اسطوره

فصل سی و یک

چرا اینجوري میشه دانیار؟من چه گناهی به درگاه خدا کردم آخه؟یعنی بس نیست؟؟چند سال دیگه باید تحمل کنم؟

صداي کشیده شدن پایه صندلی روي سنگ کف را شنیدم و بوي تلخ عطر و سیگار دانیار شامه ام را تحریک کرد.رو به رویم نشسته و زانوانش مماس زانوان من بود.سرم را بلند کردم...در چشمان همیشه خالی اش افسوس موج می زد.دستش را روي پایم گذاشت و گفت:

-برو خونه یه کم استراحت کن.84 ساعته که نخوابیدي...یه کم دراز بکشی حالت جا میاد .

دوباره سرم را بین دستانم پنهان کردم.اعصابم به شدت ضعیف شده بود .

-همیشه حواسم بوده حرفی نزنم که باعث رنجش کسی بشه...چیزي نگم که کسی رو تحقیر کنه...کاري نکنم که غرور کسی خدشه دار بشه..اما امروز...ببین چیکار کردم..ببین..با حرفام کشتمش...حالا چجوري بهش ثابت کنم که منظورم اون چیزي که اون فکر می کنه نبوده؟چجوري بهش بفهمونم که چقدر واسم مهم و با ارزشه؟چجوري این گند رو جمع کنم؟

حالم بد بود...فشار روحی این چند روزه بدترش هم کرده بود.دانیار بیشتر خم شد...نفسش را روي پیشانی ام حس می کردم .

-ببین..من می دونم تو منظوري نداشتی...ولی باور کن اینجوري واسه شاداب بهتره...وقتی دوستش نداري بذار بره..اینجا موندن فقط عذابش می داد .

کمی سرم را بالا آوردم..چشمانمان درست در راستاي همدیگر بود .

-من کی گفتم دوستش ندارم؟تو که می دونی چقدر واسم عزیزه.چقدر همه چیزش به چشمم دوست داشتنیه...فقط نمی تونم خودخواه باشم..نمی تونم آینده ش رو خراب کنم.به خدا اگه شیش هفت سال بزرگتر بود یه لحظه هم صبر نمی کردم....نه اینکه عاشقش باشم...نه...اما دیگه با این سن و سال دنبال یه عشق رویایی و آتشینم نیستم...یه بار تجربه ش کردم واسه هفت پشتم بسه...من واقعا شاداب رو تحسین می کنم...روش حساب می کنم...با همه وجود به نجابت و صداقتش اعتماد دارم.اصلا مگه چندتا دختر دور و بر من هست که بتونم اینجوري با اطمینان به پاکیشون قسم بخورم؟چند تا دختر هست که اینجوري بی ریا و خالصانه نگرانم باشه و هوامو داشته باشه؟چند تا دختر هست که حتی اشکاشم آرومم کنه؟

صدایم خش دار شده بود..از خستگی...از ناراحتی..از فشار ...

-ولی نمی تونم دانیار...نمی تونم...! این دختر حق من نیست...سهم من نیست...من دارم وارد میانسالی میشم..اون تازه نوجوونی رو پشت سر گذاشته...به خدا ظلمه...اشتباهه..من نمی تونم اینقدر پست و نامرد باشم..نمی تونم فقط به خودم فکر کنم...نمی تونم...نمیشه!..

هر دو دست دانیار روي شانه هایم نشست .

-باشه..باشه..نمیشه...پاشو بریم خونه...پاشو تا دوباره معدت کار دستمون نداده.بعدا در موردش حرف می زنیم...بعدا درستش می کنیم...پاشو!...

