اسطوره

فصل بیست و پنج

از کتی چه خبر؟از شوهرش؟ بچه ش دیگه الان باید دبیرستانی باشه.درسته؟

چشمان مهندس برق زد و گفت:

-بچه نه...بچه ها...پارسال یه دوقلوي ناز نصیبشون شد .

با خوشحالی گفتم:

-جدي می گین؟؟؟چقدر عالی...واقعا دلم واسشون تنگ شده!..

-واسه من چطور؟

خدایی بود که لیوان شربت از دستم نیفتاد...چنان سرم را چرخاندم که مهره هاي گردنم صدا دادند...لبهایم بی اجازه از من نامش را خواندند .

-کیمیا؟؟؟

خندید و جلو آمد .

-آره خودمم ...

دستش را به سمتم دراز کرد .

-سلام!..

لیوان به دست برخاستم و نگاهش کردم .

قد بلند...پوست سفید...موهاي بور...و چشمان آبی!...

کیمیا برگشته بود!...

چند لحظه به انگشتان سفید و کشیده دستش خیره شدم و بعد نشستم..لیوان را روي میز گذاشتم و گفتم:

-خوش اومدي!..

در هم رفتن چهره اش چند لحظه بیشتر طول نکشید.با همان لبخند گشاده اش رو به رویم نشست و گفت:

-خوبی؟

نگاهش کردم...مثل همیشه...خوش پوش..خوش رو...خوش صحبت...! بلوز زرد چسبان و آستین کوتاه...دلفریبی بالا تنه اش را به رخ می کشید و دامن سفید تا روي زانویش خوش تراشی اعصاب خرد کن پاهایش را!...

-مرسی...تو خوبی؟

-اوهوم..اصلا تغییر نکردیا ...

چشمانم را به رگه هاي سرخ آمیخته با سنگ سفید کف سالن دوختم و گفتم:

-توام همینطور!...

مهندس با شوق گفت:

-اینم گرافیست ماهري که می خواستی...مدرك گرفته از ایتالیا...مهد طراحی!...

پوزخند زدم .

حاج خانم...که البته هرگز حج نرفته بود و من اینطور صدایش می کردم... در ادامه حرف شوهرش گفت:

-باور کن از وقتی اومده مرتب سراغت رو می گیره ...

مهندس حرفش را قطع کرد .

-اونجا هم که بود همش حالت رو می پرسید .

اینبار کیمیا به حرف آمد .

-تماسام رو که جواب نمی دادي!...

در چه مخمصه اي گرفتار شده بودم...! این شرایط دانیار و رك و راستی و بی ملاحظگی و خونسردي اش را می طلبد..نه من که مجبور بودم به احترام مهندس و زنش سکوت کنم .

بدون اینکه سرم را بالا بگیرم گفتم:

-فکر نمی کردم برگردي .

سریع جواب داد .

-ولی منکه گفته بودم برمی گردم .

بازدم عصبی و حرص زده ام را به بیرون پرت کردم و جواب ندادم.مهندس دلجویانه گفت:

-دلش اینجا بود...باید برمی گشت .

اوف...! کاش می توانستم در همین لحظه...این خانه عذاب آور را ترك کنم...مستخدم اعلام کرد که شام حاضر است...هیچ وقت این خبر تا این حد خوشحالم نکرده بود .

کنارم نشست...چپ چپ نگاهش کردم..موهاي مواجش را پشت گوشش زد و ظرف سالاد را به طرفم گرفت و گفت:

-هنوزم همونقدر اخمویی...یه کم بخند...دلم گرفت به خدا!...

اینهمه تسلط به اعصاب و رفتار..از نظر خودم جاي تحسین داشت!..

مهندس گفت:

-با شناختی که از تو دارم می دونم کار کیمیا به دلت می شینه...البته قبل از رفتنش هم قبولش داشتی...حالا که دیگه فوق العاده شده .

به سردي گفتم:

-چرا خودتون از وجودش استفاده نمی کنین؟

از گوشه چشم دیدم که دست کیمیا در هوا بی حرکت ماند.مهندس هم چند لحظه سکوت کرد و گفت:

-شما دو تا جوونین...کلی ایده هاي جدید دارین..من پیرمردم و مقید به اصول قدیمی...با امثال شما آبم تو یه جوب نمی ره!..

لبخندي زدم و گفتم:

-در عالی بودن کار کیمیا شکی نیست..ولی من نیرویی رو که لازم داشتم استخدام کردم .

مهندس اخم کرد و گفت:

-کی؟تو که تا امروز ظهر درگیر بودي .

تکه اي مرغ به دهانم گذاشتم و جواب دادم .

-یه نفر رو بهم معرفی کردن که از معرفش مطمئنم!..

کیمیا برنج توي بشقابم ریخت و گفت:

-منکه حقوق نمی خوام...فقط دنبال تجربه هاي جدیدم .

هه..به خاطر همین تجربه هاي جدید..قید همه چیز را زده بود!...

براي تمام کردن بحث گفتم:

-باشه..حالا بعدا یه نگاهی به آلبومت میندازم .

