ره..قناري میاد...مرغ عشق میره...قمري می یاد...اون وقت خود بدبختم...روزي سه بار باید از جلو چشماي ورقلمبیده اسمال آقا سبزي فروش رد شم!...
لبم را جمع کردم که خنده ام نمود پیدا نکند...اسماعیل آقا را می شناختم...سبزي فروش هیز و بد قواره محله شان که چشمش بدجوري تبسم را گرفته بود!...
-ایشالا همین که من از اینجا رفتم خفاش شبه برگرده اینجا و تنها گیرت بیاره...!هیچ کسم نباشه...صداتم به هیچ جا نرسه...!چشماتو ببندي و فکر کنی دیگه کار تمومه... ولی اون..بره تو اتاق و حسرت تجاوز رو به دلت بذاره!...
دیگر نتوانستم جلوي خنده ام را بگیرم.چپ چپ نگاهم کرد و گفت:
-درد...هرچی دلش می خواد بار من می کنه بعد هرهرم می خنده..من رفتم... توام اینقدر بشین اینجا و به پر و پاچه دیاکو فکر کن تا بترشی!...
دستش را به نشانه خداحافظی تکان داد و از سالن بیرون رفت.با خنده نگاهی به ساعت دیواري انداختم.هنوز نیم ساعتی تا پایان وقت مانده بود...جزوه محاسبات عددي را درآوردم و مشغول تمرین حل کردن شدم که در باز شد..فکر کردم تبسم برگشته..اما دیدن چهره برافروخته و قرمز دیاکو متعجبم کرد..برخاستم و سلام کردم...اما بی توجه به من به اتاقش رفت و در را بهم کوبید...! حالش به نظر زیاد خوب نمی آمد...اما جرات نکردم به اتاقش بروم...سعی کردم تمرکزم را به درس بدهم..اما با آن حال خرابی که از دیاکو دیده بودم نمی توانستم...ده دقیقه زودتر از زمان معمول...به بهانه خداحافظی به اتاقش رفتم..در زدم...جواب نداد...در را باز کردم..چراغها خاموش بودند... نشسته بود و سرش را روي میز گذاشته بود!...
قلبم فشرده شد..با احتیاط جلو رفتم و کلید برق را لمس کردم و مردد صدایش زدم...سرش را بلند کرد...اینبار رنگش به شدت پریده و لبش خشک خشک بود...حلقه سیاهی دور چشمش خانه کرده بود...نگاهم روي دستش ثابت ماند...ناحیه اي نزدیک قلبش را در مشت می فشرد...چند نوع قوطی مختلف دارو هم روي میز بود..با وحشت گفتم:
-حالتون خوب نیست؟
با بی حالی به پشتی صندلی تکیه زد و گفت:
-میشه یه لیوان آب واسم بیاري؟
درد در صدایش بیداد می کرد.هراسان به آشپزخانه دویدم و با لیوانی آب بازگشتم..!هنوز همان ناحیه را فشار می داد...!لیوان را به دستش دادم و گفتم:
-چی شده آقاي حاتمی؟قلبتون درد می کنه؟
قرصی در دهانش انداخت و آب را سرکشید و با صداي ضعیفی گفت:
-نه معدمه!...
و چشمانش را بست..محکم...پر از درد...! دست و پایم را گم کرده بودم .
-می خواین بگم یکی از بچه ها بیاد اینجا..باید برین دکتر!...
سرش را تکان داد و گفت:
-نه...نمی خوام کسی بفهمه...توام برو...چیز مهمی نیست..عصبیه!..
چه کسی این بلا را سرش آورده بود؟چه کسی؟بغض راه گلویم را بست..من عادت نداشتم دیاکو را اینگونه درمانده ببینم...مرد من همیشه قوي و استوار بود!...
-خب بذارین من ببرمتون دکتر..با هم می ریم ...
لبخند کمرنگی روي لبش نشست و گفت:
-گفتم که...یه درد عصبیه..خوب میشه...برو تا دیرت نشده!...
چطور می رفتم؟مگر می توانستم؟مستاصل دور خودم می چرخیدم..بلکه راهی براي کمک پیدا کنم .
-شاداب؟
پلک هایش نیمه باز بود...نزدیک رفتم و با التماس گفتم:
-بریم دکتر؟
پیشانی اش عرق کرده بود.به زحمت گفت:
-مگه نمی گم برو خونه؟؟؟نمی بینی هوا تاریک شده؟؟؟
علی رغم تمام تلاشم..اشکی از گوشه چشمم فرو ریخت...مرد من...درد داشت و نمی توانستم..حتی لمسش کنم!..
-حداقل اجازه بدین به برادرتون خبر بدم!...
پوزخندي زد و گفت:
-اون الان سرش شلوغه..نمی خوام نگرانش کنم!...
پس چه کسی باید به دادش می رسید؟چه کسی؟گوشی تلفن را برداشتم و شماره خانه را گرفتم...مادر جواب داد .
-سلام مامان!...