چطور درستش می کردم؟؟؟هرگز شاداب را اینطور ندیده بودم...هرگز این آتشفشان را در چشمانش ندیده بودم...می دانستم که چقدر عزت نفس دارد...می دانستم که چقدر مغرور است..! با وجود قلب صاف و بی آلایشش..با وجود مهربانی و صفا و صممیتش...بازهم مغرور بود...و من با بی رحمی...تمام سرمایه روحی اش را نابود کرده بودم.چطور خودم را می بخشیدم؟

***

دانیار:

آهنگ محبوبش را روشن کرد و تمام طول راه چشمانش را بست و حتی یک کلمه هم حرف نزد.می دانستم دردش فقط شاداب نیست..فقط کیمیا نیست...فقط من نیستم...دیاکو خسته بود...خیلی وقت بود که خسته بود .

برادر جان نمی دونی چه دلتنگم

برادر جان نمی دونی چه غمگینم

نمی دونی نمی دونی برادر جان

گرفتار کدوم طلسم و نفرینم

سالها بود که خانه نداشتیم...خاك نداشتیم...سرزمین نداشتیم...سالها بود که دلتنگ کردستان بودیم و ناي برگشتن نداشتیم .

نمی دونی چه سخته در به در بودن

مثه طوفان همیشه در سفر بودن

برادر جان برادر جان نمی دونی

چه تلخه وارث درد پدر بودن

دلم تنگه برادر جان، برادر جان دلم تنگه ...

این شهر برایش همیشه غریبه بود و غریبه ماند...جنوبش یکطور عذابش داده بود و شمالش یکطور دیگر!...

دلم تنگه از این روزهاي بی امید

از این شب گردیهاي خسته و مایوس

از این تکرار بیهوده دلم تنگه

همیشه یک غم و یک درد و یک کابوس

دلم تنگه برادر جان

برادر جان

دلم تنگه ....

دلش بیشتر از من براي پدر و مادرمان تنگ بود...بیشتر از من داغ دایان از پایش انداخته بود...بیشتر از من از بی نشان بودن قبر خانواده مان می سوخت...بیشتر از من این خانه به دوشی و در به دري روحش را شکنجه کرده بود.خدا نکند یک مرد بی پشت بماند...بی قهرمان...بی پدر، بی عشق...بی مادر، بی کس...بی خواهر، بی پناه...بی برادر،...خدا نکند مردي اینهمه تنها بماند...خدا نکند!...

دلم خوش نیست

غمگینم برادر جان

از این تکرار بی رویا و بی لبخند

چه تنهایی غمگینی که غیر از من

همه خوشبخت و عاشق

عاشق و خرسند ...

دلش خوش نبود...هیچ دل خوشی در این دنیا نداشت...همه زندگی اش من بودم...برادري از دست رفته و بدتر از خودش!...

گاهی متحیر می ماندم که دیاکو...واقعا به چه امیدي...به چه انگیزه اي اینقدر محکم می جنگد و تحمل می کند؟چه مانده که به خاطرش از پا نمی نشیند و دست از مبارزه بر نمی دارد؟چه مانده؟از خودش چه مانده؟از من چه مانده؟از ما چه مانده؟

بی حرف به سمت اتاقش رفت...نرسیده به در ایستاد و گفت:

-تو برو به کارت برس...من خوبم...! فقط هر موقع رسیدي کرج یه اس ام اس بده!...

باز هم...نگران من بود...کی این مسئولیت و نگرانی رهایش می کرد؟تا کی باید به فکر هرکسی به جز خودش می بود؟

-من اینجا می مونم.یه کم بخواب...بیدار که شدي با هم حرف می زنیم .

سرش را تکان داد و گفت:

-باشه...پس بیکار نشین...یه جاي مطمئن و امن واسه شاداب پیدا کن!...

چه می دانست دیاکو...که تنها جاي مطمئن و امنی که در این شهر سراغ داشتم...شانه هاي مقتدر و مردانه او بود؟

-تو نگران شاداب نباش..اون با من..فقط بخواب!...

نگاهم کرد...چقدر چشمانش شبیه من شده بود..دو گودال سیاه و عمیق .

-دانیار؟

جواب ندادم..اما چند قدم به سمتش برداشتم.لبخندش جان نداشت .

-هیچ وقت از اینکه نجاتت دادم پشیمون نشدم!...

