اسطوره

فصل بیست و نه

پتو را کنار زدم و از اتاق بیرون رفتم...مادر کنار چرخش خوابیده بود...میان لباسهاي سبز و سفید...! برق هال را خاموش کردم و کورمال کورمال به سمت اتاق در بسته و ممنوعه رفتم...چند سال بود پایم را اینجا نگذاشته بودم؟ده سال...! ده سال ناقابل پدر داشتم و ندیدمش...ده سال پدر داشتم و نداشتم...! دستگیره را چرخاندم و داخل شدم...نور ضعیف پیکنیکی دخمه کوچکش را روشن کرده بود...! طول کشید تا هیکل نحیف و از دست رفته اش را تشخیص بدهم...گوشه اي چمباتمه زده و چرت می زد...سرش توي گردنش می افتاد و به دوباره به زور خودش را بالا می کشید.کنج دیگر اتاق که درست رو به روي او می شد نشستم...سعی کردم صورت آن وقتهایش را به یاد بیاورم...تا همین چند دقیقه پیش مثل روز واضح بود..اما الان...الان که این چهره سیاه و شکسته را می دیدم دیگر آن تصویر نقش نمی بست...انگار از اول همین مرد پدرم بود...! صدایش زدم ..

-بابا؟؟؟

صدایم را هم نمی شنید...در نشئگی خودش غرق بود...پاهایم را دراز کردم ...

-بابا؟؟؟

ها"ي تند و خشنی گفت..بعد از ده سال اینطور از دخترش استقبال می کرد .

-بابا؟؟؟

این مرتبه سرش را بالا گرفت و چشمان مخمورش را دور اتاق چرخاند...بعد از کمی مکث گفت:

-شاداب؟؟؟تویی بابا؟؟؟

چند وقت بود که از صدایش..از بابا گفتنش محروم بودم؟

-آره بابا...منم ...

دستش را به دیوار گرفت و به سختی از جا برخاست و با کمر تا شده و قدم هاي نا استوار کنارم آمد .

-چی شده بابا جون؟چرا اومدي اینجا؟

از پهلو خم شدم و سرم را به موکت نخ نما رساندم .

دستهاي پینه بسته اش را روي موهایم کشید .

-جاییت درد می کنه بابا جون؟

درد می کرد...قلبم درد می کرد...گلویم درد می کرد..چشمم درد می کرد .

زبري دستانش را حتی روي پوست سرم هم حس می کردم .

-می خواي مامانت رو صدا بزنم؟

با بغض گفتم:

-نه...نمی خوام!..

-نمی گی چی شده؟

نفسم قطع شد...بغضم ترکید...اشکم روان شد...اصلا از سر شب قطع نشده بود ..

-حواست به من نبود بابا...حواست نبود!...

-می دونم عزیزم...می دونم نفسم ...

-می دونی؟نه نمی دونی..تو که همش تو این اتاقی...از دنیاي بیرون خبر نداري...از بچه هات و مشکلاتشون خبر نداري...نبودي بابا...نبودن تو باعث شد من دچار اینهمه کمبود بشم...نبودن تو این خلا بزرگ رو تو وجود من ایجاد کرده که باعث میشه به هر طنابی واسه پر کردنش چنگ بزنم...تو باعث شدي که من هر مرد سالمی رو خدا ببینم و بپرستم!...

حرکت دستانش آرام آرام ضعیف می شد...سرم را بلند کردم...توي چرت بود...گونه ام را روي زانوي استخوانی اش گذاشتم...بوي دود و تریاك شلوارش توي دماغم پیچید .

-اگه تو بودي...اگه اگه تو واسم مردي می کردي...من اینقدر راحت..با یه برخورد ساده با مردي که قوي بود..محکم بود..مقتدر بود...عاشق نمی شدم که الان اینجوري عذاب بکشم...تو باعث این حال و روز منی!...

گلویش خرخر می کرد .

-اگه تو منو رو زانوهات می نشوندي....اگه تو منو بغل می کردي..اینقدر عقده یه آغوش مردونه و مطمئن رو نداشتم...اگه تو دستمو می گرفتی و منو با خودت اینور اونور می بردي...من از تماس دست یه مرد غریبه خودمو نمی باختم و هزار فکر و خیال الکی نمی کردم...اگه تو تکیه گاهم می شدي...اینجوري در به در یه تکیه گاه دیگه نبودم!...

نجواهایم را خودم هم نمی شنیدم دیگر!...

-اما تو حواست نبود بابا...حواست نبود که دو تا دختر داري...دو تا دختر که کل زندگیشون رو اشتباه تو خراب می کنه...دو تا دختر که قهرمان می خوان و نبودن تو...خالیشون می کنه...!حالا من از کجا واسه تو جایگزین پیدا کنم...در حالیکه به خاطر تو...هم بودنت و هم نبودنت...اعتماد به نفسم کشته شده...!دردمو به کی بگم که بفهمه و به حالم دل بسوزونه...؟

خیس شدن شلوارش را حس می کردم...محکمتر زانوهایش را بغل کردم..تکانی خورد و گفت:

-هنوز اینجایی دختر بابا؟چرا نمی ري بخوابی؟

بلندتر گفتم:

-چرا حواست به دخترات نبود بابا؟چرا دلت به حال دخترات نسوخت؟چطور تونستی قید ما رو بزنی؟چرا دیگه دلت واسمون تنگ نمیشه؟چرا دیگه واست مهم نیستیم؟چرا دیگه دوستمون نداري؟آخه ما بچه ها چه گناهی داریم؟جرممون چیه که ما رو به دنیا میارین و به امون خدا ولمون می کنین؟من راه و رسم زندگی رو از کی باید یاد بگیرم؟کی باید قوي بودن..محکم بودن رو بهم یاد بده؟؟کی قراره از من و شادي محافظت کنه؟کی بابا؟؟

باز تکرار کرد:

-می دونم..می دونم..حق با توئه ...

اما در واقع هیچی نمی دانست...حتی یک درصد حرفهایم را نمی فهمید...من دردم را پیش که می بردم؟

آن اتاق هم آرامم نمی کرد...فقط به رنجم شدت می بخشید...بلند شدم..حتی بیرون رفتنم را هم نفهمید...مادرم در خواب ناله می کرد...از خستگی...از درد پا...از فشار زندگی..ولی هنوز امید داشت که این مرد به سویش برگردد...درست مثل من که از غصه به خودم می پیچیدم ولی هنوز به مردم امید داشتم ...

پتو را روي تنش کشیدم و زیرلب گفتم:

-چقدر سرنوشت من و تو شبیهه مامانی!...

***

دیاکو:

بوي بتادین و کرئولین پیچیده در راهروي بیمارستان بر شدت سر دردم افزوده بود.انگار در چشمانم نمک و فلفل،باهم ،پاشیده بودند...بس که می سوختند..! دلم یک وان پر از آب داغ می خواست به همراه یک فنجان چاي تلخ و غلیظ...و انتهاي این جشن کوچک تک نفره...خواب شبانه آرام..مثل یک کودك..! از همان خوابهایی که می گفتند آنقدر عمیق است که وقتی بیدار می شوي..نمی دانی شب است یا روز...از همانهایی که من هرگز تجربه نکرده بودم...از همانها که از نظر من...فقط توي کتابها بود و وجود خارجی نداشت .

-چرا نمی ري خونه پسر؟از خستگی رو پاهات بند نیستی .

سریع پلکهایم را باز کردم و به احترام مهندس تنم را روي نیمکت فلزي سرد بالا کشیدم.لیوان کافی میکس را جلوي صورتم گرفت و گفت:

-کیمیا که حالش خوبه..من و مادرشم اینجاییم..موندن تو ضرورتی نداره .

با شرمندگی لیوان را از دستش گرفتم و به برگهاي قهوه اي منقوش بر تن کاغذ سفید نگاه کردم.نگفتم که من از طعم هر مایعی که در ظرف یکبار مصرف ریخته شود..بیزارم!..

-به خدا روم نمیشه تو چشمات نگاه کنم حاجی .

بخار متصاعد شده از لیوان را بلعید و گفت:

-اتفاقه دیگه...پیش میاد...خدا رو شکر که بخیر گذشت .

جهت رعایت ادب کمی از قهوه بدمزه و بدبو را چشیدم و گفتم:

-هنوزم نمی دونم چی شد!...

مهندس خندید و گفت:

-والا من به جاي این دختر باشم و به جاي کفش نردبون پام کنم...روزي هزار بار..سر که سهله..گردنم می شکنه!...

بزرگوار بود این مرد....خیلی بزرگوار بود...و این همه گذشت و چشم پوشی اش معذب ترم می کرد.وقتی به حرف آمد..لحنش هم پدرانه بود..هم دوستانه و هم مردانه...بدون هیچ اثري از خنده چند لحظه پیشش!..

-اگه بخوام منطقی باشم..به عنوان یه مرد حق رو به تو می دم..حق داري کیمیا رو نبخشی...حق داري دیگه بهش اعتماد نکنی...حق داري دیگه نخوایش...حتی حق داري اونقدر عصبانی باشی که هلش بدي...! شاید اگه منم جاي تو بودم همین کار رو می کردم...تصمیم عجولانه کیمیا..تا مدتها خود من رو هم شرمنده کرد بود..طوري که حتی نمی تونستم واسه عذرخواهی ببینمت یا باهات حرف بزنم .