سلام گلم...خسته نباشی..نیومدي هنوز؟-
نفس عمیقی کشیدم که صدایم نلرزد .
-نه..زنگ زدم بگم یه کم دیر میام...یه وقت نگران نشی ...
اما صداي مادر بلافاصله نگران شد:
-چرا؟چی شده؟
نگاهی به دیاکو کردم که دوباره سرش را روي میز گذاشته بود .
-آقاي حاتمی حالش خوب نیست...هیچ کسم اینجا نیست..من می برمشون بیمارستان ...
مادر معترض شد:
-تو چیکاره اي دختر؟؟؟این وقت شب کجا می خواي بري؟
چرخیدم و دستم را روي دهانه گوشی گذاشتم:
-مامان جون..می گم حالش بده...داره از درد به خودش می پیچه..من چطوري تنها ولش کنم بیام؟
-خب زنگ بزن به کس و کارش بیان دنبالش...آخه من چه می دونم اون مرد کیه که تو می خواي پاشی باهاش بري بیمارستان؟
ملتمسانه گفتم:
-مامانی..الان وقت این حرفا نیست...حالش که بهتر شه با آزانس میام خونه..قول می دم زود برگردم!..
کمی مکث کرد و گفت:
-کدوم بیمارستان می ري؟منم میام!..
می دانستم که به هیچ شکل دیگري نمی توانم قانعش کنم .
-نمی دونم..ولی به محض اینکه رسیدیم...زنگ می زنم بهت خبر می دم..خوبه؟
آهی کشید و گفت:
-خیله خب...شاداب مراقب باش...فوري هم به من زنگ بزن!...
دستم را روي شاسی قطع تماس گذاشتم و به محض شنیدن بوق آزاد...شماره آژانس را گرفتم و تقاضاي سرویس کردم .
کنارش رفتم و سرم را نزدیک گوشش بردم و گفتم:
-آقاي حاتمی؟می تونین بلند شین؟الان ماشین میاد می ریم بیمارستان!..
بدون اینکه سرش را بلند کند جواب داد:
-گفتم که بیمارستان نمی خواد دختر جان...من خوبم!...
دست لرزانم را زیر بازویش گرفتم...جایی که با بلوز پوشیده شده بود و نیازي به تماس بدنی نبود...اما با این وجود تمام تنم به رعشه افتاد...سعی کردم کمی تکانش دهم...ناله اي کرد و سرش را بالا گرفت...! لبهایش باز هم خشک شده بودند و آن حلقه هاي زشت سیاه پر رنگ تر...! وحشت تمام روحم را تسخیر کرد...لرزش واضح چانه ام را حس می کردم...دوباره تکرار کردم:
-بلند شین..تو رو خدا...حالتون خوب نیست!...
چشمان بی فروغش را به صورتم دوخت و گفت:
-داري گریه می کنی؟
به محض شنیدن این حرف اشکهایم شدت گرفتند!...
دستش را روي میز گذاشت و بلند شد و گفت:
-دختر خوب..یه معده درد ساده ست...می ترسی مردي به این گندگی به خاطر همچین دردي بمیره؟؟؟
لبم را گاز گرفتم که زار نزنم...از تصور مرگش..خودم مردم!...
سریع کیف خودم و او را برداشتم و گفتم:
-به من تکیه بدین!...
با آن حالش خندید و گفت:
-نمی خواد دخترجان...نه من اونقدر حالم خرابه که نتونم راه برم..نه تو اونقدر هرکولی که بتونی وزن منو تحمل کنی!...
اما حالش خراب بود..تا پاي ماشین...خمیده رفت...چند بار از ترس اینکه زمین نخورد دستش را گرفتم و هربار با لبخند آرامش بخشش گفت: "نترس..من خوبم"
:در ماشین را بستم و رو به راننده گفتم
-آقا تو رو خدا سریع برین...حالش بده!...
و با چشمان اشکبار به عرقهاي نشسته بر صورت بی رنگش خیره شدم...کیفم را باز کردم...دستمالی درآوردم و روي پیشانی اش کشیدم...لبم را محکتر گاز گرفتم...که حداقل صداي هق هقم بلند نشود...اما مگر قابل کنترل بود؟؟؟دیاکو داشت می مرد...مرد من داشت می مرد..اسطوره ام داشت می مرد!...
ماشین که ایستاد...سریع اشکهایم را پاك کردم و کیفم را گشودم...دارایی ام سی هزار تومان بود...دعا کردم کرایه بیشتر نشود...آرام گفتم:
-چقدر میشه آقا؟
-پونزده تومن!...
نفس راحتی کشیدم...تا خواستم پول را پرداخت کنم...مچ دستم اسیر دست دیاکو شد...نگاهش کردم...از توي جیب شلوارش دو اسکناس ده هزار تومانی در آورد و به دستم داد.گفتم:
-همرام هست .
لبخند ضعیفی زد و گفت:
-می دونم...بگیرش!...
با این حال و روز...هنوز هم حواسش بود...هم به من و هم به موقعیتم!...
