اسطوره

فصل چهل و سه

مراقب خودت خیلی باش...گاهی با من تماس بگیر..خوشحال می شم خبر موفقیتات رو بشنوم!...

نگفت دلم تنگ می شود..نگفت دوست دارم صدایت را بشنوم..نگفت ...

-یه قولی هم به من دادي که باید بهش عمل کنی...یادت نره!...

یادم بود...باید با کسی به غیر از او خوشبخت می شدم .

اشکم شدت گرفت...کاش این دم رفتن اینطور بی رحم نبود..!به زور گفتم:

-باشه!...

لبخندش جان گرفت .

-تو هم حواست به این دختر کوچولوي ما باشه دانیار...هواشو داشته باش...خیلی زحمتمونو کشیده...بدهکارشیم!...

نه اینکه نگرانم باشد..نه اینکه از نگرانی مرا به برادرش بسپرد..احساس دین می کرد..بدهکار بود...همین!..

-تو نگران هیچی نباش..برین دیگه تا جا نموندین!...

یکبار دیگر هر دو نفر دانیار را در آغوش گرفتند...دیاکو دستش را روي شانه من گذاشت و دوستانه آن را فشرد و رفت...در حالیکه تا آخرین لحظه تمام احساسش...تمام حواسش درگیر دانیار بود .

از پشت نگاهش کردم...به قدم هایی که آهسته و با کمک دایی اش بر می داشت و دستی که روي معده اش جا خوش کرده بود...آنقدر نگاهش کردم تا از سالن ترانزیت گذشت و در میان جمعیت گم شد...صداي دانیار را شنیدم:

-اگه حالت خوب نیست...بیا اینجا بشین ...

حالم خوش نبود...اما ایستادم و به احترام مرگ رویاهایم...یک دقیقه سکوت کردم!...

چقدر دانیار برایم قابل درك شده بود!...

تازه می فهمیدم چطور یک اتفاق می تواند ریشه هر چه احساس است بسوزاند و چطور می شود که بخش عاطفه مغز از کار می افتد و دیگر نفس نمی کشد.گاهی با یک حادثه تلخ...حس می کنی که محال است دیگر از جا بلند شوي..محال است دیگر قلبت بتپد...براي کسی دیگر بتپد...محال است چشمت دیگري را اینقدر زیبا ببیند...قشنگیها همه ته می کشند...رنگها تمام می شوند و تو می مانی و دنیایی که اگر سیاه نباشد...حتما خاکستریست!...

-می خواي تا موقع برگشتنش به این شیشه زل بزنی؟

پلک زدم....اشکی نریخت .

-خوب میشه؟مگه نه؟

-نمی دونم...فقط می دونم اینجا موندن ما چیزي رو تغییر نمی ده.بریم دیگه .

نمی شد فقط براي دلخوشی من یک کلمه بگوید"آره"؟؟؟

می دانستم که علی رغم ظاهر خونسرد و آرامش...درون او هم آشوب است...دیاکو تنها فرد ارزشمند زندگی اش بود...!تنها کسی که دوست داشت...اما خیلی خیلی بیشتر از تمام کسانی که می شناختم بر خودش و حرکات و حرفهایش مسلط بود!

-اي کاش شما هم باهاش می رفتین!...

صدایش خشن بود .

-آره...به فکر خودم نرسیده بودا...چرا زودتر نگفتی...؟

با دلخوري نگاهش کردم...طعمش همیشه به تلخی زهرمار بود...حیف که دیاکو سفارشش را کرده بود..وگرنه در این شرایط بی شک مثل خودش تلخ جواب می دادم!

-من وقت ندارما...میاي یا برم؟

با حرص کولی ام روي دوشم انداختم و جلوتر از او راه افتادم.با دو قدم بلند خودش را به من رساند و گفت:

-چه خبرته بابا؟یکی دیگه دلتو سوزونده سر من خالیش می کنی؟

از گوشه چشم به پوزخند گوشه لبش نگاه کردم.دلم می خواست کیفم را با تمام قدرت توي سرش بکوبم.بی هیچ حرفی روي صندلی نشستم و چشمم را به فضاي بیرون دوختم .

