فصل بیست و چهار
حسرت زده و درمانده به مسیر رفتنش خیره شدم.از هیچ کس به اندازه خدا شکایت نداشتم.او که از حالم خبر داشت.اوکه می دید در این دو روز چه کشیدم تا بتوانم کمی بر خودم مسلط شوم.پس چرا دوباره تجربه بودن در آغوشی را که اینگونه بیچاره ام کرده بود،در دامانم گذاشت؟چرا اجازه نمی داد این دندان لق را بکنم و دور بیاندازم؟چرا نمی گذاشت فراموش کنم که داغ چه چیزي بر دلم مانده است؟چرا مرا در آتش اشتیاق یک طرفه می سوزاند و هردم شعله اش را فروزان تر می کرد؟منکه به خوش باوري و خیال پردازي خودم معترف بودم...پس چرا دوباره سوداي این آغوش گرم و مردانه را در سرم می انداخت؟
او چرا اینهمه عصبانی بود؟به خاطر حواس پرتی یا تاخیرم؟هیچ وقت اینقدر بداخلاق و تلخ ندیده بودمش.حتی صبر نکرد که همراهش بروم.احتمالا نمی خواست در محیط کارش با هم دیده شویم.شاید چون من کوچک بودم...چه از لحاظ سنی و چه از لحاظ!...
کیفم را توي کمد میزم گذاشتم و کامپیوتر را روشن کردم.آنقدر بدنم کوفته بود که انگار واقعا با سنگهاي کف خیابان برخورد کرده بودم و آنقدر سرم درد می کرد که انگار به جاي سینه محکم و تپنده دیاکو..با یک تریلی هجده چرخ تصادف کرده بودم .
ارباب رجوعهایش آمدند و رفتند.کارمندهایش آمدند و رفتند.آبدارچی بارها به اتاقش رفت و آمد.تلفن بارها زنگ خورد و من وصل کردم.ساعت چرخید و چرخید تا به دوازده رسید.یک ساعت دیگر وقت ناهارش بود و او یک ساعت قبل از غذا باید قرصش را می خورد.سه بار بلند شدم و باز نشستم.دوبار تا آبدارخانه رفتم و برگشتم.صدبار به خودم گفتم "به تو چه" و باز با نگرانی به ساعت نگاه کردم ودر آخر به این نتیجه رسیدم...که "او مرا دوست ندارد...منکه دوستش دارم".برایش یک لیوان آب خنک بردم و وارد اتاقش شدم .
آرنجش را روي میز گذاشته و پیشانی اش را به کف دستش تکیه داده بود و آلبومی را ورق می زد.بدون اینکه سرش را بلند کند پرسید:
-چیزي می خواي؟
لیوان را روي میز گذاشتم و گفتم:
-قرصتون!...
-باشه...ممنون!...
همیشه می ماندم تا به چشم خودم ببینم که قرص را خورده و آبش را تا ته نوشیده.آلبوم را تا آخر ورق زد و بعد قرص را از کشوي میزش درآورد و گفت:
-یه گرافیست جدید قراره بیاد اینجا که طرحاش رو ببینم.از طرف مهندس حیدریه.به محض اینکه رسید معطلشنکن.کارمون بدجوري لنگه .
زیرلب گفتم:
-چشم .
لیوان را برداشتم که از اتاق بیرون بروم.صدایم زد.با همان کشش الف دوم اسمم که نمی دانم چطور اینقدر خاص تلفظش می کرد .
-شاداب!...
سعی کردم فکر نکنم..نه به زنگ صدایش..نه به رنگ نگاهش .
-بابت تولد دانیار ازت ممنونم واقعا سنگ تموم گذاشتی .
او هم براي من و احساسم سنگ تمام گذاشته بود!...
-و البته به نتیجه اي هم که می خواستی رسیدي.دانیار رو خوشحال کردي .
عضلات اطراف دهانم...لبخند زدن را از خاطر برده بودند!...
-و البته منو..!امیدوارم بتونم یه روز لطفت رو جبران کنم .
بی اختیار دستم را روي ابرویم کشیدم و گفتم:
-خواهش می کنم .
این تنها جمله اي بود که از میان تارهاي صوتی متورمم می توانست خارج شود.به سالن برگشتم و مرد کوتاه قدي را منتظر دیدم.بلافاصله به سمتم آمد و گفت:
-من از طرف مهندس حیدري اومدم.می تونم آقاي مهندس رو ببینم؟
آهی کشیدم و گفتم:
-بله.منظرتونن...اجازه بدین بهشون خبر بدم ...
و گوشی را برداشتم و خبر رسیدن گرافیست جدید را به اسطوره بداخلاق و بی حوصله ام دادم!...
***
دیاکو:
با بی میلی به طرحهاي پیش رویم نگاه می کردم..از مهندس حیدري در عجب بودم که با گذشت اینهمه سال و اینهمه شناختی که از من و سلیقه ام داشت یک طراح معمولی و ساده را به عنوان گرافیست ماهر به شرکتم معرفی کرده بود.تمام رزومه اش را براي پیدا کردن یک نکته مثبت و بارز زیر و رو کردم...اما دریغ...! نه اینکه بد باشد..اما آنی نبود که من می خواستم.پرونده را بستم و بدون هیچ توضیحی گفتم:
-ممنون..شماره تون به منشی بدین.در صورت لزوم تماس می گیریم .