پیاده شدیم...بازهم اجازه نداد کمکش کنم...اما به محض اینکه روي تخت دراز کشید...تقریبا از حال رفت...با بسته شدن چشمانش روح از تنم پرواز کرد.با گریه به پرستار گفتم:
-چی شد؟چش شده؟
جوابم را نداد...دوتا دکتر داخل آمدند و معاینه اش کردند...یکی که مسن تر بود از من پرسید:
-چه اتفاقی افتاده؟
می خواستم بر خودم مسلط باشم...اما نمی شد...دیدن آنهمه سرنگ و آمپول و تجهیزات وحشتناك...اجازه نمی داد...آب دهانم را قورت دادم و گفتم:
-معده ش درد می کنه...می گفت عصبیه...ولی حالش خیلی بد بود!...
با اشاره سر دکتر...مرا از اتاق بیرون کردند...التماس کردم اجازه بدهند که بمانم...اما بی فایده بود...پشت در...روي زانوهایم نشستم...چه بلایی بر سر دیاکوي من آمده بود؟پوست لبم را جویدم..اشک ریختم و در دل نالیدم .
-خدا جون...خدا...نکنه بلایی سرش بیاد...نکنه اتفاقی واسش بیفته...من می میرم...به خودت قسم...می میرم..! کمکش کن خدا...من هیچی ازت نمی خوام...حتی خودش رو...فقط کمکش کن خوب شه...همین که باشه...همین که سالم باشه...همین که گاهی ببینمش واسه من بسه...چیز بیشتري نمی خوام...خدا ...
در اتاق باز شد...عین فنر از جا پریدم...دکترها بیرون آمدند...خانم دکتر مسن تر..با دیدن من لبخندي زد و گفت:
-تو که وضعت وخیم تره دخترم .
جرات نداشتم توي اتاق را نگاه کنم...می ترسیدم ملحفه سفید را روي سرش کشیده باشند...بریده بریده پرسیدم:
-زنده ست؟
دکتر خندید و با مهربانی گفت:
-معلومه که زنده ست...چرا باید بمیره؟
انگار تانکري از هوا در محیط آزاد کردند...چون نفس کشیدن برایم راحت تر شد!...
-پس چشه؟چرا اینجوري شده؟
دکتر دستش را روي شانه ام گذاشت و گفت:
-شما خواهرشی؟
سرم را تکان دادم و گفتم:
-نه...منشیشم...تو شرکت حالش بد شده!...
با دقت نگاهم کرد و گفت:
-نمی دونی سابقه خونریزي معده داشته یا نه؟
صورتم را پاك کردم و گفتم:
-نه...فقط می گفت عصبیه!...
چشمانش را تنگ کرد و گفت:
-به نظر میاد خونریزي شدیدي تو دستگاه گوارشش رخ داده...ما اقدامات اولیه رو انجام دادیم...ولی باید بستري شه!...
خاك بر سرم شد...بستري؟؟؟
دکتر به حال زار من لبخند زد و گفت:
-نترس دخترم...چیز مهمی نیست...احتمالا ایشون سابقه زخم معده داشتن...رعایت نکردن و این اتفاق پیش اومده...اگه شماره اي از اقوامشون داري تماس بگیر که بیان اینجا...در غیر اینصورت خودت برو پذیرش و کارا رو انجام بده!...
سرم را بالا و پایین کردم...شانه ام را محکمتر فشرد و گفت:
-یه کمم مقاومتر باش...چیزي نشده که اینجوري خودت رو باختی...!بهت قول می دم تا دو سه روز دیگه صحیح و سالم تحویلش می گیري!...
دوباره خلا فضا را فرا گرفت...به سمت تلفن عمومی رفتم و شماره خانه را گرفتم!...
مادر چادر مشکی اش را روي سرش مرتب کردو پاکتی زردي را از کیفش درآورد و به دستم داد .
-بیا مادر...امروز دستمزد این سه تا لباس آخري رو گرفتم...برو به عنوان پیش پرداخت بریز به حساب!...
به کیف چرم دیاکو اشاره کردم و گفتم:
-یعنی تو کیفش پول نیست؟
مادر لبش را به دندان گزید و گفت:
-چه حرفایی می زنی دختر...پسر بیچاره رو تخت بیمارستان افتاده...خدا رو خوش میاد به خاطر پول کیفش رو زیر و رو کنیم؟؟؟
و بعد از پنجره اتاق نگاهش کرد و گفت:
-الهی بمیرم...مطمئنی مادر نداره؟
سرم را تکان دادم و گفتم:
-فقط همون یه برادر رو داره...که فکر کنم مسبب حال و روز الانش اونه...چون تا لحظه آخر با هم بودن!
مادر با افسوس گفت:
-چه جوون رشیدي هم هست...تو رو خدا ببین چه به روز اعصاب این جوونا اومده...ببین چه با روح و روانشون کردن که اینجوري جسمشون رو داغون می کنه!...
چشم دوختم به صورت غرق خواب دیاکو و گفتم:
-به نظرت خوب میشه؟
دستی به بازویم کشید و گفت:
-