فصل بیست و شش
بارها در زندگی به اوج استیصال رسیده بودم...بارها و بارها...! رفتن ناگهانی کیمیا...یکی از همان دفعات بود...! وقتی که من دنبال باغ و تالار بودم...وقتی که شب قبلش، توي مزون معروفی در شمال تهران...لباس عروسی را بر تنش دیدم و ناخنهایم را توي پوشت و گوشت دستم فرو بردم که مبادا در اثر آنهمه زیبایی خبطی از من سر بزند...وقتی خانه را در عرض بیست و چهار ساعت تخلیه کردم و دوباره طبق سلیقه او چیدمش...وقتی به دستش حلقه انداختم و حلقه اش را پوشیدم...وقتی گردنبند اهدایی ام را توي گردنش دیدم...وقتی که بعد از صیغه محرمیت اولین بوسه را از لبش گرفتم و در آغوش فشردمش...وقتی که فکر می کردم دوران تنهایی و خستگی و در به دري به سر آمده و نوبت به آرامش رسیدنم شده...کیمیا...رهایم کرد و رفت!...
به هر زبانی که بلد بودم...به هر روشی که می شناختم...به هر وسیله اي که می توانستم...سعی کردم جلویش را بگیرم!... با ناز و نوازش..با اخم و دعوا...با حرف و منطق...با عشق و احساس...با هرچیزي که داشتم...! اما جواب نداد...می خواست برود و دنیاهاي جدید را کشف کند...جدیدتر از من..بهتر از من...پر هیجان تر از من...!دلش تجربه می خواست...نه خانه داري...نه شوهر داري...نمی خواست در سن بیست و پنج سالگی اندامش به خاطر زایمان خراب شود...نمی خواست با در خانه نشستن مبتلا به پیري زودرس شود...نمی خواست تمام دغدغه اش..خوب برگزار کردن میهمانی هاي شبانه باشد...می گفت دوستم دارد اما نه بیشتر از خودش..می گفت می خواهد از جوانی اش تا جوان است استفاده کند و من با تعصباتعجیب و غریبم مانع رشدش می شوم!..
من هرچه در چنته داشتم خرج نگه داشتنش کردم...اما همان موقع هم دانیار با یک اس ام اس...این قائله را ختم کرد:
"شرط دل دادن دل گرفتن است...وگرنه یکی بی دل می ماند و دیگري دو دل"..!
این تنها واکنش دانیار در کل مدت نامزدي و جدایی من بود...! قبل از نامزدي هم گفته بود این دختر براي تو زن نمی شود و من به بدبینی اش خندیده بودم...همین...! تمام نقش دانیار..در ازدواج برادرش!...
دلم را پس گرفتم...که نه من بیدل شوم و نه او دو دل...! آنقدر مصیبت هاي گوناگون از سر گذرانده بودم که فکر می کردم بالاخره این را هم رد می کنم...اما انگار رنگ این یکی فرق داشت...خلا حضور کسی که زندگی ام را طراوت بخشیده بود اذیتم کرد...خیلی زیاد..! من سالها عادت کرده بودم به اینکه تنها باشم و نگران دانیار و مسئولیت هایم...! بعد از اینهمه مدت...که از مرگ خانواده ام می گذشت...کسی پیدا شده بود که با لطافت محبت می کرد..زیبا محبت می کرد...بعد از بیست سال کسی را پیدا کرده بودم که نگرانم باشد...یادم آورده بود که منهم آدمم و نیازهایی دارم...و به آنها به ظریف ترین شکل ممکن جواب داده بود...! فهمیده بودم این طپش هاي قلب ناشی از عشق که می گویند چیست و لذتش را چشیده بودم...و حالا...با رفتنش...دوباره خلا برگشته بود...! درست مثل رژیمی که می گویند اگر رهایش کنی با حجم بیشتري از چربی زائد رو به رو می شوي...منهم با رها کردن کیمیا...با سیلی از دردهاي تمام نشدنی رو به رو شدم..دردهایی که قبلا هم بودند...اما به حضورشان..به وجودشان عادت داشتم...فکر می کردم زندگی همین سیاه ها و سفیدها است..غم و تنهایی و بی کسی باید باشد...اصلا اگر نباشد یک چیزي کم است..! اما کیمیا آن روي زندگی...آن روي قشنگ و شاد و رنگی اش را نشان داد و تشنه مرا لب چشمه رها کرد!...
سعی کردم این برهه کوتاه عمرم را فراموش کنم و به زندگی برگردم...من وقت غصه خوردن نداشتم...وقت زانوي غم بغل گرفتن نداشتم...شرکت نوپا بود...و دانیار مثل همیشه در تارهاي عنکبوتی خودش اسیر...! اگر من...تنها تگیه گاهش می شکستم و فرو می ریختم...تکلیف او چه می شد؟؟ شب رفتن کیمیا..تا صبح توي اتاق قدم زدم...از روش دانیار براي تسکین خودم استفاده کردم و پاکتهاي متوالی سیگار را توي حلق و ریه ام ریختم و بعد..صبح روز بعدش...دوش گرفتم و مثل همیشه مرتب سر کارم حاضر شدم!...
