اسطوره

فصل سیزده

ایشالا...برو زودتر پول رو به حساب بریز و برگرد!....

اتاقش دو تخته بود...و خوشبختانه چون مریض دیگري وجود نداشت...اجازه دادند ما بمانیم...رو به مادر گفتم:

-شما برو خونه...شادي تنهاست!...

روي صندلی نشست و گفت:

-نه مادر جون..مگه میشه تو رو اینجا بذارم...ولی کاش یه جوري برادرش رو پیدا می کردي...مسئولیت داره واسمون!... به سرمی که قطره قطره در جان جانم تزریق می شد زل زدم و گفتم:

-موبایلش همراش نیست...احتمالا تو شرکت جا مونده...منم که شماره اي ازش ندارم...چطوري پیداش کنم؟

دستش را روي هم مالید و گفت:

-هم نگران شادي ام..هم دلم نمیاد این بچه رو تنها بذاریم و بریم!...

اصرار کردم:

-شما برو مامانی...اینجا بیمارستانه...محیطش امنه...مشکلی پیش نمیاد به خدا!...

از جا برخاست و گفت:

-نه عزیزم...نمی شه... برم یه زنگ به شادي بزنم ببینم چه می کنه ...

کیفم را به چوب رختی آویزان کردم و روي صندلی کنار تختش نشستم...لباس آبی بیمارستان...صورتش را رنگ پریده تر نشان می داد...به رگ متورم دستش که پذیراي سرنگ زمخت و بی رحم بود نگاه کردم...انگشتم را جلو بردم که لمسش کنم...و دوباره دستم را پس کشیدم...پهناي سینه اش...گرمی آغوشش را برایم یادآوري کرد...یادآوري که نه...چون هیچ وقت فراموشم نشده بود...! پهناي سینه اش...گرمی آغوشش را برایم مرور کرد...و حرکت آرام و منظم عضلات دیافراگمش...گرماي نفسی را که فقط یکبار چشیده بودمش !...

با حسرت چشم بستم و خیالات را از ذهنم به عقب راندم...و اینبار به دانیار اندیشیدم...مردي پر از نقطه هاي سیاه و تاریک در زندگی اش...پر از شایعات تلخ و وحشتناك...و البته رفتاري عجیب که بر تمام آن حرف و حدیثها...مهر تایید می زد...!یک لحظه نفرت در دلم غل زد...از کسی که می توانست اینقدر ناجوانمردانه از برادرش بگذرد و او را تا مرز نابودي بکشاند...از آدم بی وجدانی...که نه تنها قدردان زحمات این اسطوره ي از خود گذشتگی نبود...بلکه با تمام توانش سوهان بر روح و جسمش می کشید...!بی اختیار نفرت غل زد...نفرت از دانیار حاتمی!...

***

دانیار:

پاهایم را روي میز دراز کردم و لم دادم...و به مهتا که ایستاده...با موبایلش حرف می زد نگاه کردم...پشتش به من بود...با یک پیراهن دو بنده کوتاه...که یکی از بندهایش شل بود و مرتب روي بازویش می افتاد...موهاي خوشرنگ فندقی اش را آزادانه و بی قید روي شانه هایش ریخته بود...چشمانم را روي صندل مشکی پاشنه داري که قدش را کشیده تر نشان می داد چرخاندم...خسته از مکالمه طولانی اش گوشی ام را برداشتم و براي بار سوم شماره دیاکو را گرفتم...نه..! جواب نمی داد...براي اولین بار در تمام طول زندگی ام...دیاکو جوابم را نمی داد...! فکرم درگیر شده بود...دیاکو قهر نمی کرد...تنبیه نمی کرد...تماس مرا بی جواب نمی گذاشت...حتی اگر دعوا کرده بودیم...بار اول نبود که دعوایمان می شد...همیشه بعد از دعوا خودش زنگ می زد...خودش آشتی می کرد...اما امروز...امروز که آنقدر عصبانی شده بود...امروز که آنطور رنگش برگشته بود...امروز که آنطور یقه مرا چسبید و هلم داد...امروز که بیشتر از هر وقت دیگري آتشش زده بودم...امروز...تماس نگرفت...امروز تماس مرا هم جواب نداد!...

سنگینی وزن مهتا...مرا از فکر و خیال بیرون کشید...با جام سرخرنگ توي دستش...و آنهمه زیبایی و ملاحت حواس مردانه ام را به خروش آورد...گردن برنزه و برهنه اش را بوسیدم و بی حرف نگاهش کردم...خندید...بازویم را نوازش کرد و گفت:

-بعد از اون همه بداخلاقیات که اونجوري جلو چشم مهندس ضایعم کردي...می خواستم دیگه نیام طرفت!...

دست آزادش را دور گردنم انداخت و کمی از محتویات جامش را نوشید و با سرمستی گفت:

-ولی درسته که اخلاق نداري...اما متاسفانه مهره مار داري..نمیشه ازت گذشت!...