. در سکوت به کف نشسته بر مایع تیره رنگ نگاه می کردم

-اما وقتی پدر باشی..قضیه فرق می کنی...دیگه منطق حالیت نیست...زمین و آسمون رو بهم می دوزي...حتی به جنگ خود خدا می ري..تا دل بچت رو شاد ببینی...تا آرامش و خوشبختی رو واسه همه لحظاتش فراهم کنی....منم پدرم و کیمیا ته تغاري عزیز کرده و دردونه م...! مثل هر پدري از روز تولدش نگرانش بودم...خصوصا این یکی که از بقیه شیطون تر و بی مسئولیت تر بود...اما همون روز اولی که پاي تو به خونه م باز شد...آروم شدم...چون دیدم یه نفر هست که می تونه دخترم رو اونجوري که من می خوام خوشبخت کنه .

خواستم نفس عمیق بکشم اما درد معده ام اجازه نداد .

-شاید خیلی خودخواهی باشه که ازت بخوام یه فرصت دیگه به کیمیا بدي...اما من فکر می کنم نه تنها دختر من...بلکه هر آدمی حق داره که یه فرصت واسه جبران اشتباهش داشته باشه.خصوصا کسی مثل کیمیا که اینقدر پشیمونه...هم از رفتنش و هم از ترك کردن تو! اینو به عنوان پدرش می گم دیاکو...کیمیا واقعا پشیمونه ..

سر معده ام می سوخت...کمی جا به جا شدم .

-خودت می دونی که اون دختري نیست که رو دست من بمونه..تو همین چند روزي که برگشته خاطرخواهاش امان از من و مادرش گرفتن...اما من نمی تونم ته تغاري تخس و ناز پرورده م رو به دست هرکسی بسپارم.نفسم به نفس این دختر بنده....تو قبرم بذارنم باز دل نگرونشم...فقط وجود مردي مثل تو...می تونه آرومم کنه.فقط تو می تونی از این دخترسرتق و سر به هوا یه زن زندگی بسازي...اگه سایه تو رو سرش باشه..من با خیال راحت سرمو می ذارم و می میرم .

دستم را روي قفسه سینه ام گذاشتم و گفتم:

-ایشالا خدا سایه ت رو تا هزار سال دیگه از سر ما کم نکنه حاجی...! توي خوب و خواستنی بودن کیمیا هیچ شکی نیست...اما اگه من می تونستم ازش زن زندگی بسازم چهار سال پیش اینکار رو کرده بودم...اگه اون موقع نشد..الانم نمیشه..چون دیگه نه حال و حوصله اي واسه من مونده ..نه کیمیا دختریه که تو سن 92 سالگی بشه تغییرش داد .

کامل چرخید و دستش را روي پایم گذاشت و با ملایمت گفت:

-طبیعیه که باورش نکنی...طبیعیعه که بهش اعتماد نکنی...اما کیمیا عوض شده..از همون ماههاي اولی که رفت عوض شد...همیشه اسم تو ورد زبونش بود..خودش خوب می دونه چه غلطی کرده چه گوهري رو از دست داده..به خاطر من پسرم..به خاطر من یه فرصت بهش بده!...

دستم را روي دستش گذاشتم..در چشمانش زل زدم و گفتم:

-تو کل این دنیا..حتی یه نفر وجود نداره که به گردنم حقی داشته باشه حاجی...به جز شما و حاج خانوم..! به همون شدتی که جنگ زمینم زد...شما بلندم کردین...خیلی باید گربه باشم که سالها محبت بی دریغ و پدرانه تون رو فراموش کنم.اگه حمایتاي شما نبود دانیار از دستم می رفت و خودم تا آخر عمر یه کارگر بیسواد می موندم.به شرافتم قسم...اگه الان..همینجا...بگین بمیر...می میرم...! به همین خاطر حاجی...به خاطر اینهمه دینی که به گردنم داري...دیگه نمی تونم با کیمیا باشم...می دونم واست عزیزه...می دونم طاقت نداري خار به پاش بره..می دونم شاهرگ قلبته...پس به خاطر خودش از من دور نگهش دار...! دروغه اگه بگم باز می تونم بهش اعتماد کنم...چون نمی تونم...و همین بی اعتمادي زندگیش رو خراب می کنه..من خودمو می شناسم حاجی...خونش رو تو شیشه می ریزم...از همه فعالیتاي طبیعی یه آدم محرومش می کنم.. به قول خودش لچک پوشش می کنم...چون مار گزیده م...چون کیمیا واسم حکم ریسمان سیاه و سفید رو داره....چون ایندفعه به خاطر اینکه تاریخ تکرار نشه...دستم رو روي گلوش می ذارم و نفسش رو می گیرم...چون نمی تونم اجازه بدم یه بار دیگه زندگیم رو بهم بزنه!...

شانه هایش فرو افتادند .

-