فصل بیست و سه
نمی خواستم صورتم را از سینه مادرم جدا کنم..می ترسیدم از قیافه ام دردم را بفهمد...فقط روسري را از دور گردنم باز کردم و گفتم:
-نه...خوبه...فقط می خوام اینجا باشم ...
با هم دراز کشیدیم...شادي برق را خاموش کرد و پیش ما آمد..یک دست مادر زیر سر من بود و یک دستش زیر سر شادي...می شنیدم که حرف می زنند...شادي برایش از جشن می گفت و مادر در سکوت گوش می داد...و من!...
من...با خرابترین حالی که در کل عمرم تجربه کرده بودم...بیصدا اشک می ریختم و ناله هایم را خفه می کردم...نه از اینکه دیاکو دوستم نداشت...اینهم درد داشت اما نه به اندازه اینکه می دیدم...من هنوز هم دیوانه وار دوستش دارم...درد این بیشتر بود...! می توانستم قبول کنم که محبتها و نگرانیهایش همه از سر دلسوزي اند...اما نمی توانستم به خودم بقبولانم که محبت و عشق واقعی ام به او باید در سینه مدفون شوند...! به قلبم رجوع می کردم...نمی پذیرفت...بیرون کردن عشق دیاکو را نمی پذیرفت...با تک تک رگ و پی هایش..دور وجود دیاکو حصار کشیده بود و اجازه نمی داد قدمی از آنجا دور شود...!اصلا دست من نبود...مگر وقتی مهرش به دلم نشست اختیاري داشتم که الان براي بیرون کردنش داشته باشم؟؟؟مگر دست خودم بود که نفسش به وجودم جان می داد؟مگر دست من بود که صدایش قلب عاشقم را مجنون می کرد؟مگر دست من بود که حضورش اندامم را به لرزه می انداخت؟؟؟من چه اختیاري داشتم؟؟چه کنترلی داشتم؟؟؟از همان روز اول قلبم خواستش...بی چک و چانه...بی پرسش و پاسخ...مگر آن روز که در آغوشش بودم این قلب در به در براي عاشق شدن از من اجازه گرفت که حالا به میل من فارغ شود؟؟؟
نه...دوست نداشتن دیاکو...کار من نبود ...
بغض جدیدي پاره شد ...
اما او دوستم نداشت...این زهر کشنده را چگونه در خونم تحمل می کردم؟؟؟چگونه هر روز می دیدمش و این دوست نداشتنش را به خودم دیکته می کردم؟؟؟چطور با این همه غم زندگی می کردم؟؟؟دیاکو مرا دوست نداشت...مرا نمی خواست...برایش کوچک بودم..کم بودم...بهتر می خواست...برتر می خواست...بالاتر می خواست...و با نامیدي معترف بودم که حق هم داشت...! او براي من همان اسطوره دست نیافتنی بود..یک الهه یونانی که باید از دور پرستش می شد...با احترام...با احتیاط...بدون لمس...یا حتی بدون دیدن...و این براي قلب کوچک تازه بیست ساله شده من...بزرگترین مصیبت آن روزها بود!...
***
دانیار:
چند مشت آب به صورتم پاشیدم بلکه کمی از خشم و عصبانیتم فروکش کند.اما بی فایده بود.به اتاق برگشتم و سیگار روشنی که در زیر سیگاري گذاشته بودم برداشتم و کنار پنجره ایستادم...تصویر دیاکو در شیشه منعکس شده بود...روي تخت نشسته و به رو به رویش خیره شده بود.لعنتی...اگر آن افکار مزخرف و وحشتناك را نسبت به من و شاداب نداشت محال بود حرف بزنم...اما به خاطر آبروي تنها دختر بی شیله پیله و صادقی که در کل زندگی ام دیده بودم...مجبور شدم رازش را فاش کنم...!حرصم گرفته بود..از طرز تفکر عجیبی که نسبت به من داشت...از هیولایی که از من در ذهنش ساخته بود...برادر که این باشد...واي به حال بیگانه...! خاکستر سیگارم را از پنجره بیرون ریختم..."دنیاي این آدمها زیر سیگاري من بود"...!
-تو مطمئنی دانیار؟
خونسردي ظاهري ام را حفظ کردم:
-از چی؟
-از احساس شاداب؟
هه...روزي هفت هشت ساعت در کنارش بود...آنوقت احساسش را از من می پرسید!...
-آره!..
-خودش گفت؟
پوزخند زدم .
-لازم نیست بگه...تابلوئه..عجیبه واسم که خودت نفهمیدي ...