چشمانم حرکت بند لباسش را دنبال کرد...لیوان را از دستش گرفتم و بیشتر به خودم چسباندمش...بوي خوبی می داد...بویی که می توانست هوش از سرم ببرد...اما یک فکر موذي..در گوشه ذهنم...از مستی و بی خبري ام جلو گیري می کرد...چشمم را بستم و سرم را بین موهایش فرو بردم ...

"دیاکو قهر نمی کرد...تنبیه نمی کرد..."

حرکت بی وقفه دستانش حرارت تنم را بالا برد ...

"وسط راه پیاده شد...صورتش قرمز بود..."

بند لباس مهتا را گرفتم و پایین تر کشیدم ...

"تلفنش را جواب نمی داد...تماس مرا...دانیار را!..."

سرم را از عقب بردم و جام را به لبم نزدیک کردم!...

"نکند...نکند...نکند!..."

خم شدم و لیوان را روي میز گذاشتم..."بهتر است هوشیار باشم...شاید زنگ زد..."

مهتا را در آغوش گرفتم و به اتاق خواب بردم...روي تخت انداختمش و به لبخند اغواگرانه اش خیره شدم ...

"اما الان نزدیک سه ساعت است که زنگ نزده"

کلافه و عصبی...سرم را بین دستانم گرفتم .

-چی شده دنی؟

زمزمه کردم:

-یه اتفاقی افتاده..مطمئنم!...

از روي تخت بلند شد و گفت:

-چی می گی؟چه اتفاقی؟واسه کی؟

بدون اینکه جوابش را بدهم از خانه بیرون زدم!...

***

دیاکو:

همزمان با تابیدن اولین اشعه هاي خورشید چشم باز کردم...فضاي اتاق نا آشنا بود...گیج و منگ سرم را چرخاندم و طعم خون را در گلویم حس کردم...آب دهانم را قورت دادم...زن مشکی پوشی به رویم لبخند زد و آرام گفت:

-بهتري پسرم؟

چشمم به دختري که روي تخت کناري خوابش برده بود افتاد...با تشخیص چهره شاداب..همه اتفاقات را به یاد آوردم...دوباره صداي زن را شنیدم .

-خوبی؟ می خواي پرستار رو صدا کنم؟

سعی کردم لبخند بزنم .

- نه خوبم...ممنون ...

دوباره به شاداب نگاه کردم...پاهایش را توي شکمش جمع کرده بود .

-شما مادر شاداب هستین؟

با مهربانی گفت:

-آره پسرم...خیلی نگرانت شدیم..خدا رو شکر که بهتري!...

به زحمت گفتم:

-باعث دردسر شدم...نمی دونم چجوري تشکر کنم .

خندید:

-نزن این حرفو مادر جان...شما هم مثل پسر من!...

دلم نمی خواست از شاداب غرق خواب چشم بردارم...اشک هاي دیشبش...نگرانی بی حد و اندازه اش...تلاشی که براي کمک به من می کرد...همه و همه قلبم را لبریز از محبت به این دختر کوچک کرده بود!...

-شاداب بدونه بیدار شدین خیلی خوشحال میشه!...

زیرلب گفتم:

-خیلی ترسوندمش...بیشتر از خودم نگران اون بودم...همش می ترسیدم از حال برم و رو دستش بمونم!...

روي صندلی نشست و گفت:

-شاداب دختره احساساتی و حساسیه...خیلی هم دل نازکه...و البته ترسو...همین که دست و پاش رو گم نکرده و تونسته شما رو تا اینجا برسونه کلی جاي تعجب داره!..

و باز هم خندید...چقدر این زن آرام بود...درست مثل شاداب!...

-بله..خودمم متوجه شدم...واقعا متاسفم که اینجوري اذیتش کردم!...

توي صورتم دقیق شد...نگاهش حرف داشت ...

-شاداب وظیفه انسانیش رو انجام داده...باید اینکارو می کرد...خدا رو شکر این اتفاق باعث شد که منم شما رو ببینم و خیالم از محیط کارش راحت شه!...

نگاهی به دخترش کرد و ادامه داد:

-آخه می دونین...هر دو تا دختر من...ساده و چشم و گوش بستن...خیلی ساده..خیلی احساساتی...خیلی رویایی...شاید خوب نباشه که تو این جامعه یه بچه رو اینجوري صاف و معصوم بار بیاري...شاید لازم بشه یه کم گرگ بودن رو هم یادشون بدي...اما من نتونستم...به قیمت عذاب کشیدن و استرسهاي مداوم و تموم نشدنی خودم...بچه هامو سالم بار آوردم...دور از هر زشتی و کثیفی...شاداب من شاید نوزده سالش باشه..اما دلش مثه یه بچه دو ساله کوچیکه...فکر می

کنه همه مثل خودش خوبن..همه مثل خودش پاکن...نجیبن...بی غل و غشن! همینم نگرانم می کنه...از اینکه به ظاهر بزرگ شده...وارد اجتماعی شده که هیچ سنخیتی با روحیاتش نداره...از روباه و شغالهاي دور و برش می ترسم ...

نگرانی اش را درك می کردم...کنایه هاي غیرمستقیمش را هم همینطور...داشتن همچین جواهري...در این زمانه خراب...ترس هم داشت...درك می کردم که حتی در این شرایط جسمانی من..بخواهد کمی خیالش را راحت کند...از اینکه کسی چشم بد به این دختر ندارد...کسی قصد بدي در موردش ندارد...کسی فکر بدي درباره اش نمی کند!...

با نفس عمیقی که کشیدم درد در تمام اعضا و جوارحم پیچید...کمی جا به جا شدم و گفتم:

-حق با شماست...امثال شاداب تو این مملکت کم شدن...و گرگهاي زیادي در کمین همچین بره هاي معصومی هستن...اما خیالتون راحت باشه...شاداب براي من مثه خواهر کوچیکم و یا حتی دختر خودم می مونه...من واسه همه چیش احترام قائلم...واسه پشتکاري که تو درس خوندن داشته و داره...واسه احساس مسئولیت مردانه اي که در برابر شما و خواهرش داره...و واسه نجابت و شرافتش...! بهتون قول می دم که جاش پیش من امنه...منم یه خواهر داشتم که متاسفانه فوت کرده...اما از روز اول شاداب شما رو به همون چشم دیدم!..

نگاهش دقیق و موشکافانه بود...! اما نمی دانم در چشمم چه دید که آرامش به صورتش بازگشت...نفس راحتی کشید و گفت:

-از کرداي مملکتمون به جز این چیز دیگه اي انتظار نمی ره...خدا رو شکر که هنوز توي منطقه شما...ناموس و ناموس پرستی حرمت داره!...

دردم شدت گرفته بود...به زور لبخندي زدم و گفتم:

-از برادرم خبر ندارین؟

کمی چادرش را جلو کشید و گفت:

-نه والا...هیچ شماره اي ازش نداشتیم...شادابم موبایلتون رو پیدا نکرد...می خواین الان بهش زنگ بزنین؟

هوا هنوز کامل روشن نشده بود...همینطوري هم این بچه خواب راحتی نداشت...نمی خواستم بیشتر از این بدخوابش کنم...آهی کشیدم و گفتم:

-نه...چند ساعت دیگه تماس می گیرم!...

***

دانیار:

ساعت هشت صبح پیدایش کردم!

رفتم خانه اش نبود...تا دو نیمه شب منتظرش ماندم شاید برگردد...اما نیامد.دیاکو حتی یک شب را هم خارج از خانه خودش نخوابیده بود...به شرکت رفتم...گفتم شاید آنجا باشد...اما با دیدن موبایلش که روي میز جا مانده بود و از آن بدتر قرصهاي معده اش که همه پخش و پلا بودند...فهمیدم که حدسم درست بوده...تک تک بیمارستانها و درمانگاههاي اطراف خانه و شرکت را گشتم و بالاخره پیدایش کردم...! وقتی پرستار عنق شیفت شماره اتاقش را گفت..می خواستم دهانش را ببوسم...به سمت اتاقش دویدم و از پشت پنجره نگاهش کردم...خواب بود...از اخم میان دو ابرویش می شد فهمید که درد دارد...به هر دو دستش سرم زده بودند...و تنها بود...!تنها بود...! خواستم در را باز کنم...اما نتوانستم...ساعدم را به در تکیه دادم و دهانم را روي آن گذاشتم و همانجا...پشت در...به چهره اش خیره ماندم ...

من چه کرده بودم؟؟؟با تنها کسی که در این دنیا مرا بیشتر از خودش دوست داشت چه کرده بودم؟با تنها کسی که بدون چشمداشت...بی قید و شرط...همیشه و همه جوره هوایم را داشت... چه کرده بودم؟با تنها کسی که بارها و بارها...بدون لحظه اي درنگ جانش را کف دستش گرفته و تقدیم من کرده بود...چه کرده بودم؟ من چه کرده بودم؟ با کسی که لقمه دهان خودش را در دهان من می گذاشت..با کسی که رخت و لباس تن خودش را بر من می پوشاند..با کسی که...به خاطر ادامه تحصیل من قید درس خواندن خودش را زد...با کسی که در مقابل همه ایستاد و سپر بلاي من شد...با کسی که بیل زد و واکس زد و بار جا به جا کرد تا من آسایش داشته باشم...با کسی که تمام جوانی و عمرش را به خاطر من فدا کرد و از همه خوشی هاي زندگی اش..بدون ثانیه اي تردید گذشت...من با این مرد...با این از هرچه مرد..."مردتر"...چه کرده بودم؟

مگر چه خواسته بود؟ یک غذاي دو نفره...با کسی که خالصانه دوستش داشت و همیشه نگرانش بود...! یک غذاي دو نفره..با من...با برادرش...با دانیارش...! من چه کرده بودم؟دلش را به بدترین شکل ممکن شکستم...! چه گفته بود؟؟؟دلش براي یک غذاي دو نفره تنگ شده بود...من چه گفته بودم؟؟؟"تو قهرمان نیستی"...ولی بود...به خدا قهرمان بود...! هیچ کس به اندازه او لیاقت نشان پهلوانی را نداشت...هیچ کس به اندازه من...نمی دانست که هیچ کس به اندازه او...قهرمان نیست!...