فراموش کردم؟؟؟ نکردم..! نمی گویم در فراغش ماهها اشک ریختم و خنده از لبم فراري شد و شمع روشن کردم و شعر گفتم...نه...! زندگی از من فولادي ساخته بود که این طوفانها و زلزله ها و حتی بدترش هم خمش نمی کردند...کیمیا را به نداشته هایم اضافه کردم و با نبودنش کنار آمدم...اما گوشه اي از قلبم سیاه شد...مثل بافت فاسد شده اي که دیگر کار نمی کند...آن تکه هم دیگر نزد و کار نکرد...! شکستگی اش بند نخورد..جوش نخورد..خوب نشد...! ماند...تا در چنین روزي...بوي تعفنش اینچنین در وجودم پخش شود و عذابم بدهد...ماند تا عذابم بدهد!..
چشمم را باز کردم..دانیار...پاهایش را روي میز گذاشته بود و سیگار به لب...هوشمندانه و متفکر نگاهم می کرد...!لبخندزدم...کسی که دانیار را بشناسد می فهمد که نگرانی و دلواپسی از جانب او چه لذتی دارد...و من چقدر خوشبخت بودم که در عوض تمام عمرم...دانیار را داشتم...که با همه تلخی و سردي اش...برادرم بود...نگرانم می شد و حتی در سکوت و تنها با نگاه حمایتم می کرد .
کمی به جلو خم شدم و به چشمهاي باریک و تاریکش نگاه کردم و گفتم:
-می دونی دلم واسه چی تنگ شده؟
جواب نداد...فقط نگاه کرد ...
-واسه اون وقت هایی که قدت تا کمر من بود و دستات رو به زور دور شکمم می رسوندي و محکم بغلم می کردي!...
انتظار نداشتم به درخواستم پاسخ مثبت بدهد...همین که خط روي لبش...نقش پوزخند نداشت کفایت می کرد .
سیگار را توي جاسیگاري فشار داد و گفت:
-من آدم بد نامی ام داداش...بترس از اینکه زیادي به من نزدیک شی و انگ همجنس بازي بهت بزنن!...
براي پنهان کردن زجري که می کشیدم خندیدم...پس از همه شایعات پشت سرش خبر داشت!...
***
شاداب:
گوشی را در دستم جا به جا کردم و گفتم:
-حوصله ندارم تبسم.سر به سرم نذار .
-اي بابا..تو دیگه چرا؟حالا من و بگی یه چیزي...یه زن متاهل و هزار سودا...مثل شما مجرداي علاف نیستم که!
چقدر امروز دیاکو دیر کرده بود.با چشم عقربه ها را دنبال کردم و گفتم:
-نشیدي می گن آدمو سگ بگیره ولی جو نگیره؟حکایت توئه...پسره سر جمع دو تا اس ام اس بهت داده و والسلام.اونوقت تو داري واسه بچه ت سیسمونی می خري .
قهقهه زد و گفت:
-تو دیگه خفه.حداقل بین ما دو سه تا اس ام اس رد و بدل شده.تو چی می گی که هنوز اندر خم یک کوچه اي؟
دلم فشرده شد...تبسم بی خبر از همه جا...به زخمم نیشتر زده بود.با ناخن روي میز خط کشیدم و گفتم:
-دیگه نه کوچه اي وجود داره و نه خمی .
-چرا؟مگه چی شده؟
ناخنم را محکمتر روي میز فشردم .
-هیچی.چیزي نشده .
-خاك تو سرت که عرضه روشن کردن یه ترموستات ساده رو نداري.نمی دونم اینهمه سال که افتخار دوستی با منو داري چطور یاد نگرفتی.حالا غصه نخور.خودم یه دوره فشرده واست می ذارم ردیف می شی .
حتی حوصله شوخیهاي تبسم را هم نداشتم.کسل و بی حال گفتم:
-لازم نکرده.تو یه فکري به حال خودت بکن.کاري نداري؟
چند لحظه سکوت کرد و گفت:
-نه انگار واقعا یه چیزیت میشه.عصر میام پیشت .
براي قطع کردن هرچه زودتر تماس گفتم:
-باشه.ممکنه دیاکو بخواد تماس بگیره.فعلا .
از توي نایلونی که روي میز گذاشته بودم چیپس سرکه نمکی و قوطی کوچک ماست موسیر را در آوردم و براي منحرف کردن ذهن درگیرم مشغول شدم و به این فکر کردم که دیاکو کجاست...اما چند دقیقه بعد از راه رسید. سریع محتویات دهانم را قورت دادم و ایستادم.جواب سلامم را آرام داد و گفت:
-چه خبر؟
لیست تماس و پیغام ها را به دستش دادم .
چقدر چشمانش سرخ بود..چقدر صورتش درهم و خسته بود...چقدر خط اخمش گودتر شده بود.چقدر در این دو روز دیاکو عوض شده بود .