-شاداب؟

جوابش را ندادم.حوصله نداشتم .

-خوشحال؟

لعنتی..دیاکو سفارش کرده بود!..

-بله؟

نمی دانم چرا خندید!...

-میشه لطفا مثل برج زهرمار نباشی؟

تند جواب دادم:

-انتظار دارین چیکار کنم؟بندري برقصم واستون؟

نگاه بی پروایی به سرتاپایم کرد و گفت:

-آره...بدم نیست..دلمون وا میشه!...

چقدر دلم براي آن موقعی که حرف نمی زد و به زور صدایش را می شنیدم تنگ شده بود..مردك بی حیا...!از ترس اینکه کار به جاي باریک نرسد سکوت کردم .

-خوشحال؟

آخ خدا...چطور باید می فهماندم که حوصله ندارم؟

-بلـــه؟؟

انگار از حرص خوردنم کیفور می شد...چون ابروهایش از بله بلند و کشیده من بالا رفتند و چشمانش درخشیدند .

-عشقت خوب می شه و بر می گرده...نگران نباش!...

چه عجب...یکبار مثل آدم حرف زده بود.سرش را کمی به سمتم کج کرد..چشمکی زد و گفت:

-البته اگه تو این دو سال چشم رنگیاي آمریکایی قاپشو ندزدن .

حرفم را پس گرفتم..این بشر بویی از آدمیت نبرده بود...با عصبانیت گفتم:

-واسه من مهم اینه که سالم برگرده!...

خندید و سرش را تکان داد:

...!آره جون خودت-

با مشت روي کولی ام کوبیدم و گفتم:

-حالا که چی؟مثلا می خواین منو حرص بدین؟چی عایدتون میشه؟

نفس عمیقی کشید و در حالیکه هنوز ردي از لبخند روي لبش بود گفت:

-تا وقتی با خودت و احساست صادق نباشی و بابت اون چیزي که تو دلت می گذره خجالت بکشی...همه می تونن حرصت بدن!..

براي تمام کردن بحث گفتم:

-شما که از دل من خبر دارین...لزومی نداره نقش بازي کنم..سلامتیش واسم مهم تره..حتی اگه دیگه برنگرده یا به قول شما متاهل برگرده!..

معلوم بود باور نکرده...چون تکانهاي سرش بیشتر و نگاهش تمسخرآمیز تر شده بود.نمی دانم چرا حرکاتش عصبی ام می کرد.معترضانه گفتم:

-چیه؟چرا همچین می کنین؟من که نمی تونم مجبورش کنم دوستم داشته باشه؟می تونم؟

صورتش جمع شد...نیم نگاهی به سمتم انداخت...راهنما زد و ماشین را متوقف کرد.از توي داشبورد بطري کوچک آبمعدنی را در آورد..در پلمپ شده اش را گشود و گفت:

-بیا یه کم از این آب بخور!...

دستش را پس زدم...کمی از آب روي لباسش ریخت..در هر موقعیت دیگري از عکس العملش وحشت می کردم..اما افسارم گسیخته بود...بدجور هم گسیخته بود...!نگاهی به لکه روي بلوزش کرد و دوباره گفت:

-از این آب بخور شاداب..مخت داغ کرده...بخور یه کم آروم شی!...

دوباره دستم را بالا بردم اما مچم را گرفت و بطري را روي لبهایم گذاشت...مقاومت کردم..آب در گلویم پرت شد...سرفه زدم...کمی آب توي دستش ریخت و به صورت من پاشید...یخ زدم...شوکه شدم...با کف دست صورتم را پاك کردم و چشمانم را مالیدم .

-بهتري؟

شانه هایم لرزید...اشکهایم با خیسی صورتم درهم آمیخت...!پوف کلافه اش حالم را بدتر کرد:

چته تو؟از حرف من ناراحت شدي؟-

فقط این نبود!...