فکر می کنم از طرز نگاهم جوابم را خوانده بود.چون با ناامیدي گفت:
-یه آلبوم دیگه هم هست.می خواین اونم ببینین .
سري تکان دادم و گفتم:
-نیازي نیست.همین کافی بود .
بعد از بیرون رفتن مرد...شماره مهندس حیدري را گرفتم و قبل از اینکه حرفی بزنم صداي شوخ و سرحالش را شنیدم .
-نپسندیدي...نه؟
خندیدم:
-گذاشتیمون سر کار مهندس؟
-دقیقا..می خوام اینقدر کارت گیر کنه که بلند شی بیاي اینجا..می خوام ببینم تا کی می خواي از این پدر پیرت دوري کنی؟
با شرمندگی گفتم:
-چوبکاریم می کنین؟خودم به اندازه کافی خجالت زده هستم.ولی به خدا گرفتارم .
-گرفتار؟با این موهاي سفیدم سرم شیره می مالی؟گرفتار یه روز..گرفتار دو روز...گرفتار یه ماه...گرفتار دو ماه...الان چهار ساله که تو به من سر نزدي پسر جان...! به خاطر گرفتاریه؟
پیشانی ام را خاراندم و گفتم:
-حق با شماست..گردن منم از مو باریکتره...هر تنبیهی هم که صلاح بدونین قبول می کنم .
صدایش دوباره شاد شد .
-آها...این شد یه چیزي..! امشب دست دانیار رو بگیر و بیا خونه ما...بابا مردم از دلتنگی واسه شما دو تا برادر .
حتی اگر دانیار بود...دیگر انرژي بحث کردن با او را نداشتم!...
-دانیار اینجا نیست...سر یکی از پروژه هاشه...ولی خودم خدمت می رسم .
-پس من و حاج خانوم واسه شام منتظرتیم...دیر نکنی که مادر جونت همین الانشم به خونت تشنه س!...
از لفظ مادر...دلم گرفت...و البته که حاج خانم کمتر از مادر نبوده براي من!...
-من مخلص مادر جونم هستم...قول می دم قبل از شما خونه باشم .
خب...انگار چاره دیگري نداشتم...بیشتر از این نمی توانستم این پیرمرد و پیرزن را که این همه به گردنم حق داشتند منتظر بگذارم...و البته شرمنده بودم..به خاطر کم کاري و کم لطفی خودم. ساعت چهار وسایلم را جمع و جور کردم و از اتاق بیرون رفتم.شاداب با کامپیوترش مشغول بود...به نظرم می رسید..ظرف این دو روز رنگ پریده و لاغرتر شده...! و چقدر از اینکه مسبب این اتفاق من و دانیار بودیم متاسف بودم. مرا که دید از جا بلند شد و گفت:
-تشریف می برین؟
در اینکه من این دختر را دوست داشتم و وجودش برایم منبع آرامش بود...شکی نبود...!در اینکه نجابت و سر به زیري و پوشش اش همان بود که من می خواستم...شکی نبود...!در اینکه قطعا زن زندگی می شد و مردش را خوشبخت می کرد..شکی نبود...! اما نه براي من...نه با من...حیف می شد...خیلی کوچک بود براي این حرفها...دلم نمی آمد فرصت جوانی کردن را از او بگیرم...و نمی توانستم به احساس دختري در سن او اعتماد کنم...نمی توانستم ریسک کنم و آینده هردویمان را به بازي بگیرم...نمی شد...نمی توانستم...!اصلا فکر کردن به شاداب حس گناه را در من زنده می کرد...حس سواستفاده گر بودن...حس جانی بودن...حس عراقی بودن..عراقی هایی که دخترهاي نه ساله و ده ساله ایرانی را به غارت برده بودند...!نه...نه او زنی بود که من می خواستم و نه من مردي که حق او باشد..! اما این را چگونه تفهمیمش می کردم که آسیب نبیند؟
-آره...جایی مهمونم...زودتر می رم..کار خاصی پیش اومد با موبایلم تماس بگیر .
سرش را به نشانه فهمیدن تکان داد...آهی کشیدم و خداحافظی کردم...نا خواسته باعث چه رنجی در این دختر شده بودم!...
خانه یاقوتی رنگ حاج رضا حیدري...همان بود که چهار سال پیش...با مشت هاي گره کرده و قلب درهم شکسته ترکش کرده بودم...همانی که در تمام این چهار سال نخواستم برگردم و ببینمش...حتی به قیمت دلخوري این زن و مرد مهربان و سالخورده...!توي ماشین ماندم و از پشت شیشه نگاهش کردم...زمانی اینجا خانه آمال و آرزوهایم بود..تنها دلخوشی آن روزهایم...! درختهایش هنوز هم تا توي کوچه شاخ و برگ داده بودند...همانهایی که همیشه حاج خانم نگران شکست کمرشان و از دست رفتن بارشان بود و حاج رضا...زیبایی خانه را به این پرپشتی و خمیدگی درختها می دانست...! از قرار هنوز کمر این درخت ها نشکسته بود و همچنان زیبایی خانه و کوچه را تامین می کردند ..