با خوشحالی گفت:

-پس من فردا میام شرکت.چطوره؟

سرم را تکان دادم..چند دقیقه بعد از اتمام شام برخاستم و گفتم:

-با اجازتون من برم دیگه!...

حاج خونم معترضانه گفت:

-کجا؟تازه سر شبه .

در آبی آشناي چشمانش نگاه کردم و به آرامی گفتم:

-یه کم کار دارم...و خیلی هم خستم...! ایشالا تو یه فرصت دیگه درست و حسابی مزاحمتون می شم .

خداحافظی کردم..کیمیا رو به پدر و مادرش گفت:

-من تا دم در همراهیش می کنم!..

دندانهایم را روي هم فشردم و از جلو رفتم..پشت سرم دوید و صدایم زد..نایستادم...بازویم را گرفت..با خشم دستم را بیرون کشیدم و گفتم:

چی می خواي؟-

در تاریکی وهم انگیز حیاط بزرگ و پر درخت...نزدیکم شد و چشمان آسمانی زیبایش را به صورتم دوخت و گفت:

-دلم واست تنگ شده!..

گرماي تنش به تک تک سلولهایم گسترش یافت.عضلاتم را منقبض کردم و عقب کشیدم و به تلخی گفتم:

-واسه دلتنگی دیر شده!..

دستش را روي بازویم گذاشت و گفت:

-دیاکو..من به خاطر تو برگشتم .

خندیدم و گفتم:

-جدي؟

انگشتانش را روي پوستم لغزاند و گفت:

-به چی قسم بخورم که باور کنی؟

با خشونت دستش را پس زدم و گفتم:

-اگه خاطر من واست مهم بود..نمی رفتی!..

کف دستانش را روي سینه ام گذاشت و گفت:

-اگه نمی رفتم...اگه اون موقع ازدواج می کردیم..الان یه زن افسرده بودم...با کلی احساسات بد و مخرب...احساس عقب ماندگی...درماندگی...اما الان که اومدم..یه زن کاملم..با کلی تجربه..با کلی حرف...کسی که بتونی بهش افتخار کنی...کسی که بتونه سربلندت کنه...کسی که بتونه راضیت کنه...یکی که حوصلت رو با حرفاي الکی و کسل کننده سر نبره...زنی که وقتی برمی گردي خونه...به جز آشپزي و خونه داري...کلی ماجرا واسه تعریف کردن داشته باشه...شونه به شونت کار کنه و باعث پیشرفتت بشه...اما اون موقع چی بودم؟؟؟یه دختر بی تجربه و ساده که نهایت هنرش پیاده کردن چهارتا خط کج و معوج روي بوم نقاشی بود...من نمی خواستم تو اون مقطع درجا بزنم...به خاطر هر دومون...آخه زنی که فقط بشوره و بپزه و بچه داري کنه چه جذابیتی داره؟به خدا بعد از یه مدت ازم خسته می شدي..!زده می شدي!...

مچ دستهایش را گرفتم و گفتم:

-شاید زنی که فقط بشوره و بسابه واسم جذابیت نداشته باشه...اما ترجیحش می دم به زنی که به راحتی از من گذشته و نمی دونم چهارسال تو یه کشور اروپایی چه غلطی کرده!..

سد راهم شد و گفت:

-به خدا دست از پا خطا نکردم...اصلا با وجود تو..مگه می تونستم اشتباهی بکنم؟؟گذشته از اینکه می دونستم چه تعصباتی داري...کسی به جز تو به چشمم نمی اومد...من دوست دارم دیاکو!...

نگاهی به سرتاپایش کردم و گفتم:

-می دونی چه تعصباتی دارم و اینطوري... می گردي...!تو ایران اینجوري هستی..اونجا چطوري بودي؟

ملتمسانه گفت:

-عکسام هست...نشونت می دم..به خدا بد نمی پوشیدم...الانم..چون تویی...چون از همه واسم محرم تري ..

حرفش را قطع کردم و صدایم را بالا بردم .

-بسه دیگه کیمیا...تو انتخابت رو کردي...منم عواقبش رو بهت گفتم...! الان دیگه این حرفا کشکه ...

موهایش را که توي صورتش ریخته بود کنار زد و گفت:

-ولی من ناامید نمی شم...فقط یه فرصت می خوام واسه اثبات خودم.تو باید اون فرصت رو بهم بدي .

با افسوس سرم را تکان دادم و از خانه خارج شدم...آنقدر بهم ریخته بودم که پایم را روي پدال گاز فشردم و به سمت کرج رفتم!...

به دانیار و "بی احساسی اش"...احتیاج داشتم!..

***

دانیار:

از شدت خستگی خوابم نمی برد...دعوا و تشنج بین کارگرها یک طرف...تخریب قسمتی از سد و ضربه روانی وحشتناکش از یک طرف دیگر...توي تخت غلتیدم و چشمانم را روي هم فشار دادم تا خوابم ببرد...ناگهان با صداي جیغ زنی از جا پریدم...گوشهایم را تیز کردم...اما همه جا سکوت محض بود...دوباره چشم بستم...صداي گریه رو به خاموشی بچه اي به گوشم رسید...دیگر چشم باز نکردم..هم زن را می شناختم و هم بچه و هم این صداهاي تکرار شونده ي لعنتی!...