-تو افسرده اي دختر...می دونستی؟

چطور افسرده نباشم؟چطور؟

دستش را به سمت صورتم جلو آورد و پس کشید و کلافه تر از قبل گفت:

-بدبختیش اینه که اگه انگشتمم بهت بخوره اسلام به خطر می افته...!حداقل حرف بزن ببینم دردت چیه؟

زمزمه کردم:

-حالم خوب نیست!...

دستش را روي پشت صندلی من گذاشت و گفت:

-به خاطر دیاکو؟

صورتم را بین دستانم پنهان کردم و گفتم:

-اون یکی از دلایلشه!...

گرماي تنش را در نزدیکی ام حس کردم:

-می خواي پیاده شیم یه کم قدم بزنیم؟می خواي حرف بزنیم؟

دانیار و اینهمه مهربانی؟؟؟ -می خواي ببرمت خونه؟؟؟

نه..خانه را نمی خواستم ...

-می خواي همینجا بکشمت و از این زندگی راحتت کنم؟

از میان قطره هاي اشک نگاهش کردم..لبخند می زد...بی هیچ تمسخري...!و بهتر از آن بی هیچ ردي از ترحم و دلسوزي در چشمانش...!با این مرد می شد حرف زد و احساس خواري و حقارت نکرد...!چون او چیزي به نام ترحم را نمی شناخت!...

***

:دانیار

حرکاتش هیستریک و عجیب بود...تا کنون اینطور ندیده بودمش...معلوم بود از چیزي بیش از حد توانش رنج می برد.نه دلداري دادن بلد بودم و نه حالش را داشتم...اما این دختر واقعا در عذاب بود و باید طوري کمکش می کردم...براي اینهمه فشار خیلی ضعیف بود .

ماشین را از شانه جاده پایین بردم.کت پاییزه ام را پوشیدم و پیاده شدم.در سمت شاگرد را باز کردم.او هم پیاده شد.می دیدم که تعادل ندارد.آهسته پرسیدم:

-سردت نیست؟

سرش را به علامت نفی تکان داد و روي تخته سنگی در همان نزدیکی نشست.کنارش ایستادم..دستهایم را بغل کردم و گفتم:

-واسه من که حرف زدن جواب نمی ده...حالمو خوب نمی کنه..واسه همینم بهت اصرار نمی کنم که حرف بزنی..اما اگه فکر می کنی کمکی از دست من برمیاد بگو!...

آهی کشید و گفت:

-زمستون واسه بعضیا یه تنوعه...پالتوهاي جدید...پوتین هاي جدید...روسریهاي رنگ به رنگ...مدهاي جدید...بعضیا حتیعطرشون و رنگ موهاشون رو هم بر اساس فصل سرد و گرم انتخاب می کنن..خیلیا عاشق برفن..دعا می کنن برف بیاد فقط واسه اینکه عاشق آدم برفی درست کردنن...که یه کلاه پشمی سرش بذارن..یه شال گرم دور گردنش بذارن..فیگور بگیرن و عکس بندازن و خاطره بسازن...اما واسه امثال ما...زمستان فقط وحشته...واسه ما یعنی بازم لرزیدن...بازم دنبال نفتی دویدن...بازم پلاستیک روي جوراب پوشیدن...!واسه ما یعنی حسرت همون کلاه پشمی آدم برفی رو داشتن!...

تاثیر این تورم و گرونی...واسه بعضیا روي سفراي خارجیشونه...مثلا به جاي پنج بار در سال چهار بار می رن...یا به جاي اینکه ماهی یه بار ماشین چند صد میلیونی و میلیاردیشون رو عوض کنن دو ماه یه بار اینکار رو می کنن...!اما واسه ما...یعنی هربار کم شدن یکی از اقلام ضروري از سفره غذامون...لبنیات گرونه؟؟؟خب نمی خریم..گور پدر کلسیم...گور پدر سن رشد..گور پدر استخونا...!گوشت گرونه؟؟؟عیبی نداره سویا می خریم...همون کارو می کنه...!مرغ و ماهی گرونه؟؟؟بازم مهم نیست...به جاش نخود و لوبیا می خوریم...میوه گرونه؟؟؟عیبی نداره...به جاش ...

اشکش را با آستین مانتویش پاك کرد .

-دیشب بازم بابام اور دوز کرده بود...مامانم از یه طرف جیغ می زد که واي داره می میره..از یه طرف ناله می کرد با کدوم پول ببرمش بیمارستان؟

گریه اش شدت گرفت .

-واسه اولین بار رفتیم دم خونه همسایه ها...واسه اولین بار دست گدایی دراز کردیم...من مردم...مامانم مرد...شادي مرد...هممون مردیم تا یه باباي معتاد و بیفکر رو زنده نگه داریم...!از یه طرف دلم می خواست بمیره...تا راحت شیم..تا نفس بکشیم..از یه طرفم ...

سرش را بالا گرفت و با چشمان معصومش نگاهم کرد:

-از یه طرفم...بابامه...دوستش دارم...دست خودم نیست...دوستش دارم!...

احساس تهوع داشتم..روي چمنهاي تنک نشستم.نفسش تنگ بود..هم می خواست گریه کند..هم حرف بزند و همین ذخیره اکسیژنش را تمام می کرد .

-یکی دو سال بود که وسط اینهمه بدبختی یه نوري دلم رو روشن کرده بود...شبا به جز نداري و نداشتن...چیز دیگه اي هم بود که بهش فکر کنم...چیزي که قشنگ بود...یه حس عجیبی بهم می داد...ضربان قلبم رو بالا و پایین می کرد...یه چیز شیرین...که همه تلخیها رو تحت الشعاع قرار می داد...یه انگیزه شده بود واسه زندگیم...فکرم رو از مشکلاتم منحرف می کرد...می دونین چطوري عاشقش شدم؟

سرم را به چپ و راست تکان دادم .

-تو یه روز زمستونی...لیز خوردم و دستم رو گرفت...تا حالا هیچ مردي رو اینقدر قوي ندیده بودم...تنها مردي که می شناختم پدرم بود که با یه وزش باد پس می افتاد...واسه همین دلم لرزید...اونقدر کمبود داشتم...اونقدر عقده داشتم...که به همین راحتی دلم لرزید...!چشمم دنبالش بود..همه جا..اون اصلا منو نمی دید..حواسش به من نبود...اما به همین راحتی همه چیز من شد...می دونستم دوره..می دونستم مال من نیست..اما هرچی بیشتر می شناختمش ...

صدایش گرفت..نیمه نفسی کشید و ادامه داد:

-اونم از زندگیم رفت!...

خداي من!...

-تحمل کردن این شرایط واسم سخت بود...با از دست دادن دلخوشیم سخت تر هم شده...دیگه طاقت ندارم هر لحظه بیشتر آب شدن مادرم رو ببینم...نمی تونم دستاي اگزمایی خواهرم رو ببینم...نمی تونم خرد شدنمون پیش در و همسایه رو ببینم..من خسته شدم آقا دانیار...کم آوردم...نمی تونم...!حالم خیلی بده...احساس می کنم یه چیزي تو گلومه و می خواد خفه م کنه...حس می کنم یه چیزي رو قلبم نشسته...قلبم درد می کنه..همه جام درد می کنه...!نمی تونم درس بخونم...نمی تونم تمرکز کنم...مغزمم درد می کنه...انگار می خواد منفجر شه...چیکار کنم که خوب شم؟چیکار کنم؟

ههه...از چه کسی می پرسید...!من اگر طبیب بودم..سر خود دوا نمودم!...

صداي هق هقش در دشت پیچیده بود...می دانستم اعتراف به همه اینها براي دختر مغروري مثل او چقدر سخت بوده و این اوج عذابی را که می کشید نشان می داد...!کاسه صبرش لبریز بود...لبریز!...