بلند شد و چند قدم به سمت در رفت و برگشت.با هر دو دست موهایش را چنگ زد و گفت:
-من همه حالاتش رو به حساب خجالتی بودنش می ذاشتم.چون از روز اولی که دیدمش همینجوري با من رفتار کرده بود...با صورت گر گرفته و نگاه همیشه فراري...! به همین خاطر هیچ وقت شک نکردم...اصلا همچین چیزي به مخیله م خطور نکرده بود...آخه با این اختلاف سنی چطور ممکنه؟؟جسته گریخته فهمیده بودم یکی رو دوست داره اما به هیچ وجه احتمال نمی دادم خودم باشم..نهایتش یه پسر بیست و دو،سه ساله رو تصور کرده بودم...آخه این دختر چی فکر کرده؟چطور همچین اتفاقی افتاده؟
ریه هایم را با یک پک عمیق پر از دود کردم و گفتم:
-حالا مگه چی شده؟؟اتفاقا به نظر من خیلی هم خوبه...با اخلاقاي خاص و تعصباتی که تو داري شاداب واست بهترین گزینه ست...هم نجیب و مهربونه...هم سختی کشیده و بساز...قیافشم که خوبه...اینقدرم که عاشقته...دیگه چی می خواي؟
حیرت زده گفت:
-تو حالت خوبه دانیار؟می فهمی چی می گی؟اون بچه ست و کله ش داغه..تو دیگه چرا همچین حرفی می زنی؟درسته که من بچه دوست دارم..اما نه به عنوان همسرم...! سن و سال من از شیطنتها و بچگی هاي خاص شاداب گذشته...وقتی من چهل سالم بشه اون تازه بیست و پنج،شیش سالشه...یعنی من نیمه اول عمرم تموم شده و اون هنوز تو اوج جوونیشه...!چطور می تونم همچین جنایتی بکنم؟اون الان منو می بینه...اما چند سال دیگه خسته می شه...خسته میشیم!... اگه قرار باشه ازدواج کنم یکی رو تو رده سنی خودم ترجیح می دم...نهایتش با پنج سال اختلاف سن..کسی که پخته شده باشه...سرد و گرم چشیده باشه...عقلش کامل شده بود...نه یه دختربچه احساساتی..!بعدشم...اگه یه روز ازدواج کنم...می خوام تو سالگرد ازدواجم پدر شده باشم...به نظرت از شاداب میشه همچین توقعی داشت؟از یه دختر نوزده ساله؟
نه..انگار واقعا هیچ حسی به شاداب نداشت...! سیگار را از پنجره بیرون انداختم و گفتم:
-حالا می خواي چیکار کنی؟
دوباره روي تخت نشست و سرش را بین دستانش گرفت:
-نمی دونم...از یه طرف دلم نمی خواد بیشتر از این واسه خودش رویا پردازي کنه...از یه طرفم نمی تونم با یه برخورد تند و بد دلش رو..غرورش رو بشکنم!...
کنارش نشستم .
-اتفاقا از منم خواست هیچی بهت نگم.خودم زحمت خراب کردن کاخ آرزوهاش رو کشیدم.فکر نمی کنم لازم باشه تو بیشتر از این اذیتش کنی.اصلا اگه اونجوري در موردم فکر نکرده بودي نمی گفتم .
صدایش را بالا برد .
-من چه می دونستم؟یه طوري گفتی که دیوونه شدم...نمی تونستی عین آدم حرف بزنی و اونجوري خون منو به جوش نیاري؟
در دل افسوس خوردم...اما با بی تفاوتی گفتم:
-می خواستم از احساس تو مطمئن شم..می خواستم اگه چیزي هست بیدارش کنم...وگرنه منو چه به دخترایی مثل شاداب؟
آهی کشید و از جا برخاست و زیرلب گفت:
-امان از این دخترا...با دو کلمه حرف و دو تا لبخند چه فکرایی که پیش خودشون نمی کنن...ببین منو تو چه شرایطی قرار داده ...
قبل از اینکه از در بیرون برود گفتم:
-هیچی به روش نیار دیاکو...!نذار بفهمه که می دونی...من بهش قول دادم!...
بی حواس سرش را تکان داد...اما هنوز دستگیره را نچرخانده برگشت و گفت:
-وایسا ببینم...تو رو چه به این حرفا دانیار؟؟؟چرا نگرانشی؟اصلا چطور با شاداب حرف زدي؟چطور راضیت کرد بیاي بیرون؟
روي تخت دراز کشیدم و گفتم:
-تو فکر کن معجزه الهیه!..
و به معناي ختم مکالمه چشمانم را بستم و جواب سوال دیاکو را به خودم دادم .
"امروز اولین بار بود که کسی در اوج غم و غصه هاي خودش...با معصومیت و صداقت عجیب و باور نکردنی...گفته بود کاري را فقط و فقط به خاطر خوشحالی من انجام داده و با ماندن و نرفتنش مهر تایید بر آن زد...و اولین بار بود که من ...
