اسطوره

فصل چهل و دو

تو که به دنیا اومدي دیگه نور علی نور بود..!خیر و برکت از در و دیوار براشون می ریخت...دست به هرچی می زدن طلا می شد...هم وجود شما...هم توکل و بلندنظري خودشون از خونه تون...کعبه آمال ساخته بود...!هر پسري حسرت زندگی محمد رو می خورد...هر دختري...حسرت زندگی روژان رو...! زیبایی تو که زبانزد همه بود...تک بودي بین اون همه بچه آبادي...!خدا قشنگترینها رو از وجود پدر ومادرت گلچین کرده بود و توي وجود تو گذاشته بود!...

دندانهایم را فشار می دادم...نمی خواستم فریاد بزنم ...

-جنگ که بالا گرفت...امنیت که پایین اومد..منو پدرت تصمیم گرفتیم زن و بچه هامون رو از شهر دور کنیم...می خواستیم شما رو یه جاي امن بذاریم و خودمون دوباره برگردیم...مادرت راضی نبود اما هیچ وقت رو حرف پدرت حرف نمی زد...اون روز قرار بود کارهاي خونه خودم که تموم شد بیام دنبالتون و ...

دستم را مشت کردم و مشتم را در مشت گرفتم که مبادا مشت شود بر دهان این مرد!...

-که خبر آوردن به خونتون حمله شده ...

اینجا که رسید...بالاخره صداي رسایش لرزید!...

-دیر رسیدم...خیلی دیر!...

آه کشید و دستش را روي زانویم گذاشت .

-از اون موقع سیگاري شدم...از همون روز...و روزهاي بعدش که بقیه هم مردند.پدرم،مادرم،برادرم ،عموهام..پسرعموهام...دایی هام، دختر دایی هام..پسردایی هام...خاله هام و خانواده هاشون..عمه هام از کوچیک و بزرگ...دوستهام..رفیقام..هم شهریام..هم وطنام...همه مردند...جلوي این چشماي لعنتی جون دادند و رفتند...به بدترین شکل..وحشیانه ترین شکل...ناجوانمردانه ترین شکل!...

زانویم را فشار داد:

-از همه بدتر کابوسهاییه که حتی تو اوج مریضی و درد هم ولم نمی کنن...صداي فریاد مردم...منظره آتیش گرفتن خونه ها...گریه بچه ها...سرهاي بریده شده و...! هی...منم مثل تو بیست و چهار ساله که نمی خوابم!...

به صورتش نگاه کردم..مشتم باز شد..انقباض عضلاتم از بین رفت ...

-وقتی جنگ تموم شد...هیچ کدوم از ماها که زنده موندیم یه آدم طبیعی نبودیم...!خیلی چیزا واسمون عوض شده بود...رنگ باخته بود...به ایدئولوژي قبل از جنگمون می خندیدم...چون تازه فهمیده بودیم زندگی و مرگ یعنی چی...!وقتی مرگ جبروتش رو واست از دست بده دیگه به همه چی می خندي...بی تفاوت میشی...!دیگه چیزي وجود نداره که ازش بترسی..بی پروا میشی...!واسه ماها هم همین بود...!تغییر کردیم...عوض شدیم..پوست انداختیم...! تنها دلخوشی که برامون باقی مونده بود استقلال و آزادي ایران بود...! اینکه غریبه تو خاکمون نمی دیدیم...اینکه پرچم سه رنگمون هنوز اون بالا بالاها خودنمایی می کرد...اینکه زبان رسمی و رایج مملکتمون فارسی بود و کسی بهش اهانت نمی کرد...!همینا تمام اون خونریزیها..اون از دست دادنها رو توجیه می کرد...می گفتیم به قیمت از دست رفتن ناموس من و تو...ناموس میلیونها زن ایرانی دیگه حفظ شده...به قیمت مردن بچه هاي فامیل من و تو...بچه هاي دیگه در آزادي و امنیت بزرگ می شن و تحصیل می کنن...به قیمت از هم پاشیدن خانواده من و تو...هزاران خانواده ایرانی دیگه استوار و برقرار می مونن!...

این بود آرمان من...آرمان ما...آرمان اونایی که شهید شدن...اونایی که اسیر شدن...اونایی که جانباز شدن...! درسته...بعدها از اسممون، از حرکتمون...سو استفاده ها شد و کشوري که وحشیانه و به عمد جووناي ما رو از دم تیغ گذرونده بود دوست و برادرمون شد...اونقدر که دیگه جاي امثال وطن پرستایی با تفکرات متعصبانه ما نبود...اونقدر که یکی مثل من طاقت نیاورد و تحمل نکرد و خاکی که واسش همه چیزش رو داده بود ترك کرد و رفت...اونایی هم که موندن سوختند و ساختند و دم نزدند...یا از همه چیز کناره گرفتند و گوشه گیر شدند...یا سکوت کردند و با افسوس به اهدافی که یکی یکی فنا می شد و از دست می رفت و چشم دوختند...متاسفانه فراموش شدیم...بد هم فراموش شدیم...! به اندازه موهاي سرمون توهین شنیدیم...بی انصافی دیدیم...! همه چیز اشتباه برداشت شد...همه چیز اشتباه دیده شد...و این خیلی بیشتر از اون روزهاي جنگ دنیا رو به کاممون تلخ کرد..سخت کرد..زهر کرد..!نسل جوون به ما بدبینه...قبولمون نداره...کنارمون زده...حقم دارن..اینا بچه بودن...یا شاید اون موقع اصلا نبودن...!نه چیز زیادي می دونن نه واقعیت رو اونطوري که هست بهشون نشون دادن.توقعی ندارم... فقط آرزوم اینه که اي کاش می دونستن واسه این امنیت و استقلالی که دارن...واسه این آرامش و عزتی که دارن...چه خونهایی ریخته شده...چه گلهایی پرپر شده...چه دلهایی داغدیده شده...! آرزوم اینه کهقدر این آب و خاك رو بیشتر می دونستن و اینقدر راحت به دیگران پیشکشش نمی کردن!...

نفسش تنگ بود...خس خس سینه اش را می شنیدم ..

-اما با همه اینها...اگه بازم جنگ بشه...اگه بازم قرار باشه جسد عریان و بی سر خواهرم رو ببینم...اگه بازم مجبور شم مرگ دونه به دونه اعضاي خانوادم رو تحمل کنم، تحمل می کنم...باز هم همه رو می پذیرم...همه رو به قیمت یک مشت خاك ایران فدا می کنم و تا وقتی جون داشته باشم...تا آخرین قطره خونم پاي هر غریبه اي رو که به کشورم تجاوز کنه از بیخ قطع می کنم...! چون وطن...واسه هر آدمی هویتشه...و هیچ با غیرتی از هویتش نمی گذره!...

دستش را بالا آورد و روي شانه ام گذاشت...چرخید و در صورتم نگاه کرد...چقدر چشمانش نافذ و گیرا بودند .

-اینا رو اولین باره که به زبون میارم...مطمئنم هیچ رزمنده اي از بازگو کردن این چیزا لذت نمی بره...اکثرمون سکوت کردیم...چون فهمیدیم که صدامون به جایی نمی رسه..اما اگه اینا رو به تو گفتم...واسه اینه که تو هم از خودمونی...یه قربانی جنگ...! اما باور کن نه اولیشی...نه آخریش...! مثل تو فراوونه...هم تو این کشور هم تو کشوراي دیگه...! فکر نکن تنهایی...نیستی...منم مثل توام... حالتو می فهمم...درکت می کنم...!با سیگار کشیدن هیچی درست نمیشه..اما بهت نمی گم نکش...چون درکت می کنم!...

محو نگاهش شده بودم...نگاهی قاطع و مطمئن و زنده از کسی که ایمان داشتم درکم می کند...!کسی که نگفت فراموش کن..زندگی کن..بگذر...کسی که حق داد به نابودي ام...کسی که درك کرد احساس ویران شده ام را..!شعار نداد...نگفت زندگی هنوز جریان دارد...نگفت بی خیال مرده ها شو و با زنده ها زندگی کن...نگفت گذشته ها گذشته..آینده را دریاب!... کسی که زندگی را مثل من دید..از نگاه من دید...کسیکه می فهمید کابوس یعنی چه..نخوابیدن یعنی چه...سیگار کشیدن براي چه...!کسی که نصیحت نکرد...از زیبایی هاي زندگی نگفت...از یک درد مشترك گفت..از همدرد بودن گفت...نگفت به ریه ات رحم کن...نگفت به خاطر بازمانده ها تلاش کن...نگفت زندگی کن...درك کرد...زنده نبودنم...مردنم را درك کرد..فهمید...چون مثل من بود..از من بود...و به همین خاطر،خاطر پریشانم را انسجام داد...انگار دردهایم نصف شده بودند..انگار سنگینی شان سبک شده بود...چون کسی را مثل خودم یافته بودم و یا شاید حتی بدتر از خودم!آرام گرفتم و فهمیدم که چرا دیاکو نام این مرد را اسطوره گذاشته بود!...

***

شاداب:

با بغض و غصه وسایل توي کمد را درون ساك ریختم و به دست دانیار دادم.دیاکو روي تخت نشسته بود و موهایش را شانه می زد.خواستم کمکش کنم اما اجازه نداد و گفت:

-خودم می تونم .

نشستم و حسرت وار به توانستنش نگاه کردم.امروز مرد من می رفت...اسطوره ام می رفت...عشق ممنوعم می رفت...امروز همین دیدنهاي از دور را هم از دست می دادم...همین نگاه کردنهاي یواشکی...همین لبخندهاي نصفه و نیمه...همین محبتهاي کوچک...همه را از دست می دادم و خودم می ماندم و دنیایی تنهایی و افسوس و نگرانی..که آیا خوب می شود؟؟؟اگر خوب شود برمی گردد؟آیا ممکن است یکبار دیگر ببینمش؟؟یکبار دیگر بگوید شاداب؟؟؟با همان تکیه بر الف اسمم؟می شود؟ -شاداب؟؟؟

دستی به زیرچشمم کشیدم که مبادا خیس باشد .

-بله؟

-حرفایی رو که بهت زدم فراموش نکردي که؟

تمام زندگی اش دانیار بود..فقط دانیار...حسودي ام می شد...چرا ذره اي از این عشق سهم من نبود؟ذره اي از احساسش به دانیار...مساوي بود با خروار خروار خوشبختی براي من...اما حیف...نتوانستم...نخواست ...

-نگران نباشین...یادمه .

دکمه هاي پیراهنش را بست و گفت:

-امیدوارم وقتی برمی گردم تنها نبینمت .

منظورش...مثل تیري که از یک تفنگ دوربین دار خارج شود قلبم را نشانه گرفت.سکوت کردم .

دانیار که تا آن لحظه از زیرچشم نگاهمان می کرد گفت:

-سر راه تو رو می رسونیم خونه و بعد می ریم فرودگاه!...

نه...به هر قیمتی...حتی شکستن غرورم..اجازه نمی دادم این لحظات آخر بودن با دیاکو را از من بگیرند .

-اگه میشه..اجازه بدین منم بیام فردگاه!...

نگاهی بین دانیار و دیاکو رد و بدل شد...دیاکو دهان باز کرد اما صداي دانیار به گوش رسید .

-باشه...پس بزن بریم .

من و دیاکو عقب نشستیم و دانیار و دایی اش جلو.تا فرودگاه دیاکو یکسره سفارش می کرد و دانیار با لبخندي که اینبارواقعا لبخند بود نه پوزخند...فقط سر تکان می داد.سعی می کردم زیاد خیره اش نشوم..اما حتی سرم را هم که می برمی گرداندم مردمک هایم می چرخیدند و محو صورت زرد و خموده ي مردم می شدند.دلم می خواست ساعت ها کش می آمدند...دلم ترافیک می خواست...راه بندان...ساخت و ساز..هرچیزي که راهمان را دورتر کند...مسیر را طولانی تر کند..!می گفتند فرودگاه امام خارج از شهر است...دور است...اما حتی نزدیک تر از آزادي بود...می گفتند تا وقت پرواز چند ساعت مانده..اما زودتر از خواب دم صبح گذشت و مسافر مرا برد .

من و دانیار کنار هم..او و دایی رو در روي ما...!دلش به رفتن رضا نبود..این را ازچشمانش می خواندم...اما نه براي من!... تمام حواسش پی دانیار بود...با برادرش...منهم که انگار نبودم.دانیار اما...مثل همیشه خونسرد بود...و دایی...این دایی آرام و عجیب...مثل این چند روزي که دیدمش کم حرف و و تماشاگر...!صداي دانیار بهت و سکوت را شکست .

-برو دیگه...نمی تونی سرپا بایستی ...

دیاکو بی حرف دستش را باز کرد و دانیار را در آغوش کشید...آخ که با تمام فقر و نداشتن هاي مالی...هرگز اینقدر احساس کمبود نکرده بودم!...

داینار دستش را بالا برد و دور شانه هاي برادرش حلقه کرد...رگهاي گردنش بیرون بود...انگار هزاران تن فشار را تحمل می کرد...دیاکو چشمانش را بسته بود و یک دستش را پشت سر دانیار گذاشته بود و موهایش را نوازش می کرد.دردي که در صورتش موج می زد فراتر از دردهاي جسمانی بود .

در آغوش هم حل شده بودند...گم شده بودند..یکی شده بودند...غصه خودم را فراموش کردم...دلم از بی کسی و وابستگی این دو برادر مچاله شده بود...اشک می ریختم...هم براي دیاکوي خودم..هم براي دیاکوي دانیار و هم براي دانیار دیاکو!...

صداي زن براي بار چندم در سالن پیچید و آخرین اخطار را به مسافرین فرانکفورت اعلام کرد.دست دایی بالا آمد و روي شانه دیاکو نشست.دیاکو عقب نکشید...اما دانیار چرا...چشمان هردو برق می زد..از اشکی که به خاطر غرور مردانه شان فرو نمی ریخت!...

دانیار دستش را روي پیشانی اش گذاشت و با صدایی گرفته و خسته گفت:

-برو دیگه...داره دیر میشه ...

اما دیاکو نرفت .

-ایستادن بده واست...مگه نشنیدي دکتر می گفت باید با تخت بیاریمت...حالا که نذاشتی...حداقل رعایت کن...برو ...

دست دایی اینبار بازوي دیاکو را گرفت .

-بریم پسرم...دیره ...

قامتش هر لحظه خم تر می شد...معلوم بود که درد فشار می آورد .

-شاداب؟

هنوز نگاهش به دانیار بود.بریده و بی نفس تر از آنی بودم که جواب بدهم .

-شاداب!...

کاش این الف لعنتی در اسم من نبود .

-بله؟

بالاخره چشمانش را از دانیار گرفت و به من داد:

-باز که تو داري گریه می کنی!...

براي اینکه حرفی زده باشم گفتم:

-امیدوارم برین و با سلامتی برگردین .

لبخند زد..کاش نمی زد...کاش مثل برادرش اخمو بود..آنوقت اینقدر دوست داشتنی نمی شد..اینقدر خواستنی نمی شد...اینقدر فراموش نشدنی..نمی شد!

-