بی اختیار چشمانم را محکم روي هم فشردم و گفتم:

- چیزي لازم داشتی صدام کن!...

به فردا دل خوشم

شاید که با فردا طلوع خوب خوشبختی من باشه

شب و با رنج تنهایی من سر کن شاید فردا روز عاشق شدن باشه

دلم تنگه برادر جان

برادر جان دلم تنگه

***

شاداب:

خانه تبسم تنها جایی بود که می توانستم میان اتاقهاي روشن و دلبازش... بدون محدودیت و پرسش و پاسخهاي مادر،بیتوته کنم. نمی دانم با چه قدرتی خودم را تا آنجا کشانده بودم اما به محض اینکه زنگ زدم توان از پاهاي خسته و تاول زده ام رفت و براي سرپا ماندن از لوله گاز کنار در آویزان شدم.صداي خاله مریم توي کوچه پیچید .

-بله؟

صدایم را صاف کردم و گفتم:

-"منم" خاله..شاداب!...

شاداب بودم..شادابی که از "من" بودنش هیچ نمانده بود .

-خوش اومدي عزیزم..بیا تو ...

کاش آیفون نداشتند...شاید کسی که براي باز کردن در می آمد..دستی زیر بغلم می انداخت و کمکم می کرد...!کاش این کولی اینقدر به شانه هاي نحیفم فشا نمی آورد..!کاش راه رفتن اینقدر سخت نبود...کاش مادرم اینجا بود...کاش امروز به آن شرکت نرفته بودم...کاش روزم اینقدر سیاه نبود...کاش کف پاهایم اینقدر زق زق نمی کرد...کاش هوا اینقدر گرم نبود...کاش دندانهایم از سرما نمی لرزیدند...کاش چیزي به نام عرق وجود نداشت...کاش مجبور نبودم مقنعه بپوشم...کاش یقه مانتویم اینقدر تنگ نبود...کاش نفس کشیدن اینقدر دردناك نبود...کاش ...

-خاك بر سرم شاداب...تو چرا این شکلی شدي؟

کاش خاله مریم سوال نپرسد...کاش هیچ کس سوال نپرسد!...

صداي سرخوش تبسم را شنیدم ...

-به به...شاداب خانوم..خوش ...

مکث کرد و سپس به سمتم دوید:

-اي واي...شاداب چی شدي؟

هیچی نشده بود...فقط خوابم می آمد ...

تبسم و مادرش..هر کدام زیر یک بازویم را گرفتند و کمک کردند تا روي مبل بنشینم...تبسم مقنعه را از سرم برداشت و دکمه هاي مانتویم را باز کرد و مرتب می گفت:

-شاداب..شاداب جونم..چی شده؟چه بلایی سرت اومده؟کسی مزاحمت شده؟فشارت افتاده؟بمیرم الهی...این چه ریخت و قیافه ایه؟آخه کی اذیتت کرده؟

خاله مریم برایم شربت بیدمشک و گلاب آورد...دستش را زیر سرم گذاشت و لیوان را به لبم چسباند...مایع چسبناك از کنار لبم راه گرفت و روي گردنم ریخت و حس تلخ لوچی را هم به حسهاي بدم اضافه کرد.صداي عصبی اش را شنیدم .

-یه دقیقه زبون به دهن بگیر دختر..مگه نمی بینی از حال رفته؟

از حال نرفته بودم..همه چیز را می شنیدم..می فهمیدم..اما زبانم نمی چرخید...نمی توانستم حرف بزنم .

مجبورم کردند شربت را تا ته بنوشم و با دستمال خیس صورت و گردنم را پاك کردند .

-چقدر بدنش سرده مامان...نبریمش بیمارستان؟

-چیزیش نیست...فشارش افتاده..شایدم گرما زده شده ...

گرما زده نبودم..دل زده بودم!...

-کمک کن ببریمش تو اتاقت...یه کم دراز بکشه بهتره ...