موبایلم را که برعکس روي میز گذاشته بودم برداشتم و اسکرینش را روشن کردم..سه تماس بی پاسخ از دیاکو داشتم...درست چند دقیقه قبل...! تعجب کردم..این وقت شب؟؟؟شماره اش را گرفتم...با اولین بوق جواب داد و بلافاصله گفت:

-کجایی دانیار؟

نیم خیز شدم و گفتم:

-کجا باید باشم؟کرج .

-می دونم بابا..کدوم هتل؟

کامل نشستم .

-کرجی؟

-آره آدرس رو بگو دارم میام .

شانه اي بالا انداختم و آدرس دادم و درست بیست دقیقه بعد دیاکو در اتاقم بود...با پیشانی قرمز و چشمهاي قرمزتر...!فهمیده بودم اوضاع آنقدر خراب هست که او را نصفه شبی تا اینجا کشانده.بنابراین ترجیح دادم سکوت کنم تا خودش به حرف بیاید.لیوانی آب به دستش دادم.بی حرف گرفت و خورد.رو به رویش نشستم..دلم می خواست پاهاي

خسته و دردناکم را روي میز بگذارم...اما نمی شد دیاکو را بیشتر از این عصبانی کرد...به صورت گرفته اش زل زدم ومنتظر ماندم..دستش را روي لبه لیوان کشید و گفت:

-امشب خونه مهندس حیدري بودم ...

آخ...فهمیدم..!با انگشت شست و اشاره لاله گوشم را خاراندم و گفتم:

-کیمیا برگشته؟

فقط سرش را بالا و پایین کرد. پاکت سیگار را از روي میز برداشتم و ضربه اي به زرورقش زدم و سر یکی را گرفتم و بیرون کشیدم و بین لبهایم گذاشتم .

-خب؟

-میگه به خاطر من برگشته!...

هه...دختر زرنگ!..

-توام باور کردي؟

-نه!..

-دوباره هوایی شدي؟

-نه!..

سعی کردم پوزخندم را مخفی کنم.سیگار را میان انگشتانم گرفتم و گفتم:

-پس چرا اینجایی؟

جا خورد...نگاهم کرد و گفت:

-اعصابم بهم ریخت!...

کمی از خاکستر سیگار را تکاندم و گفتم:

-چون اعصابت بهم ریخت..نصفه شبی پا شدي اومدي اینجا؟؟؟

با کف دست پیشانی اش را ماساژ داد و نالید:

-دانیار .

به تندي گفتم:

-تو نظر منو در مورد اون دختر می دونی!..

زیرلب گفت:

-همه چی تمومه ولی به درد من نمی خوره.درسته؟

با قاطعیت گفتم:

-دقیقا...اینو از روز اول بهت گفتم..قبول نکردي..چوبش رو هم خوردي..! عجیبه که بازم درگیرت کرده!..

با عصبانیت گفت:

-درگیرم نکرده!...

پوزخندم را واضح و آشکار به صورتش پاشیدم .

-شاید بتونی خودت رو گول بزنی..اما منو نه!..

همانطور نشسته..دستهایش را توي جیبش فرو برد و گفت:

-باشه...قبول...هنوز...دوستش...هنوز واسم مهمه...اما دیگه نمی تونم قبولش کنم...اونم بعد از اینهمه سال!..

این را راست می گفت...پذیرش دوباره این دختر..کسی که یک هفته قبل از عقدشان زیر همه چیز زد و رفت از دیاکو بعید بود..!اما آن مار خوش خط و خالی که من می شناختم ...

-اما می دونی که ولت نمی کنه...توي ایران...بهترین گزینه واسه ازدواجش تویی!...

رگ روي چانه اش متورم شد.خشمگین غرید:

-منظورت چیه توي ایران؟؟؟

می توانستم واکنشش را حدس زنم اما جواب دادم:

-تو که فکر نمی کنی..دختري با اونهمه زیبایی و لوندي..با اونهمه میل به آزادي و تمدن...با اونهمه شیطنت وشلوغی...چهار سال..تو یه کشوري مثل ایتالیا...آسه اومده و آسه رفته..ها؟

انگار در چشمانش آتش روشن کردند.دستم را بالا بردم و گفتم:

-گیرم که اینطورم بوده...اصلا اینطوري فکر می کنیم..کسی که یه هفته مونده به عقد...به خاطر اینکه نمی خواد محدود بشه...ول می کنه و می ره..،چهار سال به کسی که بهش پشت پا زده وفادار می مونه و حتی یه ساحل کوچولو و بیکینی هم تو کارش نبوده...اما بازم..با این وجود...می تونی به کسی که یه بار بهت نارو زده اعتماد کنی؟

با بی قراري گفت:

-نه..نمی تونم!...

به سمتش خم شدم...زمزمه وار...اما تیز و برنده گفتم:

-پس دورش رو یه خط قرمز بکش دیاکو...کیمیا با همه جذابیتاش...اونی نیست که تو می خواي!...

***

دیاکو: