اسطوره

فصل بیست و دو

بی حال نگاهش کردم و هیچی نگفتم.کیفم را از دست شادي گرفتم...خداحافظی کردم و به سمت در رفتم...شادي و تبسم هم پشت سرم آمدند...دیاکو مغموم و گرفته نگاهمان می کرد...در را که باز کردم صداي دانیار را شنیدم .

-کجا می ري خوشحال؟ من هنوز شمعاي تولدمو فوت نکردم .

متحیر و گیج برگشتم و دانیار را دیدم...با پیراهن سورمه اي چهارخانه...و لبخند مرموزي که گوشه لبش خانه کرده بود!...

باورم نمی شد...بیشتر نگاهش کردم...چهار انگشت دستهایش را توي جیب شلوار جین مشکی اش فرو برده بود و بدون پلک زدن نگاهم می کرد...پیراهنی که برایش دوخته بودم کاملا اندازه اش بود و به شکل برازنده اي در تنش نشسته بود.نمی خواستم بمانم..نمی توانستم..مستاصل به تبسم نگاه کردم که باز صدایش در سالن پیچید:

-مگه نگفتی باید کیکمو خودم ببرم؟ برو بیارش دیگه!..

یک پایم آماده رفتن بود و یکی مصر به ماندن...تمام هفته را براي دیدن این صحنه دویده بودم...اما حالا...! هنوز هم دوست داشتم باعث شادي اش شوم ولی با حال خراب خودم چه می کردم؟

مغزم تند و تند وقایع را آنالیز می کرد...پیراهن اهدایی مرا پوشیده بود...از اتاقش بیرون آمده بود و می خواست در جشنشرکت کند و کیک ببرد...! کاري که قطعا در تاریخ زندگی اش بی مانند بود...! پس باید تحمل می کردم..می سوختم و دم نمی زدم...به خاطر نشاندن حتی یک خنده کوچک بر لب چنین مردي...باید از خودم و احساسم می گذشتم...دوباره کیفم را به دست شادي دادم و گفتم:

-اون مبل سه نفره جایگاه شماست.بشینین منم کیک رو میارم .

شادي و تبسم با خوشحالی به جمع بازگشتند.آهی کشیدم و به آشپزخانه رفتم و در همان حین نگاه مشکوك و پرسشگر دیاکو را در حال گردش بین خودم و دانیار دیدم.شمعهاي ریز را روي کیک چیدم و به پذیرایی بردم.صداي موزیک اوج گرفته و شهاب با خنده هایش خانه را روي سرش گذاشته بود.تبسم و افشین همچنان چیک در چیک بودند.دیاکو هم با شهاب و دانیار و گاهی شادي حرف می زد...و دانیار دستهایش را روي دسته هاي مبل گذاشته بود و در جواب حرفهایشان تنها سرش را تکان می داد.با دیدن من صداي سوت و کف همه بلند شد...سعی کردم مثل همیشه لبخند بزنم...مثل همیشه شاد باشم...اما قلبی که شکسته باشد منطق و موقعیت سرش نمی شود!.

کیک را روي میز گذاشتم...دانیار کمی به جلو خم شد و گفت:

-هوووم...چه کردي؟عکس منو از کجا کش رفتی؟

آرام جواب دادم:

-از آقاي حاتمی گرفتم .

سرش را بلند کرد و چند لحظه به چشمانم زل زد...نمی دانستم آن کجی کنار لبش خنده بود یا نیشخند...!زمزمه کرد:

-آفرین به تو!...

فندك زدم و شمعها را روشن کردم.دیاکو دوربین آورد و گفت:

-دخترا زود برین لباساتون رو عوض کنین .

تبسم و شادي سریع به سمت اتاق رفتند.دیاکو با اخم به من نگاه کرد و گفت:

-برو دیگه!..

آهسته گفتم:

-من راحتم .

اخمهایش غلیظ تر شد...با چند قدم خودش را به من رساند و گفت:

-منکه آخرش می فهمم تو چت شده...!ولی خواهش می کنم فعلا وادارم نکن ته و توي این ماجرا رو در بیارم!...

اصلا نیازي نبود دانیار را ببینم...برندگی نگاه و تلخی زهرخندش تا مغز استخوانم نفوذ کرده بود...بدون هیچ عکس العملی به اتاق رفتم...حتی آن اتاق هم برایم عذاب آور بود...نمی خواستم دیگر هیچ قسمتی از خانه اش را به یاد بیاورم.سریع لباس پوشیدم و برگشتم.دیاکو کنار دانیار نشسته بود.تبسم کلاه بوقی قرمزیرا از پشت مبل بیرون کشید و بی مقدمه روي سر دانیار گذاشت و گفت:

-تولد بدون این نمیشه!...

با وحشت به دانیار خیره شدم....این یکی را نمی پذیرفت..شک نداشتم...! دستش را بالا برد و کلاه را برداشت و روي میز گذاشت.تبسم با لب و لوچه آویزان گفت:

-واه...یه ذره ذوقم خوب چیزیه...حالا ذوقم که ندارین...تربیت رو ...

از ترس عکس العمل دانیار نسبت به شوخی هاي بی پرده تبسم، حرفش را قطع کردم...تبسم که نمی دانست این مرد چقدر می تواند ترسناك و بیرحم باشد!...

-می خوام عکس بگیرم...شمعا رو فوت کنین!...

دوربین را از دست دیاکو قاپیدم...دانیار در حالیکه بی حوصلگی از سر و رویش می بارید شمعها را فوت کرد و با همه عکس گرفت...در آخرین مرحله دیاکو گفت:

-حالا نوبت مجري جشنه...برو بشین ازتون عکس بگیرم .

کاش زودتر این جشن تمام می شد...! کاش!...

معذب کنار دانیار نشستم...دیاکو دوربین را روي صورتمان تنظیم کرد و من نجواي آهسته دانیار را شنیدم که می گفت:

-خیاطی رو ادامه بده...بیشتر از عمران به دردت می خوره!...

متعجب سرم را چرخاندم و نگاهش کردم.شانه اي بالا انداخت و گفت:

-والا...!من نمی دونم شما دخترا با چه اعتماد به نفسی عمران رو انتخاب می کنین...در حالیکه نه می تونین مساله هاش رو حل کنین...نه می تونین یه نقشه درست و حسابی بکشین...نه می تونین با کارگر و عمله بنا سر و کله بزنین!...

جوابش را ندادم...نمی خواستم جواب بدهم...نه جواب او..نه هیچ کس دیگر...! فقط می خواستم بروم..هرچه زودتر...دلممادرم را می خواست!...

نفهمیدم کی عکس گرفته شد اما پیشنهاد تبسم مثل پتک بر سرم کوبیده شد .

-حالا شما هم برین بشینین یه عکس سه تایی ازتون بگیرم .

تا به خودم آمدم بین دو برادر بودم...و بعد از آن...فقط من و دیاکو!...

***

دیاکو:

پایم را روي پدال گاز فشار دادم و به خاطر اینکه به ترافیک نخورم از کوچه و پس کوچه به سمت خانه راندم...باید می فهمیدم دانیار چه بلایی بر سر شاداب آورده بود که تمام طول جشن مثل کسی که چندتا دیازپام با همدیگر خورده باشد...گیج و پرت بود.وقتی هم خواستم برسانمشان...شادي را جلو فرستاد و خودش با تبسم عقب نشست...حوصله نداشت...چند بار به شادي و تبسم تشر زد که کمتر حرف بزنند و حتی یکبار هم به من نگاه نکرد.وقتی جلوي خانه ترمز کرده بودم عین پرنده اي که در قفس را به رویش گشوده بودند..بال زد و حتی نماند که تشکرم را بشنود..!و من همه اینها را..این دلمردگی و رنجش بی انتهاي ناگهانی را از چشم دانیار می دیدم و بدون تردید..امشب حسابم را با این بشر تسویه می کردم .

روي تختش دراز کشیده بود و مثل همیشه سیگار می کشید و به خواننده محبوبش گوش می داد.بدون اینکه چشم از سقف بگیرد گفت:

-زود اومدي!...

نمی دانم چرا..اما در اتاقش را بستم و با تحکم گفتم:

-به من نگاه کن!...

اخمهایش به شدت در هم فرو رفت.سیگار نصفه اش را توي جا سیگاري خاموش کرد و گفت:

-اوووف...از گاردت معلومه که می خواي دعوا کنی .

بلند شد و رو به روي من ایستاد .

-اما من خستم..حوصله ندارم...چند ساعته که دارم یه مهمونی مزخرف رو تحمل می کنم...می خوام بخوابم...میشه؟ و خواست از کنارم بگذرد که با حرص بازویش را گرفتم و با دست دیگر دکمه هاي پیراهنم را باز کردم...انگار به گلویمفشار می آوردند .

-منم حوصله ندارم..منم خستم...منم خوابم میاد...اما تا ندونم چی به شاداب گفتی که اونجوري بهم ریخته بود دست از سرت بر نمی دارم .

با انگشتان دستش موهایش را شانه کرد و گفت:

-چرا؟؟؟به چه دلیل این دختر اینقدر واست مهمه؟حس خاصی بهش داري؟

از نظر دانیار...حس خاص به جنس مخالف...در یک چیز خلاصه می شد و من همچین حسی به شاداب نداشتم.چینی روي بینی ام انداختم و گفتم:

-مگه حتما باید بهش حس خاصی داشته باشم که از ناراحتیش دلخور شم؟کلی به خاطر من و تو زحمت کشید...همین کافی نیست واسه نگه داشتن حرمتش؟واسه نشکستن دلش؟واسه دلخور نکردنش؟

:با آرامش گفت

-آها...دقیقا به همین دلایلی که گفتی...من بهش احساس دین کردم و یه سري حقایق رو نشونش دادم...نترس حرفام مثل چوب معلم بود..درد داشت...اما واسش لازم بود!...

شاخکهایم تکان خوردند...چه می گفت؟؟؟چه کرده بود با شاداب؟

-درست حرف بزن ببینم چی می گی؟

خندید و سرش را تکان داد...گاهی با این بی خیالی اش شکنجه ام می کرد .

-متاسفم...ولی این یه رازه بین من و شاداب!...

افکار بد...مثل قوم مورچه هاي آدمخوار...به مغزم هجوم آوردند...غریدم:

-دانیار..بگو چه غلطی کردي؟

بی تفاوت گفت:

-از شاداب بپرس ...

مورچه ها مغزم را می جویدند...یعنی ممکن بود؟؟؟یعنی شاداب هم...یعنی او هم اسیر دانیار شده؟؟؟ حرفی به دانیارزده؟؟؟دست رد به سینه اش خورده؟؟؟یا شاید حتی بدتر...نکند...نکند...همان حرفهاي همیشگی دانیار...رابطه و دوستی بی ازدواج..بی تعهد..!واي خدا!...

-دانیار بهت هشدار داده بودم که شاداب از اوناش نیست...نگفته بودم؟؟؟

چند لحظه نگاهم کرد...بعد بلند خندید..از روي میزش سیگار جدیدي برداشت و گفت:

-از کدوماش؟؟؟

از جا پریدم و یقه اش را چسبیدم:

-اون فقط یه بچه ست احمق...حق نداري با احساسش..با جسمش..با شرافتش بازي کنی...می فهمی؟

دستانم را محکم گرفت و از خودش دور کرد و گفت:

-بچه؟؟؟ولی این چیزي که من امروز دیدم یه دختر خانوم ناز و تو دل برو بود ...

...!آتش گرفتم...آتش...! دستم را به نشانه تهدید بالا بردم

-به خداوندي خدا اگه بفهمم انگشتت بهش خورده خونت رو می ریزم دانیار...به روح مامان خونت رو می ریزم!..

بلندتر خندید .

-تو که حسی بهش نداري...پس دردت چیه؟؟؟اینم یکی مثل بقیه...منکه مجبورش نمی کنم...اگه اتفاقی بیفته با رضایت قلبی خودشه!...

خیزش رگ گردنم را حس کردم...دستم را بالا بردم و با تمام قدرت توي صورتش کوبیدم...اینهمه وقاحت را باور نداشتم...دانیار به کجا رسیده بود؟؟؟

سرش از ضرب سیلی من کج شد و چند ثانیه به همان حالت ماند.لبخندش رفته رفته غلیظ تر شد.دستش را روي دماغش کشید و گفت:

-پس دوسش داري...فقط چون خیلی از تو کوچیکتره نمی خواي بهش فکر کنی!...

داد زدم:

-خفه...آبروي هرچی مرده بردي...!مادر این دختر به من اعتماد کرده و دخترش رو سپرده دست من...!تو اعتماد حالیته؟مردونگی حالیته؟این دختر...تو خونه من...تو شرکت من امانته...! امانت حالیته؟

کمی گردنش را ماساژ داد و با خونسردي گفت:

-خیله خب بابا...مطمئن باش نه اون دختر عاشق منه...نه من بهش نظر دارم!...

فاصله بینمان را کم کردم و گفتم:

-پس چی بهش گفتی که لازم بود بدونه؟؟؟

"اه" کلافه اي گفت...نفسش را پر صدا به بیرون فوت کرد..توي چشمانم خیره شد و جوابم را شمرده و با طمانینه داد:

-خیلی دوست داري بدونی؟

در ژرفاي عمیق و سیاه چشمانش گم شدم...صدایش از همیشه سردتر و تلخ تر بود...سرم را بالا و پایین کردم...در نگاهش هیچی نبود...حتی افسوس...! اهرم فندك را فشار داد و با آتشش سیگار را روشن کرد و گفت:

-لازم بود بدونه که تو دوستش نداري!...

***

شاداب:

به محض دیدن مادر در آغوشش خزیدم و دستانم را محکم دور گردنش حلقه کردم...با نگرانی پرسید:

-چی شده نفس مامان؟چی شدي قلب مامان؟؟؟

اما من فقط محکمتر بغلش کردم و زور زدم که از سرازیر شدن اشکم جلوگیري کنم...اما او مادر بود...فهمید که دلم درد دارد...دستش را روي موهایم کشید و بارها و بارها گفت:

-من اینجام مامانی...من اینجام...نبینم غصه بخوري...نبینم ناراحت باشی...مامانت هنوز زنده ست..مامانت هنوز هواتو داره...مامانت عین کوه پشتته!...

حرفهایش در عین آرامش...مثل سد شکن...بغضم را شکست...قطره قطره اشک ریختم ...

-کسی اذیتت کرده؟؟؟کسی دلت رو شکونده؟؟؟چیزي بهت گفتن؟؟؟

سرم را به سینه اش فشردم و بین هق هق گفتم:

-نه!...

-پس چی شده آخه؟تو که وقت رفتن خوب بودي؟

-هیچی...فقط ترسیدم!...

با هول گفت:

-از چی؟؟از کی؟؟

راستش را نگفتم...اما دروغ هم نبود!...

-از اینکه منم یه روز تو رو از دست بدم...مثل این دو تا برادر!...

نفس راحتی کشید...باور کرد...چون از عمق وابستگی ام به خودش خبر داشت .

-مرگ و زندگی دست خداست گل من...این چه فکریه که می کنی آخه؟؟؟

تنش را بو کشیدم و گفتم:

-بذار اینجا بمونم...تو رو خدا ...

بوسه گرمش روي پیشانی دردناکم نشست .

-حداقل پاشو لباساتو عوض کن ...