درازم کردند...تبسم جورابهایم را درآورد و زیر پایم بالش گذاشت...مادرش دستمال نمدار را روي پیشانی ام می کشید و بادم می زد...دلم نمی خواست چشمانم را ببندم...تمام طول راه...راهی که ساعتها پیاده طی اش کرده بودم...حتی پلک نزدم...!چشم که می بستم...حتی به اندازه پلک زدن،کابوس برمی گشت...هیولاها به سمتم حمله می کردند و دستانبزرگشان را دور گلویم می گذاشتند و با تمام قدرت راه نفسم را بند می آوردند.اما در مقابل دستان نوازشگر و مهربان خاله مریم و "هیش هیش" گفتنهاي مادرانه اش کم آوردم و تسلیم شدم.نمی دانم خواب بود یا بیهوشی یا مرگ..هرچه بود اولین صحنه اش با دیاکو شروع شد و صداي گیرایش!...

-برفها یخ بستن...قدمهات رو محکمتر بردار دختر خانوم!...

تبسم با سرانگشتانش اشکهایم را پاك کرد و در حالیکه خودش هزار برابر بیشتر از من اشک می ریخت گفت:

-قربونت برم...شادابی...نکن اینجوري...کشتی خودت رو!...

پنج ساعت تمام...حتی یک لحظه هم این رود خروشان بند نیامده بود.براي بار صدم از تبسم پرسیدم و گفتم:

-من خیلی احمقم؟

تبسم پشت دستش را روي لبش کشید..چشمانش دو کاسه خون بود .

-نیستی به خدا...اونا احمقن...اون بی لیاقتا ...

سرم را تکان دادم..من احمق بودم...احمق بودم ...

-احمقم...خودم می دونم...خیلی احمقم ...

سرم را میان سینه اش پنهان کرد و گفت:

-باشه...هستی...هممون هستیم..این خصلت مشترك همه دختراست ...

انگار میلیونها ویروس سرماخوردگی به جان صدایم تزریق کرده بودند!...

-نه...هیچ کس مثل من نیست...هیچ کس به اندازه من ساده و خر نیست!...

دستان تبسم دور شانه ام می لرزید .

-شاداب جونم..تو رو خدا...اینقدر خودت رو سرزنش نکن...ببین...تموم شد...گذشت!...

چه تمام شده بود؟؟؟غمم زیاد بود...دردم زیاد بود...اعتماد به نفسم به صفر رسیده بود...هیچ کس مرا نمی خواست...به چشم هیچ کس نمی آمدم..نه مرد سالم و پاکی مثل دیاکو...نه حتی مرد دختر باز و بی قیدي مثل دانیار...!یعنی اینقدر بد بودم؟اینقدر کم بودم؟اینقدر بنجل بودم که مثل توپ فوتبال در دستانشان پاسکاري شدم؟

زار زدم:

-دارم می میرم تبسم...دارم می میرم...خیلی حالم بده!

نالید:

-الهی بمیرم برات...بمیرم...!خوب می شی...به خدا خوب میشی!...

محال بود خوب شوم..محال بود این حال و روز مثل اولش شود...!به بلوزش چنگ زدم .

-کی خوب میشم؟چقدر دیگه؟

تمام تنش پا به پاي من در تشنج بود!..

-یه چند روز طاقت بیاري..رد میشه..می گذره...فقط تحمل کن!...

چطور تحمل می کردم؟؟من احمق؟؟؟بی دیاکو؟ -نمی تونم...نمی تونم...احمقم..خرم...ساده م!...

حرف نزد..فقط لرزید و گریه کرد!...

-من احمقم تبسم..چون هنوزم دوسش دارم..هنوزم نفسم براش می ره...چطور خوب می شم وقتی حتی همون چند ساعت منشیش بودن رو هم از دست دادم؟دیگه صبحا به چه امیدي بیدار شم؟به چه امیدي زندگی کنم..من دیگه نمی بینمش..نه تو دانشگاه..نه شرکت..چطوري طاقت بیارم..آي خدا ...

هق زد:

-شاداب ...

هق زدم .

-