فصل پانزده
کدوم زحمت پسرم؟همیشه از شاداب جویاي حالت هستم.خدا رو شکر که صحیح و سلامت می بینمت .
لحظه اي چهره درد کشیده این زن را با مادرم مقایسه کردم و تفاوت چندانی ندیدم.بی اختیار گفتم:
-ممنونم مادر جان.ایشالا بتونم جبران کنم.الانم غرض از مزاحمت اداي قسمت کوچیکی از دینمه .
پاکتی از جیبم در آوردم و مقابلش نهادم.حاوي هزینه بیمارستان و دارو بود.بدون کم و زیاد!...
-این پولی که بابت بیمارستان پرداخت کردین...ببخشید اگه دیر شد...می دونین که تازه مرخص شدم .
ابروهایش را درهم کشید و گفت:
-این چی کاریه پسرم؟درسته دستم تنگه ولی هنوز اونقدر پاهام قوت دارن که پولی رو که در راه خدا دادم پس نگیرم .
نفس عمیقی کشیدم...از مادري با چنین عزت نفسی...باید دختري مثل شاداب متولد می شد .
-اجر کارتون محفوظه مادر جون.اما کدوم پسریه که غیرتش اجازه بده مادر و خواهراش خرج دوا و درمونش رو بدن؟
چشمان هر سه نفرشان چراغانی شد...چقدر یک حرف ساده به دلشان نشسته بود.خانم نیایش چندبار تکرار کرد .
-زنده باشی پسرم..زنده باشی .
-این پول بیمارستان بی کم و کاسته...اما واسه قدردانی هم چندتا کادوي ناقابل واستون خریدم.اجازه می دین تقدیم کنم؟
مهلت اعتراض ندادم.به حیاط رفتم و بسته ها را یکی یکی داخل آوردم.جعبه چرخ خیاطی را جلوي دست خانم نیایش گذاشتم و گفتم:
-این براي شما و محبت مادرانه بی دریغتون .
جعبه لب تاپ را به شاداب دادم .
-اینم واسه شاداب خانوم که بهش قول داده بودم اگه فتوشاپ یاد بگیره بهش جایزه بدم .
چشمکی زدم و ادامه دادم:
-البته هنوز یاد نگرفته...اما چون تو این مدت خیلی خوب تلاش کرده و از دستش راضی بودم جایزه ش رو پیش پیش می دم .
کولی سورمه اي را هم که پر از انواع و اقسام لوازم نوشتاري بود به شادي دادم و گفتم:
-اینم ابزار کار خانوم دکتر آینده مون .
مادر شاداب معترضانه گفت:
-این کارا چیه پسرم؟ما ...
دستم را بالا بردم و حرفش را قطع کردم و با جدیت گفتم:
-اگه قبول نکنین دلخور میشم.کاري که شما واسه من کردین با هیچ چی قابل اندازه گیري و قدردانی نیست.اینجوري حداقل احساس می کنم کمی از زحمتاتون رو جبران کردم .
-آخه مگه ما چیکار کردیم؟هر کی دیگه جاي ما بود همین کارو می کرد .
نه..انگار مادر شاداب هم مثل دخترانش ساده بود و از دنیاي بیرون خبر نداشت.انگار نمی دانست دوره این حرفها گذشته و مردم این روزهاي مملکتم حتی اگر انسانی را در حال جان دادن ببیند از ترس عواقبش چشم می بندند و می گذرند!... آهی کشیدم و گفتم:
-شما یاد مادر و خواهرمو واسم زنده کردین.به نظر شما هرکسی می تونه اینکارو بکنه؟
لبخند رضایتمندانه اي زد و گفت:
-خدا مادر و خواهرت رو رحمت کنه پسرم .
چیزي در گلویم چنگ انداخت...بغض بود شاید و یا...عذاب وجدان!...
***
شاداب:
-چیه شاداب؟چرا اینجوري بغ کردي؟
به شادي که با خوشحالی مشغول بازرسی کیف جدیدش بود نگاه کردم و گفتم:
-نباید قبول می کردیم .
:مادر با کلافگی گفت
-از دست تو...از سر شب یه سر داري همینو تکرار می کنی .
با عصبانیت تکیه ام را از دیوار برداشتم و گفتم:
-می دونی قیمت همه اینا چقدره؟ارزون ترینش همون کیف و وسایل شادیه که کم کم 007-006 تومن پول بابتش داده...این چرخ و لپ تاپ که بماند...به نظرت واسه تشکر زیاد نیست؟
مادر عینکش را به چشم زد...لباس پسته اي رنگ را برداشت و منجوق ها و ملیله ها را از سوزن رد کرد و گفت:
-چیکار می کردم مادر جون؟؟؟تا اینجا بلند شده اومده...با اون حالش چرخ به این سنگینی رو بغل زده و آورده...دیدي که نخواستم قبول کنم...اما نشد...چجوري می گفتم هرچی خریدي بردار و ببر...زشت بود...تو عمل انجام شده قرار گرفتم...وگرنه خودت که منو بهتر می شناسی...تا حالا چند بار صدقه قبول کردم که این بار دومم باشه؟
با اخم رویم را برگرداندم.مادر کمی به سمتم خم شد و از بالاي عینکش نگاهم کرد .
-حالا هم چیزي نشده...یه جوري جبران می کنیم...می خواي واسش شال گردن ببافم؟پیرهن مردونه هم بلدم.می خواي واسش بدوزم؟
بلند و با حرص گفتم:
-شال گردن و پیرهن واسه جبران اینا؟
و با دست به چرخ خیاطی و لپ تاپ که کنار هم گذاشته بودم...اشاره کردم .
مادر از تندي من لب برچید و سرش را به زیر انداخت و آهسته گفت:
-نه...ولی خب منم وسعم همین قدره مادر جون...! تو بگو چیکار کنم؟
به دستان لرزان و سر فروافکنده اش نگاه کردم و قلبم گرفت...از خودم بدم آمد...روي زمین خزیدم و کنارش نشستم.دستم را روي دستش گذاشتم و گفتم:
-ببخشید مامانی..غلط کردم داد زدم...یه لحظه کنترلم رو از دست دادم ...
بدون اینکه سرش را بالا بگیرد گفت:
-من اینهمه جون می کنم که شما با سربلندي زندگی کنین! ولی امشب نتونستم رو حرف این پسر حرف بزنم...وقتی اونجوري تو چشمام زل زد حس کردم واقعا پسرمه...دلم نیومد با اون مریض احوالیش دست رد به سینش بزنم...بعدشم حتما که نباید از طریق مالی واسش جبران کنیم...هرکی به اندازه تواناییش...اصلا از این به بعد یه ذره بیشتر واست غذا می ذارم که سهم اونم بدي..از بس از این آت و آشغالاي رستورانا خورده معدش به این حال و روز افتاده...! یه مدت غذاي خونگی بخوره حالشم بهتر میشه...خوبه اینجوري؟
عینکش را بداشتم و نم زیر پلکش را گرفتم..توي آغوشش فرو رفتم و به خاطر دلخوشی اش گفتم:
-آره مامانی...اینجوري خیلی خوبه ...
دستی روي موهایم کشید و گفت:
-تازه نگاه به حال و روز الانمون نکن...تو که مدرکت رو بگیري...مهندس بشی...دست و بالمون باز میشه...اون موقع خودت هرجوري خواستی جواب مهربونی این پسر رو بده ...
سرم را توي سینه اش بالا و پایین کردم. موهایم را بوسید و گفت:
-دیگه غصه نمی خوري؟
محکمتر به تن نحیفش چسبیدم و گفتم:
-وقتی تو رو دارم غصه چیو بخورم؟
شادي هم روي زانوهایش جلو آمد و گفت:
-پس من چی؟
مادر دست چپش را دراز کرد و او را هم در آغوش گرفت و به نوبت موهایمان را بوسید...!آرامش به وجودم برگشت...علی رغم دلخوریهایم...شب فوق العاده اي بود...دیاکو براي اولین بار به خانه ما آمد... با صمیمت هرچه تمام تر کنارمان نشست و بدون هیچ تعجب و ترحمی از سادگی زندگیمان لذت برد...این را از خنده هاي بی غل و غش و سر زنده اش فهمیدم...و غرق خوشی بودم از هوش بالایش جهت ایجاد اعتماد و اطمینان در مادر حساس و نگران من...!قطعا هیچ چیز به اندازه همان رابطه خواهر و برادري که گفته بود خیال مادرم را راحت نمی کرد!...
به هرحال اکثر مردها از همین جا و به همین شکل شروع می کنند دیگر...!؟!
***
دانیار:
بی حوصله و خسته دکمه اتصال تماس را زدم و گفتم:
-بله؟
صداي زیر و گاهی اعصاب خردکن مهتا در گوشم پیچید .
-چه عجب آقا...بالاخره این گوشیتون رو جواب دادین .
چقدر از این جمله تکراري بیزار بودم .
-مهتا من الان وقت ندارم.کارت رو بگو .
با عصبانیت گفت:
-پس تو کی واسه من وقت داري؟شبا؟تو رختخواب؟
پوفی کردم و گفتم:
-خیلی ناراحتی همونم بی خیال میشم .
از صداي جیغش گوشم آزرده شد...موبایل را با فاصله نگه داشتم .
-سر من منت می ذاري؟اصلا از کی تا حالا اینقدر خونواده دوست شدي که از ور دل اون برادرت جم نمی خوري؟ خوشم نمی آمد کسی در مورد خانواده ام حرف بزند..یا کلا هر چیزي که مربوط به شخص خودم می شد. به سردي جواب دادم:
-اینش به تو مربوط نیست.یه بار گفتم فرصت داشته باشم میام.لازمه بازم تکرار کنم؟
حرصش را توي گوشت فوت کرد و گفت:
-من این حرفا حالیم نیست...یا امشب میاي یا اینکه همه چی تمومه ...
هههههه...تهدید می کرد...مرا!...
-باشه...همه چی تمومه!...
جیغ کشید .
-دانیار!...
قطع کردم و نفس راحتی کشیدم...مهتا ثابت کرد که با هیچ زنی نباید بیشتر از شش ماه رابطه داشت چون به طرز عجیبی متوقع و طلبکار می شوند!...
وارد سالن منتهی به اتاق دیاکو شدم.آخر وقت بود و شرکت خلوت...! شاداب پشت میزش نشسته و سرش را توي کتاب و دفترش فرو برده بود...از اخمهاي درهمش معلوم بود که حسابی گرفتار شده...با دست چپش پیشانی اش را می مالید و با دست راست تند تند چیزهایی یادداشت می کرد و خط می زد...هرچند لحظه یکبار هم اصواتی مانند"نچ" و "اه" از گلویش خارج می شد...چند قدم جلوتر رفتم و روي دفترش سرك کشیدم...به محض دیدن صورت مساله دردش را فهمیدم...سنگینی نگاهم را حس کرد و سرش را بالا گرفت...با دیدن من سریع از جا برخاست و گفت:
-سلام..خوش اومدین ...
سرم را تکان دادم و گفتم:
-کسی پیشش نیست؟
نگاهش را از صورتم گرفت و گفت:
-نه...بفرمایید .
به سمت اتاق رفتم...اما خودم هم نفهمیدم چه شد که بدون اینکه برگردم یا نگاهش کنم گفتم:
-اون مساله با یه انتگرال نوع دو حل میشه!...
منتظر عکس العملش نشدم و در اتاق را گشودم .
دیاکو مثل همیشه با دیدنم لبخند زد و گفت:
-داري می ري؟
کمی این پا و آن پا کردم و گفتم:
-آره...این دو هفته رو کرج می مونم.حوصله رفت و آمد ندارم .
بلند شد و به طرفم آمد..دستش را روي شانه ام گذاشت و گفت:
-باشه...هرطور راحتی...فقط منو بیخبر نذار!...
چشمم را باز و بسته کردم .
-هتل گرفتن واستون؟
نگاهم را دور اتاق چرخاندم و گفتم:
-آره .
شانه ام را فشار داد و گفت:
-باشه...پس برو...خدا به همرات .
می شد دست داد..می شد در آغوش گرفت...می شد روبوسی کرد...اما بی حرف عقبگرد کردم و به سمت در رفتم...اما قبل از خروج من..ضربه اي به در خورد وشاداب داخل آمد.لیوان شیري که در دست داشت به دیاکو داد و گفت:
-وقت قرصتونه...فقط با شیر نخورینش .
دیاکو تشکر کرد...به محض بسته شدن در..ابروهایم را به حالت استفهام بالا بردم...دیاکو خندید و گفت:
-نمی دونم کدوم دکتر بیکاري به این دختر گفته که شیرعسل گرم براي تسکین دستگاه گوارشم خوبه...به زور شبی یه لیوان تو حلقم می ریزه...تایم داروهام رو از خودمم بهتر می دونه...عجیبه که تو این مدت با این حجم کار و درسش حتی یه بار هم یادش نرفته!...
پوزخند زدم و گفتم:
-لابد عاشقته!...
بلندتر خندید و گفت:
-شاید!...
برایم عجیب بود که دیاکو این اشتیاق واضح را در چشمان این دختر نمی دید...!نگاههاي زیرچشمی که گاهی خیره می شدند...سرخ و سفیدشدنها و دستپاچگی اش در مقابل دیاکو...اینهمه توجه و نگرانی براي سلامتی اش ...
شانه ام را بالا انداختم و گفتم:
-من رفتم...خداحافظ ...
و از اتاق بیرون زدم...شاداب مجددا بلند شد...نیازي به خداحافظی ندیدم...فقط سر تکان دادم...اما او صدایم زد:
-آقاي حاتمی؟؟
ایستادم و از گوشه چشم نگاهش کردم...سرش را پایین انداخت و با آرام ترین صدایی که تا آن روز شنیده بودم گفت:
-به انتگرال جواب داد...خیلی ممنون!...
جوابش را ندادم...اما طوري که نبیند لبخند زدم...جنس این دختر با بقیه فرق داشت!...
***
شاداب:
با خنده به تبسم که جزوه هایش را پاره می کرد گفتم:
-دیوونه...تو مگه نمی خواي ارشد شرکت کنی؟لازمت می شن .
با حرص گفت:
-من به گور استاتیک و استادش خندیدم...ارشد می خوام چیکار؟به خدا این لیسانس زپرتی رو که بگیرم عمرا دیگه برم طرف کتاب...اول یه شوهر خوشگل و خوش تیپ و جنتلمن و پولدار و رینگ اسپرت و ترمز اي بی اس پیدا می کنم...بعدش می رم کلاس آشپزي و گلدوزي و قالی بافی و از این چیزا...مگه مغز خر خوردم دوباره خودمو اسیر این مزخرفات کنم؟
روي نیمکت دانشگاه نشستم و با لذت نفس کشیدم...همیشه در هر مقطعی از تحصیلات...عاشق این امتحان آخري تیر ماه بودم...و احساس آزادي و راحتی وصف ناپذیرش!...
زل زدم به نیمکت محبوب دیاکو و گفتم:
-با این برنامه هاي پربارت..آبروي هرچی مهندسه بردي!...
تبسم هم نشست و گفت:
-