دلم می خواست برگردم...بروم و پشت سرم را هم نگاه نکنم..درست مثل چهارسال پیش...همانطور که رفتم و رفتم...!دلم اینجا را نمی خواست...خیلی وقت بود که از قید این دیوارهاي یاقوتی رها شده بود...نمی خواستم برایش یادآوري کنم...نه وقتش را داشتم و نه حوصله و نه توانش را...اما با این همه دینی که بر گردنم سنگینی می کرد چه می کردم؟
تابلوي کادوپیچ شده را از صندلی عقب برداشتم و پیاده شدم.به محض اینکه انگشتم را روي زنگ فشردم در باز شد!...
لعنتی..حتی بوي گلها هم همان بوي چهارسال پیش بود!...
مهندس و همسرش به استقبالم آمدند.هر دو در آغوشم گرفتند...مثل آن روزهایی که بچه بودم...دقیقا آن روزها هم همین طور پدرانه و مادرانه...میان بازوانشان می فشردنم...خم شدم که دستشان را ببوسم..هر دو پس کشیدند و مهندس سرم را در سینه اش گرفت و گفت:
-خیلی بی معرفتی پسر!...
چه می گفتم؟حق داشت!...
خوشبختانه وسایل خانه را عوض کرده بودند...هم مبلها و هم پرده ها...فقط عتیقه ها در جایشان مانده بودند و پیانوي سفید و طلایی گوشه پذیرایی!...
حاج خانم با نوك انگشتش اشک ریخته شده از چشمان درشت آبی رنگش را پاك کرد و گفت:
-اینه رسمش؟تو که می دونستی من پسر ندارم...تو که می دونستی من امیدم به تو و دانیاره...چطور از من بریدي؟چطور تنهام گذاشتی؟
زبانم بند رفته بود...تابلو را به دست خدمتکار جوان و جدید دادم و گفتم:
-اون یه سال اول رو که شما ایران نبودین و بعدشم ...
نگاهی بین زن و شوهر رد و بدل شد...مهندس حیدري حرف را عوض کرد .
-از دانیار بگو..چیکار می کنه؟
نگاهم را از در و دیوار خانه گرفتم و گفتم:
-ارشدش رو گرفته...یه مهندس معروف و کاربلد شده واسه خودش!...
مهندس محتاطانه پرسید:
-با همون اخلاقاي خاص؟
تجسم قیافه همیشه بی احساس دانیار...بی اختیار خنده بر لبم نشاند .
-اوووه...خیلی بدتر از قبل!..
دستش را روي شانه ام گذاشت و گفت:
-خیلی دلم می خواد ببینمش...خیلی زیاد .
رو به حاج خانم کردم و گفتم:
-حالا ما پسراي بد و بی معرفتی بودیم...شما چرا به ما سر نزدین؟شما چرا با بچه هاتون قهر کردین؟باز مهندس یه زنگی به ما می زد...شرکتمون می اومد...شما که همونم از ما دریغ کردین!...
نگاه آبی متاسفش را به چشمانم دوخت و گفت:
-روي زنگ زدن نداشتم عزیزم...رو نداشتم .
لبم را گاز گرفتم و گفتم:
-نگین این حرف رو حاج خانوم...ما تا ابد مدیون محبتاي شما هستیم...شما حق مادري به گردن من و دانیار دارین .
با دست روي زانویش زد و گفت:
-آره..مادرتون بودم...اما مادري نکردم...حق مادري به جا نیاوردم!...
اي کاش نیامده بودم..اي کاش برنگشته بودم!...
مهندس باز هم سعی کرد جو را عوض کند .
-از کار و بار شرکت چه خبر؟شنیدم یواش یواش داري یکه تاز می شی .
سرم را پایین انداختم و گفتم:
-نه حاجی...همچنان در محضرتون درس پس می دیم.کو تا به پاي شما برسیم؟
با محبت ضربه اي به کمرم زد و گفت:
-شکسته نفسی نکن پسر جان..آمارت رو دارم...و نمی دونی چقدر افتخار می کنم وقتی خبر موفقیتات به گوشم می رسه!...
در جواب محبتش فقط لبخند زدم و شربت را از سینی اي که خدمتکار به سمتم گرفته بود برداشتم .
-دانیار نمی خواد شرکت بزنه؟
قاشق را توي لیوان شربتم چرخاندم و گفتم:
-نه...می شناسینش که..نمی تونه یه جا بمونه...از پشت میز نشستنم خوشش نمیاد!...
-هنوز سیگار می کشه؟
-افتضاح...بیشتر از همیشه!..
-هنوزم دلش جایی گیر نکرده؟
اینبار یادآوري دانیار...همراه با یک لبخند تلخ بود .
-مگه دل داره که جایی گیر کنه؟
حاج خانم زمزمه کرد:
-بمیرم واسش...بمیرم واستون!...
کمی از شربت نوشیدم و گفتم:
-