اسطوره

فصل چهارده

من می دانستم که کولیت عصبی دارد...من می دانستم از بچگی درگیر مشکل معده و روده شده است...می دانستم همان شبهایی که از کابوس می لرزیدم و او نه برادرانه...بلکه پدرانه... مرا در آغوش می گرفت و آرامم می کرد...درد داشت...خودش درد داشت...اما خم به ابرو نمی آورد..و می دانستم که این بار سوم است که معده اش خونریزي می کند و من در هیچ کدام از این دفعات کنارش نبودم و او همیشه تنها..در بیمارستان بستري می شد...!پس چرا او همیشه بود؟؟؟چطور او در تمام مشکلات من حضور داشت و طوري حلشان می کرد که آب هم در دلم تکان نمی خورد؟چطور او زودتر از من براي پیوند کلیه آماده شد؟چطور همیشه با لبخندش و دستهاي قدرتمندش..به من اطمینان می داد که تنها نیستم...که او هست...که هست...اما من هیچ وقت نبودم..هیچ وقت!...

کمی دستش را تکان داد...در را باز کردم و داخل شدم...کنارش...روي تخت نشستم...آرام پلک باز کرد و بلافاصله با دیدن من لبخند زد!...

"هیچ وقت قهر نمی کرد....هیچ وقت تنبیه نمی کرد..."

-تو اینجا چیکار می کنی؟کی خبرت کرد؟

حرفی براي گفتن نداشتم!...

-دانیار...خوبی؟

باز هم او نگران من بود!...

بی اختیار چشمم روي شکستگی پیشانی اش که یادگار روزهاي کارگري اش بود ثابت شد و گفتم:

-چرا بهم زنگ نزدي؟چرا خبرم نکردي؟

خندید...بدون ذره اي اخم...بدون ذره اي کینه ...

-چیز مهمی نبود...اصلا نمی خواستم بهت بگم...شاداب زنگ زد؟

شاداب؟؟؟همان منشی سر به زیر و بچه سال؟

-نه!...

-پس چطور فهمیدي؟

جوابش را ندادم...لبخندش شکل دیگري گرفت...فهمید که دنبالش گشته ام...و می دانست که نگرانی ام را به زبان نمی آورم!...

-الان خوبم...امروز و فردا مرخص می شم .

ضربه اي به در خورد و شاداب داخل آمد..با دیدن من چندلحظه سرجایش ایستاد و بعد زیرلب سلام کرد...و بی توجه به اینکه آیا جوابش را می دهم یا نه نزدیک دیاکو شد و گفت:

-ا...بیدارین؟بهتر شدین؟

دیاکو سرش را تکان داد و گفت:

-خوبم...دیشب حسابی به تو و مامانت زحمت دادم!...

پس دیشب...این دو نفر کنارش بودند!...

-نه...این حرفا چیه...ببخشید که تنهاتون گذاشته بودیم...مامان باید می رفت خونه پیش شادي...منم رفتم داروهاتون رو گرفتم...! آخه می گن فعلا نمی تونین چیزي بخورین..واسه همین یه سرم غذایی خاص تجویز کردن که باید از بیرون تهیه می کردم...الان میان واستون تزریق می کنن!...

دیاکو با محبت نگاهش کرد و گفت:

-ممنون خانوم...ایشالا جبران کنم...حالا دیگه برو خونه یه کم استراحت کن...دانیار هست!...

مردد نگاهی به من انداخت و گفت:

-آخه...تنها نمونین یه وقت!...

حتی این دختر هم به برادري من شک داشت...! به او نه... به خودم پوزخند زدم!..

-نگران نباش...می بینی که برادرم اینجاست!...

فقط دیاکو...به برادري ام اعتقاد داشت!...

کیف کولی اش را از روي تخت برداشت و گفت:

-باشه...من ساعت ده کلاس دارم...اما بازم میام سر می زنم!...

باز بی توجه به من از دیاکو خداحافظی کرد و رفت...به محض خروج او از اتاق...دیاکو دستش را روي پاي من گذاشت و گفت:

-دانیار برو پذیرش..ببین دیشب چقدر خرج کردن...بنده خداها دستشون تنگه...موندم پول بیمارستانو از کجا آوردن!...

پول بیمارستانش را غریبه ها پرداخت کرده بودند...مثل یک مرد برادر مرده!...

***

شاداب:

-اه...شاداب...چندش...همچی ضجه موره می کنه انگار سرطان ترموستات داره..بابا یه زخم معدست دیگه...خوب میشه!..

در اوج غصه خنده ام گرفت:

-پروستات...بی سواد ...

با بی خیالی گفت:

-حالا هرچی...مهم همون ترموستاتشه که مثه بنز کار می کنه ...

آهی کشیدم و گفتم:

-چقدر تو بی ادب و منحرفی...می گم اون یارو خفاش شبه اونجا بود...نگرانشم!...

جزوه را داخل کیفش انداخت و گفت:

-خب باشه...به اون که نمی تونه تجاوز کنه!...

ناگهان سکوت کرد و به فکر فرو رفت و کمی بعد گفت:

-البته شایدم بتونه ها...من شنیدم که میشه!...

عصبانی گفتم:

-تبسم!..

چشمانش را گرد کرد و گفت:

-ها؟؟چیه؟می خواي بگی بیشتر از برادرش نگرانشی؟

با تمام وجود خروشیدم:

-معلومه...باید می دیدیش..انگار نه انگار...تازه مطمئنم دیشبم همین عجایب این بلا رو سر دیاکو آورده...چون هنوز نیم ساعت نشده بود که با هم بیرون رفته بودن که دیاکو با اون وضع افتضاح و داغون برگشت...!اگه دوباره بحثشون بشه چی؟دکتر می گفت عصبانیت واسش سمه .

کولی اش را در آغوش گرفت...آستین مانتویم را چسبید و در حالیکه مرا از کلاس بیرون می برد گفت:

-بشین بینیم...واسه من کاسه داغتر از آش شده...اون دوتا برادرن..خودشونم می دونن چجوري باید با هم کنار بیان...تو چیکاره اي این وسط؟

آستینم را از دستش نجات دادم و گفتم:

- چرا منو درك نمی کنی؟

با شنیدن صداي زنگ اس ام اس...سریع گوشی اش را از جیبش بیرون آورد و با حواس پرتی گفت:

-درکت میکنم عزیزم..درکت می کنم ...

آهسته گفتم:

-من طاقت ندارم اونجوري درب و داغون ببینمش!...

گوشی را توي کیفش انداخت و زیرلب غر زد:

-سالی یه بار واسمون اس ام اس میاد اونم تبلیغاتیه!..

داد زدم:

-دارم با تو حرف می زنم کودن!...

نفس عمیقی کشید و گفت:

-این چیزایی که تو می گی حرف نیست...چرت و پرته...اگه اون دیاکوئه یه سر سوزن از این احساسات تو رو می فهمید دلم نمی سوخت!...

کامل چرخید و رو در رویم ایستاد و با جدیت گفت:

-خانوم شاداب..."حواست" هست که اون اصلا "حواسش" نیست؟

چرا تمام کائنات اصرار داشتند این موضوع را توي صورتم بکوبند؟؟؟

با ناراحتی گفتم:

-بله...حواسم هست...اما مگه دست خودمه؟؟؟

با افسوس سرش را به چپ و راست تکان داد و گفت:

-واقعا متاسفم واست..تو دیگه از دست رفتی!...

**

بعد از ظهر به بهانه چند امضاي فوري به بیمارستان رفتم...دانیار روي تخت کناري...پاهایش را دراز کرده بود و با هم فیلم می دیدند...! با لذت به چهره جدي دیاکو نگاه کردم و داخل شدم...آهسته سلام کردم...با دیدنم لبخند زد و گفت:

-به به...دانیار ببین کی اومده!...

دانیار بدون اینکه چشم از تلویزیون بگیرد گفت:

-چطوري خوشحال؟

با من بود؟؟؟به من گفت خوشحال؟مردك بی ادب...!چه زود هم پسرخاله شد!...

با غیظ گفتم:

-اسم من شادابه!...

لبخند شیطنت باري زد و گفت:

-چه فرقی می کنه؟همونه دیگه!...

دیاکو خندید و گفت:

-سر به سرش نذار...بیا اینجا ببینم..چه خبر؟

روي صندلی نشستم و گفتم:

-بهترین؟

با دلنشین ترین لحنی که می شناختم گفت:

-مگه میشه یه پرستار مهربون و دلسوز مثل تو داشته باشم و خوب نباشم؟

همان یک ذره دلی هم که برایم مانده بود از دست رفت...آنوقت تبسم می گفت حواسش نیست... حواسش بود به خدا!...

بی اختیار نگاهی به دانیار و پوزخند کش آمده اش کردم و گفتم:

-خدا رو شکر..این پرونده ها رو آوردم واسه امضا!...

خودکاري از دستم گرفت و گفت:

-لازم نبود تا اینجا به خاطر اینا بیاي...فردا مرخص می شم ...

بی هوا گفتم:

-نه...به خاطر خودتون اومدم ...

دانیار با خنده سري تکان داد و از اتاق بیرون رفت...به چه می خندید این لعنتی نفرت انگیز؟

دیاکو هم خندید..اما این خنده کجا و آن خنده کجا؟

-ممنونم خانوم کوچولو...حالا پاشو یه چاي واسه خودم و خودت بریز که هم خستگی تو در بره هم بی حوصلگی من!...

آرام گفتم:

-آخه...شما که نمی تونین چیزي بخورین!...

کاش اینطور لبخند نمی زد...کاش اینطور نگاهم نمی کرد...دست پاچه می شدم زیر نگاههاي عمیق و لبخندهاي جذابش!...

-مایعات مشکلی نداره..نترس!...

از فلاسک روي میز چاي ریختم و به دستش دادم...براي خودم هم ریختم...قند برایش بردم...چشمکی زد و گفت:

-مطمئنی قندم جزء مایعات محسوب میشه؟

تا بناگوشم سرخ شد...ببخشید زیرلبی گفتم و قندان را کنار گذاشتم.درحالیکه به دقت پرونده ها را بررسی می کرد گفت:

-تو چرا برنداشتی؟

آرام گفتم:

-منم تلخ می خورم!...

و بدون اینکه حتی به اندازه پلک زدنی دست از تماشایش بردارم...شیرین ترین چاي عمرم را نوشیدم!...

و کسی چه می داند که "با فنجانی چاي هم می توان ""مست"" شد...اگر کسی که باید باشد...باشد!..."

***

دیاکو:

مقابل شرکت پارك کردم و موبایلم را از جیبم در آوردم و شماره دفتر را گرفتم.صداي ظریف شاداب خنده بر لبم آورد .

-شرکت نما...بفرمایید .

نگاهی به ساعت مچی ام کردم و گفتم:

-منم شاداب...دم شرکتم...بپر پایین که بد جا پارك کردم ...

چند لحظه مکث کرد و بدون هیچ سوالی گفت:

-چشم .

کمتر از پنج دقیقه خودش را رساند.از صورت قرمز و نفس نفس زدنش معلوم بود که عجله زیادي به خرج داده...کنار ماشین ایستاد...منتظر و متعجب...خم شدم..دستگیره را کشیدم و در را برایش باز کردم.با کمی تعلل سوار شد و آرام سلام کرد.جوابش را دادم و سریع راه افتادم.همانطور سر به زیر و مظلوم پرسید:

-چیزي شده؟

صداي ضبط را اندکی بلند کردم و گفتم:

-نه...می خوام برسونمت .

لحظه اي نگاهم کرد و گفت:

-شما چرا زحمت می کشین؟خودم می رفتم .

خندیدم و جواب ندادم.بند کوله اش را دور دستش پیچاند و با صداي ضعیف تري گفت:

-قرصاتون رو به موقع می خورین؟حالتون بهتره؟

اي خدا...چقدر این دختر شیرین بود..حتی این سوال ساده را هم با شرم بیان می کرد .

-خوبم...بهترم می شم .

"خدا را شکر" ش را به زحمت شنیدم و لبخند زدم.نزدیک خانه گفت:

-من اینجا پیاده می شم .

ترمز کردم و به سمتش چرخیدم .

-یعنی دعوتم نمی کنی بیام داخل؟

چشمانش تا آخرین درجه گرد شد و رنگ از رویش پرید.می دانستم در موقعیت بدي قرارش داده ام...با آرامش لبخند زدم و گفتم:

-زیاد نمی مونم .

سریع به خودش آمد و گفت:

-نه...نه...بفرمایین..خیلی هم خوشحال میشیم!...

پیچیدم و درست دم در ترمز کردم.ببخشید کوتاهی گفت و زودتر از من وارد خانه شد.به حرکات شتابزده اش لبخند زدم و جعبه ها را از ماشین پیاده کردم و داخل حیاط چیدم.شاداب و مادرش به استقبالم آمدند.سلام کردم.با مهربانی و خوشرویی جواب داد و گفت:

-خیلی خوش اومدي پسرم.بفرمایید .

بدون اینکه به دور و برم نگاه کنم کفشم را کندم و داخل شدم.خانه اي کوچک و ساده و شاید تا حدي محقر...اما تمیز و مرتب...سعی کردم چشمانم را نچرخانم که مبادا احساس شرم کنند و در اولین مکانی که تعارفم کردند نشستم و به پشتی تکیه دادم .

-حالت چطوره پسرم؟بهتر شدي؟

سرم را بالا گرفتم و گفتم:

-به لطف شما...بهترم .

احمداللهی گفت و به اتاقی که حدس می زدم آشپزخانه باشد رفت.صدایی از کنار گوشم سلام کرد...صدایی به ظرافت صداي شاداب.سرم را چرخاندم و دختر چهارده پانزده ساله کوچک و ریز نقشی را دیدم که درست مثل خواهرش سر به زیر و متین ایستاده بود.شال صورتی اش را محکم دور گردنش پیچیده بود اما باز هم دسته اي از موهاي لخت و شبرنگش صورتش را قاب گرفته بود...دلم در هم پیچید...با محبت گفتم:

-سلام...شما باید شادي خانوم باشین نه؟

معصومانه گفت:

-منو می شناسین؟

نگاهی به شاداب کردم و گفتم:

-بله که میشناسم.شاداب خیلی ازت تعریف می کنه...خیلی هم دوستت داره!...

برقی در چشمان زیبایش جهید و لبهایش به خنده باز شد.شاداب هم خندید و دستش را گرفت و کنار خودش نشاند.بی اختیار نگاهم از لباس عروسهاي کنار اتاق و چرخ خیاطی فکستنی و فرسوده به در بسته اتاقی کشیده شد و گفتم:

-کلاس چندمی شادي خانوم؟

-اول دبیرستان .

-توام مثل خواهرت درست خوبه یا نه؟

با شوق کودکانه گفت:

-آره..ولی من می خوام دندون پزشک بشم .

خندیدم .

-خیلی عالیه...پس باید از حالا واسه اون دندون عقل نهفتم نوبت بگیرم .

او هم خندید...با متانت...با آرامش...چقدر همه اعضاي این خانواده آرام بودند...علی رغم همه مشکلاتشان...هرکدام به نوعی حس آرامش را به وجود مخاطبشان القا می کردند .

مادر خانواده درحالیکه چادر نماز سفیدش را به دندان گرفته بود با سینی چاي از آشپزخانه بیرون آمد.شاداب از جا پرید و سینی را از دست مادرش قاپید.حین اینکه فنجان تمیز و براق را برمی داشتم گفتم:

چیکار می کنین با زحمتاي من خانوم نیایش؟-

نشست و در حالیکه زانوانش را می مالید گفت:

-