-توام چیپس و ماست دوست داري؟
به خودم آمدم و زیرلب گفتم:
-بله .
سرش را تکان داد و گفت:
-منم همین طور .
خم شدم و آنهایی را که براي شادي خریده بودم برداشتم و به سمتش گرفتم:
-بفرمایین.اینا اضافیه .
خندید.نه مثل همیشه پر انرژي....اما به هرحال خندید و گفت:
-یعنی اینقدر دوست داري که چندتا چندتا می خري؟
دلم می خواست تا ابد به خنده اش نگاه کنم...به زور نگاهم را از صورتش جدا کردم و گفتم:
-مال خودم نیست.واسه شادي خریده بودم .
-پس چرا می دیش به من؟
لحظه اي سرم را بلند کردم.لبخندش جمع شده بود و چشمانش مهربان .
-وقتی برم خونه..سر راه واسش می خرم .
بالاخره نایلون را از دستم گرفت و گفت:
-باشه.پس اینا قسمت من بوده .
زمزمه کردم .
-فقط واسه معدتون بده.مراقب باشین .
در حالیکه دور می شد و گفت:
-خوب شد گفتی.قرصم رو نخوردم.شانس آوردم تو هستی.وگرنه تا حالا صدبار دیگه معدم خونریزي کرده بود .
و به اتاقش رفت...از شدت غم لبم لرزید...چه فایده از این بودنی که او دوستش نداشت؟؟؟
هنوز ننشسته..دوباره در سالن باز شد و اینبار...شاهکاري از خلقت خدا...با ناز و منت داخل آمد. به محض ورودش..بوي فوق العاده اي فضا را پر کرد...بوي که در کنار آنهمه زیبایی هوش از سر هر آدمی می برد..حتی منی که همجنسش بودم .
حین اینکه با دقت سالن را می کاوید...مبهوت و متحیر نگاهش کردم.با کفشهاي پاشنه دار مشکی، بلندي قدش راچشمگیرتر کرده بود.شلوار پارچه ایش فیت پاهاي پر و کشیده اش بود و مانتوي اندامی کوتاهی... هیکل جذابش را مثل یک تابلوي نقاشی در بر گرفته بود...شال آبی آسمانی خوشرنگی که روي موهاي روشن و حالت دارش انداخته بود هارمونی محشري با رنگ چشمانش داشت و صورتی ملایم لبانش...قرمزي طبیعی گونه هایش را برجسته تر می کرد .
بی شک این زن..به منظور نشان دادن اوج قدرت خداوند در آفرینش زیبایی...به دنیا آمده بود!...
-عزیزم با شما هستم.مهندس حاتمی تشریف دارن؟
قلبی که تا کنون از شوق دیدن دیاکو..دیوانه وار خودش را به در و دیوار می کوبید...ناگهان با وحشت تمام چشمانش را بست...زانوهایش را بغل کرد و در گوشه اي نشست...!این زن می خواست دیاکو را ببیند؟؟؟
-بله...وقت قبلی دارین؟
خندید...سفیدي و یکدستی دندانهایش تیر آخر را به قلب ترسیده ام زد .
-فقط بهش بگو کیمیا اومده!...
کیمیا؟؟؟یعنی دیاکو را می شناخت؟؟؟یا نه...حتی ترسناك تر از این..دیاکو او را می شناخت؟
تاندون هاي منتهی به قلم هاي انگشتانم را منقبض کردم تا قدرت دستانم حفظ شوند.گوشی را برداشتم و با نیروي اندکی که از یک امید ضعیف می گرفتم دکمه صفر را فشار دادم .
-بله؟
کیمیا کمی به سمت در رفت...با هر قدمی که برمی داشت... بوي عطرش سالن را خنک می کرد .
-یه خانوم به اسم کیمیا اومدن و می خوان شما رو ببینن .
با سکوتش امیدم کمی جان گرفت.اما جمله بعدي اش دنیا را بر سرم آوار کرد .
-بفرستش داخل...و تا زمانی که اینجاست نه کسی رو راه بده و نه تلفنی رو وصل کن .
چشمی که گفتم را خودم هم نشنیدم چه رسیده به او .
-بفرمایین داخل خانوم .
چهره شیرین و گشاده اش را با لبخند زیبایی آراست و گفت:
-مرسی عزیزم .
از پشت نگاهش کردم...دلم می خواست می توانستم مانع ورودش شوم...اگر می توانستم حتی التماسش می کردم که از اینجا برود و پشت سرش را هم نگاه نکند...اما رفت و در را پشت سرش بست و مرا شکست!...
چه درد وحشتناکی بود که این زن..اینهمه به دیاکو می آمد!...
***
دیاکو:
نسبت به چهار سال پیش قیافه اش جا افتاده تر و زیبایی اش پخته تر شده بود. آن موقع فقط زیبا بود اما الان جذابیت ها و ظرافت هاي زنانه را هم چاشنی هر حرکتش کرده بود و همین دلفریب ترش می کرد .
-چقدر شرکتت خوشگله.معلومه حسابی کارت گل کرده .