بدون ذره اي تردید حرف یک نفر را باور کرده بودم"
***
دیاکو:
صبح شنبه که دانیار را راهی کردم خودم هم لباس پوشیدم و از خانه بیرون زدم.هنوز خیلی زود بود...اما نه خوابم می آمد...نه کاري براي انجام دادن داشتم...ماشین را در پارکینگ شرکت گذاشتم و به خیابان رفتم...ترجیح دادم کمی پیاده روي کنم...به فرعی نزدیک شرکت پیچیدم و هواي پاك را استنشاق کردم...موبایلم زنگ خورد...مهندس حیدري بود .
-به به...جناب مهندس...چه سعادتیه که اول صبح صداي شما رو می شنوم .
مهندس پیر خندید و گفت:
-واسه منم سعادته پسرم.خوبی؟
کمی حال و احوال کردیم و خبر داد گرافیست ماهري که دنبالش یودم پیدا کرده و به شرکت می فرستد...و اصرار کرد که حتما در اولین فرصت به دیدارش بروم...چون چیزهاي جالبی براي رو کردن دارد...نگاهی به ساعتم انداختم...هشت و نیم بود...با مهندس حیدري خداحافظی کردم و از فرعی بیرون آمدم و درست در چند قدم جلوتر شاداب را دیدم که دستانش را بغل کرده بود و با سر فروافتاده...آرام و بی عجله به سمت شرکت می رفت...بی اراده اخم کردم...نمی دانستم چطور باید با این دختر رفتار کنم که بیشتر از این نه وابسته شود و نه آسیب ببیند...! از پشت سر خیره اش شدم...تا به حال هرگز به او به چشم یک زن نگاه نکرده بودم...همیشه برایم یک دختر کوچک دوست داشتنی و مهربان بود...اما الان باریکی اندام و قد متوسطش به چشمم می آمد...در کل ظریف بود..همه چیزش..از اجزاي صورت گرفته تا دست و پا و حتی صدایش...! خصلتهاي مثبت فراوانی داشت که می توانست هر مردي را خوشبخت کند..اما من آنقدر بی انصاف نبودم که فرصت جوانی کردن را از او بگیرم ...
آه کشیدم و در دلم گفتم:
-من با تو چیکار کنم دختر؟
کمی قدمهایم را تند کردم..نزدیکش شدم ولی تا خواستم صدایش بزنم...پایش روي پوست موزي لغزید و میان زمین و آسمان معلق شد...نفهمیدم چطور دست بردم و بازویش را گرفتم و چطوري در آغوشم جا خوش کرد...اما اندام دخترانه و لرزانش..خاطره اي محو و آشنا را در ذهنم زنده کرد...انگار که این صحنه را جاي دیگر هم دیده و لمس کرده بودم...چند لحظه در چشمان ترسیده اش خیره شدم و به محض یادآوري موقعیتم...دستم را از روي سینه اش که به شدت بالا و پایین می شد برداشتم...! رنگ پریده اش در کسري از ثانیه به سرخی گرایید...سرش را پایین انداخت و سه بار پشت سر هم سلام کرد...حال منهم دست کمی از او نداشت...از لمس نقطه ممنوعه بدن دختري که به من علاقه داشت...به شدت کلافه شده بودم...با بدخلقی گفتم:
-حواست کجاست؟خوبه اینقدرم سر به زیري و پوست موز به اون گندگی رو نمی بینی.اگه سرت می خورد لبه اینجدول..مغزت متلاشی می شد خانوم .
لرزش واضح دستش را می دیدم.آنقدر سرش را در گردنش فرو برده بود که نمی توانستم حالت صورتش را درست تشخیص دهم .
-ببخشید!...
بابت زمین خوردنش از من عذرخواهی می کرد...اوف!..
کف دستم می سوخت...انگشتانم را مشت کردم و گفتم:
-چیزیت نشد؟
دست او هم به سمت مقنعه اش رفت و آن را روي سینه اش کشید و با این حرکت...نگاهم را روي برجستگی اش خیره کرد.از شدت غضب دندانهایم را روي هم مالیدم و در دل گفتم:
-لعنت به تو دانیار!...
صداي آرامش حرص دلم را بیشتر کرد .
-نه...خوبم!...
با همان غضب و حرص گفتم:
-چقدرم که دیر سر کار میاي...مگه قرارمون هشت نبود؟
چند لحظه مظلومانه نگاهم کرد...تا به حال همچین برخوردي از من ندیده بود!...
-اتوبوس دیر اومد...معذرت می خوام!...
براي مظلومیتش دلم سوخت...خودم هم نمی دانستم اینهمه عصبانیت و بی قراري از چه ناشی می شود...بدون هیچ حرفی رهایش کردم و جلوتر از او داخل شرکت رفتم...حتی منتظر رسیدنش نشدم و دکمه آسانسور را فشار دادم .
چشمانم را بستم تا از التهابم بکاهم...دانیار راست می گفت...این دختر "بچه" نبود!...
***
شاداب: